Flapje

Een groot aantal betrokkenen uit de wegenbouw reageerde. De flapjes zijn slechts het puntje van een ijsberg, zo blijkt. De stukken plastic steken soms wel vijftien meter diep de grond in. Ze hebben meestal een onderlinge afstand van xc3xa9xc3xa9n xc3 twee meter, in steeds verspringende rijen, zodat er een driehoekig patroon ontstaat.
Tot zover de fenomenologie. Maar waartoe dient al dat moois? ‘Het is een verticale drainage van het grondlichaam’, schrijft Robin Bongers, projectingenieur bij Oranjewoud. ‘Een verzakte weg ziet er niet netjes uit. We proberen daarom altijd de verzakkingen te laten gebeuren vxc3xb3xc3xb3r het asfalt wordt aangelegd.’ Oorzaak van de verzakkingen is het water, dat in de grondlagen onder de aan te leggen weg opgesloten zit. ‘Het wordt onder druk van de grotere bovenbelasting weggeperst. Dit water krijgen we er dus graag uit vxc3xb3xc3xb3r de asfaltmachines aan de slag gaan.’ Het probleem is de tijd, legt hij uit. ‘De aanleg van een weg duurt zo lang omdat het inklinken van de aarden baan zo traag verloopt.’
Er zijn twee strategiexc3xabn om dat te versnellen, aldus Bongers. ‘Je kunt wat meer zand neerleggen dan nodig is. De grond daaronder krijgt dan een grotere bovenbelasting en klinkt sneller in.’ Een andere manier is het verzorgen van een snellere ‘uitgang’ voor het opgesloten water. ‘Dat gaat via zo’n verticale drainage. Lange stroken plastic, omhuld met een filtermateriaal, worden met een speciale machine in de grond aangebracht. Het water vindt daarna zijn weg tussen het filtermateriaal en het plastic door naar boven en naar buiten.’
De keuze voor verticale drainage of extra bovenbelasting is afhankelijk van de bodemgesteldheid, en van de beschikbare tijd natuurlijk, aldus Bongers.
Deze verticale drainage helpt alleen in de belangrijke beginfase van het inklinken, benadrukt Dick Dillingh (Pijnacker). ‘De zetting begint met de afname van de hoeveelheid water in de porixc3xabn van de grond. Daarna komen de gronddeeltjes geleidelijk dichter bij elkaar.’ Daarbij helpt drainage natuurlijk niet.
Antonij Beijer (Woerden) schrijft nog hoe de zetting minutieus kan worden gevolgd. ‘Dat wordt in de gaten gehouden door zogenaamde zakbaken. Deze zakbaken bestaan uit grote stalen platen met daarop een ronde buis. Deze worden op de grond geplaatst, nog voordat het zandbed wordt aangebracht. De hoogte van die bakken wordt ingemeten ten opzichte van het NAP. Door de hoogtes gedurende de tijd telkens weer op te meten, weet men daarmee ook hoeveel de oorspronkelijke grond is gezakt.’