Beetje te optimistisch

Gistermorgen dacht ik dat ik toch wel weer beter was (ondanks wederom een onrustige nacht) en besloot toch maar aan het werk te gaan. ’s Morgens ging het op zich nog wel aardig met me, behalve dan dat mijn oren en neus een beetje verstopt zaten, maar ik ging het toch maar proberen.

Bij de receptie van het AMC heb ik nog een hele grote bos bloemen opgehaald, die Paul als verrassing voor Valentijnsdag voor mij had laten bezorgen. Lief he? Maar op Valentijnsdag was ik ziek thuisgebleven, dus zijn verrassing viel een beetje in duigen. Maar volgens de man bij de receptie had ik zo toch nog een tweede Valentijnsdag, met een MEGA bos bloemen. Alleen daardoor zou je je al een stuk beter moeten voelen!

Maar niets is minder waar. Naarmate de dag vorderde, voelde ik me toch steeds belabberder en na de laatste vergadering ben ik maar naar huis gegaan. Alles kostte me moeite, dus van werken zou toch niet veel meer komen. Ik heb nog even boodschappen gedaan (pitamientjes ingeslagen), zodat Paul in ieder geval op tijd kon eten (gelijk bij thuiskomst), want we zouden die avond naar het theater gaan, naar de musicial Grease. Ik zag het niet zitten om te gaan, dus ik heb toch maar besloten niet mee te gaan en Sjellie gevraagd of die in mijn plaats wou gaan. En dat was gelukkig geen probleem.

En zo te lezen op onze andere log heb ik dus heel wat gemist… Nou ja, ik had er toch niet echt van kunnen genieten met mijn zere keel, verstopte neus en dichtgeplopte oren… En als ik dan ook nog een kriebelhoestaanval had gekregen, had ik me helemaal opgelaten gevoeld. Dus ik heb de avond rustig op de bank doorgebracht met een beetje tv kijken en snotteren en snuiten en het pappen en nathouden van mijn zere keel. Kun je ook druk mee zijn, zo blijkt.

Vannacht heb ik gelukkig iets beter geslapen dan de twee nachten daarvoor, al moet je wel veel naar de WC van dat vele water drinken… Maar dat zijn we gewend sinds Sonja. Maar verder was ik nog niet veel opgeknapt. Nog steeds een zere strot en een verstopte neus en kop als een tomaat. Nog maar een dagje uitzieken vandaag dus.

Ik heb tot elf uur geslapen en nu loop ik dus een beetje als een zombie door het huis. Net even een paracetamolletje genomen, maar die keelpijn blijft. Ook de poeder-pijnstillers hebben daar de afgelopen dagen niet echt bij geholpen. Als het na het weekend nog steeds zo erg is met die keelpijn ga ik toch maar eens naar de dokter. Misschien dat die een wondermiddel heeft…

Nou, een beetje een treurig logje deze keer, maar tja, ziekzijn is ook geen lolletje natuurlijk. Ik hoop dat ik me in ieder geval morgenavond weer een beetje beter voel, want dan hebben we een feest van mijn neef en zijn vrouw, die zijn 12 en een half jaar getrouwd. En dat wil ik toch wel erg graag meemaken natuurlijk. Om nou alle leuke dingen in deze week te moeten missen, is wel erg sneu…