En dan is het alweer maandag, 6 april. Nog 22 dagen en dan weten we hoeveel langer dit nog gaat duren. Voor het eerst had ik er moeite mee dat we niet gewoon op kantoor werken en direct met je collega’s kunt sparren. Ik ben meestal van gelijk bellen of vragen, maar nu moet je het een beetje plannen, want het is een beetje storend als we beiden gaan zitten bellen in de huiskamer. Je kunt je dan minder concentreren. Dus we belden of vergaderden online om beurten vandaag.
Boris kon het allemaal niet zo veel deren. Die slaapt gewoonlijk de hele dag, tot een uur of half vijf. En hij zoekt feilloos het zachtste plekje of het plekje met de meeste zon. Hij heeft een eigen stoel aan de keukentafel, omdat hij ook graag bij ons wil liggen. Een oude theedoek op de kussentjes en zijn bedje is gespreid. Voor de rest ligt hij ook veel op de bank, languit of helemaal opgekruld. We hebben er deze weken al veel foto’s van gemaakt, het ziet er ook zo lief uit…
Het was verder een druk dagje vandaag. Ik moest aan veel dingen denken en van mezelf ook veel dingen checken. Een kwartaalafsluiting is nu eenmaal wat spannender, dan wil je gewoon dat de cijfers er zo goed mogelijk in zitten. De morgen vloog in ieder geval om en het werd even snel een broodje bij de laptop vandaag, tussen alle afspraken door.
Kips leverworst op brood dit keer. Soms heb ik van die manies, dan vind ik wekenlang leverworst op brood lekker en dan weer weken wat anders. Vandaag dus de leverworst. Ik merk dat ongemerkt het brood eten tussen de middag er weer in sluipt. Eigenlijk zou ik wat meer gevulde soepjes of sla moeten eten, in het kader van Koolhydraatarm. Morgen toch maar weer eens wat meer op gaan letten…
Na de lunch weer gauw door met alle bezigheden. Paul had een lange online meeting en daardoor schoot ons speelkwartiertje er volledig bij in. En vanavond merkte ik dan ook voor het eerst dat ik te lang achter de laptop heb gezeten in een verkeerde houding, mijn schouders deden zeer. Dus voor morgen hebben we afgesproken dat we tussen de middag echt even naar buiten gaan, weer of geen weer. Anders komen we straks helemaal stijf en krakkemikkig deze Corona Quarantaineweken uit…
We aten weer wat lekkers vanavond, kropsla met gekookte aardappelen, fetakaas, een eitje, tomaat, rauwe ui en een gehaktballetje. Maar dan in een soort stamppot op je bord. Lekker prakken noemen wij dat. Maar het is zalig en met de kleurtjes ziet het er gezellig uit op je bord.
Na het eten kakte ik enorm in, ik zat bijna te pitten aan de keukentafel. Dus we besloten nog even een rondje te gaan lopen. Dat zou ons vast goed doen. De zon was al onder en er stond weer zo’n mooie oranje gloed aan de horizon. Met de telefoon toch nog wat mooie plaatjes er van gemaakt.
Toch ook maar even die lelijke lantaarnpaal er op gezet. Op de een of andere manier maakt hij de foto net even wat spannender. Wat ik zo mooi vind aan dit tijdstip is dat je de boom nu als een silhouet ziet. Als ik dit steevast 1x per week op deze manier doe, dan zie ik over een tijdje precies hoe mooi de blaadjes uit zijn gelopen in fases.
Hier zie je dat de lucht mooi weerkaatst in het water. Het was een mooie avond, alhoewel niet helemaal windstil. Dus die winterjas is toch nog wel nodig zodra het zonnetje onder is.
Dezelfde foto, maar dan landscape (=liggend). Ik kan nou niet zeggen welke mooier is. Ze zijn allebei anders. In de eerste zie je bovenin nog wat takjes van de boom, dat creëert diepte. De onderste foto is wat weidser, maar ook wat dreigender.
We liepen over het fietspad richting de tennisbanen en aan het eind gingen we links en halverwege links het dorp weer in. Onderweg kom je dan nog wat jongeren tegen, zonder anderhalve meter afstand. Zo onverstandig. Vandaag spookte Corona toch weer regelmatig door mijn hoofd. De zorgeloosheid van zondag was een beetje weggeëbd.
Toen we weer thuis waren stortte ik echt een beetje in en ben ik even op de bank gaan zitten. Mijn ogen vielen bijna direct dicht. Geen idee wat ik had. Voorjaarsmoeheid? Dus ik heb heel even een uiltje geknapt, of zoals Bassie zegt, de binnenkant van mijn ogen bekeken.
Maar dat duurde niet lang hoor. We moesten nog even aan de slag met het jubileumboek voor de Fotogroep Aalsmeer, want we hadden respons gekregen van de drukkerij. Een heel ingewikkeld technisch verhaal, waar ook Paul even het e.e.a. voor moest uitdokteren, maar dankzij Google is hij er achter gekomen hoe hij het op kan lossen. En nog redelijk snel ook. Morgen gaat hij de laatste aanpassingen doen en dan hopen we dat de drukkerij het nu zo ook goed vindt.
Ik ben zo blij dat we Paul gevraagd hebben ons jubileumboek op te maken. Ik had me geen raad geweten met die technische e-mail van de drukkerij. Maar Paul heeft jaren in een drukkerij gewerkt, dus hij weet goed hoe het een beetje werkt, dat drukproces. Maar deze technische terugkoppeling had hij ook niet voorzien, maar achteraf was het wel een logische terugkoppeling. En fijn dat ze dat ook gedaan hebben, want dat komt de kwaliteit echt ten goede. Het is echt een heel mooi boek geworden zo en dat helemaal in eigen beheer gedaan. Ik bof enorm met een grafisch vormgever in huis.
Ondertussen heb ik nagedacht over hoe ik de foto’s van mijn Iphone wil gaan opslaan en inladen in Lightroom. Nu zette ik ze rechtstreeks van de telefoon in de mediamap van mijn weblog, maar na twee weken bloggen zit ik al op 13% van de totale ruimte die ik kan gebruiken. Dus ik wilde kijken of ik de foto’s misschien eerst moet verkleinen. En of ik ze eigenlijk nog een beetje moet bewerken voordat ik ze op de weblog zet. En uiteraard ook mijn watermerk er op gaan zetten. Het is allemaal iets minder gebruiksvriendelijk. Het betekent toch een extra handeling. Maar ik heb het voor deze blog eens uitgeprobeerd en ga het een tijdje op deze manier doen. Kijken of het bevalt. En zo komen ook de foto’s van de Iphone regelmatiger op de harde schijf en in georganiseerde mapjes terecht, hoop ik. Er zitten ruim 17.000 foto’s in de iCloud en ik wil dat ook een keertje gaan opschonen en archiveren op de harde schijf. Er zit ook veel ongein tussen, plaatjes van internet, screenshots. Dat kan eigenlijk allemaal wel weg, maar ik ben niet zo opruimerig van nature…
Soms denk ik wel eens, waar maak ik toch al die foto’s voor. Je wilt ze toch een keer terugkijken, iets wat je vroeger met je fotoplakboeken deed. Nu geniet ik eigenlijk elke dag van de herinneringen die je van feestboek (=Facebook) krijgt. Zoveel jaar geleden postte je dit of dat. Geweldig leuk. Vooral de keek op de week verhalen die ik destijds schreef. Hele verhalen en 1 collage met de foto’s van die week. Zo leuk om terug te lezen en te kijken. Nu schrijf ik dat dus allemaal hier. Ik ben benieuwd hoe vaak ik het terug ga lezen. Dit weblog is al zo oud, dit dateert nog uit de tijd dat ik in de S. van Drielstraat woonde. Als ik heel ver terug ga in de posts, dan zijn de fotolinks verdwenen. Destijds zette ik de foto’s op Photobucket en dan linkte ik die zo naar mijn pagina. Maar dat account heb ik niet meer, dus zijn ook alle foto’s niet meer zien bij de teksten. Jammer. Nu is dat beter opgelost.
Nou, genoeg gemijmerd, het is tijd om te gaan slapen. Morgen weer een nieuwe werkdag met een paar online vergaderingen en we gaan ook de periode nog afsluiten, dus het wordt wederom een lekker druk dagje. Maar wat er ook gebeurt, wandelen gaan we, tussen de middag. Om daarna weer binnen te blijven…
#Blijfthuis… voor hoe lang nog?
Deze zondag was eigenlijk een hele normale zondag, voor onze doen. Alsof er geen Corona Quarantaine bestaat. We hebben eerst lekker uitgeslapen, iets wat we gewoonlijk ook doen, tenzij ik moet zingen met Revival of als we ergens heen moeten. Zelfs Boris was extreem lui vandaag, ik moest hem van het voeteneind af jagen toen we naar beneden gingen om te ontbijten. Dat komt niet vaak voor.
Er was nog veel fruit over van deze week, dus ik besloot voor mezelf een lekker fruitontbijt te maken met banaan, appel en druiven. En omdat het zondag was, voor allebei nog een gekookt eitje. En toen zag ik daar ineens gezichtjes in…
Fotovriendinnetje Sharon heeft me aangestoken met het overal gezichtjes in zien. Er schijnt zelf als een naam voor te zijn (Pareidolie). Zo hebben we ooit op vakantie eens allerlei foto’s tijdens een wandeling gemaakt van rotspartijen waar we gezichtjes in zagen. Ik moet ze nog steeds inplakken, ik was er ooit aan begonnen in mijn scrapbook. Jaren geleden… Dat is een hobby die ik ook graag weer eens zou op willen pakken, maar ik kom er gewoon niet meer aan toe. Dat krijg je als je te veel dingen leuk vindt om te doen…
Na het ontbijt, of zeg eigenlijk maar gewoon brunch, ging ik aan de slag voor de kettingfoto, het spel wat ik met oud collegaatje Miranda doe (zie Kettingfoto pagina op mijn fotografieblog). Zij had mij een foto met een kikker er op gestuurd, dus daar wilde ik iets mee doen. Van petekind Kevin mocht ik een kikkerknuffel lenen, ik had zelf niets in huis met kikkers. Uiteindelijk kreeg ik het idee om de kikker in een druppel te laten reflecteren en met de macrolens van pappa dan een foto van de druppel te maken. Het was even uitvogelen hoe de opstelling dan moest zijn. Wat ik wel wist, was dat de kikker op zijn kop moest om hem goed in de druppel te kunnen zien. Ik maakte het mezelf lekker makkelijk (not) door buiten aan de gang te gaan. Want het waaide wel een beetje, dus eigenlijk was het niet zo heel slim van me. Maar binnen had ik de ruimte niet, dus ik ben de uitdaging maar aangegaan. Hieronder dan de opstelling die ik uiteindelijk heb gebruikt voor de eerste foto’s.
De moeilijkheid was eigenlijk dat ik het draad en de druppel wel scherp had, maar dat de kikker niet superscherp in de druppel te zien was. Maar ik heb er toch wat van kunnen maken, dit is het eindresultaat geworden dat ik naar Miranda heb gestuurd en waar zij dan weer op voort gaat borduren:
Ik vind hem toch wel heel grappig geworden. Hieronder nog wat resultaten.
Het touw en de druppel is haarscherp, maar de kikker toch wat wazig. Toch maar een keer in een studiosetting uit gaan proberen, ik heb het mezelf nu te moeilijk gemaakt door een bungelende kikker te nemen en met een zacht briesje in de tuin aan de slag te gaan.
Ik heb nog wel een hele mooie foto van alleen een druppel aan het touw gemaakt. Vooral de kleuren en de sfeer vind ik erg mooi. Het touw lijkt ook wel een takje, maar het is van dat dunne keukentouw. Toch wel leuk om eens met de macrolens te werken. Nu nog de galstenen er mee op de foto zetten, dat ben ik vandaag dus weer glad vergeten.
Ik ben ruim twee uur aan het ‘klooien’ geweest met die kikker, inclusief de bewerkingen, dus daarna vond ik dat ik wel wat mocht relaxen. Dus de rotzooi weer op geruimd en even lekker met een boek de zon in. Paul had in de tuin gewerkt, het onkruid een beetje tussen de tegels vandaag gepeuterd en de border van paardebloemen ontdaan. Die zat al heerlijk in het zonnetje in een hoekje van de tuin. Dus daar ging ik gezellig bij zitten. En zo zaten we dan voor het eerst dit jaar in de zon in eigen tuin.
De buuf stuurde nog een fotootje van ons, de lezende kabouters, haha. Zo leuk. We vergaten een beetje de tijd en die arme Boris zat volgens mij al een hele tijd voor het raam te gillen om zijn vis (meestal begint dat rond vijf uur sharp). Het zag er wel een beetje zielig uit:
Ontaarde baasjes zijn we! Paul heeft hem gauw wat gegeven. We hebben tot een uur of zes buiten gezeten en daarna ging Paul koken en rommelde ik nog wat met de Iphone in de border.
Het avondlicht is zo prachtig de laatste tijd. Ik vind die gouden gloed zo mooi.
Boris had nog wat nadorst, toen hij zijn vis verorberd had.
Hij heeft de rare gewoonte om regenwater uit emmers, vogelbadjes en lege bloempotten te lurken. Er staan twee bakken water voor hem in huis, maar toch wil hij ’s avonds naar buiten om nog ergens regenwater te drinken. Maf beest. Met de Sony camera maakte ik trouwens nog een fotootje van hem, eerder die middag. Onze rooie theemuts…
Toen de zon op ons plekje weg was, heb ik de tuinstoelen opgeruimd en ging ik nog even binnen op de bank verder lezen totdat het eten klaar was. We aten Burrito’s vanavond, iets wat we allebei erg lekker vinden. Het is ook redelijk snel klaargemaakt. We hebben er wel altijd wat ijsbergsla bij, lekker fris en knapperig.
Dat ziet er weer lekker uit toch?
Na het eten zijn we op de bank geploft en keken we Boer zoekt Vrouw en nog een stukje TV show en Undercover Boss. Eigenlijk keken we dit weekend voor het eerst sinds een paar weken wat meer TV. De afgelopen weken kon het me niet echt boeien en had ik ’s avonds andere bezigheden, zoals fotobewerking na onze wandelingen waarbij de Sony camera mee ging. Het bloggen kost ook best wat tijd. Maar het is wel ontzettend leuk om te doen. En ik krijg ook al erg leuke reacties en fotografietips van volgers, zo leuk!
Vandaag was eigenlijk de eerste dag dat ik wat minder met Corona bezig was in mijn hoofd. Ik was ook wat minder op social media, doordat ik met de kikker in de weer was en heerlijk heb zitten lezen vanmiddag. Dan verdwijnen de zorgen weer een beetje naar de achtergrond. Even in ons eigen ‘bubbeltje’. Fijn dat dat ook af en toe kan. Dat het leven weer een klein beetje normaal lijkt…
We gingen ook geen rondje lopen vandaag, wat ik gisteren toch wel in mijn hoofd had. Maar we zijn wel de hele middag buiten in de tuin geweest. Dus aan die frisse neus geen gebrek. Juist veel vitamine V(akantiegevoel) opgedaan!
Komende week weer een nieuwe quarantaine week, samen weer in de thuiswerkmodus en ’s avonds geen afspraken. Ik hoop dat ik wat interessants te melden heb voor jullie, want er staat niet zoveel spannends op het programma. Van een volger kreeg ik een tip om iets met een vraag van de dag te doen, de vraag van een volger dan wel te verstaan. Dus als je een leuke vraag aan mij hebt, laat het dan even in de commentaar hieronder weten (intimi die mijn telefoonnummer hebben mogen dat ook via de whatsapp doen en anders via messenger) en dan ga ik, als het echt saai wordt in ons Kabouterhuisje, met jullie vragen aan de slag.
Zo komen we deze Corona Quarantaineweken samen wel door 🙂
Fijne nieuwe week allemaal en tot blogs!
Nu de keyboardlessen tot nader order zijn uitgevallen kunnen we uitslapen op zaterdag. En dat is zo zalig. Zeker als je tot diep in de nacht aan het bloggen was… Nou is voor ons uitslapen al alles wat je niet voor 7:00 uur hoeft op te staan, dus een wekker zetten om 9:00 uur is dan gewoon een luxe.
Ik had om 10:40 uur een afspraak bij Knip & Hip, om wat shampoo te halen en een do-it-yourself-colour-your-hair pakket. Door Corona zijn nu alle kapsalons dicht tot 28 april en kan dus ook mijn haar niet worden gekleurd en geknipt. Nu heb ik kort haar, dus dat kan ik gewoon lekker laten groeien tot een pittige bob ofzo, maar het kleurtje vind ik toch wel fijn 1x in de 8 weken. En mijn kapsalon biedt dus de mogelijkheid dat je dat dan zelf thuis kunt doen. Het pakket was compleet met verf, bakje, kwastje, handschoenen, plastic cape en uitgebreide beschrijving met plaatjes en telefoonnummers voor eerste hulp bij verfongelukken. Ze doen de dingen niet half bij Knip & Hip, service tot voorbij de voordeur, zeg maar, top!
Ik moest het alleen wel meteen er in gaan zetten, dus na het ophalen ging ik gauw thuis aan de slag. Maar het bleek nog best lastig om goed te zien wat je uitspookt op je achterhoofd, dus Paul mocht zijn schilderkunsten op mijn haar botvieren. En zo speelden wij samen kappertje vandaag, althans, voor het verfgedeelte. Het knippen vertrouw ik Paul niet toe, dat laat ik wel aan Claudia over, ergens na 28 april.
De verf moest 45 minuten intrekken en ondertussen aten we maar een broodje. Daarna spoelde ik alles goed uit onder de douche (het leek wel een slagveld, van bloedrood water dan) en kon het eindresultaat eens goed bekijken. Ik moet zeggen dat het er best goed uit ziet, voor een pas geopende kapsalon ‘ons kabouterhuisje’ zonder diploma’s vind ik het p(r)uike schilderkunst! En Paul was ook tevreden. Gelukkig maar, want hij moet er tegenaan kijken de komende weken. Maar oordeelt u zelf maar:
Ik kan er weer even tegenaan! Paul kreeg vandaag leuke post van zijn werk, om hem in deze situatie een hart onder de riem te steken. Hij kreeg een kaart, puzzel, kleurplaat en Tony (choco) lonely reep. De bofkont! Kan hij lekker kleuren dit weekend…
In de middag reden we even langs mijn ouders om iets terug te brengen en wat bij te kletsen op gepaste afstand. We bleven niet lang, want we moesten de boodschappen ook nog in huis halen voor het weekend.
We besloten om even bij zus in het Boekhuis te gaan buurten. Dan kwamen we ook eens het dorp uit… Zus verwende ons met thee en paaseitjes en we hebben even gezellig zitten kletsen tot bijna sluitingstijd.
Zus had trouwens nog een regenboog in de personeelsruime.
En uiteraard verlieten wij de winkel niet zonder een flinke stapel leesvoer…
En dat was alleen nog maar mijn stapeltje. Wij kunnen weer vooruit in deze Corona Quarantaine weken…
We reden nog even langs de supermarkt en ik schoot daar vanuit de auto terplekke een beer terwijl Paul de boodschappen haalde.
Daarna gingen we nog even langs de lammetjes in Noordeinde, maar ze lagen te ver weg voor goede foto’s. Door naar huis en maar gelijk gaan koken. Geen spaghetti dit keer, maar pasta met gewokte spinazie en zalm. Minstens zo lekker.
Na het eten had ik zin om te lezen, dus sloegen we het rondje lopen een dagje over. Morgen maar een extra groot rondje dorp… We keken ook nog een aflevering van Jeroen Krabbé op zoek naar Chagall, dat hadden we dinsdag vergeten te kijken. Leuke serie is dat! En interessant ook. Al zat ik wel te vechten tegen dichtvallende ogen, ik was moe. Maar ik heb alles gezien hoor. Op een gegeven moment was ik over mijn slaap heen.
We brandden nog een kaarsje om 21:00 uur om alle door toedoen van het Coronavirus overledenen te gedenken.
Ik las nog wat in mijn boek totdat ik het welletjes vond. Paul was al naar bed vertrokken. Maar ik had nog zin om te lezen.
En zo vloog er weer een dag voorbij. Morgen ook weer relaxen. Want ondanks het mooie weer blijven we zoveel mogelijk thuis, op advies van het RIVM. Jullie toch ook?
Vrijdag is altijd mijn vrije dag, en die begint meestal met schilderles. Nu we daar niet fysiek heen kunnen, ga ik toch rond dat tijdstip aan de keukentafel aan de slag. En dan even appen met de rest van ons groepje, wie er ook aan het schilderen is en nog even vragen hoe het met iedereen gaat. Het is in de jaren dat ik schilderles heb een leuke groep geworden, waar lief en leed gedeeld wordt, maar waar we ook heerlijk met elkaar kunnen lachen en kletsen over van alles. Ik mis het wel, onze bijeenkomsten. Maar het is niet anders, ik moet gewoon in mijn eentje aan de slag. Verder met mijn Passionfoto van het kruis in de ochtendmist.
Ik heb eerst een tweede laag van de achtergrond nat in nat opgezet, want vorige week heb ik dat toch met te weinig kleur gedaan. Het leek goed, maar toen was het nog nat en bij het opdrogen viel het dus uiteindelijk toch wat tegen. Dus deze week een tweede kleurlaag. Daarna ben ik met de graskant begonnen. Die is op de foto heel donker. Dus dat heeft Margootje ook heel donker zitten inkleuren. En nu trek het dus te veel aandacht. Maar volgens Marjan, onze lerares, kan ik dat nog lichter maken en afvlakken. Zaterdag maar eens rustig voor gaan zitten, ik heb de spullen nog op tafel laten liggen.
De ochtend vloog op deze manier wel om, voor dat ik het wist was het al kwart over een.
En onze Boris maar slapen. Die had ook weer ADV (net als alle andere dagen trouwens).
Ee gingen snel even boodschappen doen voor de lunch, en ik had om twee uur alweer een afspraak. Bij de voordeur maakte ik nog even een foto van de beer die ik eerder die morgen in het raam had gezet in het kader van de ‘berenjacht’. Ook een Corona Quarantaine fenomeen. Mensen zetten een beer in het raam en de kinderen kunnen dan als tijdverdrijf op berenjacht. Ik zag vanmiddag op Twitter dat er vellen zijn met beertjes er op en dat de kids dan bij elke gevonden beer zo’n beertje mogen doorkruisen. Hoe leuk is dat, de kids zijn even lekker buiten bezig zo. En nu hebben wij dus ook een beer in het raam. Ik hoop dat ze hem zien, hij zit wel hoog en droog daar.
We liepen op ons gemakje richting de supermarkt. Deze keer ging ik wel even mee naar binnen, dat was al zo lang geleden, ik ben sinds mijn operatie alleen nog maar bij de bakker naar binnen geweest. En dat is gewoon al vier weken geleden. Time flies. Het was niet druk in de winkel, dus we konden vrij snel onze boodschappen doen.
Thuisgekomen maakte Paul een lekker gebakken eitje voor mij, terwijl ik eerst nog even een online vergadering had met iemand van een andere fotoclub, om uit te leggen hoe de online tool werkt waar wij met Fotogroep Aalsmeer inmiddels mee werken voor onze online clubavond. Wellicht is het ook wat voor hen.
Er wordt toch wel goed voor mij gezorgd hè? Paul is echt een lieverd hoor.
Na de belafspraak ging ik nog een paar uurtjes voor het AMC aan het werk tot het avondeten. De bestanden waar ik op wachtte waren op tijd, maar ze waren helaas niet goed. Dus ik kon er helaas niet mee verder. Ik had gehoopt dit al vandaag te kunnen doen, zodat we maandag op ons gemak de resultaten konden bekijken en de boekingen voorbereiden. Nu moeten we maandag eerst op de goede bestanden wachten en daarna inlezen. En dinsdag sluiten we al de periode af. Dus het wordt iets drukker, maar het gaat allemaal heus wel lukken hoor.
We aten aardappelschijfjes uit de airfryer, gekookte groenten en een cordon bleu. Ik ben gewoon vergeten een foto te maken, zo’n trek had ik zeker, haha!
Na het eten was het even social media tijd en daarna gingen we nog even een groot rondje lopen. Ik had die middag een tip gekregen waar in de buurt lammetjes waren en er lopen er een paar in Noordeinde. Dus we besloten daar naar toe te lopen over het fietspad en over de dijk weer terug.
De Narcissen bloeien nu al een aardige tijd en ik vind het zo leuk staan langs het fietspad. Ik probeerde de al ondergaande zon erbij op de foto te zetten, maar de zon was nog te fel. Hij piept nog net op links met wat zonnestralen de foto in. Het licht is al wel mooi op dit tijdstip, kijk maar hoe de narcissen een mooie gouden gloed krijgen van de zon.
Even verder op zag ik dit werktuig in het land liggen. Daarmee heeft de boer dus van de mooie richeltjes gemaakt in de grond. Leuk om dat eens op deze manier vast te leggen.
Aan de andere kant van het fietspad, dus richting de dijk, was het land ook bewerkt met dit werktuig (wie weet hoe het heet mag het zeggen, ik vind het wel leuk om te weten). Daar scheen de zon weer zo mooi op, fantastisch. Ik heb daar deze wat abstracte foto van gemaakt:
Ik heb nog even geprobeerd of hij ook mooi was in zwart wit, maar dat viel tegen. Daarvoor is het net allemaal te grijs en wordt het een saaie foto. Het zonlicht maakt dat de foto in kleur wel interessant blijft.
Wat verder op het fietspad kwamen bij de boerderij van een koorlid en ik zag die caravan zo leuk afsteken tegen die groene schuur. De zon was al snel aan het ondergaan, maar gaf nog een laatste gloed op de boerderij. Sfeervol plaatje met een leuk detail, de caravan, roestige tanks en nog wel meer. Verder veel lijnen in deze foto, die van het gewas, die van de groene loods en in het gebouw rechts. Een plaatje om langer naar te kijken.
Van het gewas maakte ik nog een foto van dichtbij. Het viel me op dat de grond zo verschrikkelijk droog is dat het gaat scheuren. Volgens mij snakken de plantjes naar een spatje regen. Het is de laatste tijd eigenlijk heel mooi weer geweest en er komt nog meer mooi weer aan!
De zon was inmiddels verdwenen achter de wolken aan de horizon. Ik heb er nog gauw even wat foto’s van gemaakt, met zicht op Nieuwveen.
We kwamen nu bij het nieuwbouwproject dat ik van de week al op de foto had gezet, maar toen vanaf de dijk. Vanaf deze kant zijn er ook mooie plaatjes van te maken.
Ik vond het wel een grappig gezicht, die puntdakjes tussen die bergen grond door en daar dan nog dat ding met die vlag.
En hier de spiegeling van het huis in de sloot. En rechtsonder nog een vogel in het water, die zag ik ook pas thuis op de computer. Grappig.
Dit bordje heeft al heel wat bouwplaatsen gezien, volgens mij…
We liepen verder richting de schapen, maar helaas waren deze allemaal naar binnen gehaald. Waarschijnlijk nog te koud voor ze in de nacht. Dan toch van het weekend nog maar een rondje Noordeinde wandelen overdag.
We klopten even op het raam bij Marijke, een trouwe meelezer van mijn avonturen. Ze had het verhaal van donderdag al gemist. Even gezwaaid, gedag gezegd en beloofd dat het verhaal alsnog komt. Kan ze weer lekker meelezen. In de boom voor haar huis zaten twee kauwtjes bij elkaar. Ze steken mooi af tussen de takken. Nog even en je ziet ze niet meer zitten als de bladeren aan de bomen komen. Maar nu een mooi plaatje.
Paul zag mooi licht op een coniferenhaag even verderop, ik maakte er een foto van en ik vind hem ook best mooi geworden.
Boven op de dijk aangekomen maakte ik een foto van de kerk van Noordeinde. Daar ga ik dus naar de kerk en daar zing ik ook bij het koor Revival. Maar ook dat is al een tijdje niet meer mogelijk door Corona, zucht… We zouden eigenlijk komend weekend de Passion opvoeren in Mijdrecht. Maar dat gaat dus niet door. Ik hoop dat het volgend jaar alsnog door gaat. Verder heb ik al weken niet meer gezongen. Mijn stem piept en kraakt. Ik moet nodig weer wat stemoefeningen gaan doen en lekker gaan zingen bij het keyboard. Maar volgens mij opperde ik dat vorige week ook al. Niets van gekomen dus.
We liepen weer terug richting Zevenhoven en onderweg kwamen nog van alles tegen…
Een kunstwerkje met bollen. Ideaal voor een selfie, maar niet helemaal scherp lijkt het.
Wat bamboetakken en leibomen zorgen voor een mooi lijnenspel. Er liep rechtsonder nog een dak doorheen, maar dat heb ik er professorisch uit gefotoshopt. Valt het op? Het logo loopt er ook een beetje doorheen. Het was even een klus, maar het ziet er wel fraaier uit zo. Ik wilde de bomen op links er eigenlijk ook nog uit halen, maar ergens vind ik dat minder storend dan het lelijke dak, dus ik heb het laten zitten. Kan alsnog wel een keertje, als ik zin heb en tijd over heb.
Tja, en dan komt dan toch de foto van dag. De lucht die prachtig oranje kleurt en de weerspiegeling van de huizen en de lucht in het water van de sloot. Weer zo’n foto waar ik blij van word. Al zijn de huizen lelijke geraamtes, de puntdakjes vind ik dan wel weer fraai. Net bergen.
Gauw weer verder, het werd nu wel koud op de dijk. Het werd ook al te donker om met de spiegelreflexcamera nog foto’s uit de hand te nemen. Maar om nou een statief mee te sjouwen… We gingen tenslotte om te wandelen.
Maar met de Iphon kun je nog best goede foto’s maken als het wat te donker wordt. Het viel me op dat het wegdek hier zo slecht is. Ik mag hopen dat dat eens een keer goed opgeknapt wordt als dat bouwproject afgerond is. Tot dan wordt het toch maar verder aan gort gereden door het zware verkeer, vermoed ik.
Ik poogde nog een fuut op de foto te zetten, maar daarvoor moest de ISO drastisch omhoog en mijn camera geeft dan enorm veel ruis. Dit is nog de beste foto van de serie. De rest kan direct de prullenbak in…
Met de Iphone maakte ik nog deze foto. De lantaarnpaal scheen op de steentjes en dat leverde een mooi schaduwspel op.
En zo liepen we dan weer richting huis. Het was inmiddels bar koud, dus lekker even opwarmen thuis en een lekker bakje dubbelvla. Dat hadden we wel verdiend met meer dan 5.100 passen op de teller van vandaag. Best gelopen.
Best een leuk gezicht, die vla’s door elkaar, gemarmerd. En daarna verorberd, haha.
De rest van de avond heb ik de foto’s van de wandeling bewerkt en de blogjes van donderdag en vrijdag ook maar meteen gemaakt. En nu is het alweer diep in de nacht. Paul ligt allang op 1 oor. Deze nachtbraker gaat er zo ook snel achteraan.
Morgen 1 afspraak, om spullen bij de kapsalon op te halen. Dan ga ik zelf kappertje spelen en mijn haar verven. Echt, met Corona in het land maak je van alles mee.
Morgen ook plannen om te schilderen en iets te doen voor de kettingfoto voor Miranda, maar ik weet nog niet goed wat. Ik heb nu wel een kikkerknuffel, maar wat ga ik er dan mee doen. Of wordt het toch iets anders, met het thema groen… Morgen maar de creatieve knoop doorhakken.
Deze vrijdag was in ieder geval weer een leuke dag met ontspanning en inspanning. En het is gek dat je ondanks het thuiswerken nog niet het gevoel verliest voor welke dag het is. Vandaag voelde echt wel als het begin van het weekend. Dus het weekritme hebben we aardig te pakken geloof ik, ondanks alles!
Donderdagavond had ik even geen puf meer om een dagverslagje te maken. Maar bij deze alsnog, om toch te proberen deze Corona Quarantaine weken compleet te maken, voor later.
Het was best een drukke dag, met online vergaderingen, die ook voorbereid moesten worden en daartussendoor probeerde ik mijn to do lijst voor deze week af te werken. Het is altijd fijn om zo’n lijstje te hebben en die klusjes dan 1 voor 1 af te vinken. Het lijstje moet alleen niet te lang worden, want dan word ik er juist onrustig van. Het niet af krijgen voelt dan als falen en dat is voor een perfectionist als ik soms killing. Gelukkig word ik met de jaren ook makkelijker en weet ik zo onderhand ook wel dat er geen man overboord is als er een taak doorschuift naar de volgende dag of de volgende week. Het moet tenslotte wel leuk blijven. Maar het feit is dat sinds ik thuis werk, ik veel meer dingen gedaan krijg. Het is gewoon rustiger thuis. In ons kantoortuintje op werk word ik gewoon sneller afgeleid. Maar toch mis ik het ook wel, de collega’s.
Na een ochtendje buffelen was het tijd voor lekkers, lunch met aardbeien! Een vitaminestoot konden we wel gebruiken…
Kaching, die gaat er wel in, haha!
En aardbeien, die zijn heerlijk op brood, maar dan wel op supervers witbrood. Vroeger ging er nog suiker op, maar sinds we geen thee met suiker drinken, gebruiken we eigenlijk nergens meer suiker voor. Alleen voor de keyboardleraar halen we nog suikerzakjes in huis en daar doet hij best lang mee.
Zo van dichtbij zien ze er zalig uit. En dan maak je met de Iphone best mooie plaatjes…
Nu ik zo aan het bloggen ben, maak ik vaker wat sfeerfotootjes van de lunch met de laptop erbij. Dan zoek een plaatje dat er een beetje bij past. Dit keer een aardbei met op rechts een groot wit vlak. Ik heb de foto genomen en in de app Snapseed de tekst er bij gezet. Zo gemakkelijk gaat dat tegenwoordig.
Na de lunch zouden we gaan lopen, maar dat schoot er even bij in door verschillende belafspraken en online vergaderingen. Dus gingen we na het eten maar een rondje lopen. Tussen de bedrijven door kwam mijn moeder ook nog heel even aan de deur, om het parochiefederatieblad te bezorgen. Ze wilde niet eens komen theedrinken omdat we aan het werk waren. Ja ja, duty calls, dat is waar. Maar leuk om elkaar even te spreken, al is het maar kort en met afstand.
Ik stopte deze dag twee uurtjes eerder met werken, omdat ik vrijdagmiddag nog een paar uurtjes ging werken. Zo kon ik nog even voorbereiden voor de vergadering van de fotocommissie van Fotogroep Aalsmeer, later die avond.
Eerst maar eten, we aten rijst met een exotische kipschotel, die Paul bij de slager had gehaald en waar hij zelf nog wat roerbakgroenten bij heeft gedaan. Het smaakte goed, alles ging weer schoon op. Dat is altijd een goed teken, dan heeft het gesmaakt.
Na het eten gingen we dus nog een rondje lopen. Het was koud en het avondzonnetje was ver te zoeken. Dus met de handen diep in de zakken liepen we flink door en ook niet zo’n heel groot rondje. Ik was ook een beetje fotomoe, want ik zag onderweg eigenlijk niets interessants wat ik vast wilde leggen. Behalve op het laatst dan een paar achterlampen van de auto’s hier in de straat. Het viel me op dat die dingen allemaal zo anders zijn. De meest futuristische designs. Dus toch snel een paar kiekjes gemaakt en even snel met een appje daar weer een collage van gemaakt.
Ziet er wel kek uit, toch? Van dit soort dingen kun je voor jezelf een foto uitdaging maken. Fotografeer eens tijdens een wandeling alleen maar 1 bepaald onderwerp. Dat kan van alles zijn. Deurknoppen, paaltjes, verkeersborden en dus ook achterlichten van auto’s. Misschien een tip voor tijdens het zoveelste blokje om in de Corona Quarantaine. Voor de kids is het ook een leuk kijk spelletje.
Om 20:00 uur had ik een online vergadering met de fotocommissie van Fotogroep Aalsmeer. De fotocommissie verzorgt het programma voor de clubavonden, bedenkt de thema’s, zoekt interessante onderwerpen en sprekers voor lezingen en bedenkt de uitgaansdagen. Dat is dus echt leuk om te doen, daar kan ik in ieder geval veel van mijn creativiteit in kwijt. En we zijn met zijn vijven dit seizoen in de commissie, dus samen kunnen we leuke dingen bedenken.
Deze keer gingen we het programma voor de komende drie clubavonden samenstellen. Door de Corona Quarantaine kunnen de reguliere bijeenkomsten geen doorgang vinden, maar doen we online besprekingen, zoals afgelopen maandag. Maar dan moest het programma voor de nog resterende avonden van dit seizoen wel een beetje worden herzien. Maar dat is helemaal gelukt, volgens mij.
Het volgende punt van deze vergadering was het programma voor het volgende seizoen. Ik had ’s middags al even een leeg rooster gemaakt, zodat we dat ’s avonds online in konden vullen.
Met die tool waarmee we online vergaderen, kun je ook je scherm delen. Dus terwijl we zaten te bedenken wat we op een datum gingen doen, kon ik het gelijk invullen en de rest kon meteen mee kijken en aanvullen waar nodig. En aan het eind van de vergadering kon ik dat dan meteen rond e-mailen naar de commissie. Werkt eigenlijk heel efficiënt zo.
De vergadering ging best voorspoedig, tot half tien, toen ging de verbinding haperen en uiteindelijk moesten we de rond tien voor tien ermee stoppen, want we kwamen er niet meer in. Op zich waren we een heel eind gekomen, dus de rest zouden we dan wel via de e-mail aanvullen.
Ik maakte meteen maar een e-mail voor de leden met het programma voor de komende drie avonden en ook nog een e-mail met het verslagje van afgelopen maandag. En toen was het al zo laat, dat ik dus geen puf meer had om nog een blogje te schrijven.
Nou ja, het is ook geen aangenomen werk natuurlijk. Maar ik merk wel dat je al snel vergeet wat je die dag allemaal gedaan hebt en wat er voor dingen door je hoofd gingen. Het was wel een hele leuke dag, maar ook een beetje vol. Ik merk dat we toch heel veel in zo’n dag willen proppen. Werken, lunchen, rondje lopen en dat liefst twee keer, avondeten en dan nog een vergadering in de avond en de dingetjes daarom heen. Eigenlijk vliegt zo’n dag dan wel om. En de week ook. Voor mij begint het weekend, dus ik mag uitslapen tot negen uur van mijzelf. Heerlijk!
En dan zijn we alweer op de helft van de werkweek, ’t is woensdag 1 april. Een nieuwe maand en wereld-ik-neem-je-in-de-maling-dag. Ik heb goeie grappen voorbij zien komen. Paul en ik hebben elkaar niet gefopt. Gewoon niet over nagedacht.
We hadden er best zin in vandaag. We groeten elkaar al met ‘goedemorgen collega’ als we beneden komen. Ik ben de afdeling financiën, Paul de afdeling vormgeving.
En dan hebben we natuurlijk ook nog de afdeling ADV…
Die hebben echt alle dagen feest, haha! Wij moeten die brokjes maar voor hun verdienen. En dat doen we natuurlijk met liefde.En aangezien ons planbord voor de privé afspraken zo goed als leeg is, hebben we er maar ons eigen werkweekschema op gezet:
Ach ja, met nog 28 dagen aan Corona Quarantaine te gaan (als het daarbij blijft) moet je er toch wat van maken, hè? We hebben gelukkig dus ook veel lol samen.
De ochtend vloog snel om, met online vergaderingen voor Paul en een lange to do list voor mij hoefden we ons niet te vervelen. Rond 1 uur was het tijd voor lunch (zowaar een keer geen foto’s van gemaakt) en daarna gingen we nog even naar de buurtsuper in ons speelkwartiertje. Ik ging even naar de bakker voor brood en een verrassing voor Paul en paaseitjes. Paul ging de buurtsuper in. Dat duurde best even. Dus ik heb het bankje voor de supermarkt maar eens aandachtig bekeken en zag er toch een fraai lijnenspel in. De fotografieonderwerpen raken een beetje uitgeput als je steeds hetzelfde rondje loopt. Maar aan de andere kant ga je zo ook steeds op andere dingen letten, zoals bankjes 🙂
Omdat het wat lang duurde in de buurtsuper en we ook de buuf nog tegen kwamen, zijn we geen ommetje over het fietspad gaan maken, maar gingen we direct naar huis. Ik had om twee uur ook weer een online vergadering met twee controllers, die ik de beginselen van ons financiële systeem ging uitleggen en nog een aantal tips en trucs die ze kunnen helpen bij hun rapportagewerkzaamheden.
Uiteindelijk waren we twee uurtjes daarmee bezig, het was een leuke interactieve sessie. Ik hoop dat ze nu hun weg een beetje kunnen vinden, en anders weten ze me te vinden.
Daarna was ik wel toe aan een bak thee. Met verrassing voor Paul.
Hij viel gelukkig in de smaak. De bakker hier op het dorp maakt er weer een waar feestje van, zo richting Pasen.
We werkten door tot half zes en toen waren we er wel een beetje klaar mee voor vandaag. Tijd om eten te koken. Een van mijn lievelingsgerechten dit keer, andijviestamppot. Met speklapje. Lekker, Hollandse pot.
We besloten om na het eten geen rondje te lopen, maar een rondje met de auto te gaan rijden, op zoek naar een mooie zonsopgang. De spiegelreflexcamera mee, even on tour. We reden de dijk op en gingen eerst even naar Noordeinde, want daar wilde ik een foto maken die ik al langer in mijn hoofd had om te gaan maken. Het ging om de gevels van een rij huizen van het nieuwbouwproject. Op elk huis hebben ze een kleur geschreven en een huisnummer. En ik rijd er al een paar weken langs en ik blijf het grappig vinden. Dus het spookte al door mijn hoofd dat ik dat vast wilde leggen. Dus nu de kans.
En het is een mooie foto geworden, met een mooie lucht. Maar de letters vallen niet echt goed op. Dus ik ben nog niet helemaal tevreden. Ik denk dat ik er een keer heen moet met zonsopgang, als de zon op de gevels schijnt. Misschien dat de letters dan beter over komen. Misschien vrijdag maar een poging wagen.
Paul stond aan de andere kant van de weg foto’s te maken van de weerspiegeling van de lucht in de sloot. Dat was ook een prachtig plaatje, goed gezien van hem. Ik heb er ook twee gemaakt:
Daarna reden we door naar het punt waar het Noordeinde eindigt en het Liemeer begint. Ik wilde de treurwilg op de foto zetten die daar in het weiland staat. Die staat ook al tijdje op mijn lijstje, sinds ik er vorig jaar een keer langs reed en er een prachtige compositie zag. Maar toen was dat volgens mij in het avondzonnetje en stond er mais in het veldje er voor en was de boom ook veel meer in blad. Nu was het eigenlijk nog een beetje te kaal en te saai naar mijn zin. En de zon zat grotendeels achter een hele donkere wolk. Dus ik heb wat gespeeld met standpunten en er uiteindelijk dit van weten te maken op die plek: De stralen door de wolken heen waren dan wel weer een cadeautje.Gauw weer de auto in, het was best koud vanavond. We reden richting de Hoef en gingen voor de brug rechtsaf, zodat we uiteindelijk bij de Groene Jonker zouden uitkomen. Het is een leuk kronkelweggetje om rustig te rijden en een beetje om je heen te kijken. En waar je hoopt geen tractor tegen te komen, zo smal is het af en toe. Maar er liepen alleen wat wandelaars de hond uit te laten. We hebben nog even stil gestaan ter hoogte van het huis van een koorlid, om even te zwaaien vanaf de overkant van het water, maar ze was niet thuis (ik belde even). Maar we waren achteraf wel gespot door haar man. Raar ook, zo’n auto die een hele tijd stil bleef staan, haha.
Bij de Groene Jonker hebben we de auto aan de kant gezet en wat geoefend met landschapsfotografie. Ik vind dat nog steeds een van de moeilijkste fotografie onderwerpen. Want hoe zet je zo’n weids open landschap nou aantrekkelijk op de foto? De lucht was wel heel mooi, een heerlijk dramatische wolkenlucht. Maar jammer genoeg niet zo’n mooie ondergaande zon als afgelopen dagen, met zo’n mooie oranje gloed die vanaf de horizon mooi overloopt naar blauwe lucht in het blauwe uurtje. We zagen aan de horizon wel wat oranje plekken, maar daarboven dus een interessant wolkendek.
Maar toch een aantal mooie platen geschoten:
En uiteraard ook nog wat leuke actiefoto’s en nog een mooi portret van Paul, met getrimde Coronabaard inmiddels. Het staat hem nog goed ook! Het begon nu wel heel erg koud te worden, dus we gingen weer op huis aan. Lekker met foto’s aan de slag en een warm kopje thee, met paaseitjes 🙂
Eigenlijk niet goed voor mij, die paaseitjes, maar what te heck, ze zijn mini. Morgen maar weer gezond bezig zijn.
Boris kwam nog even gezellig op tafel meekijken naar wat ik allemaal op de foto heb gezet. Hij komt nu echt te pas en te onpas op tafel, de dondersteen. Maar wel pas aan het eind van de middag en ’s avonds. Overdag ligt ‘ie meestal te maffen.
Paul keek wisselend naar de TV en naar de binnenkant van zijn ogen, dus het was een relaxte avond verder in Ons Kabouterhuisje. Ik schreef toch nog even dit blog en dan is het ook voor mij tijd om te gaan slapen. Ik vond het een leuke dag, fijn om eventjes on tour te gaan, al zijn we al met al nog geen uur weg geweest, het voelde als een uitje. Voor jullie allemaal de wens om morgen gezond weer op te staan. En ik ben benieuwd wat voor avonturen we dan weer gaan beleven…
De dinsdag begon al vroeg, we verwachtten een pakketje van de Technische Unie en die zou in theorie al vroeg voor de deur kunnen staan. Maar nog altijd opgestaan op een schappelijke tijd, vergeleken met de tijd dat we nog naar kantoor gingen en om kwart over zeven in de auto zaten. Wat klinkt dat alweer lang geleden…
Vandaag stond er voor mij alleen een werkoverleg gepland, maar uiteindelijk ging dat toch niet door. Dus ik heb me op mijn to do lijstje voor vandaag gestort tot de lunch en Paul was ook lekker bezig. We kunnen best goed samen werken in ons kantoor, moet ik zeggen. Af en toe leggen we elkaar uit waar we we mee bezig zijn of waar we tegen aan lopen in ons werk. En al weet je inhoudelijk niet zoveel van elkaars werk, het is toch fijn om even te sparren of gewoon even je verhaal kwijt te kunnen. En het is ook leuk om elkaars werk een beetje te leren kennen. Maar over het algemeen zijn we gewoon lekker aan het werk, radiootje aan en hele sloten thee erbij. De Pickwick wordt nog rijk van ons…
In de morgen kregen we ook nog een ander pakketje binnen, twee muizen. Niet voor de poes, maar voor onszelf. Nu we allebei thuiswerken, mis je een beetje de faciliteiten die je op werk ook hebt, zoals een ergonomische muis. En nu ik hier overdag toch 9 uur achter de laptop zit (en in de avonduren vaak ook nog, maar dan privé) met een niet zo ergonomische muis, kreeg ik toch last van kramp of tintelingen in mijn handen. Dus toen er afgelopen weekend een aanbieding van de personeelsvoordeelwinkel voorbij kwam, bedacht ik mij geen moment en bestelde ik er eentje voor mij en eentje voor Paul. Het zou een paar dagen duren, maar ze waren dus vandaag al binnen, fijn!
Het was eventjes wennen, maar al gauw kon ik er mee lezen en schrijven, zeg maar. Toen de telefoon ging en ik er naar toe liep zag ik dat de lidcactus naast de TV in bloei stond. Dat zijn altijd weer kleine genietmomentjes.
Rond half een was het alweer tijd voor lunch, weer soep, met brood dit keer. Lunchen doen we eigenlijk altijd achter de laptop, terwijl we nog een beetje doorwerken. We gaan dan liever nog even naar buiten na de lunch, voor die frisse neus. Gisteren schoot dat er bij in, dus vandaag zouden we zeker wel gaan. Ik zocht voor de foto nog even een leuk plaatje op mijn beeldscherm. Op kantoor ga ik vaak een soepie doen met een collega, of meerdere collega’s, en deze was wel leuk om even te versturen.
Paul die had nog even een vergadering, maar rond twee uur konden we dan toch echt dat rondje lopen. We liepen langs het Trefpunt en ik loop daar eigenlijk al jaren langs, maar ik maakte voor het eerst een foto van de muur met het aparte patroon van uitstekende steentjes. Dat levert toch wel een fraai lijnenspel op. Ik heb niets aan de Iphone foto bewerkt, maar ik zou dat kleine strookje op rechts er nog af kunnen snijden, zodat het eindigt bij de muur. Maar zo vind ik hem ook tof. Het is de foto van de dag, wat mij betreft.
Daarna gingen we even langs de buurtsuper voor wat kipfilet en we volgden braaf de regels, ik bleef buiten. Geen straf, er staat een bankje en er was zon. Dahaaag, winkel! Hier heb ik jaren gewerkt, tot ik bij het AMC ging werken. Ik heb zelfs nog een tijdje allebei gedaan, omdat ik het eigenlijk zo leuk vond. Maar op een gegeven moment werd het gewoon te veel, zes dagen in de week werken, en ben ik er mee gestopt. Ik heb er altijd met veel plezier gewerkt, altijd gezellig en veel lol gehad met de klanten en de rest van het personeel.
We vervolgden ons rondje richting het Integraal Kind Centrum in aanbouw en hebben even aangebeld bij Tante Truus, gewoon om even (uiteraard op gepaste afstand) te vragen hoe het ging. Even kletsen in het zonnetje en daarna weer gauw verder richting het IKC. De werklui treffen het wel met dit weer, ze waren druk bezig met de fundering. Vorige week hoorden we al het heien. Het werk gaat gelukkig gewoon door.
Het was verder stil op straat. Je ziet af en toe iemand lopen, of lekker in de tuin werken. In een dorp als Zevenhoven is het over het algemeen niet zo heel druk op straat, behalve tijdens de spitsuren misschien.
We kwamen nog een heg met kleine bloemetjes tegen, die aan het uitlopen waren. Nog even en het wordt volgens mij een zee van kleine gele bloemetjes. Iemand een idee wat dit voor plant/heg is?
We staken de weg over en kwamen langs ons oude huis, het oorspronkelijke kabouterhuisje. Zo is deze weblog ooit begonnen, toen Paul en ik gingen samenwonen. Ik schreef over onze ‘avonturen’. Sommige mensen vragen wel eens waar “Ons kabouterhuisje” vandaan komt. Het is heel simpel, we woonden in een kleine seniorenwoning en Paul was al snel Paulus de Boskabouter. Dat er ook nog een man met een ringbaardje naast ons woonde (Petekind Roos dacht dat het Kabouter Plop was toen ze heel klein was) wat kabouters ook hebben heeft ook meegespeeld en zo is uiteindelijk ergens de naam ontstaan. En nu wonen we in ons kast-van-een-kabouterhuisje, maar het is nog steeds ons kabouterhuisje gebleven op Feestboek en Instragram, als thuislocatie.
Vlakbij ons ouderlijk huis zag ik nog een mooi bord hangen. Heerlijk dat middagzonnetje er op. Ik wou dat we er tijd voor hadden, even lekker in het zonnetje zitten. Maar bij ons in de tuin is de zon overdag nog niet aanwezig. Hij staat nog te laag om over het dak uit te piepen zodat we achterin de tuin zouden kunnen zitten.
Bij hetzelfde huis hing dit spandoek aan de heg. Tja, dit is toch wel iets wat je normaal gesproken niet had gezien, maar door de Corona Quarantaine wel. Kinderen die hun verjaardag niet uitgebreid kunnen vieren, ik vind dat echt rot. Je kinderverjaardagen waren altijd iets om je op te verheugen. Veel visite, een mooie grote taart met kaarsjes, kadootjes en de hele dag één groot feest. Daar leefde je gewoon weken naar toe. En dan komt Corona daar ineens een stokje voor steken. Maar hier is toch iets leuks bedacht voor Lotte, die vandaag blijkbaar 11 jaar wordt. Ze is in de periode geboren nadat wij gingen verhuizen naar de Witte Kwikstaart.
Ik hoop dat er veel getoeterd is en dat ze ondanks alles toch een leuke dag heeft gehad. Ergens schat ik zo in dat er na de zomer, als het leven weer langzaam normaal wordt, er heel veel feestjes alsnog worden gevierd. Laten we hopen dat we dat dan ook weer onbevangen kunnen doen…
Thuisgekomen was die rooie dondersteen weer blij om ons te zien, alsof we jaren weggeweest zijn, in plaats van een half uurtje. Hij kwam op tafel klieren en keek volgens mij verlangend naar buiten. Dus toen hij naar de achterdeur liep gooide ik hem even naar buiten, boven op de kliko. Maar het is niet zo’n held. Hij keek heel zielig en wilde toch maar liever naar binnen. Vooruit dan maar weer. Dit was een hele korte frisse neus.We werkten weer verder tot een uur of zes, we wilden natuurlijk wel de aangekondigde persconferentie van het kabinet zien en op tijd eten. Paul heeft risotto gemaakt dit keer. Hij was er zelf wel mee in zijn nopjes:
En ik ook hoor, want het was weer heerlijk, met exotische paddestoelen, paprika en courgette. En kip.
Na het eten keken we naar de persconferentie. We hadden het wel verwacht, de maatregelen worden verlengd tot 28 april. Nog vier weken thuis werken samen. En afstand houden van iedereen die we lief hebben. En geen orkest, schilderles, koor en fotoclubavonden in het buurthuis. Het is niet anders. En we staan er zelf ook wel achter hoor, deze maatregelen. Wij kunnen onszelf goed vermaken met de hobbies. En anders verzinnen we wel weer een nieuwe hobby, haha. Of we volgen tutorials om nieuwe dingen te leren.
Maar de real life sociale contacten en collega’s gaan we wel meer en meer missen denk ik. En tot dan is het werken met de moderne communicatiemiddelen.
Na de persconferentie liepen we nog maar eens een rondje, ik moest nog even een kaartje op de bus doen, dat was ik ’s middags vergeten.
De zon was al onder, maar er stond nog een mooie oranje gloed aan de horizon. Ik vond de boom als silhouet wel weer leuk. Je ziet de blaadjes komen.
Even verderop kwam Paul nog een nieuw vriendje tegen, die aan het dollen was met nog een andere kat. Maar zo te zien vond ‘ie Paul ook wel lief!
We hadden hier linksaf kunnen gaan, maar helaas, ook ’t Trefpunt blijft tot 28 april gesloten, dus geen koffie aan de bar vanavond, maar in het weekend wel afhaalmaaltijden te bestellen. Dat hebben we dus afgelopen weekend gedaan.
We liepen tot het einde van het fietspad en langs de tennisbaan en na het Witte Kerkje weer links het dorp in. We moesten immers nog langs de brievenbus.
Ik deed de kaart op de bus en zag nog het licht van de lantaarnpaal op de blaadjes in een heg, terwijl het laatste blauwe licht van de lucht nog door de heg heen kwam. Ik vond het wel apart. Maar het zag er in mijn herinnering spectaculairder uit dan dat ik nu terugzie op de foto.
We gingen weer op huis aan, het werd ook best koud. Vandaag toch maar mooi 4.115 stappen gedaan tijdens onze speelkwartiertjes, dat pakken ze ons niet meer af. Hopelijk lukt het morgen ook weer om even naar buiten te gaan. Nu de Corona Quarantaine toch nog langer gaat duren, moeten we toch ook zorgen dat we een beetje in conditie blijven.
Ik belde nog even met moeders, althans, zij belde mij om de dag door te nemen en daarna werkte ik nog wat aan mijn beide websites, deze blog, en de fotografieblog kreeg een nieuwe pagina erbij. Zo was ik weer lekker bezig en nu is het zo zoetjes aan weer tijd om te gaan slapen. Morgen weer een nieuwe dag!
Maandag 30 maart, begin van mijn tweede werkweek thuis. Morgen horen we hoe lang de maatregelen nog gaan duren. Maar ik verwacht wel dat dit tot na 6 april gaat worden. De druk op de zorg neemt langzaam toe, het wordt erg spannend de komende weken of er voldoende IC bedden zijn in Nederland.
De wekker ging en het was weer business as usual in ons kabouterhuisje. Laptops op tafel, tweede schermen erbij en uw controlekamer is gereed. Paul had een online meeting, ik gewoon lekker aan de slag, communicerend via de e-mail. Zo hebben we contact met de buitenwereld en blijven we veilig in ons eigen bubbeltje, hopend dat Corona aan ons voorbij gaat.
Ik had nog een telefonisch consult met de assistent-chirurg, om te horen hoe het nu ging en of ik nog vragen had. Zoals ik me nu voel gaat het allemaal prima en is het alleen nog een kwestie van genezing van de wondjes. Dus de behandeling wordt afgerond en mijn DBC’tje wordt afgesloten. Ik hoef ook niet meer terug te komen, tenzij ik alsnog klachten krijg. Goh, twee-en een halve week geleden ging ik onder het mes. Ik heb voor die tijd meer last gehad dan erna. Met recht gal-stenen, blij dat ze er uit zijn. Nu alleen die macrofoto nog 🙂
Rond één uur was het dan toch tijd voor de lunch, de tijd vloog eigenlijk om vanmorgen. Paul had gisteren al een groentesoep (lariesoep) gemaakt, dus die hebben we maar even soldaat gemaakt. Groentjes en pitamientjes, da’s goed voor ons. Het ging er best in.
We maken er maar weer een leuke foto van, want veel meer gaan we niet mee maken vandaag. Het plan was om later nog even naar buiten te gaan, want er moest eerst ‘nog wat afgemaakt worden’. En later volgden er nog wat telefonische afspraken en regende het zo af en toe buiten. Kortom, het speelkwartier schoot er een beetje bij in. We hadden wel binnen een paar speelminuutjes, met Boris. Die kwam vandaag regelmatig om aandacht vragen…
Het is ook zo’n heerlijk beest. Hij wil er op gezette tijden gewoon graag bij zijn.
Paul deed nog snel wat boodschappen aan het eind van de middag en we werkten door tot kwart voor zeven. Om zeven uur hebben we het restje spaghetti van zaterdag met nog een gebakken eitje soldaat gemaakt, even makkelijk dit keer, aangezien we om half acht een online clubbijeenkomst van Fotogroep Aalsmeer zouden hebben.
We houden allebei wel van Italiaans eten. Het zal wel weer even duren voordat we naar Italië op vakantie kunnen/durven, vrees ik. Tot dan geniet ik wel van Pasta di Paolo. Zoals ook vanavond, het was weer lekker.
Even later ging dan de koptelefoon op en belden we allebei in voor de Fotogroep Aalsmeer online vergadering. Paul wilde dit ook wel meemaken, nu we het ook over het jubileum boek gingen hebben. En tjonge, wat was het een leuke ervaring! Er waren eigenlijk wel heel veel leden bij aanwezig. Voorzitter Adrie ging eerst even iedereen af, om ieders verbinding te testen even eventueel nog wat tips te geven. De camera’s mochten uit en de microfoons op gezette tijden aan. Dat zou Adrie een beetje regisseren, zodat het geen kakofonie aan geluid zou worden. Eigenlijk ging dat heel goed.
Na wat mededelingen omtrent de jubileumactiviteiten (helaas zullen we veel moeten uitstellen tot de zomer of het najaar) heeft Marlien een sneak preview van het jubileumboek laten zien. Er waren lovende reacties, met name over de voorkant die Paul heeft ontworpen. Dat is dan toch wel leuk om te horen dat het in de smaak is gevallen.
Daarna had Marlien nog een hele leuke presentatie over een ‘speeltje’ dat zij heeft aangeschaft, de Pluto Trigger. Een apparaatje dat je op de hotshoe van je camera zet, aangestuurd wordt door een app op je telefoon, en waar je dan ontzettend leuke dingen mee kan doen, zoals timelapsefoto’s maken, star trail foto’s maken en een foto maken op geluid of op het moment dat er iets door de laserstraal heen gaat. Ik werd er heel enthousiast van en met mij nog wel meer leden. Ik denk dat het apparaatje op menig vaderdag-/moederdag-/verjaardagsverlanglijstje gaat voorkomen 🙂
Daarna gingen we over naar de presentatie die John gemaakt had met het thema Voorjaar, waarvoor iedereen digitale foto’s had aangeleverd. Eerst kregen we de diapresentatie in zijn geheel te zien en later werden de foto’s nog apart besproken. Dat ziet er dan op het scherm ongeveer zo uit:
Zelfs Boris kwam af en toe even mee kijken, er kwamen ook vogeltjes voorbij 🙂
Adrie gaf steeds iemand het woord, om iets te zeggen over de foto en daarna konden anderen daar op inhaken en tot slot de maker zelf nog een toelichting geven. Eigenlijk net zoals we dat tijdens de reguliere clubavonden doen. Uiteindelijk hebben we tot even na tienen over de foto’s gesproken, zoveel inzendingen waren er. En na een korte evaluatie en informatie over de volgende clubavond was het om kwart over tien afgelopen. Wat een leuke avond vond ik het zo. OK, het was een lange zit vanaf half acht, dat wel. Normaal hebben we natuurlijk nog een kwartiertje pauze er tussen. Nu ging het in 1 ruk door. Maar volgens mij was iedereen wel blij dat we op deze manier toch iets hebben kunnen doen samen. Dat betekent dat we in ieder geval een alternatief kunnen bieden nu we niet fysiek bij elkaar kunnen komen in het buurthuis. Tof!
Na de meeting heeft Paul nog de laatste correcties doorgevoerd in het jubileumboek en hebben we het verstuurd naar de drukker, samen met de betaling. Ons jubileumboek gaat nu binnen een maand echt een feit worden, zo fijn! Hier heeft met name Marlien, heel veel tijd in zitten, input verzamelen van iedereen, interviews schrijven. Ik heb wat helpen aanjagen en mijn best gedaan op het opsporen van alle kleine verbeterpuntjes in de teksten en ben mee geweest naar de drukker. En Paul heeft er uiteindelijk iets heel moois van gemaakt. En nu is het wachten, wachten, wachten… Maar wat een mijlpaal. Fijn!
Nou, deze enthousiaste dame gaat lekker slapen, nog vol van al die mooie foto’s en nieuwe manier van contacten met de buitenwereld. Wat was het een leuke avond!
En dan is het alweer zondag. Zelfs in Corona Quarantaine gaat de week eigenlijk verbazingwekkend snel voorbij en zijn er zoveel dingen die ik had willen doen en is het er toch niet van gekomen. Vandaag had ik eigenlijk nergens echt zin in. Buiten was er wel zon, maar het was koud en er stond veel wind. Dus het werd gewoon een relaxte zondag, niet er op uit, lekker thuis blijven. Omdat ik tot diep in de nacht had liggen lezen, was ik ook laat wakker. Dus de morgen was al om, mede dankzij het feit dat de klok een uur vooruit was gegaan.
Eerst maar eens douchen, aankleden en brunchen. Met broodjes uit de oven, een gekookt eitje en een kopje thee. Niks bijzonders, maar toch even een fotootje er van . Eigenlijk maak je met een telefoon nog knappe foto’s. Fijne scherptediepte.
Na de brunch hebben we eigenlijk niet veel uitgespookt. Paul is bezig met de montage van een leuk filmpje voor zijn cluppie Arti. Het begin is al leuk, ik kreeg een sneak preview. Ik las een stuk in mijn boek en ging aan het eind van de middag ook nog even voor mijn eigen fotocluppie aan de slag.
Ik probeerde even met mijn ouders en zus online te vergaderen met de tool die we morgen met de fotoclub ook gaan gebruiken. Het is gelukt en het was even leuk om zo even met elkaar te babbelen. En zo kan paps morgen ook gewoon meedoen morgenavond. Op zijn eigen computer heeft hij namelijk geen webcam en microfoon en dat eerste niet erg, maar een microfoon is wel handig, zodat je ook wat in kunt brengen in de de fotobespreking.
Verder controleerde ik nog de tweede versie van ons jubileumboek en met nog drie laatste puntjes kan ook dat afgerond worden. De wens is om het boek op 1 april naar de drukker te versturen, zodat we in mei de boeken in huis zullen hebben.
Morgen gaan we ook een sneak preview aan de leden laten zien, zodat ze een heel klein beetje een idee hebben hoe het er uit gaat zien. Ik ben benieuwd naar de eerste reacties morgen, maar Marlien en ik zijn al heel trots op dit eindresultaat. Het wordt echt mooi.
Paul pikte vanmiddag ook nog iets grappigs op via Twitter. Je kunt op Google zoeken op een dier (dog, kitten, hedgehog, goat etc), en dan komt er in de zoekresultaten ook de mogelijkheid daar een 3D versie van te laten zien op je scherm. En zo kun je dat dier dan ook in je eigen huiskamer positioneren. En daar kun je natuurlijk weer hilarische foto’s mee maken! Zottigheid ten top, maar we hebben wel gelachen.
Eerst de variant van de berenjacht:
De berenjacht zie je op social media momenteel voorbij komen. Je kunt daar aan mee doen door een beer in je raam te zetten en de kinderen kunnen dan buiten op berenjacht door de wijk, kijken waar er een beer in het raam staat. Dan hebben we ze wat te doen. De onze zat op virtueel op tafel en ik had hem bijna, haha!
Nou, en dan kun je natuurlijk nog meer grappige dingen bedenken. De carnaval is afgelopen, maar wie raadt het de titelsong van het nummer dat bij deze foto hoort?
Het is toch bijna echt? Knap dat ze dit soort dingen kunnen tegenwoordig. Niet dat je er wat aan hebt, maar het is leuk vermaak. Voor de rest kwam er nog wat ongein op tafel:
Maar Boris sliep rustig door alles heen. Een gezellige (beesten)boel in ons Kabouterhuisje dus.
Met het eten besloten we makkelijk te doen en de lokale middenstand wat te steunen. We bestelden saté met wat salade en friet bij Partycentrum ’t Trefpunt, hier vlak om de hoek. Daar kun je in het weekend dus ook bestellen en afhalen of ze brengen het langs. En het was heerlijk, we kunnen het warm aanbevelen. Heerlijk mals vlees.
Na het eten zaten we nog even aan de laptop/computer totdat het tijd was voor ons wekelijkse pleziertje, Boer Zoekt Vrouw en daarna nog de TV Show. Verder was er niet veel soeps op TV, behalve veel aandacht voor Corona, dus hebben we hem maar uit gezet en de radio aangezet. Vandaag hadden we misschien onbewust even de behoefte om eens niet met Corona bezig te zijn, een beetje te doen alsof er niets aan de hand is.
Op zondag zijn we sowieso niet zo uithuizig of ondernemend, tenzij we afspraken hebben. Gewoon een beetje in huis rommelen, uitrusten van een lange week en opladen voor een nieuwe werkweek. Dus eigenlijk was deze zondag niet zo heel anders dan anders. Op Twitter las ik dat mensen soms helemaal de dag kwijt zijn, maar daar heb ik eigenlijk geen last van. Het weekend voelde ook echt wel als een weekend. Beetje qualitytime met elkaar, al waren we de hele week al samen. Gelukkig houden we het nog uit met elkaar en zijn we elkaar nog niet zat, haha.
De eerste Corona thuisblijfweek zit er op, ik vond het bijzonder om mee te maken. En we maken er wat van de komende week. Jullie ook?
Toen ik wakker werd scheen de zon, alweer! Het is al een paar weken mooi weer, zonnig, maar wel met een frisse bries. En daar wordt je humeur alleen maar beter van. We namen deze morgen even de tijd rustig op te starten, al dacht Boris daar anders over. Die liep om half zeven al te rellen door het huis. Ze zeggen wel eens dat een hond op zijn baasje lijkt, maar of dat ook voor een kat geldt? Niet voor de onze. Hij houdt niet zo van uitslapen…
We hadden voor deze zaterdag niet echt plannen, behalve boodschappen doen en even naar de brillenwinkel in Ter Aar. En daarvoor moesten we nog even wachten, want er zou nog een pakketje bezorgd worden. Normaal gesproken zijn wij niet zo van het online bestellen, aangezien we doordeweeks toch niet thuis zijn overdag. Maar nu Corona op de loer ligt, is het wel reuze handig. En we zijn nu toch ook de hele dag thuis, dus het maakt niet uit wanneer en hoe laat het bezorgd wordt. En zo kwam er van de week een baal hooi en houtkorrels voor vriendinnetje Bouli. Een ritje naar Intratuin vonden we toch wat tricky. De pakketbezorger belt aan en zet het pakketje voor de deur. Netjes met afstand, geen probleem. Volgens mij doen ze goede zaken, want we zien regelmatig allerlei bezorgdiensten in de straat.
In de middag reden we even naar Ter Aar en splitsten wij ons netjes op voor verschillende boodschappen. Paul ging naar de brillenwinkel en de Dirk. Ik gooide een kaartje in de bus bij iemand wiens moeder deze week is overleden, scoorde een liksteen voor Bouli (nergens te vinden en ook niet internet te bestellen) bij de Dierplezier en vers brood bij de bakker en ving bot bij de Marskramer, ook daar was de Easypull uitverkocht. Ik kocht ook nog een kaartje bij de Primera voor iemand van schilderles, die vervelend nieuws had gekregen vandaag.
Wat me opviel was dat in alle winkels de pinautomaat op afstand van de kassa/balie stond, bij de Primera stond de medewerker ook nog achter een scherm. En elke winkel had een instructie. Je wordt wel onzeker hoe je überhaupt de winkel binnen moet stappen. Dat afstand bewaren zit al goed in mijn systeem, maar van een winkel met smalle gangpaden word je dan toch een beetje nerveus. We leven echt in een bizarre periode.
Terwijl ik bij de auto stond te wachten zag ik diegene lopen waar ik net het kaartje door de bus heb gegooid en heb ik haar even persoonlijk gecondoleerd. We hebben eventjes staan praten, ook weer op gepaste afstand. Dat voelde raar. De situatie is sowieso al verdrietig, maar als je dan hoort wat de restricties vanwege Corona zijn… Bizar dat je maar 30 mensen kunt uitnodigen en afstand moet houden, terwijl je hele hart schreeuwt om elkaar juist nu vast te houden en je troost wilt vinden bij veel mensen, je verbonden voelen. Corona neemt veel van ons af en het is maar te hopen dat het hierbij blijft.
Spanje gaat al helemaal op slot, hoorde ik net op de radio. Bijna alle winkels dicht. Alleen nog de straat op voor boodschappen en als je een bepaalde functie hebt. Wij genieten hier wat dat betreft nog enige vrijheid. Zo voelde de afgelopen thuis op zich namelijk wel. We konden in de luwte van ons kleine dorpje gewoon een rondje lopen en je vrij bewegen, wat boodschappen doen. Alleen maar die anderhalve meter afstand houden, verder was er niet heel veel anders op straat, behalve een wat leeg straatbeeld.
Een beetje somber gingen we even later weer richting Zevenhoven en we besloten spontaan even bij mijn ouders langs te gaan met een bloemetje. Zomaar. En om thee te drinken. Mijn ouders hebben een grote tuin, misschien konden we wel even buiten zitten. En buiten kun je ook goed die afstand bewaren. Maar het was een beetje koud buiten, dus het werd toch binnen om de grote tafel, wel met een ruime afstand er tussen. Je neemt toch het zekere voor het onzekere. Het was even gezellig, om zo bij te kletsen over van alles.
Rond half vijf liepen we nog even een rondje door de tuin. Er was ook hier veel moois te zien:
De houten kip met viooltjes, die ome Koos heeft gemaakt, de hulst met rode bes (de struik waar alle kleine vogeltje in duiken zodra er gevaar dreigt), narcissen, blauwe druifjes, de gezellige bloembak bij de voordeur en de straat met de bomen in bloesem. Het ziet er allemaal zo vertrouwd uit. En natuurlijk moest de nieuwe hoeklamp nog even bewonderd worden.
Die was bij een storm gesneuveld en heel moeilijk opnieuw te bestellen, want al behoorlijk oud. Maar de Technische Unie had ‘m, al kwamen ze helemaal uit Duitsland en was de eerste bestelling al compleet gesneuveld toen de doos werd geopend. Dus een verhaal op zich, maar nu zat hij er na vakkundige bevestiging door papa toch maar mooi op en hebben ze weer licht op het pad. Een veilig gevoel.
Op het voetpad dat grenst aan de tuin van mijn ouders staat een paaltje om de auto’s tegen te houden. En dit paaltje had het blijkbaar erg koud, deze winter:
Het is meteen de foto van de dag, wat mij betreft! Een paaltje met een butsje en een mutsje…
We gingen weer op huis aan en daar zijn we maar gelijk gaan koken. Zaterdag is meestal spaghetti dag. Bij mijn ouders thuis aten we vroeger op zaterdag spaghetti, en het toeval wil, bij Paul thuis vroeger ook. Dus toen we gingen samenwonen hebben we die traditie maar voortgezet. Anderen hebben een vaste patat dag, wij hebben spaghetti dag.
Ik vind het erg leuk om foodfoto’s te maken. Ik heb er ooit een workshop voor gevolgd, speciaal voor bloggers. Ik zou er eigenlijk meer mee willen doen, met de spiegelreflexcamera, maar tot nu toe blijft het bij even snel een Iphonefoto.
Na het eten vonden we een klein kadootje op de deurmat, een hele lieve brief van onze vijfjarige minibuur:
Dan smelt je toch helemaal van binnen? Onze dag kon niet meer stuk!
Zodra de tafel was opgeruimd, kwam Boris de aandacht opeisen en klom hij op tafel. Wat is het toch een eigenwijze kater… Maar wel ontzettend lief 🙂
Om acht uur keek ik even het NOS journaal, aangezien er een item kwam over recreatie in de natuur tijdens de Corona Quarantaine, welke is opgenomen in Zevenhoven, bij natuurgebied de Groene Jonker. Staat ons kleine dorpje ineens eventjes op de kaart, leuk! Het was overigens lekker stil in de Groene Jonker, volgens boswachter Pietersen. Er werd dus goed gehoor gegeven aan het dringende advies vooral thuis te blijven en niet massaal de natuurgebieden in te trekken. Een goed teken. Kunnen de broedvogels ook ongestoord hun eieren gaan leggen.
Ik zapte nog wat, maar behalve een programma over hoe potloden en wascokrijtjes werden gemaakt, kon niets me echt boeien. Dus toch maar even achter de laptop gekropen. Paul zat toch ook te werken aan de keukentafel. De laatste correcties voor het jubileumboek van Fotogroep Aalsmeer worden verwerkt, het is nu echt bijna klaar om naar de drukkerij te sturen. Fijn!
En als we dan samen aan tafel zitten, dan wil die rooie theemuts er ook weer bij natuurlijk. Er was nog maar een klein plekkie voor hem. Maar hij draait en keert net zo lang tot het plekkie groot genoeg is, desnoods dondert hij van alles van tafel. Doerak…
En zo komt langzamerhand weer een eind aan deze dag. Vannacht mogen we een uurtje korter slapen. Ik denk dat wij gewoon een uurtje later wakker gaan worden. We hoeven nergens heen morgen en ik heb niet echt wilde plannen, behalve verder lezen in mijn boek, wat schilderen, wat administratie en een luchtje scheppen. Eigenlijk wil ik nog wel ergens lammetjes gaan fotograferen, maar ik heb ze hier in het dorp nog nergens gezien en ik wil er ook niet een eind voor in de auto stappen. Ik heb vanmiddag nog een macrolens van papa geleend om mijn galstenen op te foto te zetten. Ik weet nog niet in welke creatieve setting, maar ik vind het wel leuk om er iets mee te doen nu ik ze heb meegekregen in een potje. Ook nog iets voor de zondag. Geen wilde plannen dus, maar wel genoeg leuke plannen. Ben benieuwd wat er allemaal van terecht komt…
Elgomar 