De vrijdag is mijn vrije dag, dus dan mag ik een beetje uitslapen van mezelf. En omdat ik de avond ervoor sinds lange tijd weer eens tot diep in de nacht in de weer was, was het meer dan welkom. Ik sliep lekker, tot het afgaan van de wekker. Terwijl Paul al ‘op zijn werk’ zat. Verschil moet er zijn.
Normaal gesproken heb ik op vrijdag schilderles, maar daar heeft Corona inmiddels een stokje voor gestoken. Maar desondanks ging ik deze morgen toch lekker schilderen. Temeer omdat een paar van mijn medecursisten dat ook gingen doen. Af en toe sturen we elkaar wat tussentijdse resultaten. Soms worstelen we met dingen, hoe je iets voor elkaar moet krijgen of wat gewoon even niet lukt. Dan is het fijn dat je dit kunt delen. Maar het is toch anders dan in de les. Ik snap op dit punt wat de schoolkinderen thuis meemaken, je mist gewoon de juf en je medeleerlingen.
Bloemenveldje – aquarel
Vorig week maakte ik mijn bloemenveldje af, dus ik moest voor deze week nog een nieuw onderwerp verzinnen. En dat is altijd een lastig dingetje. Het liefst wil ik iets van een eigen foto naschilderen. Of ik ga op zoek in de app Pinterest naar inspiratie. Maar dan vind ik of te veel leuks of veel wat net niet naar mijn zin. is. Dus eerst maar een thema gekozen (Pasen) en daarna op de computer gezocht naar wat ik had. En is een foto geworden die ik voor het Passionproject van Revival heb gemaakt:
Het kruis bij zonsopkomst – vanuit de Stiltetuin in Noordeinde Gemaakt voor het Passionproject van koor Revival uit Zevenhoven
Voor degenen die niet weten wat dat is, drie jaar geleden hebben met koor Revival uit Zevenhoven de Passion opgevoerd. Het concept was het lijdensverhaal, maar dan net even een meer eigentijdse benadering, en foto’s daarbij. Tussendoor werden Nederlandse popliedjes gezongen die op het stukje gelezen tekst aansloten. De foto’s zijn allemaal door mij gemaakt en alle figuranten zijn koorleden, maar ook parochianen. Alle foto’s zijn ook in en om de RK Kerk in Noordeinde gemaakt. Echt zo’n mooi project om zo samen te doen. En nu ga ik deze foto dus naschilderen en niet iets van paaskuikens of -hazen met eieren. Omdat Pasen dit jaar anders wordt dan andere jaren. Er komt geen paasviering dit jaar, daar heeft Corona een kruis doorgehaald. Maar dit kruis staat toch een beetje voor hoop, achter het kruis komt de zon op uit de mist. Uiteindelijk komt er weer een nieuwe tijd, dat we weer in vrijheid kunnen vieren en met elkaar kunnen samenzijn en vooral samen zingen. Want wat mis ik mijn zangcluppie en het zingen!
Dus ik ging eerst de tekening opzetten en begon in mijn blok te schilderen. Toen bedacht ik dat het wel handig zou zijn om toch mijn papier op een plank te spannen. Dan bobbelt het veel minder. Ik wilde de lucht een beetje nat-in-nat opzetten, zodat je de mist een beetje kunt nabootsen. En dan wordt het een waterboel, dus het papier gaat bobbelen. Dus ik heb een plank opgezocht, mijn vel helemaal natgemaakt en daarna op de plank bevestigd. Tja, en toen moest ik dus wel even wachten tot het een beetje droog was. Anders loopt de verf echt alle kanten op. En ondertussen waren mijn medecursisten al druk bezig en sommigen al klaar. Lekker opgeschoten dus…
Dan maar lunchen, brood met Italiaanse kruidenkaas, een zalmwrapje en nog wat salade van gisteren. Het ging er best in. En voor de middag heb ik meteen maar even een fruitsalade in elkaar gedraaid. Dat is altijd wel lekker tegen de tijd dat de middagdip intreedt.
Pappa en mama reden ook nog even langs, alleen om de speciale pakketjes vanuit Boekhuis Aalsmeer (de boekhanden van mijn zus) aan te brengen. En dan heb ik hem dus ein-de-lijk binnen, de nieuwe Santa Montefiore. Zij is toch wel mijn favoriete schrijfster. Hier ga ik dus mijn weekend mee invullen, lekker lezen!!!
Maar ik moest toch nog heel even geduld hebben, want ik wilde toch nog even een paar uurtjes gaan schilderen. Mijn papier was ondertussen genoeg opgedroogd om te kunnen gaan aquarellen. Maar die plank is zo groot, die paste nu niet meer op het plekje aan de keukentafel waar ik net had gezeten. Dus eerst maar eens een fatsoenlijke plek gemaakt (lees: rotzooi verhozen). En het ziet me er toch profi uit:
Het is maar goed dat we zo’n grote keukentafel hebben. En verder zitten we ook geheel volgens de RIVM richtlijnen zo. Het is me wat. Normaal schilder ik de afbeelding na vanaf een plaatje op mijn telefoon, maar nu kon ik fijn het extra beeldscherm gebruiken en het dus ook veel beter zien. En dus maar gauw ongestoord aan het werk!
Maar dat liep een beetje anders. Het was een beetje de middag van de onderbrekingen, maar ook verrassingen. Eerst een telefoontje van fotoclubmaatje Marlien, om wat dingen voor de Fotocommissie door te spreken. De verbinding had wat kuren, maar we hebben wat dingen door kunnen praten en binnenkort gaan we dus proberen online te vergaderen met de fotocommissie. Ga ik me morgen eens even op storten, om dat voor te bereiden en te regelen.
Daarna kwam vriendje Tygo twee mooie bossen tulpen brengen, zomaar. Zo lief! Het zijn mooie rooie, met een soort kartelrandje aan het einde van de bloemblaadjes. Ik vind ze helemaal prachtig. Hier word ik blij van…
Even later werd er weer aangebeld. Dit keer was het de minibuuf (Tessa) en die had een verrassing voor mij en Paul gemaakt. Een heuse eigen Margot en Paul woordzoekerpuzzel! Dat krijg je toch niet alledag. Ik vind het zo leuk. En ook helemaal met toepasselijke woorden die ze helemaal zelf heeft bedacht. Alleen mijn favoriete voetbalclub (ahum, maar dat is een apart verhaal) WillemII is WillemLL geworden, maar dat geeft allemaal niks. Ze heeft het hartstikke leuk gedaan.
Paul kreeg precies dezelfde, want dan konden we allebei zelf puzzelen. Ik ging hem in de avond oplossen, beloofd. Maar nu echt aan de slag. Ik legde de telefoon weg (blijft een verslaving, dat ding, met alle leuke whatsappgroepjes…), zette de koptelefoon op, een lekker muziekje en hoppa, aan de slag nu.
En na een tijdje zagen we de buurvrouw voor het raam zwaaien. Ze wilde even vragen of we nog boodschappen nodig had en ze had al twee keer gebeld op de huistelefoon. Die hebben we dus helemaal niet gehoord met die koptelefoons op, haha.
Toch maar weer verder schilderen en warempel, weer de bel. Dit keer stond er andere verrassing voor de deur, een bos beterschapsbloemen, van een collega van het AMC, waar ik ook een paar jaar mee op schilderles in Uithoorn heb gezeten. Wat ontzettend lief, ik word echt superverwend met bloemen deze week! Gelukkig heb ik vazen genoeg, dus snel eentje opgezocht en de bloemen er in gezet. en ze zijn prachtig! Ik word er zo blij van, mijn weekend kan niet meer stuk!.
De rest van de middag heb ik lekker met de koptelefoon muziek geluisterd tijdens het schilderen en Paul zat ook met de koptelefoon op te werken en heb ik toch een eerste basis op papier gezet, nat-in-nat. Al twijfel ik of ik wel genoeg kleur heb gebruikt. Toen het nog nat was zag het er veel kleurrijker uit, nu het is opgedroogd valt het wat tegen. Maar dat kan ik beter morgenochtend bekijken, dan is er meer licht in de kamer en het lamplicht boven tafel geeft toch een vertekend beeld van de kleuren.
Maar ik heb, zij het met tussenpozen, wel even lekker zitten werken. Schilderen geeft mij altijd zo’n rust, dan denk ik even helemaal nergens aan, alleen aan schilderen. De afgelopen weken zijn toch spannend geweest, de operatie, de nasleep ervan, de brief van het ziekenhuis afgelopen zaterdag. Het spookt toch door je hoofd. Maar met schilderen en fotograferen maak ik dus mijn hoofd leeg. En na zo’n schilderles ga ik dan meestal helemaal Zen het weekend in. Werkweek achter me gelaten, weekend voor de deur. Heerlijk.
Het speelkwartiertje en dus de wandeling is er eigenlijk een beetje bij ingeschoten deze middag. Paul zat lekker in zijn werk en ik wilde eigenlijk gewoon even een poosje schilderen voor dat het te donker werd in huis (tot een uur of drie staat de zon nog op de erker aan de voorkant). En door alle (leuke) onderbrekingen is het gewoon naar de achtergrond verhuisd, we hebben er gewoon niet meer aan gedacht.
Ik whatsappte nog wat in de Koffiecorner met de collega’s, heb weer een nieuwe weekendpuzzel voor ze gevonden en we hebben even besproken wat iedereen ging eten. Het gaat nergens over, maar het is wel gezellig. En als er iemand nog mee wil doen met de puzzel, hier komt ie:
In bovenstaand plaatje zitten 75 bandnamen verstopt. Ik heb de antwoorden inmiddels ook gevonden, dus die plaats ik dan na het weekend. Je mag me via messenger een PB sturen (of reageer even onderaan de blog, bij de reacties) als je de antwoorden na het weekend wilt ontvangen.
Na het avondeten (gewoon lekker bietjes, aardappelpuree en een tartaartje) heb ik een fotokaartje verstuurd via kaartje2go naar de broer van een fotomaatje, die in een instelling zit en door Corona geen bezoek mag ontvangen. Hij mist zijn zus natuurlijk enorm, en toen ze even geleden vroeg of ik hem af en toe een kaartje wilde sturen, heb ik een mooie kaart met een foto van zijn zus gestuurd. En vanavond weer eentje. Kleine moeite, groot plezier.
Voor de rest van de avond heb ik mijn foto’s van de fototrip naar de Biesbosch van begin maart zitten bewerken en naar radio NPO2 geluisterd. Daar werden huiskamerconcertjes van Nederlandse muzikanten uitgezonden, zo leuk. En dan nog even snel een blogje schrijven, over deze vrije vrijdag. Eigenlijk was het een dag zoals veel van mijn vrije dagen zijn verlopen voordat Corona naar Nederland kwam en ons allemaal in de Corona Quarantaine zette. Schilderen, beetje aanrommelen in huis totdat Paul thuis komt, wat lezen of tv kijken, eten en dan nog wat achter de laptop. En vandaag toch een dag met allerlei leuke verrassingen en onderbrekingen. Totaal niet saai dus!
Morgen is het zaterdag, een dag die normaliter begint met keyboardles voor mij. Maar ook dat kan even niet door Corona. Misschien dan toch maar eens echt zelf gaan studeren op dat ding… Of gewoon weer eens lekker wat wegpingelen en meezingen. Maar mijn stem is ook al niet meer wat het geweest is sinds de operatie. Zal wel door de beademing komen. Die kan dus ook wel wat oefening gebruiken. En voor de rest maar eens wat poetsen, lezen en schilderen en voor Paul nog even naar de brillenwinkel, zijn zonnebril is kapot. En net nu het zo lekker weer is…
Ik zag net trouwens nog even hoeveel mensen mijn blog van gisteren hebben gelezen. Dat zijn er nog best heel wat! Wat ontzettend leuk dat jullie allemaal meelezen en af en toe een reactie achterlaten. Ik lees zelf graag ook verhalen van anderen, hoe het mensen vergaat in deze tijd. Twitter is zo’n leuk medium hier voor. De eerste week, al die ouders die driftig aan de slag gingen met schema’s en horendol werden van de thuislerende kids en ondertussen zelf ook moeten werken. Je krijgt een hilarisch inkijkje in de Nederlandse huishoudens, heus waar. Maar ook nare verhalen natuurlijk. Het zou eigenlijk wel een leuke nieuwe editie van Man bijt hond kunnen zijn. Dat begint toch altijd met “Nederland komt thuis”… als ze ergens aan de maaltijd de dag door wilden nemen? Dan wordt het nu “Nederland zit thuis”… Ik zou kijken, jullie ook?
Vandaag werd ik al vroeg wakker, waarschijnlijk door het geluid van een whatsappgroep waar ik het geluid nog niet van op stil heb gezet, of welke na een jaar weer wel geluid heeft. Je kunt dat namelijk maar voor een jaar dempen. Sommige collega’s waren toen al aan de arbeid, maar half zeven vind ik echt wel een beetje te vroeg. Dus ik bleef nog eventjes lekker liggen totdat het wel tijd was om op te staan. En het blijft heerlijk, hoppa uit bed, wassen, aankleden en je rolt zo naar beneden je werkkamer in.
En zo begon er weer ‘another day at the office’, met ontbijt bij de laptop, kopje thee en opstarten maar. Ik wilde een paar telefoontjes plegen, maar eerst ging Paul online vergaderen, dus dat werd daarna. Dan maar wat andere dingen eerst oppakken en daarna dan die telefoontjes plegen. Toch is het opmerkelijk, de ochtendgesprekjes die je voor de Corona Quarantaine had met je collega’s, over hoe je avond of je weekend was, die heb je nu niet. Wel eventjes wat korte berichten in de koffiecorner, onze Whatsapp groep, maar geen langere verhalen. Dus je krijgt ook niet echt meer mee wat er zoal leeft bij de collega’s. Dus aan de ene kant heb ik nu meer contact met collega’s van de andere blokken (we hebben op kantoor drie blokken met vijf bureau’s), maar ook minder gesprekken waar we het even over elkaars wel en wee hebben. Niet perse een slechte ontwikkeling, maar slechts een constatering.
Al gauw zat ik lekker te werken en rond lunchtijd heb ik nog een online meeting gedaan met een paar ‘omzet’ collega’s, om even de actiepunten voor de komende kwartaalafsluiting door te spreken. En wat fijn is het dat je dit op zo’n manier kunt doen. En natuurlijk ook even grappig om elkaar zo te zien zitten in de eigen omgeving. Bij 1 iemand ontstond al een heuse Corona quarantaine baard, zoals ik het noem. We maakten er al grapjes over in de koffiecorner, nu de kappers ook dicht zijn is het afwachten hoe iedereen er over een paar weken uit ziet. Maar toch snel ter zake gekomen en wat dingetjes doorgesproken en afgestemd. We kunnen weer aan de slag en misschien dat we ergens volgende week nog zo’n online meeting houden.
Hoog tijd voor de lunch. Gezond dit keer, na de luxe pannenkoekenlunch van gisteren (sorry mams, ik had kunnen weten dat jij die overgebleven pannenkoeken ook lekker had gevonden…). Even wat knagen en dan weer verder met werken, want Paul moest nog even iets afmaken voordat we aan ons speelkwartiertje konden beginnen. Ik moet zeggen dat ik er eigenlijk al naar uitkijk, even naar buiten te gaan. Het is ook zulk lekker weer deze week. Het wordt al anders als de regen met bakken uit de lucht komt…
En het was fijn om er even uit te zijn. Op straat stond een hartekreet van de mini-buurtjes (Lieve juffen en meesters, we missen jullie). Dat moet hartverwarmend zijn voor de betreffende leerkrachten als ze straks de foto in de mailbox/appgroep vinden. Het geeft maar aan dat de kids toch graag naar school gaan en dat ze het gewoon missen. Ook hun vriendjes en vriendinnetjes natuurlijk, maar ook de meester en juf die je normaal gesproken de lesstof bij brengt.
We gingen eerst richting de buurtsuper en op het pleintje stonden vandaag de visboer en de kaasboer. Dus we hebben onszelf verwend met kibbeling, paella en een visloempia, de laatste twee voor het avondeten, de kibbeling straks voor thuis. Dit gaan we dus niet elke week doen, want het voelde echt als een verwennerij. Bij de kaasboer haalde ik nog een stukje kaas met Italiaanse kruiden. Lekker voor op brood komend weekend.
En dan gauw weer verder lopen, want anders was de kibbeling alweer koud voordat we thuis waren…Deze keer liepen bovenlangs, de dijk op. Je ziet eigenlijk heel weinig mensen op straat. Ook niet veel verkeer. En bij de vis- en de kaasboer was het niet druk, maar iedereen hield netjes afstand. Frappant hoe snel de mensen dat gewend zijn. Ik sprak wel een ouder iemand wiens sociale leven nu wel helemaal stilgevallen was. Gelukkig was die gene wel in staat om zelf nog de boodschapjes te doen en de hond uit te laten, maar de gym, bingo, de open tafel (samen eten) en andere avondjes werden echt gemist. Zo zie je maar hoe belangrijk de rol van het verenigingsleven in een kleine kern als Zevenhoven/Noordeinde is voor deze mensen. Zeker als je alleen bent.
Eenmaal op de dijk aanbeland was er weer veel moois te zien. Naast die fantastisch blauwe lucht en een weids uitzicht ook nog de mooie oude kastanjebomen, waar de takken alweer uitlopen. Hierna was nog een klein stukje lopen de dijk af en waren we weer thuis.
De kibbeling was nog warm en een heerlijk verwenmomentje. Dit heb je allemaal niet als je op kantoor aan het werk bent en dat besef ik me maar al te goed. Het was ook een beetje om te vieren dat ik totaal geen ziekteverschijnselen van Corona vertoond heb in de afgelopen veertien dagen na mijn opname van twee weken geleden. De betreffende medewerker heeft me dus gelukkig niet besmet. En dat is toch een enorme opluchting. Morgen eten we echt weer gewoon…
Na de korte pauze gingen we weer lekker aan het werk. Onze kat vindt het trouwens ook wel gezellig dat we thuis zijn. Maar misschien ook wel vervelend op gezette tijden. Normaal heeft hij het rijk alleen maar nu zijn we de hele dag thuis, wordt hij aangehaald en krijgt hij aandacht. En wordt hij ook regelmatig op de foto gezet. Want hij slaapt zo lief en kijkt zo leuk 🙂
En daarom hieronder een paar leuke fotootjes van onze rooie theemuts Boris:
De eerste foto is hij net de Lion King op de rots. Op de tweede laadt Paul Boris even op. Hij wil af en toe graag op tafel, zeker rond de klok van vijf, het tijdstip dat hij normaal gesproken vis krijgt. Het lijkt wel of hij een ingebouwde klok heeft. Op de derde foto kwam hij me even helpen met de omzetbestanden. “Graag meer vis er in, baasje!”
En zo kwamen wij met zijn allen de werkdag wel door hier in ‘ons kabouterhuisje’. Boris geeft al aan dat het rond de klok van vijf is en dan zit Paul zijn werktijd er al weer op en ga ik nog een uurtje door. Maar omdat je toch samen in de woonkamer bent is het ook niet erg. Paul ging aan het avondeten beginnen en we aten lekker op tijd deze dag. Ook omdat we toch nog even een extra rondje wilden lopen na het eten en dan niet in het donker, zeg maar. In het kader van meer beweging.
De paella met loempia was erg smakelijk, wel wat vet. Hoop dat dat goed gaat nu mijn galblaas er uit is. Maar van de kibbeling had ik vanmiddag eigenlijk ook geen last, dus het gaat best goed met het herstel. Maandag heb ik nog een telefonisch gesprek met de chirurg. Ze belden vanmiddag om een belafspraak te bevestigen. Normaal gesproken zou ik na drie weken een controle afspraak op de poli hebben, maar vanwege het Conoravirus is dat waarschijnlijk dus een belafspraak geworden. En ik vind het ook wel een fijn idee dat ik niet weer naar het ziekenhuis moet voor waarschijnlijk een tien minuten afspraak, terwijl de reis er naar toe al twintig minuten is.
Na het eten ging ik nog wat laatste werkdingetjes afmaken en daarna trokken we de wandelschoenen weer aan. De zon was al onder, maar er was nog wel een hele mooie lucht te zien toen we op het fietspad liepen.
Ik heb trouwens weer een nieuw fenomeen op de weblog ontdekt, de slideshow! Nooooit geweten, nu bij toeval wat aangeklikt et voila! Helemaal leuk zo. Scheelt me weer collages maken.
Vlakbij huis zag ik nog een mooi plaatje, een boom met jonge uitlopers zonder blaadjes, waar het licht van de lantaarnpaal op scheen. En dan krijg je zoiets:
Ik vind het toch wel de foto van de dag, en dat met de Iphone, whohooo! Blij naar huis!
We liepen toch nog een rondje van 2.200 stappen en dat is toch even lekker. In totaal vandaag iets meer dan 4.100 stappen, fijn!
Thuisgekomen ging ik me verdiepen in een (voor mij) nieuwe online vergadertool, die we met het bestuur van Fotogroep Aalsmeer gingen gingen testen om te kijken of dit een medium is dat we kunnen gebruiken om een online fotobespreking mee te doen, en zo toch contact kunnen blijven houden met onze leden. Ons seizoen loopt namelijk tot half mei en als we tot die tijd geen bijeenkomsten kunnen organiseren, gaan we elkaar pas half september weer zien. En dat is toch geen fijn idee. Dus onze voorzitter kwam met idee om de tool even te testen met het bestuur en meteen even zo te vergaderen. En het werkte eigenlijk prima! De voorzitter was de ‘host’ en nodigt iedereen uit via de e-mail. Als je wilt kun je elkaar zien (als je tenminste een webcam hebt) en anders zet je die uit en doe je alleen de luidspreker aan, dan hoort de rest je praten en jij hoort ook iedereen. Een bestuurslid had echter geen laptop maar een PC met een los scherm. En die kon ons dus alleen maar horen en zelf niet meepraten. Da’s voor een vergadering wel een must, maar voor de functie die wij voor ogen hebben, is dat eigenlijk niet zo heel erg.
Het idee is dat de host een presentatie laat zien en dat iedereen zijn microfoon en beeld uit zet, dat de rest mee luistert. De host kan dan af en toe iemand het woord geven en deze kan dan feedback op de betreffende foto geven. Het zou heel goed kunnen werken! We gaan het maandag voor het eerst ervaren met zijn allen, ik hoop dat het iedereen gaat lukken om in te pluggen en dat we toch iets van een fotobespreking / clubavond kunnen hebben.
Ik heb zelf ook een account aangevraagd vanavond, omdat ik op deze manier ook wil gaan vergaderen met de fotocommissie. Dan hoeven we niet bij elkaar te komen en lekker vanuit huis vergaderen. Morgen maar even voorleggen aan de rest van de commissie.
Daar waar ik het vorige week nog wat somber in zag, dat het verenigingsleven langere tijd op zijn gat ligt, zie ik het nu toch wel weer wat positiever in. Met de online tools is nog veel contact mogelijk en we deden eigenlijk al veel via de whatsapp en via de e-mail. Het kan dus nog efficiënter en het is ook iets beter voor het milieu, de auto blijft al een tijdje voor de deur staan hier. Het stroomverbruik neemt er wel iets door toe, dat wel. Het is een mooie oplossing, totdat we elkaar weer gewoon kunnen zien op de clubavonden in het buurthuis. En met een beetje mazzel kunnen de we de geplande uitjes die nu niet door gaan dan in de zomermaanden nog inhalen. Of nieuwe uitjes verzinnen. We moeten toch nog een beetje cachet geven aan ons jubileumjaar!
En dan nu op naar morgen en lekker naar bed. Ik mag uitslapen, het is mijn vrije dag. Helaas is er geen schilderles mogelijk, maar volgens mij gaan we met een aantal dames wel zelf thuis aan de slag. En ondertussen hebben we contact via de Whatsapp groep. Zo zie je maar weer, we vinden zelf wel een weg om met die Corona Quarantaine om te gaan. Een bijzondere groep is het trouwens. We leven zo met elkaar mee, delen lief en leed. Dat pakt Corona mooi niet van ons af…
En zo werd het toch nog een soort van drukke donderdag. Veel gedaan, zij het wel in een relaxt tempo allemaal. Contact met anderen zijn genietmomentjes, ik leer zoveel bij in een korte tijd. Geen tijd om te somberen om alles wat niet kan, maar voor positiviteit en zoeken naar andere wegen, denken in oplossingen. Maar nu genoeg gemijmerd. Morgen weer een nieuwe dag!
Nou, de woensdag zit er bijna op. De week doormidden zeggen we vaak. De werkweek dan wel te verstaan. En het begint al aardig als een gewone werkweek te voelen, dat thuiswerken. De eerste twee dagen leek alles nog een beetje nieuw. Het was even wennen, die ‘controlroom’ aan schermen op de keukentafel, je plekje en je ritme te vinden. Wennen aan belafspraken en online teammeetings waar je naar toe leeft. Vandaag niets van dat alles. Gewoon lekker aan de slag en alleen contact met collega’s via de e-mail en whatsapp. En dat kun je op gezette tijden doen. Meestal even rond lunchtijd. Maar later nog meer daarover.
Na de luxe lunch van pannenkoeken van gisteravond gingen we nog even een blokje om. Deze keer het nuttige met het aangename verenigd, richting de supermarkt. Ik bleef braaf buiten en Paul deed de boodschappen in de buurtsuper. Het afstand houden en de regels volgen (alleen boodschappen doen) gaat ook eigenlijk vanzelf. Bij de bakker kocht ik nog brood voor morgen. En onbewust let je toch op dat je de toonbank of pinapparaat niet aanraakt. Dan hoeven zij dat ook niet schoon te maken. Een beetje rekening houden met het winkelpersoneel vind ik normaal. Ik heb zelf jaren hier in de buurtsuper gewerkt. Dus ik kan me er iets bij voorstellen.
We besloten nog even langs mijn vriendin te lopen en een praatje aan de deur te maken. Netjes met anderhalve meter afstand en we stonden er nog heerlijk bij in het zonnetje ook. En ondanks die anderhalve meter afstand was het toch even gezellig. Het was niet heel lang, maar lang genoeg om eventjes bij te praten over hoe het ons vergaat, in die bizarre Corona Quarantaine dagen. Mijn vriendin werkt in de gehandicaptenzorg, haar man in een fietsenwinkel. Dochterlief (mijn petekind) zit in het examenjaar, dus voor haar is dit ook een bijzonder jaar, nu de examens niet doorgaan. En hun zoon is net gestart in het voortgezet onderwijs en heeft een verminderde weerstand door een ziektegeschiedenis met leukemie. Dus dat Coronavirus is gewoon serious business daar. Voor iedereen wel, maar hier nog even een tandje extra. Fijn als je dan even je verhaal kwijt kunt bij elkaar. En natuurlijk ook even de laatste roddels en nieuwtjes uitgewisseld, dat hoort er bij.
Maar hoe gezellig ook, wij moesten toch weer aan het werk. De plicht roept. Onderweg kwamen we nog twee buufjes tegen en maakten we een kort praatje, wederom op afstand, maar eenmaal thuisgekomen hebben we een pot thee gezet en gingen we weer aan de slag. Met af en toe een beetje hulp van Bouli:
Eigenlijk heb ik best heel fijn gewerkt vandaag. Ik heb voornamelijk voorbereidingen gemaakt voor de kwartaalafsluiting en dat is nog niet klaar, maar ik ben wel lekker opgeschoten. Ik merk wel dat ik nog veel mijn telefoon check en dat moet ik de komende dagen echt afbouwen. Ik heb alle geluidjes van de whatsapp afgezet. Juist om niet bij elk geluid te gaan kijken. Maar nu check ik dus af en toe onbewust toch of er nog berichtjes zijn die ik gemist heb. En rond 14:00 uur komen altijd de nieuwe berichten van het RIVM, dus dat wil ik dan ook weten. Op het werk ligt mijn telefoon op gezette tijden in mijn tas. Dus dat moet ik thuis ook maar doen denk ik. Beetje afkicken. Vorige week was ik nog ziek en toen zat ik zowat de hele dag op dat ding. Ik heb een appje dat bijhoudt hoeveel dat gemiddeld per week is. Ik schrok me wild. Ik ging van gemiddeld drie uur per dag naar gemiddeld acht en een half uur per dag! Wat ik allemaal in die tijd had kunnen doen… Maar dat moet deze week sowieso wel minder zijn, aangezien vorige week een uitzonderlijke situatie was.
Paul heeft een heerlijke ovenschotel met bloemkool gemaakt vanavond. Doordat het nog een tijdje in de oven moest aten we wel veel later dan normaal, maar zo kon ik nog even doorwerken tot aan het eten. Ik zat er zo lekker in…
Na het eten heb ik een paar spelletjes “Corona Quarantaine” Skip Bo gedaan met de mini-buuf. Een app via de telefoon waarmee je met zijn tweetjes online dit kaartspel kunt spelen. Het gaat wel op tijd, dus het speelt lekker door. Skip Bo is een kaartspel wat we in de familie veel spelen. Het lijkt een beetje op patience. Mijn ouders speelden elke zondagmiddag Skip Bo met mijn oom en tantes. Gezellig met zijn allen een paar potjes. Maar ook dat heeft Corona voorlopig afgekapt. Niet leuk. Dus misschien is dit een alternatief voor ze, je schijnt het ook met meerdere mensen in de app te kunnen spelen. Gaan we uitproberen. Of ging ik nou minderen op die telefoon… zucht… Het is echt een verslavend ding!
Ik ging nog een rondje Facebook en trapte weer in een spel, waardoor ik andere mensen op het verkeerde been moest zetten. Wanneer er dan werd gereageerd, dan moest ik die mensen een berichtje sturen met een opdracht. Natuurlijk koos ik iets uit waar veel mensen op zouden reageren. Tenslotte zit de hele familie (en nog wel meer mensen) al jaren te wachten op het bericht dat wij gaan trouwen. Meer dan 20 reacties kreeg ik op mijn post. Heerlijke humor dit. Ik hoop wel dat ze het kunnen waarderen…
Straks nog even een rondje Wordfeud voor het slapen gaan, een app waarmee je Scrabble kunt spelen met iemand anders. Dit spel speel ik al heel wat jaartjes en ik heb best een aardig rijtje met lopende spelletjes, dus ik probeer in de morgen en in de avond het hele rijtje een keertje af te werken. Anders verloopt het na 72 uur en dan heb je automatisch verloren. Dus ik doe mijn best dat te voorkomen en het is ook gewoon even heerlijk met letters worstelen en te puzzelen waar je ze voor de hoogste waarde kunt wegleggen.
Ik ben eigenlijk best wel een spelletjes mens. Of misschien meer een puzzelspelletjesmens, de hersenkrakers, zeg maar. De cryptogram in de krant vind ik ook altijd leuk om te doen. Al kwam ik tot voor mijn ziekenhuisopname alleen aan die van de zaterdag toe. Nu lukt het ook doordeweeks een paar woorden te vinden omdat ik er de tijd voor neem tijdens het ontbijt. Sinds begin januari dit jaar begin ik vroeg op kantoor, aangezien Paul met me mee rijdt. Hij werkt bij Technische Unie in Amstelveen en begint liefst rond kwart voor acht. En zo ben ik ook op tijd op kantoor en kan ik, in theorie, ook op tijd naar huis. En dat lukt ook wel steeds beter, maar in de periode van de jaarrekeningdossiers vind ik dat lastiger. Ik wil vaak nog iets afmaken en ook wordt het aan het eind van de middag rustiger op kantoor en kan ik me beter focussen waardoor ik wel eens de tijd vergeet. Gelukkig is er altijd een collega die me dan wel helpt herinneren dat het uiteindelijk toch wel tijd is om te vertrekken naar huis. En dan lopen we samen naar het parkeerterrein. Die loopjes mis ik eerlijk gezegd wel. Qua gezellige praatjes, maar ook qua aantal stappen. Ik haalde bij lange na niet de nodige 10.000 stappen per dag (op een gewone werkdag maximaal 6.000), maar de afgelopen maand haalde ik er gemiddeld maar 2.500 per dag. Logisch vanwege de operatie en het herstel, maar met het thuiswerken moet er dus ook nog een manier gevonden worden om meer te bewegen. Want met alleen het speelkwartiertje tussen de middag gaat het ‘m niet worden… Ook iets om over na te denken, hoe we hier invulling aan gaan geven.
Nou, voor een saaie werkdag toch nog heel veel mijmeringen. Morgen weer een nieuwe dag met wat nieuwe targets; minder telefoon en meer beweging. En tussendoor gewoon een negenurige werkdag. Best pittig, dat thuiswerken, het begon zo relaxt…
Het mooiste van thuiswerken is dat je geen reistijd richting Amsterdam hebt. Dat scheelt al gauw zo’n drie kwartier. En die kun je heel nuttig gebruiken. Door langer te slapen! Dus pas om half acht de wekker zetten en dan toch tegen half negen aan je ontbijt zitten en de computer opstarten. Best relaxed. Eerst maar eens de e-mail doorworstelen en dan aan mijn to do klusjes beginnen. Ik vind het altijd prettig om een globale dagplanning te hebben en belangrijke klussen geef ik een blok in mijn agenda. Dan vergeet ik ze tenminste niet… Ik ben van nature geneigd me te laten (af)leiden door wat er gebeurt op een dag. Een e-mailtje, een telefoontje met een vraag en je bent zo met hele andere dingen bezig dan dat je gepland hebt. Dan is zo’n blok in je agenda voor dingen die echt moeten wel handig. Dan kun je ook zeggen, nu even niet.
Ik begon de morgen met het bellen van een collega. Als dingen wat ingewikkelder zijn, is het gewoon handiger elkaar even te bellen. En het was ook wel fijn om elkaar even te spreken, we hebben elkaar bijna drie weken niet gesproken. Iedereen vindt het thuiswerken momenteel wel OK, maar het is toch wel eenzaam op den duur, zeker als je alleen woont. Ik zit met Paul aan de keukentafel en dat brengt ook de nodige reuring met zich mee. We proberen telefoontjes en online teammeetings met elkaar af te wisselen, je houdt rekening met elkaar.
Daarna ben ik begonnen met de voorbereidende werkzaamheden voor de komende kwartaalafsluiting. Voor de omzet moesten er nog wat bestanden ingelezen worden in een database, om te kijken of dat vlekkeloos verliep. Daarna heb ik de schijven ingericht voor dit boekjaar. Voor mijn operatie waren we vooral nog met de jaarrekening 2019 bezig. Dus dat betekent acties uitzetten, mensen informeren over deadlines, wanneer we uiterlijk iets van hen willen ontvangen. Ik heb geleerd dat je er nooit van uit mag gaan dat mensen uit zichzelf dingen aanleveren, ik verifieer veel liever of ze dingen nog op hun planning hebben staan. Dan kom je op het moment van de deadline ook niet voor verrassingen te staan.
Om 11 uur had ik mijn eerste online teammeeting, het tweewekelijkse werkoverleg, via Microsoft Teams. Het was voor ons allemaal even wennen, maar wel ontzettend leuk en af en toe hilarisch. Verbindingen die wegvallen, slecht geluid, geen beeld, ouders/kinderen die per ongeluk binnen komen, de techniek leren kennen, opstartdingetjes, een rondleiding door een nieuw huis. Maar uiteindelijk hebben we wel gewoon kunnen vergaderen met zijn allen en iedereen kreeg even de kans om te vertellen hoe hij/zij het thuiswerken ervaart en waar men mee bezig is. Het ging eigenlijk best goed, zo overleggen. En fijn dat je iedereen ook live kan zien. We hebben elkaar best gemist, geloof ik. Ook al hebben we een babbel-app, de koffiecorner.
En dan nog even doorwerken en dan is het alweer tijd voor de lunch. Paul had vers brood gehaald en ik had een lekkere Italiaanse salade en twee mandarijntjes. De buurtsuper heeft niet veel keus qua salades, ik scoor ze op het werk meestal bij de AH to Go. Daar hebben ze meer keuze. Maar morgen flans ik zelf wat in elkaar. Daar heb je hier thuis ook de middelen (servies) voor. Da’s op het werk weer behelpen. Maar aan de andere kant kan ik nu ook niet naar het restaurant voor een smakelijk soepje. Dat moet ik nu zelf kokkerellen. Alles heeft zijn voor en nadelen.
Na de lunch achter de computer had Paul nog een belafspraak, maar het plan was om toch ook even een blokje om te lopen. Want een hele dag binnen zitten op de keukenstoelen, die daar eigenlijk ook niet voor bedoeld zijn, daar word je wel stijf van. Dus we hadden even een speelkwartiertje, zeg maar.
We kwamen eerst de buurtjes tegen. We bekeken de thuisopdracht van Kevin, waarvan zijn eigen schaduw en die van de Buuf was getekend op straat. Als hij nu op hetzelfde plekje ging staan, dan viel de schaduw niet meer binnen die lijnen. Hij wist precies hoe dat kwam. Leuke opdracht en leerzaam geweest ook. En Paul heeft toch even een balletje getrapt, keurig op afstand, met Kevin. Met een mooie actiefoto van een kopbal. Maar daarna gauw aan de wandel, want er stond alweer een belafspraak gepland.
Het was best lekker in het zonnetje. Maar wel een frisse bries, voor onze frisse neus. Onderweg weer wat leuke fotootjes gemaakt voor de collages in deze blog: De violen van vorig jaar in onze voortuin die de winter hebben overleefd, de bloesem aan de bomen, narcissen langs het fietspad, een magnolia in bloei, de grote treurwilg bij de vijver. En ook nog even samen in de lachspiegel. En waarempel, we kwamen nog een ouder een kind tegen die de schaduwopdracht aan het doen waren. Nu wisten we dus meteen waarom, grappig. Een ommetje van een kwartiertje, maar wel even leuk zo. We konden er weer tegenaan, achter de laptops maar weer!
Daarna een gesprek met de stagiair op het werk. We werken samen aan een leuk project en we hebben samen even doorgenomen wat we de komende dagen allemaal gaan oppakken. Daarna wat e-mailtjes verstuurd. Ondertussen ging de bel, een bezorger. Wel twee bossen beterschapsbloemen, voor mij! Ze bleken van mijn collega’s van het AMC te komen en van mijn voormalige baas, ook van het AMC. Zo lief! En allebei prachtige bossen! Die fleuren de huiskamer nu wel heel mooi op. Ik was al beter, maar nu ook heel blij!
Ik heb doorgewerkt tot half zeven en ondertussen was Paul al gaan koken. We hadden pannenkoeken op het menu staan, lekker! Normaal doen we dat doordeweeks nooit, omdat je zo lang aan het bakken bent. Maar nu we beiden geen reistijd hebben, hebben we ook meer tijd over om te koken. Het gaat allemaal wat relaxter.
De pannenkoeken waren uiteraard zalig. Paul had gewone pannenkoeken gemaakt en een paar met kaas of met katenspek. En zoals altijd ben je langer bezig met bakken dan met opeten…
Na het eten besteedden we nog wat tijd op social media, ik maakte alvast de collages voor mijn blog en om half negen keken we het programma met Jeroen Krabbé, op zoek naar Chagall. Wat kan die man mooi en boeiend vertellen. Wij vinden het een leuk programma. Daarna was er op een ander kanaal nog een aanvulling op dat programma, waarin nog wat dieper op het e.e.a. werd ingegaan.
Daarna nog even bloggen en dan gaan we zo zoetjes aan naar bed. Morgen wacht ons weer een thuiswerkdag. Ik las vanmiddag op social media dat je maar het beste een gewoon werkritme kunt aanhouden. Gewoon net als altijd op tijd beginnen, goed ontbijten van te voren, werkkleding aan en kleine pauzes inlassen (waar je bijvoorbeeld even de was kunt doen) en tussen de middag even een frisse neus halen en op tijd stoppen. Is vandaag toch aardig gelukt en dat gaan we morgen dan ook maar gewoon doen. Al met al geen vervelende dag. Fijn om de collega’s even te zien en te spreken, maar ook rustig en ongestoord kunnen werken samen met Paul. Het voelt bijna niet eens als werken, haha! Wie weet hoe we er aan het eind van deze Corona Quarantaine inzitten…
Sinds een paar weken is Nederland in de ban van de Coronavirus. De afgelopen week moesten we zoveel mogelijk thuiswerken, de scholen gingen dicht en werd je gevraagd alleen als het echt nodig is, voor boodschappen of medicijnen, naar buiten te gaan. En als je dan naar buiten gaat, dan zeker anderhalve meter afstand houden. Pittige maatregelen, allemaal om verdere verspreiding van het virus in te dammen en piekbelasting in de ziekenhuizen te voorkomen. Uit Italië kwamen de afgelopen weken al horrorverhalen en het lijkt daar maar niet op te houden. Zoveel doden elke dag en nog meer besmettingen erbij, niet te bevatten. En het gaat in Nederland wellicht dezelfde kant op. Ik wil er niet aan denken. Maar toch spookt het regelmatig door mijn hoofd.
Afgelopen twee weken was ik herstellende van een galblaasoperatie, die al een tijdje stond gepland. Dus was vorige week, de eerste week van de Corona Quarantaine, zoals ik deze periode noem, niet echt een straf. Het voelde niet als ophokplicht in ieder geval. En dat Paul nu ook thuis mocht werken was dan ook wel weer gezellig. Maar vanuit je luie stoel, of de bank in dit geval, bereikten me de raarste berichten. Mensen slaan massaal aan het hamsteren. En wat? WC papier! Schoonmaakmiddelen, dat kon ik begrijpen, maar WC papier? Wekenlang in de grote Appies alle schappen leeg. Bizar. Hier in de Dagwinkel viel het allemaal gelukkig mee. Gewoon alle dagelijkse boodschappen op voorraad en een goede slager in het pand aanwezig en de bakker er naast. Dan ben je blij dat je een kleine kern woont.
Afgelopen zaterdag ben ik voor het eerst sinds de operatie weer even naar buiten geweest. Gewoon even een rondje van tien minuutjes, hooguit een kwartier. Het was nog best fris, maar met een dikke jas en een sjaal om was het goed te doen. En het zonnetje scheen! Heerlijk om eventjes buiten te zijn. Ik maakte wat leuke fotootjes, want de natuur schreeuwde aan alle kanten “LENTE!”.
En het was die dag ook 21 maart, de dag dat de lente officieel begint. Een nieuw begin zou je zeggen, op weg naar Pasen. Maar ik ben eerlijk gezegd soms bang voor alles wat er nog gaat komen. Wat Nederland op weg naar Pasen nog allemaal moet doorstaan. De veertigdagentijd richting Pasen is normaliter een tijd van vasten en pas op de plaats. Van alles een beetje minder. Maar je was altijd vrij om te gaan en staan waar je wilde. En nu is het hamsteren en vooral thuis blijven.
En toen kreeg ik zaterdag ook nog eens brief van het ziekenhuis. Dat ik tijdens mijn opname daar in contact ben geweest met een medewerker die positief is getest op het Coronavirus. Dan schrik je toch wel even… Je hoort niet wie het geweest is, dus voor jezelf heb je dan geen helder beeld of het risico van besmetting hoog of juist heel klein is. Alles wat ik kan doen is wachten tot 14 dagen na de ontslagdatum, want de ziekte treedt meestal binnen 14 dagen op. Dus ik heb nog tot donderdag om in de onzekerheid te zitten. En vooral niet te denken aan elk niesje en kuchje, zou het… nee, laat je niet gek maken. Positief blijven. En genieten van de kleine dingen in het leven.
De zondag was eigenlijk niet zo heel anders dan andere zondag in ‘ons kabouterhuisje’. Lekker uitslapen. Nederland zingt kijken (het lied “de kracht van uw liefde” kwam voorbij, speciaal!). Uitgebreid ontbijten. Veel op social media gezeten. Aan het jubileumboek van de Fotogroep Aalsmeer gewerkt, althans, het doorlezen van het concept document, de laatste fouten er uit halen en de puntjes op de i zetten. Het wordt mooi, mede dankzij Paul (opmaak) en Marlien (teksten). Ik heb vooral mensen aangejaagd de bijdragen in te leveren. Dat was een dingetje. Maar het is allemaal gelukt en begin april moet e.e.a. naar de drukker. Gaat lukken.
Aan het einde van de middag ging ik toch nog even met de camera de tuin in. Ik zag een mooi namiddagzonnetje en ik wilde het plantje dat we van de buuf hadden gekregen even vastleggen. En op ons kleine postzegeltje was nog veel meer moois te zien. Ik heb er een kleine fotoserie van gemaakt, paar foto’s maar, maar met zulk leuk resultaat. Soms ben je blij met weinig.
En ook nog even met de buurman staan praten. Praatje over de schutting, veilig op anderhalve meter afstand, met mijn bol in het zonnetje. De buurman had een lekker biertje er bij. Het was gewoon even genieten. Jammer dat de buurtjes weggaan. We zijn een beetje met elkaar ‘opgegroeid’ in de afgelopen twaalf jaar. Zij trouwden er, kregen kinderen. Altijd prettig naast elkaar gewoond, elk jaar een blok BBQ. Maar er komen hopelijk weer gezellige nieuwe buurtjes voor in de plaats. En het is nog niet zo ver, hun nieuwe huis is nog in aanbouw.
’s Avonds probeerden we de Airfryer uit met aardappelschijfjes en aten we drumsticks met sla. Het is altijd weer lastig iets te verzinnen, wat eten betreft. Je vervalt vaak in hetzelfde. Maar vandaag lekker makkelijk. En dan ’s avonds kijken naar een woonprogramma waar de Penelope in Nieuwveen als woonhuis werd gerestyled. En dan mijn wekelijkse pleziertje, Boer zoekt Vrouw. Ik kijk vrij weinig TV, maar dit volgen we dan weer wel. Net als Heel Holland Bakt. Een soort zondagavond momentje ofzo.
En dan vandaag, het werkende leven begon weer. Het thuiswerkende leven welteverstaan. Vanwege de mogelijke besmetting mogen we allebei deze week nog thuis werken. Just in case. In alle vroegte hebben we eerst een beeldscherm opgehaald bij de Technische Unie, waar Paul werkt. Want we willen wel graag allebei een tweede scherm naast de laptop. Op de terugweg nog gauw wat boodschappen gedaan, we kunnen even vooruit. En zo hebben we de rest van de dag met zijn tweetjes thuisgewerkt.
Voor vandaag nog een fotocollage van de dingen die ik leuk vond om vast te leggen:
Kleine geluksmomentjes waren het. Het Corona kunstwerk van de minibuurtjes, het eerste wat ik zag toen ik de gordijnen open deed. En de warme saucijzenbroodjes die buuf Brigitte spontaan kwam brengen voor ons, als lunchhapje. Dat is toch lief, dat men zo aan je denkt. En als klap op de vuurpijl kwam Meals on Wheals Sjellie nog langs met een restje heerlijke curry uit de slowcooker met bloemkool en aardappeltjes. Die laatste hebben we in de airfryer gedaan (deze week ook voor het eerst uitgeprobeerd, dat ding stond al een paar maanden in de kast). Lekkerder dan gebakken, al zeg ik het zelf. En we hebben er echt van gesmuld.
Vanavond om 19:00 uur was er weer een persconferentie van het kabinet. Daarin werd duidelijk dat er tot 1 juni geen bijeenkomsten en evenementen georganiseerd mogen worden. Eerder was het tot 6 april geen bijeenkomsten en evenementen boven de 100 personen. Maar nu dus alle (kleinschalige) evenementen verboden en het hele verenigingsleven plat tot 1 juni. Voor mij betekent dat geen fotoclubs, geen Revival (dus geen Passion in Mijdrecht en ook niet naar de kerk met Pasen), geen schilderles, geen keyboardles en een aantal concerten die niet doorgaan.
En mijn collega’s voor een tijdje niet zien, althans, fysiek. Het tijdperk van het online vergaderen of koffiedrinken is nu aangetreden. Vorige week hebben we een soort chat gehad tijdens koffietijd. Morgen hebben we voor het eerst een werkoverleg waarbij bijna iedereen vanuit huis vanachter de laptop of telefoon mee doet. We leren nog eens wat bij over moderne communicatiemiddelen. En misschien gaat het wel bevallen zo.
Ik wil de Corona Quarantaine gaan gebruiken om het bloggen over mijn dagelijkse dingen weer eens op te pakken. Om later nog eens terug te lezen in wat voor bizarre periode we nu zitten. Om terug te lezen wat me bezig hield en vooral wat ik (weer) leerde waarderen. Want je gaat anders leven. Nu al minder gejaagd. Er komen dus ook goede dingen uit voort. Creativiteit, verdieping in je relatie met anderen. Wat doet het met je als je langere tijd op elkaar aangewezen bent? Hoe vind ik het om nog 9 (!!!) weken voornamelijk binnen te moeten blijven? Is een ommetje af en toe genoeg? Ik heb toch ook wel graag mensen om me heen op gezette tijden, gezellige dingen doen. Even een bakkie bij mijn ouders.
Ik begin zo vaak vol goede moed met bloggen. Meestal rond de jaarwisseling (goede voornemens, jaaroverdenking) of in de zomer (want dan heb ik vakantie en de rust om weer wat te schrijven). Dus ergens zal dit initiatief ook wel weer stranden, mij kennende. We gaan het zien. Het begin is er, positief blijven. Hopelijk brengt deze nare tijd ook iets goeds, ik hoop het echt…
Na een paar dagen van tropische warmte in Nederland komt er nu eindelijk wat verkoeling. Ik zit even heerlijk buiten te genieten van de koele zeewind. Goh, wat een verademing.
Vandaag was ik vrij maar het was echt te warm om iets te ondernemen. Ik heb de dag op de bank met wat tv programma’s doorgebracht en wat rondjes Facebook. Met ondertussen de ventilator op de hoogste stand om nog wat verkoeling te vinden. Eigenlijk niets voor mij, echt niets doen. Aan het eind van de middag werd ik er ook een beetje onrustig van.
Dus ik bedacht een klein uitje, eventjes naar de apotheek en daarna ging ik bij mijn ouders langs voor een drankje. Daar was het ook warm, maar het begon toen al een beetje te waaien. Na een uurtje ging ik weer naar huis, waar Paul al aan het koken was. Eigenlijk te warm voor warm eten maar het smaakte toch wel.
En de rest van de avond dus fijn buiten in de tuin gezeten met een blaadje en een praatje. Met buurman links en buurvrouw rechts. Leuk zoals dat in ons buurtje gaat. Dat is het fijne van een dorp.
En dan zo naar binnen. Het wordt te donker om te lezen. Per saldo een rustig dagje. Maar de boog kan niet altijd gespannen staan, toch?
En tot slot nog een zwartwitfotootje van een tafereel met koptelefoon. Vond ik wel kunstzinnig 😁
Deze week is het warm in Nederland. Van alle kanten krijg je tips hoe je deze dagen door moet komen. Het is toch wat…
Op het werk is het gelukkig nog goed uit te houden. Ramen dicht en zonwering naar beneden helpt enorm. En we kregen zelfs een ijsje aangeboden door de RvB. Toch leuk!
Van en naar het werk rijden is trouwens ook geen straf als je airco in je auto hebt. Die zet ik maar niet te hoog, want anders komt de klap van de hitte zo hard aan. Kan nooit goed voor je zijn.
Na het eten ben ik met Boris in de tuin gaan zitten. Vriendlief ging liever kassie kijken. Suf. Er staat juist zo’n lekker briesje nu en het koelt langzaam lekker af. En dan een gezellig tijdschrift erbij. Relaxt. Even niks hoeven. Lekker rustig buiten zitten op een zwoele zomeravond. Het lijkt wel verkansie!
Boris vindt het maar niks buiten. Hij zit eigenlijk liever binnen. Maar hij moest er toch eens even uit, vond ik. Hij scharrelt een beetje door de tuin, zit af en toe wat gras te eten. Dat wordt in het ergste geval spugen.
Boven op de tuintafel kan hij alles in de gaten houden. Dan heeft hij zo’n mooie alerte blik. Maar bij het minste of geringste rare geluid zit hij bij de achterdeur. Held.
Na een tijdje vindt ook hij de rust en ligt hij onder mijn stoel. Nog eventjes en we gaan weer naar binnen. Dan kan het nog even doorwaaien in huis. Daar is het inmiddels ook al 26 graden. Ons eigen subtropisch kabouterhuisje 😁
Van de buuf kreeg ik een witte tulp die in water met blauwe ecoline stond. Of ik het misschien op de foto wilde zetten? Nou, dat is een leuk onderwerp. Met de softbox als tegenlicht maakte ik deze foto. Aan de ene kant maakt dat de voorkant wel heel donker, maar je ziet in de openklappende bloemblaadjes zo mooi de blauwe nerven.
Leuk experiment van de buuf en het levert mij weer een mooi plaatje op. Wat kun je nog meer op dit gebied doen? Ik voel een serie op komen 😁
Gisteravond was ik even creatief met snoepies in mijn studiootje. Voor de masterclass fotografie die ik volg, moet ik zeven onderwerpen uitwerken, waaronder het item ‘typisch Hollands’. Daarnaast volg ik inmiddels ook nog een vervolgcursus fotografie en ook daar had ik een opdracht uit te werken die met het histogram te maken had. Dat kon ik dus mooi combineren!
De roze snoepjes doen me trouwens een beetje aan de ogen van koekiemonster denken. Ik heb er een leuke serie mee gemaakt, met het idee om er iets van ansichtkaartjes mee te maken. Ik vind ze wel feestelijk!
En smakelijk natuurlijk…
Vandaag aten we bietjes met een saucijs en aardappelpuree. Paul wilde een foto, voor de plaatselijke slager. Het werd een meisje met rood haar, op mijn bord.Na het eten nog een raketje, heerlijk.
In de collage nog een foto van konijntjes, bij het AMC. Leuke beessies!
Verder vandaag nog een blokje AMC gewandeld met Marian. Was heerlijk weer!
Elgomar 