2e Paasdag 2020

Tweede Paasdag begon al net zo relaxt als de eerste. Met uitslapen. Ik had voor de vorm nog wel de wekker gezet om half negen, maar ik had nog niet veel puf om er uit te gaan. Dus ik draaide me nog lekker even om tot een uur of tien.
Daarna even rustig wakker worden en een frisse douche genomen om die gourmetlucht uit mijn haar te wassen. En gelijk ook maar het beddengoed in de was gedaan, want mijn kussensloop rook ook naar de gourmet. Het is leuk, dat steengrillen, maar je hele huiskamer ruikt nog een dag lang na. En dan hadden we nog een raampje open.

Eerst maar weer eens ontbijten, of in ons geval, brunchen. Iets minder uitgebreid dit keer. ‘Gewoon’ weer Griekse Yoghurt, een cracker met een gekookt eitje, een sneetje krentenbrood en een kopje thee. Zo konden we er wel weer tegen tot aan het diner.

Even later kwam Sjellie’s cateringservice met de boodschappen voor het avondeten.

We kregen namelijk een do-it-yourself Paasmenu dit jaar. De recepten en alle ingrediënten zaten in de tas.

De soep was al deels voorbereid en ook het toetje was al helemaal klaar. Daar konden we eventueel nog slagroom naar wens aan toevoegen.

En er zat ook nog een lief kaartje bij de boodschappen!

Het was dus de bedoeling dat we alles zelf gingen bereiden, en zus en moeders zouden hetzelfde doen in de Schoolstraat. En dan zouden we via Webex het gezamelijk, maar toch apart, opeten. Geweldig leuk concept, toch?

’s Middags werkte ik nog heel even achter de computer, maar daarna gingen we toch doen wat we het hele weekend al van plan waren; tekenen en schilderen. Paul werkte aan een tekening van Boris en ik tekende een fantasiekonijntje op een paasei. Daarvoor had ik wel Bouli als inspiratie, maar uiteindelijk is het een iets ander konijntje geworden.

Wel heel lief. Het was een klein ansichtkaartje geworden en ik heb hem uiteindelijk aan de buurtjes op de hoek door de bus gegooid, als dank voor hun paaseitjes. En ze waren er blij mee, het wordt een kaartje om te bewaren. Dat is toch leuk om te horen. Ondertussen hadden we trouwens ook heel toepasselijke knabbels met Pasen:

Het was ondertussen al zes uur geworden. De tijd vliegt echt om deze dagen. Maar wat wil je ook als je zo lang in bed blijft liggen… Zus had al geappt dat we rond zeven uur zouden gaan eten, dus we moesten aan de bak!

Het was de bedoeling dat we alles dus zelf gingen bereiden, maar dat we het wel met elkaar gingen opeten, met de laptop op tafel en Webex aan, zodat we elkaar konden zien en horen. Het was even een gedoe met inloggen, maar uiteindelijk zaten we dan gezellig met zijn allen aan tafel, zei het dan wel op afstand. En het was hilarisch. Ons voorgerecht was dan wel klaar en de soep stond ook al in de steigers, maar verder hadden wij nog niets voorbereid. Maar de familie in de Schoolstraat wel. Dus tussen de gangen door hebben wij nog een gekokkereld met hulp, aanwijzigen en het nodige commentaar van de kokkies aan de andere kant van het dorp. Echt lachen af en toe.

En dan nu ons paasmenu. Ik begon met het maken van de carpaccio van gerookte kip en mango. Wij hebben er een culinair meesterwerkje van gemaakt, het zag er echt feestelijk uit.

Paul heeft ondertussen de meegeleverde walnoten gekraakt. Er was geen notenkraker meegeleverd, dus hij moest ander gereedschap uit de kist trekken om het voor elkaar te krijgen…

Maar om zeven uur zaten we dus met zijn allen aan tafel aan de carpaccio. En het smaakte ook echt lekker. Een beetje zoet, maar ook een zoutje er in (zongedroogde tomaat) en verder de lekker rooksmaak van de kip en de frisse sla. Een zalig voorgerecht.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daarna moesten wij even heel hard aan de slag om de dingen van ons hoofdgerecht te maken, een kippasteitje in bladerdeeg en een witlofsalade. Het kippasteitje moest namelijk nog 25 minuten in de oven en restaurantje de Schoolstraat had het al klaar, help! Dus snel het recept er bij gepakt en de ingrediënten en aan het werk. Eerst de vulling voor het pasteitje gemaakt, onder toeziend oog van de chefkokkies uit het Noordeinde.

Daarna het pasteitje in elkaar gezet, voorzien van mooi randje (tip van mama Gerda) en bestreken met ei voor een mooie glans er op. Ondertussen zette Paul de witlofsalade in de steigers. Eigenlijk ging het nog best snel, ik denk dat met een kwartiertje het pasteitje wel in de oven stond en was de witlofsalade ook al een heel eind op streek.

Eindelijk, tijd voor de preisoep. Die hoefden we alleen nog tien minuten op te laten pruttelen totdat de blokjes aardappel die waren meegeleverd gaar waren. Dat gebeurde dus al tijdens de voorbereiding van het kippasteitje. En er waren nog wat spekjes uit te bakken, maar dat had ik van te voren al gedaan, gelukkig. Zus had ook mooie glaasjes in de tas gestopt, en daar moest de soep in geserveerd worden. Het zag er heel leuk uit, groen met die rode spekblokjes er op. Ik zette het op een klein schoteltje. Het oog wil ook wat natuurlijk. En we aten het met een klein lepeltje. Dan duurde het genieten lekker lang. En dat was het ook, genieten. Echt een lekker soepje van mama Gerda en een beetje van onszelf. Lekker moeder!

De soep was net op en daar ging de kookwekker al. De plakjes ontbijtspek die met de pasteitjes in de oven waren gegaan, mochten er uit. Deze moesten fijn gesneden worden en gingen daarna door de witlofsalade. Daar moesten nog wat meer dingen doorheen, zoals blokjes kaas, sla uit tuin van papa Jaap, een rode ui, rozijnen en een dressing van olie, azijn, creme fraîche en honing.

Een kwartiertje later waren ook de pasteitjes klaar. Mooi goudbruin waren ze geworden, met een lekker krokant korstje bladerdeeg.

Samen op een bordje met de witlofsalade en het hoofdgerecht was klaar om genuttigd te worden!

En het was eventjes stil aan de overkant en ook bij ons. We zaten zo lekker te smullen. Dus helemaal geen tijd om te praten! De witlofsalade was lekker fris. Met deze dressing ook verrassend lekker. En hilarisch om er dan achteraf achter te komen dat de walnoten er niet in zijn gegaan. Heeft Paul voor niks staan hakken. En de Schoolstraat maar gniffelen. Maar het bleek dat die ook geen walnoten hadden gebruikt, want zij konden de notenkraker niet vinden. Ze dachten dat ik die elleboogstoot niet zag aan tafel, haha!
Nou ja, dan gaan de noten morgen lekker in de Griekse yoghurt hoor.

Ik denk dat de witlofsalade nog wel eens op ons menu komt. En het recept voor het pasteitje bewaren we zeker ook. Leuk om eens te maken op een zondag dat we wat meer tijd hebben om te koken, met wat sla er bij is het een complete maaltijd.

We ruimden ondertussen wat op en daarna konden we meteen door naar de laatste gang, het toetje. Die waren al helemaal klaar, dus hoefden alleen nog even mooi op een schoteltje gepresenteerd te worden. Lepeltje erbij et voilá!

En het was een zaaaaaaaaaaaaaaalig paastoetje. Met Mariabiscuitjes verkruimeld op de bodem. Omdat er geen Jezuskoekjes bestaan, volgens zus. Gat in de markt, met Pasen…

Wij hadden geen slagroom, maar moeders reikte het even aan. Ging het maar zo makkelijk, haha.

Na het toetje hebben we nog even na zitten kletsen. Boris kwam ook nog even een kijkje nemen.

En uiteindelijk hebben we gedag gezwaaid en afgesproken dat we volgende week zondag weer gezellig zo samen gaan eten. Omdat het zo toch wel leuk was om te doen.

Het is dat de schone ouders een beetje digibeet zijn, maar anders zouden we ook even zo samen kunnen eten.

De rest van de avond (het was inmiddels al na tienen) hebben we samen nog wat thee gedronken en ben ik met de foto’s in de weer geweest van eerste paasdag en het verslag daarvan. Om daarna gelijk maar tweede paasdag ook te schrijven. Dinsdagavond de rest van mijn administratieve klusje maar afmaken. Daar had ik even geen puf meer voor.

Het was een gezellige tweede Paasdag. Het weer was minder, koud en een hoop woei, dus we besloten lekker binnen te blijven deze middag en te gaan tekenen en schilderen. Daar was ik vrijdag al niet aan toe gekomen door de tandarts en zaterdag en zondag ook al niet, toen wilde ik liever lezen. Maar vanmiddag dus toch eventjes creatief bezig geweest, fijn. Het telekoken met mijn familie was hilarisch en lekker. Natuurlijk is het leuker om met de feestdagen bij elkaar te zijn en samen te koken en te eten. Maar met Corona op de loer is het beter dat niet te doen en dan is cooking apart together toch wel een leuk fenomeen. Mijn zus had het uitstekend voorbereid, de recepten waren goed te volgen en anders kregen we hulp van de overkant. Onze timing was misschien belabberd, maar al met al ging het nog best snel en zat er niet zo heel veel tijd tussen de gangen dat we omkwamen van de honger. Voor herhaling vatbaar dus!

En dan op naar, voor mij, werkweek 3 in Corona Quarantaine. Fijn dat het maar een kort weekje is, drie dagen en dan is het alweer weekend 🙂