Vrijdag Fotografiedag!

Mijn vrije dag begon ik met… uitslapen. Al zette ik toch een wekker om geen gat in de dag te slapen. Ik had wel degelijk wat plannen namelijk. Ik moest sowieso aan de slag voor de kettingfoto voor Miranda. En ik had nog voor de hele week blogjes te maken… En ik moest nog recepten uitzoeken voor de kookproductie van zondag. Én ik mocht die middag naar de kapper!

Eerst maar eens rustig opstarten, douchen, aankleden, ontbijten… Paul was al druk aan het werk, dus ik ging rustig met de krant aan de keukentafel zitten. Bakje yoghurt erbij, kopje thee… Daar krijg je wel een weekendgevoel van hoor. En zo heb ik heerlijk een tijdje aan tafel gezeten. Ook wat lummelen met de telefoon, wat fotografie dingen opzoeken en een rondje feestboek, twitter, wordfeud. Je bent zo een uur verder.

Maar er moest ook nog wat actie ondernomen worden, een foto met de mini-aardbei die ik over had van de lunch van ergens deze week. Aanvankelijk wilde ik de aardbei op een lepel met yoghurt of koffiemelk laten vallen en dat dan leuk op de foto krijgen. Maar ik kon geen manier bedenken om die lepel zwevend horizontaal in beeld te krijgen. Ik had een tijdje geleden wel klemmen besteld bij de Kamera Express, maar die zijn nog steeds niet leverbaar. Shoot. Dan maar over op plan B, plonzen met aardbei. In een klein glas leek me wel leuk. Ik heb ook wel zo’n grote accubak, maar dat heb ik al eens gedaan. Ik wilde het nu net even wat anders doen dan toen.
Ik zette een glas op het aanrecht en plaatste er een wit stuk karton achter. Daarna begon het passen en meten, waar moet het glas staan, hoe hoog moet de camera op het statief, waar moet ik scherpstellen…
Van het webinar van Zoom.nl had ik aantekeningen gemaakt v.w.b. de instellingen voor plonsfotografie en ik stelde de camera in met die gegevens en maakte een proeffoto. Dat zag er allemaal wat donker uit, ik had toch een flitser nodig om de achtergrond mooi wit te krijgen. Dus weer naar boven en daar wat apparatuur uitgezocht, een nieuwe flitser die ik nog niet gebruikt heb en waarmee ik op afstand kan flitsen.
Eerst maar batterijen er in en ook in het apparaatje wat op de camera moest en de flitser aan ging sturen. Potjandosie, geen gebruiksaanwijzing in het Nederlands natuurlijk, dan maar even snel lezen en daarna trial en error, net zolang totdat het werkt. Ik ben meer van het zelf puzzelen. En te ongeduldig om rustig te lezen. Dat doe ik pas als ik er echt niet uit kom.
Daarna maakte ik diverse proefopnamen om telkens te kijken wat voor effect de instellingen van de flitser op de achtergrond had. Net zolang totdat ik tevreden was.

Daarna kon het echte werk beginnen, het plonzen van de aardbei…
Daarbij komt het vooral op timing aan. Je laat de aardbei vallen in het water en dan moet je op het juiste moment afdrukken. Net op het moment dat de aardbei het water raakt of net iets daarna. Dat was een beetje uitproberen. Ik moet zeggen dat ik niet heel veel pogingen heb gedaan voordat ik een eerste treffer had. Onderstaande foto heeft een mooie plons, wat opspattende druppels en de aardbei zweeft nog mooi in het glas, helemaal goed met het kroontje naar voren. Missie geslaagd zou je denken… Spullen weer inpakken en beginnen met nabewerken.
Maar nee, Margootje vond het storend dat het aanrecht nog te zien is, zo dwars door het glas als ‘balk’. Omdat het aanrecht niet dezelfde kleur als de achtergrond heeft, zie je die horizontale lijn extra goed. Dat moest nog even anders…

Ik zette de camera wat lager en maakte weer een paar plonsjes. Daarvan is deze een hele aardige:

Alleen is de aardbei nog een beetje in beweging en zie ik allerlei rare strepen bij de druppels wat hoger in de lucht. Ik snap niet zo goed dat die strepen boven de druppels liggen, want in dit geval gingen ze het glas uit, nog naar boven toe. Dus deze poging was ook nog niet goed genoeg.

Ik deed het gordijn in de keuken wat meer omhoog, zodat er wat meer omgevingslicht de keuken in kwam. Dat bracht wel iets verbetering.
Uiteindelijk maakte ik nog een paar plonsjes en bij de laatste foto, toen ik het eigenlijk al een beetje zat begon te worden, was het raak. Een mooie plons en storm in het glas, al lag de aardbei wel helemaal op de bodem. Maar dat vond ik niet zo erg. Ik had trouwens nu ook het glas helemaal tot aan de rand gevuld.  Dus iedere keer viel er natuurlijk water over de rand. In het begin haalde ik dat na elke plons weg, met het risico dat het glas verschoof en ik weer opnieuw scherp moest stellen. Later liet ik het maar liggen en het geeft in de foto eigenlijk nog wel een mooi spiegelend effect.

En dat was dus het eindresultaat. Spelen met een aardbei…
Je ziet trouwens nog wel rechts in het glas een verticale lijn. Ik vermoed dat dat het einde van het witte achtergrondbord is, daarnaast beginnen de tegels. Volgende keer daar even goed op letten. Ik vind het overigens niet heel storend. Maar perfect is het niet.
Het is dat ik alle spullen al had opgeruimd, anders had ik het nog over gedaan, denk ik.

Ik ruimde dus eerst alle waterzooi op en pakte alle spullen weer netjes in en daarna kroop ik achter de laptop om de resultaten eens goed te bekijken en aan de nabewerking te beginnen.

Paul had nog zalmwraps van de visboer meegenomen donderdag. Deze gingen we met de lunch even soldaat maken. Boris kwam toen ook even voorzichtig op tafel kijken of er nog een snipper voor hem over bleef. En die heeft hij natuurlijk ook gekregen, de schat.

Nou, en toen was het tijd om naar de kapper te gaan. De laatste keer dat ik geweest ben was zo’n tien weken geleden, geloof ik. Aan de ene kant had ik er zin in, aan de andere kant vond ik het best spannend. Natuurlijk houden ze bij Knip & Hip alle hygiënevoorschriften van het RIVM aan, daar was ik niet zo bang voor. Maar dat Corona virus is zo ongrijpbaar, je ziet het niet en je hebt eigenlijk geen idee waar je goed aan doet. Wel naar de kapper gaan of toch maar thuisblijven omdat ik tot de risicogroep behoor. Ik had tenslotte sinds de galblaasoperatie zo goed als binnen gezeten, alleen samen met Paul een rondje gelopen en voor de rest alleen contact op anderhalve meter afstand. Maar dat kan de kapster natuurlijk moeilijk doen, op anderhalve meter knippen. Dus ergens was ik blij dat ik er al snel terecht kon en ben ik toch maar gegaan. Nog niet voor een verfbeurt, alleen knippen. Bij binnenkomst moest je je handen ontsmetten en na elke klant wordt ook die werkplek netjes schoongemaakt. Dus ik was al snel over mijn zorgen heen en was al snel aan de rebbel met Claudia. En zo werd het toch nog een ontspannend bezoekje aan de kapper en kwam ik weer naar buiten met een frisse zomercoupe.

Daarna ging ik weer naar huis, weer verder stoeien met mijn aardbeienplonsfoto’s.
Ik belde nog even met moeders, die was die middag naar  het ziekenhuis geweest om de breuk in haar arm te laten controleren. Helaas was er geen verbetering en moet ze binnenkort toch geopereerd gaan worden. Dan zetten ze het recht/vast met een pen.
Dat is even een domper, maar zo door blijven lopen is ook niets.

Uiteindelijk sloot Paul zijn laptop voor die week ook af en besloten we op tijd te gaan eten. We aten andijviesla (gesneden andijvie met een beetje gembersiroop en geraspte jonge kaas er door heen), shoarma en aardappelschijfjes uit de airfryer. Het ding wordt toch aardig gebruikt voor dit soort dingen. Het is lekkerder dan bakken in de olie.

Nou, dat was wel smullen hoor. Het is een recept van de weightwatchers, wat mijn moeder een keer uit het betreffende kookboek heeft gehaald. Sindsdien stond het vooral in de zomer op het menu. Het is lekker fris, vooral die sla. En eigenlijk hoort er nog een bakje crème fraîche door de shoarma en aardappelschijfjes (die moet je eigenlijk samen in een koekenpan bereiden) heen. Maar zo is het ook zalig hoor.

Na het eten wilden we wel een rondje gaan lopen, maar we waren Zevenhoven nu wel een beetje zat. Dus ik opperde om de auto te pakken en ergens heen te rijden en daar dan een eind te gaan lopen. Tja, waar dan… Het werden de Langeraarse Plassen, het pad tussen de plassen door. Ik nam de camera mee, je weet tenslotte maar nooit of je daar nog iets leuks te fotograferen tegen komt!

In Nieuwveen zag ik lammetjes! Dus gauw de auto aan de kant en wat foto’s gemaakt. Er was er eentje zijn broertje/zusje aan het molesteren, maar die lette meer op mij. Leuke beestjes…

We zetten onze auto bij het begin van het Kerkpad neer, daar was een parkeerterreintje. Al gauw zagen we watervogels, een fuut had ik nog net op de foto. Nu had ik natuurlijk geen 400mm zoomlens (ik kan maar tot 70mm met deze lens), maar in het webinar van gisteren had ik geleerd dat je in zo’n geval gewoon wat meer van de omgeving kan meenemen en een ‘klein schilderijtje’ maken met daarin het onderwerp, de vogel. Dat kon ik bij onderstaande foto dan mooi toepassen. Dus ondanks dat ik de fuut niet heel dichtbij kon halen, heb ik er wel een leuke foto van kunnen nemen, waarbij de fuut het ruime sop kiest. Vandaar dat ik op rechts een groot stuk water heb gelaten en links nog wat bossage. Je kijkt als het ware bijna de wijde wereld in.

Datzelfde geldt voor deze eenden. Aan de bovenkant liet ik een groot stuk water over, omdat ze in die richting zwemmen.

Ik zag ook nog de contouren van een gezicht in de weerspiegeling van een touw in het water. Echt hoor, dat gezichtjesvirus heeft me in de greep. Het lijkt wel of ik er steeds meer zie, grappig.

Deze meerkoeten waren zich aan het poetsen en dat op 1 been, knap. De rechter is net Jezus, die kan op water ‘lopen’, haha!
Maar ze hadden wel een relaxt plekje in het late avondzonnetje. Doen ze goed…

Het barstte van de muggen op het Kerkpad, ik heb het geprobeerd vast te leggen. Die witte stipjes zijn dus de muggen.

En de selfiequeen zou de selfiequeen niet zijn als er tenminste 1 selfie gemaakt moest worden. Je ziet dat ik mijn winterjas nog aan heb. Het was ook niet superwarm die avond. De zon mag dan lekker schijnen, zodra ze onder is wordt het koud en er stond ook best wat wind.

En na enig aandringen wilde Paul ook nog even samen met me op de foto. Voor het plakboek 😉

De futen waren nu ineens met twee. Het zijn grappige beesten. Ze duiken onder en komen een heel eind verder weer boven. Waterratjes…
Ook nu weer niet dichtbij genoeg voor een mooie close up, dan maar zo. Je ziet de zon ng wel mooi op hen schijnen.

Met de Iphone kun je trouwens ook nog leuke foto’s maken. Die heeft net even wat meer groothoek, dus af en toe ook die nog uit mijn zak getoverd als ik iets niet voor elkaar kreeg me de Sony.

Dit vond ik ook zo’n leuk doorkijkje. Al moet ik de horizon eigenlijk nog een beetje recht zetten…

Tijd voor wat meer kunstzinnige foto’s. Drie paaltjes in het water, mooie reflectie, nog wat zonlicht er op… Met zulk soort plaatjes ben ik altijd zo blij.

En hier ook nog een mooi doorkijkje door de graspluimen heen. Zo maak ik van een stukje natuur bijna aan abstracte vlakverdeling van groen en blauw.

We waren inmiddels alweer op de terugweg en er stond een mooie lucht boven het bruggetje. De zon was al aardig aan het zakken.

Deze foto nam ik met de Iphone vanaf het bruggetje. Mooie weerspiegeling met golfjes op de plas. Wat een mooie kleuren…

Hoog tijd om nog even de steiger op te lopen. Daar had eerder een gezin gezeten waarvan de kinderen in het water aan het zwemmen waren. Brrr, koud! Nu waren ze nergens meer te bekennen en konden we even de steiger op lopen. We namen nog even een selfie. Happy times…

En daarna kwam dan het kadootje van de avond, de zon die achter de wolken kruipt. Hier nog met zonnestralen. En wat een prachtige spiegeling in het water, onderaan de foto. Daar gaat een fotografenhart wel sneller van kloppen hoor.

En hier nog eentje, waar de zon al achter de wolken is.

Ik probeerde ook nog wat met de Iphone, maar dat geeft toch wel wat andere kleuren. Al zijn bovenstaande foto’s natuurlijk wel wat bewerkt.

Nu de zon achter de wolken verdwenen was, werd het ook meteen fris en we besloten weer op huis aan te gaan. Het waren even drie kwartiertjes in een andere omgeving dan Zevenhoven. En op tien minuutjes rijden met de auto hebben we weer wat inspiratie en energie opgedaan en ben ik toch heel wat mooie foto’s rijker.

Thuis gekomen zocht ik eerst wat recepten uit voor de kookproductie van zondag, zodat de Schoolstraat zaterdag ook de boodschappen kon halen. Ik besloot het kookboek van Marye Maarsen erbij te pakken, met recepten van de Amish. Kon ik eindelijk die aparte maatlepels eens gaan gebruiken die ik speciaal daarvoor had aangeschaft destijds bij Albert de Gein. Ik kreeg er die week een herinnering van via feestboek, dat ik ze had gekocht, een paar jaar geleden, speciaal voor dit kookboek. Ik heb die maatlepels nog nooit gebruikt in al die tijd. Het moest er maar eens van komen…

Ik zocht een recept uit voor gehaktbrood en een toetje met cake en aardbeien met slagroom. De rest van de recepten leek me nog best ingewikkeld.
Ik zette de recepten op de app en ging daarna lekker met mijn foto’s van die avond aan de slag totdat het tijd was om naar bed te gaan.

Het was een heerlijk fotodagje. Zo zie je maar weer dat je in huis en in je (praktisch) achtertuin toch hele leuke foto’s kunt maken en je creativiteit kwijt kunt. Lekker een beetje aanrommelen in de keuken met water en aardbeien en tijdens een wandeling gewoon goed kijken en dan zie je van alles. En door het webinar van donderdagavond heb ik nu toch foto’s gemaakt die ik anders niet genomen zou hebben. Brengt die Corona Quarantaine toch ook nog iets goeds te weeg…