Reisverslag Malta, dag 3

Woensdag 25 mei 2005 – Dag 3

Vandaag ging onze mobiele eenheid-wekker om 7:35 af. We gingen vandaag op excursie, dus we moesten uiterlijk om 9:00 uur voor het hotel bij het busje staan. Maar anderhalf uur de tijd om wakker te worden, te douchen, aan te kleden, te ontbijten en de dagrugzak in te pakken moest genoeg zijn.
Om 8:15 zaten we al in de ontbijtzaal en Deb had haar klik-klik-klik-klik meegenomen om de ambiance voor de thuisblijvers vast te leggen. Het was wel leuk ingericht, met allerlei maritiem-spulletjes. Ze hadden zulke leuke spiegels, van die ronde bootraampjes. Paste wel bij mij in de gang, had ik al bedacht. Nu nog een manier bedenken om er eentje in mijn rugzak te stoppen… Nee, zo asociaal ben ik nou ook weer niet. Maar in Nederland ga ik zeker op zoek naar zoiets. Hebben-hebben-hebben!

Om 9:00 uur stipt hadden we onze sleutel bij de balie ingeleverd en stonden we klaar bij het busje van buschauffeur Michel (spreek uit Maaikel), waar onze gids Diana Grech ons hartelijk welkom heette. Zij woont al 27 jaar op Malta en zou onze hele vakantie de gids tijdens de excursies zijn. Het was een hele aardige vrouw en voor iemand die al 27 jaar op Malta woont (waar ze een vaag soort Arabisch spreken), sprak ze toch fantastisch Nederlands, moet ik zeggen.
Vandaag gingen we een halve dag-excursie maken naar Valletta, de hoofdstad van Malta. Met zijn allen op elkaar gepropt (het kon net) in het busje gingen we op weg naar het busstation van Valletta. Vanaf dit busstation rijden er allerlei bussen naar alle windstreken van Malta en weer terug, dus dat was wel iets om te onthouden. Misschien moesten we er nog gebruik van maken op xc3xa9xc3xa9n van onze vrije dagen.
Bij het busstation werden we uit het busje gepeuterd (het was net de mop van hoe krijg ik 3 olifanten in een auto…) en liepen we de poort door, Valetta in. Diana vertelde onderweg veel over de geschiedenis. Het komt er eigenlijk op neer dat Malta altijd wel onderwerp was van een of andere oorlog, omdat het mooi tussen Sicilixc3xab en Noord-Afrika in lag. De Johannieter ridders die er zijn neergestreken verzetten zich natuurlijk met hand en tand en alle belangrijke steden werden ommuurd met grote blokken kalksteen. Voor Valletta werd die kalksteen uitgehakt net voor de poort, waardoor er tevens een soort slotgracht ontstond en van de uitgehakte blokken werden de muren gemaakt. Het zag er allemaal wel heel indrukwekkend uit. Je vraagt je af hoe men dat destijds allemaal deed. Toen had je nog geen machines zoals kraanwagens etc.

Even later liepen we dus Valletta in, langs de kerk van St. Catharina van Italixc3xab naar de Auberge van Castilixc3xab en Lxc3xa9on. Daar zetelt tegenwoordig de president van Malta. Maar vroeger was dit dus het hoofdkwartier van een tak van die Johannieter ridders (die ridderorde bestaat trouwens nog steeds).
Het wapen boven de deur is van grootmeester Pinto. Hetgeen daar allemaal bij is gezet symboliseert het oorlogstuig wat hij allemaal buitgemaakt heeft.
Voor de deur stonden twee kanonnen opgesteld. Dit waren de mooiste kanonnen die zijn overgebleven. Van de rest hebben ze een soort Amsterdamse paaltjes gemaakt, heel grappig. Als Diana het niet had verteld kijk je daar echt compleet overheen.
Snel even wat kiekjes gemaakt voor het plakboek en daarna liepen we verder richting Upper Barracca Gardens. Vanaf hier hadden we een mooi uitzicht op de drie steden (three cities). Tijd om de grote camera uit de tas te halen en wat mooie panoramafoto’s te maken. Met mijn telelens kon ik nu wel lekker inzoomen. Goed dat ik hem toch maar had ingepakt. We zijn daarna nog even door de tuin gelopen en gingen verder op weg naar de St. John’s co-Cathedral. De reden waarom dit de co-Cathedral is, is dat er ook een St. John’s Cathedral in de oude hoofdstad van Malta, Mdina staat. Omdat daar vroeger de bisschop zetelde, werd deze kerk de co-Cathedral.
De kerk zag er werkelijk prachtig uit. Rijkelijk versierd, tot in de kleinste details. Prachtige marmeren vloeren en prachtig versierde graven. Vooral het graf van Nicola Cotoner vond ik erg mooi. Mijn foto’s zijn niet zo mooi geworden, maar Deb heeft wel prachtige foto’s gemaakt. In de kerk hangen ook nog twee beroemde schilderijen van de schilder … en ook nog een groot aantal Vlaamse wandkleden. Voor wie dat wilde liet Diana die nog even zien en de rest mocht zelf rondlopen en koffie gaan drinken. Wij gingen met Diana mee om de wandkleden te bewonderen en daarna zijn we nog even het winkeltje geweest. Ik heb wat kaarten gekocht voor het plakboek (voor als de foto’s van Deb toch bewogen zijn), en daarna zijn we op zoek gegaan naar een leuk terrasje voor een cappuccino. Voor de kerk stonden wij nog even uitgebreid foto’s te maken terwijl de rest van de groep hard naar ons aan het zwaaien was, zo van “wij zitten hiehier!”. Maar uiteindelijk kregen wij ze in het vizier en zijn we aangeschoven op het terras van cafxc3xa9 Marque. Uiteraard een kopje cappuccino besteld, daar waren we wel aan toe. Erg veel tijd om er van te genieten hadden we niet, want om 11:30 uur moesten we weer verzamelen bij de hoofdingang van de kerk. Toen de laatste eindelijk uitgetoiletteerd was gingen we naar Casa Rocca Piccola, het huis van een afstammeling van die Johannieter Ridderorde. Deze had zijn huis gedeeltelijk opengesteld om te laten zien hoe de mensen hier vroeger leefden.
We kregen een rondleiding van de vrouw des huizes en later nam Diana het over. Heel veel leuke details gezien daar in dat huis. Wat mij het meeste is bijgebleven is de uitnodiging voor het huwelijk van koningin Elisabeth van Engeland en die prachtig gedekte eettafel. En al die schilderijen, oude, maar ook moderne en allemaal door elkaar. Heel leuk gedaan! Later die week ben ik nog even teruggegaan en heb ik nog een boekje over het huis gekocht, zodat ik het allemaal nog eens rustig na kan lezen.
Om 12:45 uur kwamen we bij The Malta Experience, waar we een film over de geschiedenis van Malta te zien zouden krijgen. De zaal waar we zaten lag onder het ziekenhuis van de Johannieter Ridders (shit, werd ik toch nog een beetje herinnerd aan het AMC in mijn vakantie…). Daar waren vroeger alle bekers en borden etc. van zilver, omdat dat het beste te ontsmetten was (welke details je allemaal wel niet onthoudt zeg).
Voordat we naar de bios gingen, moest er even een plaspauze ingelast worden. Het toilet was gelukkig schoon, maar de spiegel was zo laag dat je onderhand in je eigen doos zat te kijken terwijl je op de plee zat. Wie dat nou weer verzonnen had… Maar het luchtte wel lekker op en dat scheelde weer een uur wiebelen in je bioscoopstoeltje.

In de zaal moesten we een koptelefoon opzetten en dan kon je met een knopje je taal inschakelen. Wij zaten natuurlijk net weer in een rij waarin alle talen het deden, behalve het Nederlands. Gelukkig zaten er voor en achter ons geen mensen, dus konden we die koptelefoons lenen. Ik hoopte maar dat ik alles een beetje goed kon zien, want ik had alleen mijn zonnebril bij me. Maar gelukkig kon ik het nog redelijk zien, al werd het richting het einde toe wel een beetje slaapverwekkend. Maar we zijn weer heel wat wijzer geworden over de geschiedenis van Malta en wat we er in ieder geval aan over gehouden hebben is de naam van mijn toekomstige foto-album, The Malta eet-experience. Dit vanwege de vele eet- en cappuccinofoto’s.
Voordat we weer in het busje werden gepropt nog even gauw met die leuke ridder op de foto en hoppa, de bus in richting het hotel, waar we ongeveer 14:20 aankwamen.

Vlakbij het hotel hebben we een warm pasteitje en wat te drinken gekocht en dat hebben we op de boulevard opgegeten, lekker op een bankje. Even genieten van het mooie uitzicht en het mooie weer, wat wil een mens nog meer.
Op de hotelkamer aangekomen heb ik mijn logboekje bijgewerkt en gingen we ons omkleden om nog even ergens in de zon te gaan liggen bakken. Tenslotte moesten ze wel zien dat we op vakantie zijn geweest als we weer naar Nederland teruggingen. Dus op een gegeven moment probeert Deb haar koffer open te krijgen waa
r haar bikini’s in zitten, maar wat ze ook probeert, het kreng gaat echt niet open. Ik dacht nog, “wat een kippenkracht” en ging het ding ook nog heel stoer te lijf, maar nee hoor, hij bleef potdicht. Later bleek dat het cijferslot versprongen was, haha! Moet je er ook maar niet zo hard mee smijten Deb!
Maar uiteindelijk was ook Deb omgekleed en gingen we rond een uur of vier op pad richting “strand” (meer rotsplateau, maar goed)
Eerst even langs “Optica” om mijn bril weer op te halen. Eindelijk kon ik dan toch weer normaal zien in kerken en donkere restaurants! Wel een beetje geld armer, maar dat had ik wel voor over. En tenslotte was hij toch ook wel weer snel gemaakt, ik heb hem maar een dagje hoeven missen. Snelle service hoor!
Even later liepen we weer over de boulevard richting het rotsplateau, waar we tot 18:45 uur heerlijk in de bikini hebben liggen zonnen. En jawel hoor al een heel klein beetje kleur gekregen, ondanks mijn sunblock, haha! Maar van mams moest ik goed smeren, dus dat heb ik braaf gedaan. De blaren van mijn vakantie op Vlieland van twee jaar geleden staan nog vers in mijn geheugen, dus ik kijk wel uit hoor!

We zijn over de boulevard richting Saint Julian’s gelopen en ergens halverwege zijn we in een leuk restaurantje “The Plough & Anchor” terechtgekomen. Omdat de we de eersten waren kregen we een mooi plekje bij het raam (verkoelend briesje). Het was een heel klein, maar knus restaurant, boven een cafxc3xa9. De ober was een hele aardige man, waar we wel mee konden lachen.
Als voorgerecht kregen we brood met een Maltezer vorm van tapenade, met bonen, knoflook en champignons. Het smaakte wel lekker, maar het zag er een beetje vies uit, beetje grauwe poepkleur zeg maar.
Ik had gepureerde groentesoep besteld (vitaminestoot!) en steak Diane (biefstuk met champignons en een typisch Maltees sausje). Debs ging aan de rode wijn en ik koos toch voor de Kinnie, want ik had wel dorst en dat was echt de perfecte dorstlesser.
Lekker gegeten en gezellig zitten kletsen over vroegxc3xbbh, terwijl ondertussen het restaurant volliep. Werd het toch nog “gezellig”. Uiteindelijk zaten we zo vol dat er geen plek meer was voor het toetje, maar wel voor een cappuccino. Die verdiende uiteindelijk maar een 6 en een half, want hij was een beetje waterig. Na het collectersitem gexc3xafncasseerd te hebben (bonnetje voor in mijn plakboek) zijn we via het toilet weer de boulevard richting Sliema opgelopen. Het was een mooie zwoele avond, dus het was geen straf om nog een stuk naar het hotel te moeten lopen.
Onderweg nog even mijn camera uitgeprobeerd, ik kon nu ook foto’s zonder flits maken en ze zijn best leuk gelukt. Die van Deb trouwens ook. Allemaal voor het plakboek!
Rond 22:30 waren we weer in het hotel en hebben we nog op het balkon zitten kletsen. Nog even met Pauluzzz gebeld en uiteindelijk zijn we rond 00:30 uur gaan slapen. Morgen weer op excursie!