Na vrij komt zij

Vandaag mochten we weer aan het werk. Wat gaat zo’n fijn lang weekend toch veel te snel voorbij. En voor je het weet zit je weer in het ritme van vroeg op staan en online vergaderen. Al viel dat laatste aan mijn kant reuze mee vandaag.

Ik had deze ochtend nog steeds last van mijn zij en aangezien ik via Google de meest vreselijke oorzaken te lezen kreeg, nam ik het zekere voor het onzekere en maakte ik een afspraak met de huisarts. Gelukkig kon ik nog diezelfde dag terecht. Maar eerst maar een paar uurtjes proberen te werken. Al met al zat ik niet echt comfortabel namelijk.

We werkten gestaag door tot aan de lunch. Heerlijk, huzarenslaatje op mijn brood en gekookte worst. Soms kun je daar zo’n trek in hebben…

Na de lunch had ik nog een online vergadering. Lopen ging ook niet echt soepel, dus het rondje in ons speelkwartiertje liet ik ook maar even voor wat het was. Eerst maar eens kijken wat de huisarts zegt straks.

De wachtkamer van de dokter had ook een behoorlijke transformatie ondergaan. Helemaal ingespeeld op de anderhalve meter samenleving en alle speelgoed was ook verdwenen. Het was ook rustig in de praktijk, ik was de enige patiënt in de wachtkamer.

Ik was dan ook snel aan de beurt. En na enig onderzoek bleek dat er gelukkig niet iets ernstigs aan de hand was. Waarschijnlijk heb ik een verkeerde beweging gemaakt en is mijn rib een beetje gekneusd. Ik kan me niet echt herinneren dat ik iets bijzonders heb gedaan, qua beweging, maar goed. Misschien in mijn slaap verdraaid ofzo, want ik had het opeens afgelopen zaterdag toen ik op stond. Het goede nieuws was dat het vanzelf weer over zou gaan, dus ik ging enigszins opgelucht weer naar huis.

Al met al stond ik met een kwartiertje weer buiten. Ik reed nog even langs de supermarkt voor wat boodschappen voor het avondeten en daarna ging ik thuis weer aan het werk. Tussendoor keek ik nog even bij de pioenrozen op de salontafel, die waren nu echt zo mooi!

Rond kwart voor vijf herrees vriendje Boris uit zijn stoel, hij vond het wel tijd voor vis. Maar nog even een half uurtje wachten vriend, je krijgt pas om kwart over vijf. Al kijk je nog zo dreigend…

Dat is namelijk het tijdstip waarop Paul meestal begint met koken. En aangezien hij net zo lang rond Paul zijn benen blijft lopen totdat hij vis krijgt, krijgt hij dan vis. Dan kan Paul tenminste ongestoord koken zonder steeds over de kat te struikelen 😉
Maar hij probeert het natuurlijk wel om die vis eerder te krijgen zodra hij trek heeft. Het is een slim beestje hoor, hij gooit al zijn charmes in de strijd. Of een dreigende blik, zoals hier boven.

Wij hadden wederom een makkelijke maaltijd deze keer. Ieder een halve quiche en een kom groentesoep mét ballen. Paul had ook zo’n enorme soeppan vol gemaakt de dag ervoor. Daar konden we wel twee dagen van smullen. En als dat niet genoeg was dan hadden we nog genoeg brood of crackers en beleg.

Maar ik vond het wel voldoende zo. Ik heb twee bakjes soep genomen. Lekker moeder…

Na het eten was het weer tijd voor het wekelijkse babbeluurtje met Revival. Het was niet zo druk deze keer in de babbelbox. Waarschijnlijk had iedereen vandaag een maandaggevoel in plaats van een dinsdaggevoel. Ik was het zelf ook bijna vergeten. Maar evengoed was het wel gezellig en organiste Erica was er deze keer voor het eerst een keertje bij. Erg leuk om haar weer eens te spreken.

Al met al werd het geen latertje deze keer en na de babbelsessie heb ik nog aan mijn achterstallige blogstuwmeer gewerkt tot dat het tijd was om naar bed te gaan. De volgende dag stond helemaal volgeplempt met online afspraken, maar ik had mezelf ook nog eens een enorme to do lijst opgelegd, althans, een paar klussen die gewoon veel tijd vergden. Het is soms leuk dat je een korte werkweek hebt met die feestdagen, maar eigenlijk probeer je dan nog wel vier dagen in drie dagen te proppen, lijkt het wel…