Kabouters on tour
En dan zijn we alweer op de helft van de werkweek, ’t is woensdag 1 april. Een nieuwe maand en wereld-ik-neem-je-in-de-maling-dag. Ik heb goeie grappen voorbij zien komen. Paul en ik hebben elkaar niet gefopt. Gewoon niet over nagedacht.
We hadden er best zin in vandaag. We groeten elkaar al met ‘goedemorgen collega’ als we beneden komen. Ik ben de afdeling financiën, Paul de afdeling vormgeving.
En dan hebben we natuurlijk ook nog de afdeling ADV…
Die hebben echt alle dagen feest, haha! Wij moeten die brokjes maar voor hun verdienen. En dat doen we natuurlijk met liefde.En aangezien ons planbord voor de privé afspraken zo goed als leeg is, hebben we er maar ons eigen werkweekschema op gezet:
Ach ja, met nog 28 dagen aan Corona Quarantaine te gaan (als het daarbij blijft) moet je er toch wat van maken, hè? We hebben gelukkig dus ook veel lol samen.
De ochtend vloog snel om, met online vergaderingen voor Paul en een lange to do list voor mij hoefden we ons niet te vervelen. Rond 1 uur was het tijd voor lunch (zowaar een keer geen foto’s van gemaakt) en daarna gingen we nog even naar de buurtsuper in ons speelkwartiertje. Ik ging even naar de bakker voor brood en een verrassing voor Paul en paaseitjes. Paul ging de buurtsuper in. Dat duurde best even. Dus ik heb het bankje voor de supermarkt maar eens aandachtig bekeken en zag er toch een fraai lijnenspel in. De fotografieonderwerpen raken een beetje uitgeput als je steeds hetzelfde rondje loopt. Maar aan de andere kant ga je zo ook steeds op andere dingen letten, zoals bankjes 🙂
Omdat het wat lang duurde in de buurtsuper en we ook de buuf nog tegen kwamen, zijn we geen ommetje over het fietspad gaan maken, maar gingen we direct naar huis. Ik had om twee uur ook weer een online vergadering met twee controllers, die ik de beginselen van ons financiële systeem ging uitleggen en nog een aantal tips en trucs die ze kunnen helpen bij hun rapportagewerkzaamheden.
Uiteindelijk waren we twee uurtjes daarmee bezig, het was een leuke interactieve sessie. Ik hoop dat ze nu hun weg een beetje kunnen vinden, en anders weten ze me te vinden.
Daarna was ik wel toe aan een bak thee. Met verrassing voor Paul.
Hij viel gelukkig in de smaak. De bakker hier op het dorp maakt er weer een waar feestje van, zo richting Pasen.
We werkten door tot half zes en toen waren we er wel een beetje klaar mee voor vandaag. Tijd om eten te koken. Een van mijn lievelingsgerechten dit keer, andijviestamppot. Met speklapje. Lekker, Hollandse pot.
We besloten om na het eten geen rondje te lopen, maar een rondje met de auto te gaan rijden, op zoek naar een mooie zonsopgang. De spiegelreflexcamera mee, even on tour. We reden de dijk op en gingen eerst even naar Noordeinde, want daar wilde ik een foto maken die ik al langer in mijn hoofd had om te gaan maken. Het ging om de gevels van een rij huizen van het nieuwbouwproject. Op elk huis hebben ze een kleur geschreven en een huisnummer. En ik rijd er al een paar weken langs en ik blijf het grappig vinden. Dus het spookte al door mijn hoofd dat ik dat vast wilde leggen. Dus nu de kans.
En het is een mooie foto geworden, met een mooie lucht. Maar de letters vallen niet echt goed op. Dus ik ben nog niet helemaal tevreden. Ik denk dat ik er een keer heen moet met zonsopgang, als de zon op de gevels schijnt. Misschien dat de letters dan beter over komen. Misschien vrijdag maar een poging wagen.
Paul stond aan de andere kant van de weg foto’s te maken van de weerspiegeling van de lucht in de sloot. Dat was ook een prachtig plaatje, goed gezien van hem. Ik heb er ook twee gemaakt:
Daarna reden we door naar het punt waar het Noordeinde eindigt en het Liemeer begint. Ik wilde de treurwilg op de foto zetten die daar in het weiland staat. Die staat ook al tijdje op mijn lijstje, sinds ik er vorig jaar een keer langs reed en er een prachtige compositie zag. Maar toen was dat volgens mij in het avondzonnetje en stond er mais in het veldje er voor en was de boom ook veel meer in blad. Nu was het eigenlijk nog een beetje te kaal en te saai naar mijn zin. En de zon zat grotendeels achter een hele donkere wolk. Dus ik heb wat gespeeld met standpunten en er uiteindelijk dit van weten te maken op die plek: De stralen door de wolken heen waren dan wel weer een cadeautje.Gauw weer de auto in, het was best koud vanavond. We reden richting de Hoef en gingen voor de brug rechtsaf, zodat we uiteindelijk bij de Groene Jonker zouden uitkomen. Het is een leuk kronkelweggetje om rustig te rijden en een beetje om je heen te kijken. En waar je hoopt geen tractor tegen te komen, zo smal is het af en toe. Maar er liepen alleen wat wandelaars de hond uit te laten. We hebben nog even stil gestaan ter hoogte van het huis van een koorlid, om even te zwaaien vanaf de overkant van het water, maar ze was niet thuis (ik belde even). Maar we waren achteraf wel gespot door haar man. Raar ook, zo’n auto die een hele tijd stil bleef staan, haha.
Bij de Groene Jonker hebben we de auto aan de kant gezet en wat geoefend met landschapsfotografie. Ik vind dat nog steeds een van de moeilijkste fotografie onderwerpen. Want hoe zet je zo’n weids open landschap nou aantrekkelijk op de foto? De lucht was wel heel mooi, een heerlijk dramatische wolkenlucht. Maar jammer genoeg niet zo’n mooie ondergaande zon als afgelopen dagen, met zo’n mooie oranje gloed die vanaf de horizon mooi overloopt naar blauwe lucht in het blauwe uurtje. We zagen aan de horizon wel wat oranje plekken, maar daarboven dus een interessant wolkendek.
Maar toch een aantal mooie platen geschoten:
En uiteraard ook nog wat leuke actiefoto’s en nog een mooi portret van Paul, met getrimde Coronabaard inmiddels. Het staat hem nog goed ook! Het begon nu wel heel erg koud te worden, dus we gingen weer op huis aan. Lekker met foto’s aan de slag en een warm kopje thee, met paaseitjes 🙂
Eigenlijk niet goed voor mij, die paaseitjes, maar what te heck, ze zijn mini. Morgen maar weer gezond bezig zijn.
Boris kwam nog even gezellig op tafel meekijken naar wat ik allemaal op de foto heb gezet. Hij komt nu echt te pas en te onpas op tafel, de dondersteen. Maar wel pas aan het eind van de middag en ’s avonds. Overdag ligt ‘ie meestal te maffen.
Paul keek wisselend naar de TV en naar de binnenkant van zijn ogen, dus het was een relaxte avond verder in Ons Kabouterhuisje. Ik schreef toch nog even dit blog en dan is het ook voor mij tijd om te gaan slapen. Ik vond het een leuke dag, fijn om eventjes on tour te gaan, al zijn we al met al nog geen uur weg geweest, het voelde als een uitje. Voor jullie allemaal de wens om morgen gezond weer op te staan. En ik ben benieuwd wat voor avonturen we dan weer gaan beleven…
Elgomar 
GEWELDIG !