Weer terug van weg geweest

En toen was ik ineens in juni weer gestopt met de corona blog. Ik moest teveel inhalen en tja, dan komt ineens de klad er in. Maar nu heb ik toch even zin om wat te schrijven.

Vandaag was er weer een persconferentie, waarin werd gemeld dat we nog drie weken langer in lockdown blijven, tot 9 februari. Ergens na Sinterklaas ging het hele land weer in lockdown. Niet dat dat nou voor ons veel veranderde. We moesten nog steeds thuiswerken, komen alleen buiten voor een rondje dorp en loopje naar de buurtsuper en verder heel af en toe op familiebezoek. Met deze lockdown is ook dat familiebezoek beperkt. Je mag maar 2 personen per dag bij je op bezoek krijgen. En met kerst werd dat uitgebreid naar drie personen. Dat kon in ons geval dus nog net, bij zowel schoonouders als ouders hebben we kerst kunnen vieren met elkaar. Gezellig en intiem, maar toch ook op gepaste afstand. Normaal eten we tweede kerstdag met de familie van moeders kant, voor wie dan net die dag kan, en gaan we gourmetten. Hopelijk kan het komende kerst weer…

Net voor kerst werd ons vriendje Boris ziek. Het afgelopen half jaar werd hij al magerder, maar eten en drinken deed ie verder als een dijker en hij was wat vaker buiten, dus we zochten daar niets achter. Maar net voor kerst begon hij steeds vaker over te geven en op een gegeven moment hield hij niets meer binnen en ging ik met hem naar de dierenarts. We lieten bloed afnemen en het bleek dat hij iets met zijn schildklier en zijn nieren had. Hij krijgt nu twee keer per dag een pilletje en een speciaal nier dieet en hij is inmiddels wonderwel opgeknapt! Niets is erger dan je maatje zo zielig te zien, onze lekkerbek die niks binnen houdt, dat klopte gewoon niet. Hij moet nog een keer op controle en dan kijken we of de medicijnen goed aanslaan of dat er nog een andere dosis nodig is. Maar het gaat echt de goede kant op. Fijn dat we eigenlijk veel thuis zijn geweest met en na kerst, zo konden we Boris een beetje in de gaten houden en vertroetelen. Gelukkig vindt hij het speciale voer erg lekker en eet hij weer met smaak en begint hij ook alweer om vis te jengelen op gezette tijden. Als vanouds! Die pillen geven is wel een lichtelijk drama, maar we belonen hem daarna altijd met wat lekkers, dan is het hopelijk niet zo’n traumatische ervaring iedere keer…

Oud en Nieuw vierden we bij vrienden, in plaats van met zijn allen bij mijn ouders. We hebben de groep verdeeld over twee huizen, zeg maar. Maar wel lekker gekookt met zijn allen en ook dat verdeeld over twee huizen, zodat iedereen lekker kon smullen. Het was anders, maar toch ook wel gezellig. We hebben gezellig gegeten met elkaar en daarna traditiegetrouw gekaart (Vrouwenpotten) met de eurostuivers. En heel even naar buiten geweest voor wat vuurwerk kijken en tot laat zitten klessebessen.

Gelukkig was er een lang weekend en we hadden nog een feestje, Mabeppie werd 75 op 3 januari. Dat werd vooral online gevierd, al borrelend en aansluitend hebben we nog gegeten met elkaar. En zo maakten we er ondanks de lockdown gewoon een gezellige dag van. Niet al te laat, want er moest maandags gewoon weer gewerkt worden.

Paul was nog een dag vrij, maar ik niet. Na anderhalve week vrij viel het eigenlijk wel wat tegen om weer negen uur in mijn werkkamertje achter de laptop te zitten. De werkkamer is dus inmiddels af. Op zich wel fijn om een eigen plekje te hebben en rustig te kunnen werken, maar het is wel eenzaam af en toe. Toen Paul en ik met zijn tweetjes aan de keukentafel zaten konden we af en toe even sparren. Maar het leidde ook wel eens af als 1 van ons een online vergadering had. Dan moest de ander stil zijn en eigenlijk geen telefoongesprekken voeren. Dus de aparte werkkamer is fijn. En voor mij ook wel een ander voordeel, ik ga ’s avonds niet zo snel meer naar boven achter de computer. Het is toch ongezellig om bijna de hele dag in je uppie te zitten. En ook word je wel computermoe. Dus ik las weer wat vaker een boek. Hele stapels heb ik gelezen afgelopen najaar.
En we keken in onze vakantieweek heel veel films, vooral kerstfilms, van die zoetsappige ‘ze krijgen elkaar op het eind’ films. Ik weet dat Paul er niet van houdt, maar ik vind het zalig. Alles beter dan die films met schieten, moord en doodslag. En we hebben ook heel veel bijgeslapen. Gewoon even geen wekker is ook wel eens lekker. En dan is zo’n weekje vrij eigenlijk zo voorbij.

Op het werk is de periode van de jaarafsluiting weer begonnen. Mijn to do lijst wordt alsmaar langer en het is dus lekker druk geweest de eerste anderhalve week van dit jaar. En dat gaat nog wel even door tot eind maart ofzo. Dat is elk jaar zo hoor, maar dit jaar is het wat bijzonder, omdat we nu allemaal thuis werken. De eerste lockdown ging vorig jaar half maart in. En zo lang zitten we dus al thuis. Heel af en toe gaan we wel eens naar kantoor. Vorige week ook, om een nieuwe collega in te werken en ook even een combi met bloedprikken en bloeddrukcontrole bij de internist i.v.m. mijn diabetes. Het was wel fijn om even op het werk te zijn. Je bent er toch eventjes uit en ik sprak ook weer even met collega’s die ik lang niet gezien had. Ook had ik ineens veel meer stappen op die dag. Het tripje van en naar de parkeerplaats is toch heel wat stappen, waar ik thuis soms niet aan toe kom. We lopen wel een ommetje, maar meestal niet heel veel langer dan 20 minuutjes. En als het regent gaan we sowieso er niet op uit als het niet hoeft.
Afgelopen weekend gingen we wel een blokje om en maandag en dinsdag is het ook gelukt. Dus het gaat goed met de “ommetje app” van de hersenstichting. Met collega’s hebben we een team aangemaakt en zo stimuleren we elkaar om er elke dag even op uit te gaan.

In de weekenden doen we eigenlijk ook niet veel bijzonders. Afgelopen weekend heb ik wat last van schoonmaakwoede gehad en de benedenverdieping gedweild, nadat we de kerstboom weer hadden afgetuigd en alle kerstbende weer naar zolder is verhuisd. Het is gelijk zo kaal in huis. Maar ook wel weer wat ruimtelijker. Maar een goed moment om te poetsen. Nu de rest van het huis nog… En de ramen kunnen ook wel weer eens een lapbeurt gebruiken…
Ik deed dat soort dingen tot maart vorig jaar eigenlijk altijd op vrijdagmiddag, na de schilderles, maar nu Paul thuiswerkt in de huiskamer kan ik op vrijdag niet uitgebreid de benedenverdieping gaan poetsen. En TV kijken in de huiskamer is ook geen optie, dan kan Paul niet rustig werken. Ik moet zeggen dat ik het best lastig vind om te bepalen wat ik op mijn vrije vrijdag ga doen. Uiteindelijk beland ik soms toch weer achter de computer, voor werk. Soms ga ik even naar mijn ouders. Ik zou wat meer met de fotografie moeten gaan doen (maar wat dan?). Of het schilderen weer op gaan pakken. Die schilderlessen heb ik even opgeschort i.v.m. het besmettingsrisico. Ik had er zelf geen goed gevoel bij met mensen in een kleine ruimte te zitten en in het najaar gingen ineens de aantallen besmettingen zo omhoog en mochten we ook niet meer met zijn allen, volgens de Coronamaatregelen. Dan gun ik die plek liever aan medecursisten die het wel zien zitten om te gaan. Maar ik mis het wel. Thuis ga ik toch niet dat bureau in de werkkamer leegruimen en zelf aan de slag met aquarellen. Dat zou ik toch echt weer moeten gaan doen. Ik heb er nu tenslotte een mooi plekje voor. Goed voornemen…

En nu kregen we vanavond dus tijdens de persconferentie te horen dat de lockdown nog eens met drie weken wordt verlengd tot 9 februari. Ik word er een beetje moedeloos van. Op zich houden we het goed vol hoor, daar niet van, maar het is gewoon nog een hele maand. Geen onnodige reizen, thuiswerken, pffff. Bijna een jaar al. En het is nog maar de vraag of het na 9 februari weer wat versoepeld kan worden. Ik hoop het wel voor de winkeliers van de niet-essentiële winkels. Want die zijn nu dicht. Zo ook de boekhandel van mijn zus. Die mag alleen bestellingen rondbrengen en de winkel is alleen ’s middags een paar uurtjes open voor het afhalen en brengen van UPS pakketjes. Net in de drukste tijd van het jaar moesten de niet essentiële winkels dicht. Dag kerstomzet. Gelukkig kunnen de klanten ook online bij mijn zus bestellen en dat wordt ook echt wel gedaan. Maar het betekent ook facturen maken en rondbrengen. Er komt wat meer bij kijken. Een hectische tijd….

Ik ben altijd wel positief, maar zelfs ik had vanavond een beetje de pest er in. Ik heb gewoon zin om weer eens ergens gezellig te lunchen of uit eten te gaan. Of gezellig naar de bioscoop en het theater. Gewoon weer eens borrelen met vrienden en vriendinnen of collega’s op een terrasje. En onbezorgde fototripjes maken met fotomaatjes. Zonder Corona in je achterhoofd….
Het zal allemaal heus wel kunnen, ergens dit najaar. Zeker nu ze vorige week zijn gestart met vaccineren. Ik hoop echt dat de besmettingscijfers snel gaan dalen en dat de samenleving weer van slot gaat en ook de horeca weer open kan. Tot dan maken we er wel wat van hoor. Ik probeer ook te genieten van kleine dingetjes. En dat ommetje helpt ook wel, even uitwaaien, je hoofd leeg. Ook al hebben we al zo vaak hetzelfde stukje gelopen. Je voelt je altijd weer fijn als je even buiten bent geweest. En ik moet gewoon mijn creativiteit weer wat gaan stimuleren. Dan krijg ik vast weer tijd te kort 🙂

Nou, genoeg gemijmerd, ik ga eens slapen. Ik was eigenlijk helemaal niet van plan achter de computer te kruipen. Maar hij stond nog aan na een update van een programma en toen kon ik het toch niet laten…
Morgen is er weer een nieuwe dag, hopelijk kan ik vol goede moed beginnen en ben ik weer wat positiever ingesteld! Want uiteindelijk mag ik toch niet klagen. Ik heb leuk werk, ben nog steeds gezond en bof enorm met Paul. Ik zou met niemand anders in deze lockdown willen zitten. Hij wordt wel eens gek van me en andersom ook, maar we hebben het erg leuk samen en met de beessies. En we houden het al bijna een jaar vol zo, dan kunnen die paar weken er ook nog wel bij…