Het bloggen is er de afgelopen maanden weer eens bij ingeschoten. Op het werk was het druk. Voor ons is het van eind januari tot en met half maart ook wel de drukste periode van het jaar. Dan schieten de hobbies er een beetje bij in. Ook fotograferen stond op een laag pitje, behalve in de periode met sneeuw dan, daar heb ik natuurlijk wel de camera voor uit de tas gehaald. Maar verder zijn de fototochtjes op 1 hand te tellen…
En zo zitten we dus alweer in maart, de lente is ook al officieel begonnen. Deze week begon al met heel mooi weer. Vandaag was het lekker warm, echt mooi lenteweer. Ik ben dan ook twee uur eerder gestopt met werken vandaag, om even van dat mooie weer te kunnen genieten. Morgen is het alweer gedaan met de warmte, zo schijnt. Dus ik wilde er even van profiteren. We deden een voor ons doen vroeg ommetje met als tussenstop de buurtsuper. Ook rommelde ik nog wat in de tuin, wat onkruid wieden, kattenstront verwijderen en wat fotootjes gemaakt van de bollen die uit de grond schieten momenteel.
Vorige week zette ik al wat plantjes in de bakken in de voortuin. Daar fleurt de boel meteen weer van op.
Ook binnenshuis heb ik wat kleur aangebracht, de woonkamer kan na de lange winterperiode ook wel wat kleur gebruiken zo af en toe. Meestal volg ik met een aantal mensen wel een paasworkshop, dan maken we een leuk bloemstuk voor op tafel. Dit jaar kon dat niet vanwege de lockdown. Maar via via werd ik getipt op de mogelijkheid om een workshop aan huis te bestellen. Dus ik heb dat gedaan, voor mij en mijn moeder. Alles werd door Duoplant afgelopen vrijdag bezorgd en we hebben het zaterdag in elkaar gezet, ons mooie paasmandje. We kregen er een beschrijving bij en een link naar een filmpje, waar heel duidelijk werd voorgedaan wat de bedoeling was. Daarna gingen we aan de slag, we hebben het eigenlijk niet terug hoeven kijken. Maar wij zijn ook wel zelf creabea genoeg.
Alles zat er verder bij en er was meer dan genoeg om de mand helemaal op te vullen. Ik vind het eindresultaat heel erg leuk geworden. En het mandje is erg leuk, dat kunnen we later dit jaar nog wel eens opvullen met wat andere plantjes, of tegen de kerst met een kerststuk voor op tafel. Genoeg mogelijkheden.
Het staat inmiddels vrolijk op ons bijzettafeltje, met de paastakken en de kleine paashangertjes er in.
Afgelopen weekend hadden we een leuk online buurtfeestje, met een bingo. Echt heel leuk georganiseerd met superleuke prijzen ook, allemaal gekocht bij de lokale winkeliers. Om die ook een hart onder de riem te steken.
Het was vooral heel gezellig, met grappen en grollen in de buurtapp. Ik heb me prima vermaakt in ieder geval. En ik viel nog in de prijzen ook. Eerst een paar mooie paastakken en daarna nog een bon van Knip & Hip. Dat is altijd welkom natuurlijk!
Na de bingo besloot ik weer eens wat verder te werken aan het Albelli fotoboek met foto’s van onze minivakantie naar de Achterhoek, vorig jaar september. Ik was er destijds al eens mee begonnen, omdat het ik eigenlijk wel zonde vind dat we zoveel foto’s maken met onze mobieltjes in de vakantie, maar we er eigenlijk maar weinig mee doen. Ik heb ook wel wat foto’s met de spiegelreflexcamera gemaakt natuurlijk, meestal is dat meer materiaal voor de fotoclub of mijn website. Maar ook zonde om daar verder niets mee te doen. Maar er waren nog wel wat foto’s te bewerken, dus ik heb daar de zaterdagavond (en nacht, oeps…) aan besteed.
De zondag was een relaxte dag, beetje uitslapen, lezen en tv kijken, je kent het wel. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Tja, en daarna begon de werkweek weer. Maandag was vooral een dag van veel online afspraken en ook ’s avonds kroop ik weer achter de computer voor de online fotoclubavond met als thema Winter. Er waren weer heel wat mooie foto’s aangeleverd. Ik had een foto van de bevroren zeepbel en een foto van de ondergaande zon op het ijs bij het Noordse Dorp.
De bespreking was rond 22:00 uur klaar en ik maakte ons vakantiefotoboek verder af. Binnenkort valt hij op de mat en hebben we weer een leuke herinnering aan onze minivakantie vorig jaar, om af en toe eens in terug te bladeren.
Dinsdag was ook weer een dag van veel online vergaderen. Tussendoor keek ik wel verlangend naar buiten, het was zulk mooi weer! Maar tja, de plicht roept… ’s Avonds had Paul een online jaarvergadering van zijn cluppie en ik keek een film en nog een serie totdat het wel weer tijd was om naar bed te gaan.
De woensdag was qua afspraken wat rustiger. Ik maakte een paar nieuwe collega’s wegwijs in ons financiële systeem en werkte mijn to do lijstje van deze week verder af tot aan de lunch. Paul had wat lekkers gemaakt, een omelet met champignons, mmm!
In de middag volgde ik nog een leuke online workshop. Daarna nog wat afrondende mailtjes en klusjes en even na vier uur hield ik het voor gezien. Even lekker een paar uurtjes snipperen, heerlijk!
Ik nam Boris even mee naar buiten voor een frisse neus. Die ligt de laatste tijd alleen maar te slapen, alleen voor eten wordt ie nog actief. Dus een kwartiertje buiten spelen was even goed voor hem. Hij bekeek zichzelf in de spiegeling van de zwarte glasplaat onder het raam.
Toen ik vanmorgen uit het raam keek nadat ik de gordijnen had open gedaan op de slaapkamer, zag ik al dat er weer wat nieuws uit de grond was gekropen. Iets met witte knoppen. Toen ik vanmiddag buiten kwam waren deze dus al helemaal open. Heerlijk, dat voorjaar. En het is dit jaar echt een verrassing wat er allemaal uit de grond komt. Ik heb veel bollen geplant in de vernieuwde border, ik ben benieuwd wat er allemaal op komt, en wanneer. Maar hier word ik al blij van!
We liepen voor het eten nog een ommetje en gingen ook nog even langs de buurtsuper voor de verse dingetjes voor bij het avondeten. Ik kocht alvast wat lekkers voor tijdens het fotouitje dat ik vrijdag met een fotovriendinnetje heb gepland. Eventjes de buitenlucht in en met de camera aan de slag. Ik heb er veel zin in.
We aten vis met notenrijst en kerriesaus. Net even anders dan kip met kerriesaus, maar zeker niet minder lekker. Het smaakte opperbest.
We aten trouwens een beetje vroeg, aangezien ik om half zeven weer online ging, nu met de fotoclub van Amsterdam UMC. Daar ben ik ook al jaren lid van, en dit keer heb ik meegedaan aan de challenge van de maand maart, met als thema vogels. Ik leverde de volgende foto’s aan:
De foto van de bonte specht maakte ik vorig jaar in de Waterleidingduinen. De foto van de ransuil is van begin dit jaar. De foto van de reiger is ook recent, van de sneeuwperiode in februari. Het torenvalkje werd gespot in de Biesbosch, toen ik met een paar fotomaatjes een fotoweekend had. De week daarna ging het hele land in lockdown. En de foto van de zwanen heb ik gemaakt op het eiland Tiengemeten, tijdens een workshop, die ik samen met een fotoclubmaatje volgde via IVN.
Het was een leuke fotobespreking, met heel veel mooie en diverse vogelfoto’s. En ik maakte kennis met een aantal nieuwe mensen van locatie VUmc. Tot vorig jaar was het de AMC fotoclub, maar nu we bestuurlijk zijn gefuseerd en de juridische fusie er ook aan zit te komen, worden ook alle clubs wat breder getrokken. Alleen maar leuk!
Het voordeel van vroeg beginnen met de bespreking is dat het dan ook vroeg klaar is. Ik had zowaar nog een hele avond voor me. Dus ik besloot maar weer eens blogje te schrijven. Misschien lukt het me dat weer eens wat op te pakken. Ook de fotowebsite moet hoognodig bijgewerkt. Ik heb genoeg mooie foto’s op de schijf staan in in ieder geval. Leuk klusje voor tijdens de paasdagen…
Morgenavond wordt een administratieavond. Ook voor andere clubjes ben ik actief, maar dat kwam er de afgelopen tijd ook niet echt van. Morgen maar weer eens een start maken met van alles. Maar uiteraard eerst nog een dagje werken. Witte donderdag en 1 april. Ben benieuwd welke grappen er allemaal voorbij gaan komen. Extra opletten dat ik nergens in trap. Geen schoenen met veters aan 🙂
Het is zowaar gelukt om de afgelopen vier werkdagen een ommetje te maken. En dat is wel te danken aan het op zich best mooie weer van deze week. En dus is het wel weer eens tijd voor een fotoblogje. Met zomaar wat fotootjes die ik de afgelopen dagen maakte met de Iphone.
Ons dorpje is niet zo heel groot en onze pauze ook niet zo heel lang, dus we lopen vaak hetzelfde ommetje, eerst over het fietspad en na verloop van tijd duiken we een wijk in om dan richting de buurtsuper te lopen voor wat boodschapjes en daarna zijn we alweer bijna thuis.
Paul doet meestal de boodschappen en dan blijf ik even buiten op het pleintje wachten op een bankje. En is af en toe geen straf. Deze week liet de zon zich ook even zien. En het viel me op dat deze eigenlijk nog best laag staat op het midden van de dag. Het wierp lange schaduwen van de platanen op het pleintje. En met de zon in het midden van twee bomen gaan die ook nog eens de andere kant uit. Dingen waar je jarenlang argeloos voorbij loopt vallen je dan ineens op.
De bankjes vertonen aardig wat slijtage, blijkbaar wordt er dankbaar gebruik van gemaakt in al die jaren… Het werd wel weer eens tijd voor een mooie lijnenspelfoto. Ik heb zoiets al eens eerder gemaakt. Nu spelen de schaduw en de zon ook nog mee in het geheel. Met de Iphone kun je ook mooi met de scherptediepte spelen. Op de voorgrond scherp, naar achteren toe wordt het allemaal wat waziger.
En als je dan even op een bankje zit, kijk je ook eens even naar de grond. Tussen de tegels groeit van alles. En door de lage zon krijgen ook die ieniemienieplantjes een lange schaduw. Er liggen ook dingen op die tegels die er niet thuis horen, zoals kauwgom. Nooit begrepen waarom mensen dat op straat uitspugen, terwijl er pal naast dit bankje notabene twee prullenbakken staan…
Zomaar wat fotootjes tijdens het ommetje van dinsdag. Mooie oogst, al zeg ik het zelf.
’s Avonds deden we aan bankhangen met Boris. Ons vriendje begint weer een beetje de oude te worden en is regelmatig the King of the Couch. We hebben een hoekbank met een lang stuk, maar dat lange stuk is wel voor hem inmiddels. Mooie rooie…
Mijn collega stuurde in de groepsapp een foto van haar uitzicht op de zonsopgang vanuit de werkplek. Dus ik ook maar even uit het raam gegluurd. De zon kwam net tussen twee huizen door piepen en de wolken werden mooi geel verlicht door de opkomende zon. Het zou niet lang duren voordat ik lekker achter het glas in het zonnetje zou werken. Dan is thuiswerken zo’n straf nog niet…
We liepen die middag ook weer even een rondje. Het was buiten best koud (wind) en er hing een dreigende lucht. Wat is het dan mooi als je de zon in je rug hebt en die dreigende lucht voor je. Dan worden onderwerpen door de zon mooi uitgelicht Zo ook deze boom, waarvan de blaadjes allang verdwenen zijn, maar de rode mini appeltjes nog in grote getalen zijn blijven hangen. Zouden de vogels deze niet lekker vinden? Later valt alles op de stoep en wordt het een beetje een bende, dat kan ik me nog herinneren van vorige jaren. Maar nu even een mooi plaatje er van.
Het thema is rood vandaag, want de prullenbak mocht ook op de foto. Ik zag er iets van symmetrie in en verder een lijnen. Grappig dat er aan beide zijden een ander tegelpatroon te zien is.
Bekeek ik de vorige dag de platanen nog vanaf het bankje, nu ging ik er even onder staan. De zon scheen er mooi op en erboven hingen de donkere wolken. Deze bomen hebben ook zo’n mooie bast. De takken aan de toppen lijken wel tentakels. Straks als de blaadjes weer komen worden het kleine parasolletjes.
Een paar stappen naar links en je krijgt weer een heel andere kijk op de boom. Het is leuk om te zoeken naar een mooie compositie die aanspreekt. Probeer maar eens eerst alleen maar te kijken en rond te lopen voordat je een foto maakt.
Het is lastig om elke dag weer te ‘verzinnen’ wat we zullen eten. Deze keer deden we inspiratie op in eigen kast. Er stonden nog mini pasteibakjes en we hadden ook nog blikjes ragout. Dus we hadden een soort after Christmas dinner. Ziet er wel feestelijk uit toch?
Donderdagmorgen was ik al vroeg op pad met vriendje Boris, om bloed af te nemen. Zo kan de dierenarts kijken of de medicatie voor de schildklier aan slaat of dat er nog aanpassingen in de dosering nodig zijn hiervoor. Boris is in zijn jonge jaren gewend om in de auto vervoerd te worden, dus hij is best rustig in de auto. Geen klaaglijk gemiauw in ieder geval. Bij de dierenarts in de wachtkamer is het natuurlijk allemaal wat vreemd en meestal komt hij daar niet voor de lol. Altijd prikjes en dat ze aan je gaan zitten enzo. Dus hij kijkt niet zo blij, maar wel verlangend naar buiten…
We kregen ’s middags al de uitslag en die was goed. De medicijnen helpen goed en de waarden zitten mooi binnen de marges. Ook zit hij goed in zijn vacht (niet meer zo mottig) en in drie weken tijd is hij 250 gram aan gekomen en dus ook niet meer zo heel mager. Over drie maanden gaan we weer op controle om de nierfunctie te laten checken. Ondertussen blijft hij het nier dieetvoer krijgen en hij vindt dat gelukkig heel erg smakelijk, dus dat gaat goed. Alleen die pillen, dat blijft een drama.
Tussen de middag liepen we nog even een ommetje. We hadden veel te kletsen onderweg, dus eigenlijk niet zoveel fotootjes. Maar wel eentje van meneer (of mevrouw) de ransuil. Je moet eventjes zoeken, ze vallen bijna niet op. Maar daar hebben ze de boom ook op uitgezocht, om er niet in op te vallen. Best knap eigenlijk, hoe ze dat weten. Voor oud en en nieuw zaten er trouwens veel meer uilen in de bomen, nu nog maar een paar, soms maar eentje als we ’s middags ons rondje lopen. Ik hoop maar dat de rest niet door het vuurwerk een hartstilstand heeft gekregen…
Verder was het drukke dag vandaag, wat werk betreft. Iets met bestanden inlezen wat niet lukte. Maar gelukkig had ik een hulplijn en kwam het goed. Morgen nog even wat extra uurtjes maken om mijn to do lijst eventjes wat kleiner te maken en met wat minder stress de volgende werkweek in te gaan. Volgende week is de periode afsluiting en er moet nog best wel wat gebeuren. Vreemd om het allemaal vanuit huis te doen. Het is eigenlijk wel een gezellige hectische tijd op kantoor altijd. Nu in ons uppie thuis, maar met onderling contact via app, mail, Teams en telefoon. Anders. Maar uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen, zoals elk jaar!
En toen was ik ineens in juni weer gestopt met de corona blog. Ik moest teveel inhalen en tja, dan komt ineens de klad er in. Maar nu heb ik toch even zin om wat te schrijven.
Vandaag was er weer een persconferentie, waarin werd gemeld dat we nog drie weken langer in lockdown blijven, tot 9 februari. Ergens na Sinterklaas ging het hele land weer in lockdown. Niet dat dat nou voor ons veel veranderde. We moesten nog steeds thuiswerken, komen alleen buiten voor een rondje dorp en loopje naar de buurtsuper en verder heel af en toe op familiebezoek. Met deze lockdown is ook dat familiebezoek beperkt. Je mag maar 2 personen per dag bij je op bezoek krijgen. En met kerst werd dat uitgebreid naar drie personen. Dat kon in ons geval dus nog net, bij zowel schoonouders als ouders hebben we kerst kunnen vieren met elkaar. Gezellig en intiem, maar toch ook op gepaste afstand. Normaal eten we tweede kerstdag met de familie van moeders kant, voor wie dan net die dag kan, en gaan we gourmetten. Hopelijk kan het komende kerst weer…
Net voor kerst werd ons vriendje Boris ziek. Het afgelopen half jaar werd hij al magerder, maar eten en drinken deed ie verder als een dijker en hij was wat vaker buiten, dus we zochten daar niets achter. Maar net voor kerst begon hij steeds vaker over te geven en op een gegeven moment hield hij niets meer binnen en ging ik met hem naar de dierenarts. We lieten bloed afnemen en het bleek dat hij iets met zijn schildklier en zijn nieren had. Hij krijgt nu twee keer per dag een pilletje en een speciaal nier dieet en hij is inmiddels wonderwel opgeknapt! Niets is erger dan je maatje zo zielig te zien, onze lekkerbek die niks binnen houdt, dat klopte gewoon niet. Hij moet nog een keer op controle en dan kijken we of de medicijnen goed aanslaan of dat er nog een andere dosis nodig is. Maar het gaat echt de goede kant op. Fijn dat we eigenlijk veel thuis zijn geweest met en na kerst, zo konden we Boris een beetje in de gaten houden en vertroetelen. Gelukkig vindt hij het speciale voer erg lekker en eet hij weer met smaak en begint hij ook alweer om vis te jengelen op gezette tijden. Als vanouds! Die pillen geven is wel een lichtelijk drama, maar we belonen hem daarna altijd met wat lekkers, dan is het hopelijk niet zo’n traumatische ervaring iedere keer…
Oud en Nieuw vierden we bij vrienden, in plaats van met zijn allen bij mijn ouders. We hebben de groep verdeeld over twee huizen, zeg maar. Maar wel lekker gekookt met zijn allen en ook dat verdeeld over twee huizen, zodat iedereen lekker kon smullen. Het was anders, maar toch ook wel gezellig. We hebben gezellig gegeten met elkaar en daarna traditiegetrouw gekaart (Vrouwenpotten) met de eurostuivers. En heel even naar buiten geweest voor wat vuurwerk kijken en tot laat zitten klessebessen.
Gelukkig was er een lang weekend en we hadden nog een feestje, Mabeppie werd 75 op 3 januari. Dat werd vooral online gevierd, al borrelend en aansluitend hebben we nog gegeten met elkaar. En zo maakten we er ondanks de lockdown gewoon een gezellige dag van. Niet al te laat, want er moest maandags gewoon weer gewerkt worden.
Paul was nog een dag vrij, maar ik niet. Na anderhalve week vrij viel het eigenlijk wel wat tegen om weer negen uur in mijn werkkamertje achter de laptop te zitten. De werkkamer is dus inmiddels af. Op zich wel fijn om een eigen plekje te hebben en rustig te kunnen werken, maar het is wel eenzaam af en toe. Toen Paul en ik met zijn tweetjes aan de keukentafel zaten konden we af en toe even sparren. Maar het leidde ook wel eens af als 1 van ons een online vergadering had. Dan moest de ander stil zijn en eigenlijk geen telefoongesprekken voeren. Dus de aparte werkkamer is fijn. En voor mij ook wel een ander voordeel, ik ga ’s avonds niet zo snel meer naar boven achter de computer. Het is toch ongezellig om bijna de hele dag in je uppie te zitten. En ook word je wel computermoe. Dus ik las weer wat vaker een boek. Hele stapels heb ik gelezen afgelopen najaar.
En we keken in onze vakantieweek heel veel films, vooral kerstfilms, van die zoetsappige ‘ze krijgen elkaar op het eind’ films. Ik weet dat Paul er niet van houdt, maar ik vind het zalig. Alles beter dan die films met schieten, moord en doodslag. En we hebben ook heel veel bijgeslapen. Gewoon even geen wekker is ook wel eens lekker. En dan is zo’n weekje vrij eigenlijk zo voorbij.
Op het werk is de periode van de jaarafsluiting weer begonnen. Mijn to do lijst wordt alsmaar langer en het is dus lekker druk geweest de eerste anderhalve week van dit jaar. En dat gaat nog wel even door tot eind maart ofzo. Dat is elk jaar zo hoor, maar dit jaar is het wat bijzonder, omdat we nu allemaal thuis werken. De eerste lockdown ging vorig jaar half maart in. En zo lang zitten we dus al thuis. Heel af en toe gaan we wel eens naar kantoor. Vorige week ook, om een nieuwe collega in te werken en ook even een combi met bloedprikken en bloeddrukcontrole bij de internist i.v.m. mijn diabetes. Het was wel fijn om even op het werk te zijn. Je bent er toch eventjes uit en ik sprak ook weer even met collega’s die ik lang niet gezien had. Ook had ik ineens veel meer stappen op die dag. Het tripje van en naar de parkeerplaats is toch heel wat stappen, waar ik thuis soms niet aan toe kom. We lopen wel een ommetje, maar meestal niet heel veel langer dan 20 minuutjes. En als het regent gaan we sowieso er niet op uit als het niet hoeft.
Afgelopen weekend gingen we wel een blokje om en maandag en dinsdag is het ook gelukt. Dus het gaat goed met de “ommetje app” van de hersenstichting. Met collega’s hebben we een team aangemaakt en zo stimuleren we elkaar om er elke dag even op uit te gaan.
In de weekenden doen we eigenlijk ook niet veel bijzonders. Afgelopen weekend heb ik wat last van schoonmaakwoede gehad en de benedenverdieping gedweild, nadat we de kerstboom weer hadden afgetuigd en alle kerstbende weer naar zolder is verhuisd. Het is gelijk zo kaal in huis. Maar ook wel weer wat ruimtelijker. Maar een goed moment om te poetsen. Nu de rest van het huis nog… En de ramen kunnen ook wel weer eens een lapbeurt gebruiken…
Ik deed dat soort dingen tot maart vorig jaar eigenlijk altijd op vrijdagmiddag, na de schilderles, maar nu Paul thuiswerkt in de huiskamer kan ik op vrijdag niet uitgebreid de benedenverdieping gaan poetsen. En TV kijken in de huiskamer is ook geen optie, dan kan Paul niet rustig werken. Ik moet zeggen dat ik het best lastig vind om te bepalen wat ik op mijn vrije vrijdag ga doen. Uiteindelijk beland ik soms toch weer achter de computer, voor werk. Soms ga ik even naar mijn ouders. Ik zou wat meer met de fotografie moeten gaan doen (maar wat dan?). Of het schilderen weer op gaan pakken. Die schilderlessen heb ik even opgeschort i.v.m. het besmettingsrisico. Ik had er zelf geen goed gevoel bij met mensen in een kleine ruimte te zitten en in het najaar gingen ineens de aantallen besmettingen zo omhoog en mochten we ook niet meer met zijn allen, volgens de Coronamaatregelen. Dan gun ik die plek liever aan medecursisten die het wel zien zitten om te gaan. Maar ik mis het wel. Thuis ga ik toch niet dat bureau in de werkkamer leegruimen en zelf aan de slag met aquarellen. Dat zou ik toch echt weer moeten gaan doen. Ik heb er nu tenslotte een mooi plekje voor. Goed voornemen…
En nu kregen we vanavond dus tijdens de persconferentie te horen dat de lockdown nog eens met drie weken wordt verlengd tot 9 februari. Ik word er een beetje moedeloos van. Op zich houden we het goed vol hoor, daar niet van, maar het is gewoon nog een hele maand. Geen onnodige reizen, thuiswerken, pffff. Bijna een jaar al. En het is nog maar de vraag of het na 9 februari weer wat versoepeld kan worden. Ik hoop het wel voor de winkeliers van de niet-essentiële winkels. Want die zijn nu dicht. Zo ook de boekhandel van mijn zus. Die mag alleen bestellingen rondbrengen en de winkel is alleen ’s middags een paar uurtjes open voor het afhalen en brengen van UPS pakketjes. Net in de drukste tijd van het jaar moesten de niet essentiële winkels dicht. Dag kerstomzet. Gelukkig kunnen de klanten ook online bij mijn zus bestellen en dat wordt ook echt wel gedaan. Maar het betekent ook facturen maken en rondbrengen. Er komt wat meer bij kijken. Een hectische tijd….
Ik ben altijd wel positief, maar zelfs ik had vanavond een beetje de pest er in. Ik heb gewoon zin om weer eens ergens gezellig te lunchen of uit eten te gaan. Of gezellig naar de bioscoop en het theater. Gewoon weer eens borrelen met vrienden en vriendinnen of collega’s op een terrasje. En onbezorgde fototripjes maken met fotomaatjes. Zonder Corona in je achterhoofd….
Het zal allemaal heus wel kunnen, ergens dit najaar. Zeker nu ze vorige week zijn gestart met vaccineren. Ik hoop echt dat de besmettingscijfers snel gaan dalen en dat de samenleving weer van slot gaat en ook de horeca weer open kan. Tot dan maken we er wel wat van hoor. Ik probeer ook te genieten van kleine dingetjes. En dat ommetje helpt ook wel, even uitwaaien, je hoofd leeg. Ook al hebben we al zo vaak hetzelfde stukje gelopen. Je voelt je altijd weer fijn als je even buiten bent geweest. En ik moet gewoon mijn creativiteit weer wat gaan stimuleren. Dan krijg ik vast weer tijd te kort 🙂
Nou, genoeg gemijmerd, ik ga eens slapen. Ik was eigenlijk helemaal niet van plan achter de computer te kruipen. Maar hij stond nog aan na een update van een programma en toen kon ik het toch niet laten…
Morgen is er weer een nieuwe dag, hopelijk kan ik vol goede moed beginnen en ben ik weer wat positiever ingesteld! Want uiteindelijk mag ik toch niet klagen. Ik heb leuk werk, ben nog steeds gezond en bof enorm met Paul. Ik zou met niemand anders in deze lockdown willen zitten. Hij wordt wel eens gek van me en andersom ook, maar we hebben het erg leuk samen en met de beessies. En we houden het al bijna een jaar vol zo, dan kunnen die paar weken er ook nog wel bij…
Zondag 7 juni begon heel relaxed, met uitslapen. En inmiddels ben ik er ook achter wat ik deed op de avond ervoor, ik deed iets financieels, voor de politieke partij, er moest nog een overzicht ingevuld worden. Blijkbaar had die mok mij getriggerd daar het laatste stukje voor te doen, ik was er al eens aan begonnen, maar ergens ook weer mee gestrand. Maar nu is het af, mooi. Het werd wel nachtwerk, want ik maakte ook maar meteen het jaaroverzicht. We hebben door Corona nog geen jaarvergadering gehad, dus ik had dat ook even laten liggen. Met de operatie aan de galblaas half maart en de Corona Quarantaine daarna was het allemaal al pittig genoeg geweest, dan wil je in het weekend ook wel eens een keertje helemaal niets hoeven. Maar nu had ik de flow, dus ik werkte lekker door tot in de kleine uurtjes. Het werkt ook het lekkerst als het helemaal stil is om me heen.
Dus ik stond mezelf toe die zondagmorgen eens een keer geen wekker te zetten en dan maar zien hoe laat ik wakker werd. Heel relaxed. Toen ik beneden kwam zat Boris al eventjes buiten en die liet even weten dat hij wel weer toe was aan wat gezelligheid binnen. Dan zie je een kopje en twee pootjes boven het raam uit komen en dat bekje heftig heen en weer bewegen. Zodra hij in de gaten heeft dat je hem gezien hebt gaat hij geduldig wachten tot je open doet. Het lukt me volgens mij dus nooit om daar eens een leuke foto van te maken…
Eerst maar eens brunchen. Paul had een lekker eitje gekookt en ik nam er deze keer een speltcracker bij. Deze zijn we lekker, van Bolletje.
Na het ontbijt was het tijd om weer eens wat te gaan kokkerellen. Voor het diner was er weer een lekker toetje bedacht. In de Schoolstraat zijn ze echt toetjesmonsters, die slaan dat volgens mij geen dag over (Wie wil er nog pap?). Wij eten het eigenlijk alleen op de zondag, bij de kookproductie. Heel soms eten we wel laat op de avond nog een bakje vanillevla met ananas of aardbeitjes. Om een snackmomentje voor te zijn. Andes krijgen we steevast trek rond een uur of elf en we nog niet naar bed gaan.
Deze keer stond er wel een zalig toetje op het programma. Met overigens verrassend weinig ingrediënten, voor een recept voor twee personen:
Maar ik zie dat ik er eentje vergeten ben op de foto te zetten. Waardeloze kookfotograaf ben ik ook…
Maar goed, men neme:
– 40 gram mascarpone
– 200 ml slagroom
– halve stick Nescafe oploskoffie Gold (wij namen double choc mocca)
– vanille essence
– cacao poeder
– druppels zoetstof (heb ik achterwege gelaten)
– pecannootjes voor de garnering
Je maakt twee kommetjes met elk 20 gram mascarpone, 100 ml slagroom, druppels vanille essance en evt druppels zoetstof. Elk kommetje wordt een eigen smaak. Aan het ene kommetje voeg je de cacaopoeder toe en aan de andere de oploskoffie. In het recept stond niet hoeveel cacaopoeder er in moest, dus ik deed eerst maar een eetlepel en daarna even proeven. Dus een beetje op gevoel.
Dan ga je beide kommetjes met de mixer te lijf (dus ik zou grote beslagkommen pakken) tot de inhoud stijf is.
Het cacaomengsel zag er zo uit:
En het mokkamengsel zag er zo uit:
Overigens hoef je die oploskoffie niet eerst nog aan te lengen met water, dat mag er dus gewoon zo doorheen, een half zakje. Met de andere helft van het zakje zette ik voor mezelf een lekker Haags bakje later die dag. Lekker!
Als de mengsels klaar zijn, pak je twee gelijke glaasjes. Eerst doe je de ene mousse er in en daarna schep je de andere mousse er bovenop als een torentje. Eventueel kun je hier nog wat slagroom bovenop doen.
Hak wat pecannootjes klein (of laat ze gewoon heel eigenwijs lekker heel) en garneer als topping hiermee en zet het een uurtje in de koelkast om op te stijven.
Het eindresultaat mocht er zijn. Het zag er smakelijk uit en ik kan je zeggen, het was geen straf om de beslagkom en de mixerdingen even af te likken…
Zo, het eerste gedeelte zat er op het was kwart over drie, tijd voor pauze!
Ik trakteerde mezelf eerst even op dat kopje koffie. Daar knap je best van op hoor. Lekker bakkie. Ik rommelde wat aan de keukentafel die middag.
Ondertussen was Boris rond 16:00 uur nog ver in dromenland. Het was blijkbaar nog geen tijd voor vis volgens zijn biologische klok (die standaard anderhalf tot een uur te vroeg loopt). Lekker laten slapen…
Rond half zeven werd het tijd voor ronde twee van de kookproductie van vandaag. Omdat pappa veel prei uit eigen tuin had geoogst, aten we een recept met… Prei! Ook hier niet veel nodig ik hoop dat de overzichtsfoto nu wel compleet is. We gaan het zien… Het recept is aangepast naar dat van twee personen. Sommige websites hebben dat, heel handig. Dan blijf je niet met restjes zitten.
Wat heb je nodig om dit ovenheerlijke recept te maken (voor 2 personen):
– 3 eetlepels olijfolie
– 300 gram prei
– halve eetlepel kerriepoeder
– 300 gram diepvrieskabeljauwfilets ontdooid (wij namen verse Pangasiusfilet)
– 1 eetlepel citroensap
– 100 ml crème fraîche
– 50 gram belegen geraspte kaas
– 300 gram krieltjes (wij namen de Provencaals gekruide, reden hieronder:)
– halve eetlepel Provençaalse kruiden (vandaar die krieltjes, matcht lekker)
Verwarm de oven voor op 190 graden.
Verhit de helft van de olijfolie en roerbak hierin de prei 3 tot 4 minuten met de helft van de kerrie, zout en peper.
Verdeel de prei daarna over een ovenschaal.
Dep de vis droog met keukenpapier en wrijf de vis in met citroensap, zout en peper. Leg de vis op de prei.
Roer de rest van de kerrie door de crème fraîche en bestrijk de vis er mee.
Bestrooi de vis met de geraspte kaas en zet dit ongeveer 15 minuten in de oven, in het midden.
Na een kwartiertje ziet het er dan ongeveer zo uit:
Terwijl de vis in de oven staat, kun je de aardappeltjes gaan bakken. Doe de rest van de olijfolie in de pan en bak hierin de krieltjes met de Provençaalse kruiden goudbruin. Wij stopten de krieltjes trouwens gewoon in de oven, een klein schaaltje naast de vis. Net zo handig.
En dan heb je zo’n drie kwartier nadat je bent begonnen met koken een overheerlijke en verantwoorde maaltijd op je bord! Als je koolhydraatarm eet, dan kun je de aardappeltjes natuurlijk weglaten en wat meer groenten nemen.
Maar dat ziet er toch zalig uit zo? Dat was het in ieder geval wel!
De Schoolstraat was intussen ook weer online en we namen even gezellig de dag door. Ik was natuurlijk al langs geweest om de prei op te halen, dus we hadden al een beetje bijgepraat. Maar zoals altijd valt er altijd wel wat te kletsen en als we net gaan eten is het ook even een tijdje helemaal stil. Dat is dan een teken dat het lekker smaakt!
We gaan dit vast nog wel eens op het menu zetten, of een variatie hier van. Je kunt in plaats van kabeljauwfilet ook tilapiafilet of pangasiusfilet gebruiken.
En toen was het tijd voor het toetje! Ik spoot er terplekke nog een beetje slagroom extra op en stak er nog een pecannoot in. Zo zag het er extra feestelijk uit. Een pré-verjaardagstoetje. De volgende dag was ik namelijk jarig!
Nog even een fotootje van bovenaf… Niet helemaal in het midden, dat glas op het schoteltje, zie ik nu. Volgende keer op letten, foei!
Normaal wordt Boris wel wakker als hij schoteltjes hoort, dan valt er wat uit te likken. Maar vandaag niet, hij knorde lekker verder.
We kwebbelden nog even verder, namen de oplossingen van zaterdag crypogram even door (wekelijks hoogtepunt), totdat de Schoolstraat Boer zoekt Vrouw of iets anders gingen kijken rond half negen.
Buikje rond en dan lekker voor de buis hangen, ik geef ze geen ongelijk.
Ik hing nog even achter de computer, ik vermoed om een blogje te schrijven of wat foto’s te bewerken en ik wachtte tot 00:00 uur, want dan zou de Schoolstraat bellen. Dat is iets wat we al jaren doen sinds zus en ik uit huis zijn gegaan, als er iemand jarig is, dan wordt er even gebeld om te feliciteren. Ook al zien we elkaar de volgende dag. Leuk.
En daarna gauw naar bed. De volgende dag moest ik nog een half dagje werken en die middag was ik vrij om mijn verjaardag te vieren. Doen we er toch nog íets aan in de Corona Quarantaine tijd…
Zaterdag 6 juni. Dat is alweer even geleden. Soms heb je van die dagen dat je gewoon niet zoveel foto’s maakt. Foto-moe. Dan wordt het bloggen wel een beetje lastig. En ik zal wel zo onderhand wat haast moeten maken met de verhaaltjes, want anders vergeet ik echt alle leuke details. Maar eens kijken in het foto archief wat we deze dag hebben uitgespookt.
Voordat we boodschappen gingen doen voor de kookproductie van die zondag, zocht ik eerst in de keukenkastjes naar al aanwezige benodigde ingrediënten. En laat ik daar nou een stukje nostalgie tegenkomen!
Een mok met een foto van de raadsleden van de Middenpartij Nieuwkoop (inmiddels overgegaan in Natuurlijk Nieuwkoop) in februari 2010. Sommigen van mijn volgers weten dat misschien niet, maar ik ben een aantal jaren gemeenteraadslid geweest. Dat was een roerige, maar ontzettend leuke tijd. Ik heb er heel veel van geleerd, je krijgt er zeker een breder perspectief van en je komt nog eens ergens en ontmoet veel aardige en bevlogen mensen. Maar een echte debater was ik niet. Nog steeds niet. Ik ben meer een mens van de achtergrond, dingen uitzoeken, meer beschouwend. Daarbij kwam dat het na de herindeling steeds moeilijker werd het raadswerk te combineren met een full-time job en de (vele) hobbies die ik had (fotoclub, zangkoor etc.). Dus op een gegeven moment ben ik nog wel fractie-assistent geworden, maar uiteindelijk ook daarmee gestopt.
Het was wel leuk om samen met mijn vader in de gemeenteraad te zitten. Dat komt toch ook niet vaak voor, denk ik. Mijn vader is in de gemeenteraad gegaan toen ik werd geboren, dus het is me als het ware met de paplepel ingegoten. Dat is nu zo’n 46 jaar geleden. Hij richtte toen een nieuwe partij op, lijst Aartman, maar later omgedoopt tot Gemeentebelangen Zevenhoven. Na de herindeling met Nieuwveen ging die partij op in Gemeentebelangen Samen (GBS). We werden toen gemeente Liemeer. Bij de volgende herindeling in 2008 ging de partij op in Middenpartij Nieuwkoop, we werden toen gemeente Nieuwkoop. En in 2019 is deze partij weer opgegaan in Natuurlijk Nieuwkoop.
Mijn vader is trouwens ook nog een aantal jaren wethouder geweest. Inmiddels is hij al een tijdje niet meer politiek actief. En ik ben nu alleen nog penningmeester van Natuurlijk Nieuwkoop. Vanaf de zijlijn volg ik wel wat er speelt, dus ik ben nog een klein beetje betrokken en dat vind ik wel fijn. Wie weet kriebelt het weer eens om wat meer te gaan doen, maar op dit moment vind ik het goed zo. Ik ben blij dat ik weer eens een avond thuis ben.
Maar het was wel leuk om die beker zo ineens tegen te komen. Altijd gezellig naast Hans gezeten, ook zo’n dossiervreter, net als mijn vader. Zo veel dossierkennis, dat ga ik van mijn langzalzeleven niet meer opdoen.
Na dit gemijmer was het tijd voor de boodschappen. We kochten aardbeien en witbrood voor de lunch. Soms kun je daar zo’n zin in hebben. Ze zien er ook zo smakelijk uit.
En soms zien ze er een beetje vreemd uit…
De rest van de middag was ik bezig voor de fotoclub. Maandag hadden we weer een clubavond en het thema was ‘Blauw’. Ik was aan de beurt om alle foto’s in een presentatie te zetten, zodat deze tijdens de online clubavond makkelijk gepresenteerd en besproken konden worden. Er was een leuk aantal foto’s ingezonden, dus ik was er wel even zoet mee.
We aten rijst met garnalen die avond. Altijd weer een feestje op je bord, die kleurtjes. Ziet er smakelijk uit en dat was het ook.
Na het eten hing ik nog wat achter de computer. Boris kwam ook nog even buurten. Hij kan je zo lekker meewarig aan kijken. Wat zal hij denken? Ga nou naar bed mens?
We zullen ongetwijfeld nog wel meer uitgespookt hebben deze dag, maar ik weet het gewoon niet meer. Gelukkig hadden we tenminste deze foto’s nog…
Vrijdag 5 juni begon een beetje druilerig, zonder zon aan de hemel in ieder geval. Paul was vrij, want hij zou eigenlijk met zijn ‘toeterclub’ een weekend naar de waddeneilanden gaan om daar eens lekker van zich af te blazen. Maar Corona gooide roet in het het eten en nu was hij thuis. Maar hij ging vandaag toch nog aan het werk, want door die stoute router had hij wel tijd verloren en hij moest nog wel wat deadlines halen. Dus toch nog even een paar uurtjes knallen, met haperende WIFI.
Met een beetje mazzel zou de nieuwe router er rond drie uur die middag zijn. We keken er al naar uit…
Terwijl Paul aan het werk was, hing ik aan de keukentafel, op zoek naar inspiratie voor een nieuwe aquarel. Ik wilde een serie gaan maken met zeebeesten in fantasiekleuren en zocht wat geschikte voorbeelden. Met dat zoeken op Pinterest kun je echt een hele tijd zoet zijn…
Ik vond leuke zeesterren en ook nog een leuke kwal en daarmee was ik dus de halve ochtend zoet geweest. Mijn medecursisten waren wel lekker bezig geweest en het was nog even gezellig op de groepsapp aan het einde van ochtend. Volgende week dan maar aquarellen, of in het weekend.
Rond half één was Paul klaar met zijn werk en gingen we even naar LEK in Ter Aar, om tegels voor de achtertuin uit te zoeken. We willen andere bestrating en bij dit bedrijf hebben ze buiten heel veel soorten tegels staan, zodat je een beetje een idee krijgt hoe het er uit kan komen te zien.
We hebben er even rustig rond gekeken en gewikt en gewogen wat we zouden nemen. Maar uiteindelijk toch een keuze kunnen maken. We blijven in Italiaanse sferen met de Torino tegel 60x30cm van GeoStretto Tops. Een lekkere lange tegel met grijs en een vleugje rood er in.
Bij de schuur hebben we nu een klein stukje grond, maar eigenlijk groeit daar niets echt goed. Behalve de Heermoes dan…
Dus besloten we daar een strook met split van te maken, zodat het water toch weg kan. En het ziet er dan toch vrolijk uit met die gemêleerde gekleurde steentjes, mijnsplit rood.
Toen we de keuze zo’n beetje gemaakt hadden begon het te plenzen, dus we renden gauw weer terug naar de auto. Onze keuze konden we doorgeven aan degene die onze tuin onderhanden gaat nemen en dan was het nog wachten op de offerte. En dan zullen we met een beetje mazzel nog in onze vakantie in september kunnen genieten op ons nieuwe straatje.
We reden nog even langs mijn ouders om rode bietjes uit de vriezer te halen, maar die bleken niet thuis. Dus we ‘braken even in’, stuurden netjes een berichtje dat we bietjes hadden meegenomen en stapten weer in de auto.
We deden nog wat boodschappen bij de buurtsuper en de bakker. Ik zag dat er nieuwe reclameborden stonden met posters vanuit de gemeente. Leuk dat ze dat doen. Laten we hopen dat we als Nieuwkopers ook na deze Corona Quarantaine periode voor elkaar klaar blijven staan en niet terug gaan naar het oude normaal, wat dat betreft…
Thuisgekomen hadden we een late lunch, met een heerlijke soep van ‘onze Jos’ van Slagerij vd Pijl en een broodje van Bakker de Kruijf met gekookte worst van de genoemde slagerij. Lekker smullen van lokale spullen…
Daarna was het tijd om afscheid te nemen van onze ‘stoute router’. Hij moest in een doos weer retour naar de KPN. Het voelde toch een beetje als een afscheid zo, na zoveel jaar trouwe dienst…
Ik leverde de router in bij de buurtsuper en kreeg de nieuwe mee. Bij toeval kwam ik mijn ouders ook nog even tegen, die waren boodschappen aan het doen. Gelijk maar even gemeld dat we ‘ingebroken’ hadden.
De rest van de middag was ik bezig om de nieuwe router te installeren en ook alle randapparatuur weer aan te sluiten. We hebben een WIFI-repeater voor het signaal naar zolder en ook nog twee devolo’s waarop de tv-kastjes zijn aangesloten. Op zich was het allemaal niet zo ingewikkeld om aan te sluiten, als je het geduld maar hebt om de gebruiksaanwijzing te lezen en te wachten totdat alles verbinding heeft.
Daarna nog overal even de WIFI codes veranderen en tadaaaa, ons Kabouterhuisje was weer online!
Van mijn baas kreeg ik nog een heel toepasselijk plaatje via de Whatsapp. Die moest natuurlijk wel in de blog, zo grappig!
Wat een ellende als het internet niet doet in ons kantoor… Maar gelukkig was het nu weekend. Dan kunnen we zo veel surfen op het internet zoals we willen, just for fun.
We aten die avond rode bietjes met aardappelpuree en braadworst.
Na het eten ontdekte Paul op Instagram stories dat er leuke selfiedingen in zitten, a la snapchat. We hebben onszelf even heerlijk uitgedost, zeg maar…:
Kiek mien nou, met hoedje, helemaal op sjiek! En hieronder was ik in spaaaaaace!
En hier was ik de ogen en mond van een beeld. Geen idee wat hij in zijn hand houdt, maar het zag er eng uit, haha!
En nu we toch in alle tuinaarden waren, deed ik een leuk groen-moet-je-doen hoedje op. Het is weer hysterisch!
Om dan af te sluiten met een kunstzinnige tekening van mezelf. In 1 seconden gepiept, niks uren tekenen en aquarellen…
We hebben weer even een half uurtje lol gehad hiermee. Lang leve de WIFI!
Paul haalde ons vriendinnetje Bouli uit het hok om even te knuffelen en kroelen op de keukentafel. Ze kwam even kijken wat dat rare kastje was dat ik de hele tijd in mijn hand hield. Ze zat net genoeg stil om snel een fotootje te maken. Meestal zijn ze allemaal bewogen, het is een rap beestje.
Hier zie je goed hoe groot haar wam is, onder haar kopje zit een soort kraag. Ze hamstert, voor de winter.
Deze huidplooi, die vaak voorkomt bij vrouwelijke konijnen (voedsters), ontwikkelt zich voornamelijk wanneer het konijn geslachtsrijp wordt. Een konijn met een wam heeft plaatselijk wel wat meer vet, maar dit betekent niet noodzakelijk dat het konijn te dik is. We hebben dus gewoon een konijn met een kraagje.
Ik zat nog wat achter de computer en schreef nog een blogje totdat het tijd was om naar bed te gaan. Morgen weer een nieuwe dag!
We hebben al langere tijd last van een af en toe falend internet. Ook woensdagavond deed het internet het bij vlagen al niet en deze ochtend van de 4e juni was het al niet veel beter. In alle vroegte was Paul al in alle staten, zo kon hij niet echt werken. Ik belde met de KPN, nadat we al een paar keer de stappen hadden doorlopen die ons op internet (gewoon ouderwets via de 4G) werden opgegeven. Maar dat had dus niet veel opgeleverd, onze router bleef bij het derde lampje ‘internet’ hevig knipperen, de rest van de lampjes bleef ook uit. Ik vermoedde een dodemodem, dus ik belde met de klantenservice. Dan moet je inspreken wat het probleem is. Ik zeg braaf “Internet doet het niet, modem is vermoedelijk stuk”, maak nog een keuze uit het menu en tot mijn verbazing krijg ik een bandje met verwijzing naar de veel gestelde vragen op internet en daarna werd de verbinding bruusk verbroken! Nou jaaaa. Dus nog een keer gebeld en maar eens een andere keuze in het menu gekozen en uiteindelijk iemand aan de lijn gekregen.
Deze meneer was uiterst behulpzaam en we moesten braaf weer allerlei (reeds eerder genomen) stappen zetten en toen bleek uiteindelijk wat we al vermoedden, de router was kaduuk! Maar niet getreurd, er zou een nieuwe opgestuurd worden en die werd de volgende dag al bezorgd hier in de buurtsuper, fijn! Ik blij, Paul nog niet, want er kon nog steeds niet lekker gewerkt worden. De man van de KPN had ons allebei wel extra data op de mobiel gegeven, zodat we onze telefoon als hotspot konden instellen. Ook nam hij nog even onze abonnementen door en op de valreep hebben we nog wat kosten bespaard voor de toekomst. Toch even mooi meegenomen!
Ik had nog een lang controllersoverleg wat ik met de telefoon kon volgen, maar daarna zou ik voor het eerst sinds weken weer eens naar het AMC gaan voor een afspraak met de stagiair, over haar eindrapport.
Dus Paul kon na dat overleg en een snelle lunch met mijn meerijden, zodat ik hem op zijn werk kon afzetten. Zo kon hij toch werken. En als ik klaar was op het AMC dan zou ik hem weer oppikken. Hij toch weer een beetje blij. Wat een stress als het internet het niet doet…
Ik dacht dat het niet zo druk zou zijn op de weg. Tenslotte zitten we al weken in Corona Quarantaine en werken we allemaal thuis, tenzij het niet anders kan en zolang we geen klachten hebben, bladieblajaddajadda…
Maar nadat ik Paul had afgeleverd, kwam ik toch mooi in de file te staan in het pittoreske Amstelveen. Daar waren ze inmiddels nog steeds niet klaar met de weg en er was zelfs een rijstrook minder nu. Tja, daar had ik dan weer niet op gerekend. Maar uiteindelijk kwam ik dan toch in Amsterdam Zuid-Oost aan. Het welbekende baken AMC stond nog steeds op het dak van de H-toren! Voelt toch een beetje als thuis komen…
Ik parkeerde maar even in de parkeergarage, op de bovenste verdieping. Er hing een bui in de lucht en ik was al laat voor mijn afspraak, dus ik had geen zin om helemaal op het achterste parkeerterrein te parkeren en me zeiknat te laten regenen. Zo kon ik wel meteen even een mooi fotootje maken 🙂
Het was een beetje onwennig om het gebouw waar mijn werkplek is binnen te gaan. Allemaal hygiëne regels en looproutes. Een vrijwel uitgestorven hal… Maar eenmaal op de werkvloer bleken er wel wat mensen aanwezig te zijn. En dan is het eigenlijk meteen weer alsof je er de vorige dag nog geweest bent. Terwijl het toch wel 10 maart was dat ik er voor het laatst was geweest. Ik haalde nog even een kopje tjieno (die had ik gemist!) en schoof aan in het overleg. Netjes op anderhalve meter afstand zaten we in de vergaderzaal. Dat voelt wat onwennig, die afstand. Maar je doet het eigenlijk wel vanzelf.
Na het overleg hadden we nog werkoverleg, dus ik bleef met de stagiair in de vergaderzaal zitten, want dit ging ook online. Dus de tijd ging wel snel om zo. Na het werkoverleg ging ik nog even wat drinken halen bij een andere automaat en daar kwam ik ook collega’s tegen die ik al tijden niet gesproken had. Toch wel fijn om elkaar weer even te zien en gelijk ook even wat dingen kort te sluiten.
Daarna babbelde ik nog even wat met collega’s en werkte ik nog wat aan iets gewikkelds en ging ik toch veel later dan gepland weer naar huis. Inmiddels was het pleurisweer en regende ik alsnog zeiknat voordat ik goed en wel bij de auto was. Ik pikte Paul op in Amstelveen en we reden langs de supermarkt voor een supermakkelijke maaltijd omdat het al zo laat was. Even wachten en dan….
Pizza!
De stress van twee dagen geen internet eiste wel zijn tol, de sfeer was niet echt gezellig die avond zonder internet en tv. Dan maar een boek lezen en gewoon eens op tijd naar bed. De volgende dag zou er weer een nieuwe router zijn en dan werd het leven vast weer wat aangenamer voor ons hardwerkende kaboutertjes in ons kabouterkantoortje mét internet 🙂
We zijn alweer over de helft van de werkweek!
Het is woensdag 3 juni. Ik begin de dag al heel vroeg met een lekker ontbijtje, brood met huzarenslaatje.
De afdeling Rust en Ronken was al druk bezig met hun ochtendklus, zzzzlapen! Bizar hoe veel dat beest slaapt op een dag. Zelfs na een nacht tukken gaat het na even wat brokjes eten en soms een rondje in de tuin gewoon weer doorrrrrr. Hij heeft zeker vermoeiende collega’s…
Ik zag die morgen weer eens een wachtkamer, die van de pedicure. Het voordeel van thuis werken is dat je ook flexibel bent met je tijd indelen. Je kunt ’s avonds of in het weekend ook een uurtje inhalen. Dat moet je dan weer niet te gek maken natuurlijk, maar met dit soort afspraken komt het nu wel goed uit.
Een uurtje later stond ik al weer buiten, met heerlijk verzorgde en gemasseerde voeten. Ik kan er weer even tegen voor een paar weken!
In de tuin van de pedicure stonden nog mooie bloemen te pronken. Wat een bijzonder mooie kelkjes zitten er aan deze plant. Aparte vlekjes ook.
Daarna ging ik gauw weer naar huis voor de vergadermarathon. Ik had overleg met een collega, mijn baas en daarna was de ochtend alweer snel om. Tijd voor lunch! Een salade dit keer, ik had die ochtend al brood gegeten, dus nu een wat kariger lunch, qua koolhydraten.
Boris was even nieuwsgierig wat ik nu weer op mijn bord had, dus die kwam even sneaky op tafel. Ik had hem allang gespot natuurlijk. Fotoooo!
Eens even snuffelen of hier vis tussen zit…
Niet dus, helaas Boris!
Na de lunch had ik nog een bespreking over een slimme oplossing voor een datavergelijking en daarna had ik nog een to do lijstje af te werken. Met al die overleggen kom je soms niet aan al je ‘gewone werk’ toe, of er komt juist weer extra werk uit die overleggen.
Om 18:00 uur vond ik het wel welletjes en gingen we eten. Paul had een oosterse wokschotel gemaakt en we hadden er een kiploempia uit de oven bij. Lekker!
Die avond was er weer eens een persco (persconferentie) en ik was even benieuwd wat er dit keer te melden was, dus ik ging er eventjes voor zitten.
Het was verrassend om Irma, de gebarentolk weer te zien. Ze zou eigenlijk vervangen worden door iemand anders, maar ze was er deze keer gewoon weer bij. En dan ga je er toch op letten hè, misschien wel meer op haar dan op wat Mark en Hugo te zeggen hebben. Je zou er trouwens hele leuke ondertitels bij kunnen verzinnen… Misschien leuk voor mijn trouwe volgers, een ‘wedstrijdje’, wie verzint de leukste ondertitel voor foto 1, 2 en drie?
Foto 1:
Foto 2:
Foto 3:
Jullie mogen in het in de commentaarbalk onder de blog schrijven. Ik ben heel benieuwd!
Vandaag mochten we weer aan het werk. Wat gaat zo’n fijn lang weekend toch veel te snel voorbij. En voor je het weet zit je weer in het ritme van vroeg op staan en online vergaderen. Al viel dat laatste aan mijn kant reuze mee vandaag.
Ik had deze ochtend nog steeds last van mijn zij en aangezien ik via Google de meest vreselijke oorzaken te lezen kreeg, nam ik het zekere voor het onzekere en maakte ik een afspraak met de huisarts. Gelukkig kon ik nog diezelfde dag terecht. Maar eerst maar een paar uurtjes proberen te werken. Al met al zat ik niet echt comfortabel namelijk.
We werkten gestaag door tot aan de lunch. Heerlijk, huzarenslaatje op mijn brood en gekookte worst. Soms kun je daar zo’n trek in hebben…
Na de lunch had ik nog een online vergadering. Lopen ging ook niet echt soepel, dus het rondje in ons speelkwartiertje liet ik ook maar even voor wat het was. Eerst maar eens kijken wat de huisarts zegt straks.
De wachtkamer van de dokter had ook een behoorlijke transformatie ondergaan. Helemaal ingespeeld op de anderhalve meter samenleving en alle speelgoed was ook verdwenen. Het was ook rustig in de praktijk, ik was de enige patiënt in de wachtkamer.
Ik was dan ook snel aan de beurt. En na enig onderzoek bleek dat er gelukkig niet iets ernstigs aan de hand was. Waarschijnlijk heb ik een verkeerde beweging gemaakt en is mijn rib een beetje gekneusd. Ik kan me niet echt herinneren dat ik iets bijzonders heb gedaan, qua beweging, maar goed. Misschien in mijn slaap verdraaid ofzo, want ik had het opeens afgelopen zaterdag toen ik op stond. Het goede nieuws was dat het vanzelf weer over zou gaan, dus ik ging enigszins opgelucht weer naar huis.
Al met al stond ik met een kwartiertje weer buiten. Ik reed nog even langs de supermarkt voor wat boodschappen voor het avondeten en daarna ging ik thuis weer aan het werk. Tussendoor keek ik nog even bij de pioenrozen op de salontafel, die waren nu echt zo mooi!
Rond kwart voor vijf herrees vriendje Boris uit zijn stoel, hij vond het wel tijd voor vis. Maar nog even een half uurtje wachten vriend, je krijgt pas om kwart over vijf. Al kijk je nog zo dreigend…
Dat is namelijk het tijdstip waarop Paul meestal begint met koken. En aangezien hij net zo lang rond Paul zijn benen blijft lopen totdat hij vis krijgt, krijgt hij dan vis. Dan kan Paul tenminste ongestoord koken zonder steeds over de kat te struikelen 😉
Maar hij probeert het natuurlijk wel om die vis eerder te krijgen zodra hij trek heeft. Het is een slim beestje hoor, hij gooit al zijn charmes in de strijd. Of een dreigende blik, zoals hier boven.
Wij hadden wederom een makkelijke maaltijd deze keer. Ieder een halve quiche en een kom groentesoep mét ballen. Paul had ook zo’n enorme soeppan vol gemaakt de dag ervoor. Daar konden we wel twee dagen van smullen. En als dat niet genoeg was dan hadden we nog genoeg brood of crackers en beleg.
Maar ik vond het wel voldoende zo. Ik heb twee bakjes soep genomen. Lekker moeder…
Na het eten was het weer tijd voor het wekelijkse babbeluurtje met Revival. Het was niet zo druk deze keer in de babbelbox. Waarschijnlijk had iedereen vandaag een maandaggevoel in plaats van een dinsdaggevoel. Ik was het zelf ook bijna vergeten. Maar evengoed was het wel gezellig en organiste Erica was er deze keer voor het eerst een keertje bij. Erg leuk om haar weer eens te spreken.
Al met al werd het geen latertje deze keer en na de babbelsessie heb ik nog aan mijn achterstallige blogstuwmeer gewerkt tot dat het tijd was om naar bed te gaan. De volgende dag stond helemaal volgeplempt met online afspraken, maar ik had mezelf ook nog eens een enorme to do lijst opgelegd, althans, een paar klussen die gewoon veel tijd vergden. Het is soms leuk dat je een korte werkweek hebt met die feestdagen, maar eigenlijk probeer je dan nog wel vier dagen in drie dagen te proppen, lijkt het wel…
En dan is het zomaar ineens alweer juni. De eerste juni. Nog twintig dagen en dan begint de zomer alweer. Goh. En nog een weekje en dan ben ik jarig. Ook weer iets om naar uit te kijken.
Vandaag sliepen we, hoe verrassend, alweer uit. Om 11 uur was ik beneden en zette ik thee en kookte ik eieren voor het ontbijt. Of eigenlijk brunch. Op zon- en feestdagen slaan we meestal een maaltijd over. Ook omdat we laat uit bed komen. Ik maakte een creatief ontbijtje dit keer. We zien overal gezichtjes in sinds ik daar mee ben aangestoken door fotodinnetje Sharon, maar soms creëren we zelf ook gezichtjes 🙂
Boris lag alweer op zijn plekje te tukken. Heel ongemakkelijk met zijn kop tegen de leuning aangeplakt. Maar het zal wel lekker liggen denk ik…
Bouli was ook blij dat we beneden waren. Eindelijk brokjes! Al ligt er wel genoeg hooi in zijn hok hoor, en ze moet eigenlijk zo veel mogelijk daarvan eten. De brokjes zijn maar bijvoer. Ze krijg een bakje per dag. En verder nog wat snoepjes van gebakken lucht, zo noem ik ze maar, want het heeft niet veel om het lijf. Maar ze verslindt ze. Als je niet oppast hapt ze je vinger nog mee als je het voor haar neus houdt, haha!
Na de brunch ging ik verder met de octopus in happy colours. Ik maakte er onbewust een regenboogoctopus van. Ik werkte ook hier weer met de nat in nat techniek. De zuignapjes in de gele tentakel heb ik met een soort vloeibaar rubbercement getekend met een trekpennetje. Je kunt over dit spul heen schilderen en als alles droog is het spul er weer af halen. Dan is het oppervlak daaronder nog wit. Dat helpt soms als je lichte delen in je aquarel moet uitsparen, zoals sneeuwvlokjes of snorharen van een kat. Je kunt daar niet omheen schilderen als dat wit moet blijven. Het leek me wel een grappig gezicht om de zuignapjes in de gele tentakel op deze manier te laten zien. Ik heb ze later nog heel licht aangezet met geel, zodat ze niet helemaal spierwit zouden blijven. Dat stond zo steriel.
Voor de rest ging ik lekker los met alle kleurtjes. Het knalt er weer van af, zeg maar. Ik gaf de octopus ook oogjes met pupillen, ook al is dat in het echt niet zo. Het is voor mij zo toch een fantasiezeebeest. En ik vind hem zelf erg leuk geworden. Lekker vrolijk!
Ik legde mijn twee zeebeestjes even naast elkaar, om te kijken of het een goed begin van mijn serie is, of ze echt een beetje bij elkaar passen. Ik vind van wel. Dezelfde kleurtjes komen wel een beetje terug, al is het zeepaardje iets meer in pasteltinten. Nu op naar het derde zeebeest. Maar wat dan? Ik heb nog even om er over na te denken. Vrijdag gaan we weer schilderen.
Toen ik terug kwam van buiten, waar ik de zeebeesten op de tuintafel had gefotografeerd, zag ik binnen op de bank een hommel zitten. Geen idee hoe die was binnengekomen, want de hordeur zit vrijwel altijd helemaal dicht en zo ook deze ochtend.
Nu had ik wel eens op feestboek gelezen dat een stilzittende hommel wel eens uitgeput en verzwakt kan zijn en dat je zo’n beestje suikerwater moet voeren. Daar krijgen ze energie van. Dus ik met een theelepeltje suiker en water in de weer. Wonderbaarlijk begon het beestje er gelijk van te drinken. Ik zette hem buiten op de straat en goot nog wat van het spul op de tegel. Op een gegeven moment had hij/zij er genoeg van en begon wat te wandelen. En ineens vloog ze weer weg. Heb ik toch nog een goede daad gedaan vandaag. Een hommel weer opgelapt en deze kan nu weer fijn van bloem tot bloem gaan. Nuttige beestjes, de hommels. Ik mag er graag naar kijken, hier in ons postzegeltuintje. Dat plantje linksboven de hommel is trouwens Heermoes. Het oerplantje wat niet uit te roeien is… Hebben wij dat…
Paul werkte trouwens deze middag nog wat in de tuin, om het onkruid tussen de tegeltjes te verwijderen. Het blijft een rotklus en we besloten om de tuinman die onze tuin elf jaar geleden heeft aangelegd te benaderen voor een tuinrenovatie. We besloten dat één border een stukje kleiner wordt en dat er gotere recht-toe-recht-aan tegels in moeten, geen wildverband meer! Nog diezelfde middag ging er een e-mailtje uit.
We aten deze avond lekker makkelijk, soep mét ballen en wat stokbrood met salades/kaasjes. Soms hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld…
Ondertussen kwamen de pioenrozen van Michelle ook al uit, ze zijn een heel klein beetje roze, maar echt prachtig. En ze ruiken zo lekker!
Het is net een kadootje wat zicht openvouwt…
De rest van de avond zat ik wat op de computer te rommelen. Ongetwijfeld een blogje te tikken. Ik weet het niet meer. Voordat ik naar bed ging maakte ik met alle lichten aan nog maar eens een foto van de pioenrozen. Ze zijn zo mooi. En er zijn nog heel wat knoppen die nog open moeten gaan, dus dat wordt de komende week nog fijn genieten.
En zo kwam er weer een einde aan een mooi Pinksterweekend. Komende week hebben we een korte werkweek. De laatste korte week, want voorlopig zijn er geen officiële feestdagen meer. Nu moeten we weer wachten tot kerst. En dat valt geloof ik niet erg gunstig dit jaar…
Elgomar 