Roze zaterdag, eindelijk naar Debnails!

Ondanks dat in deze Corona tijd alle dagen een beetje hetzelfde lijken, heb ik toch wel een weekendgevoel als de zaterdag is aangebroken. Als eerste valt een lekker dikke zaterdagkrant op de mat, met het extra katern met de wekelijkse cryptogram om op te lossen. Doordeweeks kom ik eigenlijk niet zo aan de krant toe. Zodra ik beneden ben neem ik hem wel mee naar de kamer en leg ik hem op tafel, maar ik verdwijn meestal gelijk met mijn kommetje yoghurt achter de laptop, al lepelend alvast de e-mail lezen.
Soms kom ik er in de lunchpauze wel aan toe in ieder geval het regionale katern nog even door te lezen. Of ik lees de krant even als ik een middagdipje heb en even weg van de computer wil. Want daar word ik echt wel eens zat van. ’s Avonds zit ik er vaak ook nog achter, maar dan voor leuke dingen.
Maar zaterdagmorgen dus even geen computer om mee op te starten, maar gewoon ouderwets met een papieren krant. Dat is toch haast niet meer van deze tijd, in het digitale tijdperk. Maar ik vind het wel fijn. Zeker op de zaterdag.

De puzzel was iets makkelijker dan vorige week, moet ik zeggen. Ik had al snel een paar woorden gevonden en dan heb je meteen al wat aanknopingspunten voor de rest van de woorden. Dan kan het ineens snel gaan. Maar ik hield er nog wel een paar over. Later die middag nog maar eens naar kijken…

De postbode kwam die ochtend mijn pakketje van de Fotofabriek brengen, mijn heuse eigenste vierkante wenskaarten! Wat zijn ze leuk geworden! Ik heb de kleur van de kaartjes hetzelfde gehouden als het blauw van de paardenbloem, dat ziet er best tof uit zo. En mijn eigen websiteadres er bij. Alleen jammer van dat vage witte blokje op de achterkant, maar dat zal wel iets van de Fotofabriek zijn. Nu nog even bedenken naar wie ik allemaal een kaartje ga sturen 🙂

Vroeg in de middag mocht ik dan na een hele lange tijd weer ‘nieuwe nagels’ gaan laten aanbrengen bij Debnails. Dit was toch ook wel weer even spannend, want je zit toch wel dicht bij elkaar. Maar als je eenmaal zit, dan voel je wel weer gauw op je gemak. Er hing een scherm tussen ons in en Deborah had handschoenen aan en een mondkapje draagt ze normaal ook altijd. Dus niks ‘aan het handje’, zou je zeggen. Behalve dan dat ik mijn telefoon in allerijl vergeten was, dus ook geen inspiratie van Pinterest had kunnen halen (ik beslis meestal vijf minuten van te voren wat ik ongeveer wil). Dus ik liet me deze keer fijn door Deborah verrassen. Ze had mooie roze kleurtjes in haar hoofd (te gek) en vrolijke bloemetjes als voorstel. Ik vond het helemaal leuk, een beetje zomer op mijn nagels. Daar word ik echt wel happy van, iedere keer als ik er naar kijk. Het is gek om te zeggen, maar je voelt je weer een beetje mens. Gisteren een nieuwe coupe, nu weer verzorgde nagels, ik ben met recht Knip & Hip. De salon doet zijn naam eer aan.

Voor het team van Knip & Hip is het heel fijn dat ze weer open mogen. Ze zijn tenslotte wel afhankelijk van de mensen die er naar toe komen. Zonder klanten geen inkomsten. Maar ik weet zeker dat iedereen superblij is dat ze weer open zijn. En dat het beroep van kapper en nagelstyliste weer extra gewaardeerd wordt. Door mij in ieder geval wel. Je merkt pas hoe fijn het is om de luxe te hebben dat je regelmatig naar de kapper/nagelstyliste kunt als ze er een tijdje niet zijn. Dus laten we allemaal weer gewoon als vanouds de salon bezoeken dames! Zelf verven is een keertje leuk, maar wat een geknoei… En mijn nagels zelf lakken? Er gaat 1 hand goed, dat is de linker, want ik ben zelf rechts, en de rechter is altijd een drama. En dan blijft het ook nog eens niet zo lang zitten. Dus zolang ik het me kan permitteren…

Na mijn bezoekje aan Debnails deed ik boodschappen voor de kookproductie van zondag bij de buurtsuper. Ze hadden zowaar alle spannende ingrediënten die ik moest hebben, al was de bloem volledig uitverkocht. Volgens Dibbes was het al vijf weken niet geleverd, een gekkenhuis. Heel Holland bakt! Nou, ik hoopte maar dat ik thuis nog genoeg zou hebben voor het recept en anders zou ik de hulplijn inschakelen. Zus werkt ‘in de grote stad’, wellicht zouden ze het daar wel nog op voorraad hebben.

Bij de auto aangekomen raakte ik nog even aan de praat met een lezer van mijn blogjes. Natuurlijk zie ik wel dat ze gelezen worden, en van sommigen weet ik dat ook wel, maar van heel veel mensen niet. Maar wat leuk om te horen dat iemand van mijn episteltjes kan genieten en gezellig mee leest.

Thuis gekomen zaten er wat buren op de stoep, vanwege de straatbingo die werd georganiseerd. Wij deden dit keer niet mee, vanwege de nagels en Paul houdt niet echt van bing0, maar wat een leuk idee van de organisatoren! Het was niet zulk lekker weer om buiten te zitten, maar het zag er wel gezellig uit. Muziekje er bij, borreltje er bij…

Wij deden een late lunch, met soep die nog over was van gisteren en een stuk uienstokbrood. Soms kan het leven zo simpel en lekker makkelijk zijn.

De rest van de middag zat ik achter de computer om mijn foto’s te bewerken van vrijdagavond. Ik had veel goed materiaal. Ook haalde ik de foto’s van de rest van de week over uit de Icloud. Het werd een gezellig fotomiddagje, tot aan het avondeten.

Paul was ondertussen lekker aan het tekenen, hij heeft weer wat flow de laatste dagen en is met ‘markante koppen’ bezig. Ik vind ze tot nu toe allemaal waanzinnig goed gelukt. Knap hoe hij in een korte tijd iemand zo treffend op papier kan zetten…

We aten pasta met zalm en gewokte spinazie deze zaterdag. Dus weer een keertje geen spaghetti. Maar dit is minstens zo lekker hoor. De pasta is wel niet zo koolhydraatarm, maar we hebben wel volkorenpasta.

Na het eten heb ik me dan toch maar op het blogjes schrijven gestort. Het was de bedoeling om 1 blog voor de hele midweek te schrijven, maar ik had toch best wat foto’s gemaakt. Dat zou een veel te lange blog worden. Dus toch maar per dag begonnen.

Tussendoor kwam zus nog even de bloem langs brengen, die zij wel had kunnen vinden in het grote Aalsmeer, en nog een lief kadootje, een serveerplank met leuke glaasjes, waar je bijvoorbeeld een voorgerechtje in kon presenteren. We kletsten wat en ze nam nog wat spulletjes mee voor moeders, die nog een vergeten boodschap had die middag.

Toen zus weg was typte ik de blogs van de maandag, de dinsdag en de woensdag en zette alles online en een linkje op feestboek. Dan hadden mijn volgers in ieder geval weer iets te lezen op zondag 😉

Paul was ondertussen lekker aan het tekenen en zo zaten we samen te werken aan de keukentafel met de radio aan. Er waren allemaal songfestivalhits op spotify. Erg gezellig. We keken niet naar de live uitzending. Normaal ben ik wel van het songfestival hoor, maar nu dat niet door ging leek het me toch niet zo heel leuk. De tv kan me de laatste tijd niet zo bekoren. Komt wel weer in de winterperiode, of als ik ECHT niets te doen heb.

Nadat het blogje voor de woensdag af was, ging ik toch maar naar bed. De rest zou de volgende dag wel komen. Anders werd het helemaal nachtwerk.

Als ik naar bed ga, dan krijgt Bouli altijd een snoepje van me. Ze zit er al helemaal klaar voor als ik de lichten uit ga doen en wat in de rondte loop. Om vervolgens dat snoepje uit mijn hand te ‘rukken’ en in een hoekje te gaan zitten knabbelen. Hoe je een klein konijntje blij kunt maken…

Ik deed de lichten uit, riep Boris (die lag in zijn stoel te snurken) en ging naar boven. Het was een leuke dag geweest. Ik zette wel een wekker voor zondag, want er moest gekookt worden en er was iets dat in ieder geval twee en een half uur in de oven moest. Dus geen tijd te verliezen en retteketet, slapen in dat bed!