Donderdag 16 april werd een ode aan mijn geboortedorpje Noordeinde, tenminste, qua foto’s dan. Ik kom er nu toch al zo’n 45 jaar, maar ik kan me niet heugen dat er ik op 1 dag ooit zoveel foto’s van heb gemaakt. Maar daarover later meer. Laten we eerst maar weer eens bij het begin van de dag starten…
De wekker ging op de gebruikelijke tijd, maar deze dame stond nou net niet te springen van enthousiasme om op te staan. Ik zette de wekker op ‘snooze’, dacht ik, en ik draaide mij nog even lekker om. Om vervolgens een uur later wakker te schrikken. Hopsakee, gauw er uit en snel wassen, aankleden en naar beneden en de computer aan. Je wordt zo wat katterig wakker, maar het ochtendritueel kan dan ineens een stuk sneller op de een of andere manier…
Eerst maar eens ontbijt en zodra de computer is opgestart en ik ben ingelogd op de werkomgeving, begin ik altijd eerst met de Corona update.
Daarna was er alweer genoeg e-mail om mee aan de slag te kunnen en daarna weer verder met mijn to do lijstje voor deze dag. Ondertussen was het nog even gezellig in de koffiecorner app. Het was vandaag secretaressedag, dus ik heb onze secretaresse Monique nog even in de app een hart onder de riem gestoken. We zijn erg blij met haar, onze duizendpoot en vrolijke noot van de afdeling.
Halverwege de ochtend viel er ook nog zware post op de mat, we konden de bons in de huiskamer horen. Het bleek leuke post van Zoom.nl dit keer, het techniek- & praktijkboek Lightroom voor gevorderden. Die had ik een tijdje geleden inderdaad besteld. En ik weet nu al wat mijn weekendbesteding zal worden!
Maar het was nog geen weekend, dus er moest nog even doorgewerkt worden tot de lunch. Ik had er best zin in vandaag, allerlei tussendoor klusjes maar ook al wat dingen van mijn to do lijstje weggewerkt, het ging voorspoedig. Maar de lunch was een welkome afleiding. Even losmaken van de cijfertjes…
We besloten na de lunch even boodschappen te gaan doen in Nieuwveen, i.p.v. te wandelen. We hadden iets nodig wat ze in onze buurtsuper niet hebben, dus dan maar even een keer een dorp verderop. We reden eerst nog even naar mijn ouders in Noordeinde, om wat spulletjes terug te brengen die in de tas van 2e paasdag zaten, maar wel weer terug moesten. Mijn ouders waren druk bezig in de tuin. Die is ook enorm, dus daar is altijd wel wat in te doen. Gelukkig maar, zo komen zij de Corona Quarantaine wel door.
We liepen al kletsend op anderhalve meter afstand even door de tuin heen om wat foto’s te maken. Er stond zoveel moois in bloei daar, dat moest even worden vastgelegd. Al was het maar om de blog op te fleuren, mocht de rest van de dag niet zo boeiend worden 🙂
Er zwemmen zo te zien ook weer genoeg vissen in de vijver en de waterlelies komen ook al op. Mijn ouders hebben gewoon een leuk stekkie daar, in mijn oude kleuterschool…
We zijn niet lang gebleven, want we moesten tenslotte nog boodschappen doen en daarna weer verder aan het werk.
Dus we hebben de parents weer uitgezwaaid en zijn weer in de auto gestapt richting Nieuwveen. Daar bleef ik in de auto, terwijl Paul de boodschappen haalde. Ik zat me te vervelen, maar zag nog wel een abstract foto onderwerp voor een challenge van de Amsterdam UMC Fotoclub (voorheen AMC fotoclub). Maar ik kon hem ook voor de zwart wit challenge gebruiken waar iemand mij voor gestrikt heeft. Twee vliegen in één klap!
Daarna weer gauw terug naar huis en weer verder aan het werk tot een uur of zes. Toen vonden we het wel weer welletjes. Boris zat ook al te donderjagen en te vragen om aandacht. Dat gestaar naar die schermpjes vindt hij maar niks. De kabeltjes daarentegen vindt hij wel leuk. Dan wordt hij nog speels op zijn ouwe dag.
We aten iets wat moeders ooit uit een kookboek van de Weightwatchers heeft gehaald en wat sindsdien in de zomermaanden zo af en toe op het menu komt. Andijviesla met shoarma en aardappeltjes uit de oven. In de andijvie zit een klein beetje gembersiroop en geraspte kaas. Dat maakt het dan een beetje zoetig, omdat andijvie best bitter kan smaken. Maar zo is het wel een lekker frisse en knapperige salade. Eigenlijk moet er nog een bekertje crème fraîche door de shoarma en de aardappeltjes, maar dat kun je ook achterwege laten. Ik vond het zo ook heerlijk.
Na het eten besloten we een groot rondje Noordeinde – Zevenhoven te lopen en ik nam voor de verandering maar weer eens de spiegelreflexcamera mee, in de hoop dat het een mooie zonsondergang zou worden die avond.
We liepen langs de sporthal en gingen de dijk op. Halverwege de weg richting de dijk staan deze uitgebloeide rietsigaren. Ik had er met de Iphone al eens een foto van gemaakt maar met de Sony kon ik toch wat meer met de scherptediepte spelen (vooraan scherp en achteraan vaag). Ik vind het zelf een heel fraai plaatje geworden.
Op de dijk aangekomen zagen we de zon al een beetje onder gaan en er kwam een mooie oranje gloed aan de horizon. Tussen de huizen door kon ik deze foto maken, met op de voorgrond nog de watersproeiers zichtbaar en op het fietspad nog meer wandelaars die met hun Corona Quarantaine ommetje bezig waren. Ik vermoed dat er heel wat mensen die anders nooit een rondje zouden gaan lopen, in deze periode juist wel een ommetje maken. Net als wij. Eigenlijk best positief… Nederland in beweging, lekker wandelen in eigen dorp.
Aan de waterkant stond een pluizenbol van een paardenbloem. Het leek me wel leuk om Paul de pluizen te laten wegblazen. Op zich werd het een leuke foto, maar de sluitertijd was niet snel genoeg om de pluisjes scherp vast te leggen. Dat zijn nu vage schimmen geworden. Maar omdat het al ging schemeren, kon ik geen snellere sluitertijd gebruiken, tenzij ik de ISO waarde flink opschroefde. Maar dan zou ik weer ruis (korreltjes) krijgen op de foto en dat is ook niet mooi. Er komen nog wel meer kansen…
We kwamen bij de boerderij van een koorlid aan en daar was de zon echt prachtig aan het zakken, en ook wat mooie wolken in de lucht. Dat is toch genieten tijdens je wandeling…
Het uitzicht aan de andere kwant was ook best fraai. Ik vond de paaltjes en de rietsigaren zo grappig met ongeveer de zelfde afstand. En dan die weerkaatsing in het water. En nog wat lijnen in het grasland richting het midden aan de horizon. Een hele simpele, rustige foto, maar ik vind hem heel fraai.
De fuut en de meerkoet hebben de afgelopen dagen al meer hommeles met elkaar gehad, toen wij er de afgelopen weken voorbij liepen. Nu leek het wel pais en vree tussen die twee. En het was nog niet te donker om de fuut er enigszins goed op te krijgen. De 18-70mm lens is het voor het mooie net te te kort (niet genoeg zoom) om hem beeldvullend in beeld te krijgen.
En toen kwamen we weer bij de bouwput van Noordeinde. Het verbaast me dat je van zoiets lelijks als een bouwterrein nog een fraaie foto kunt maken. Laatst had ik er al eentje met een mooie lucht er boven. Maar deze is minstens zo fraai, met de ondergaande zon nog net boven de daken. En dan dat mooie stukje groen met bloemetjes aan de voorkant, met die dynamische bocht aan bandensporen (er is een soort crossbaantje hier gemaakt). Ik ben blij met deze foto!
Om daarna nog een mooi plaatje te schieten, wat meer ingezoomd op de ondergaande zon. Hierdoor steekt de kraan mooi af als en silhouet. Dat zachte palet aan kleuren in de lucht geeft deze foto zo’n mooie sfeer. Dat steekt zo mooi af tegen het kille beton van de huizen. We worden nog filosofisch tijdens een rondje wandelen…
We liepen het Noordeinde binnen en daar stond een mooie boom in bloei. Wat een kleurenpracht en wat veel kleine bloemetjes aan 1 tros. Wat is de natuur toch wonderbaarlijk mooi af en toe. Als je er oog voor hebt…
We liepen verder richting de kerk van Noordeinde, en gingen even naar de Lourdesgrot. het was daar te donker om uit de hand echt mooie foto’s te maken. Ik kan daar beter een keer ’s morgens vroeg heen gaan, dan wordt de grot veel meer in het zonnetje gezet. Ik maakte daar al eens wat foto’s in de vroege morgen bij zonsopgang voor het Passionproject. Tijd om weer eens terug te gaan.
Ik had op feestboek de tuin van Bert en Ernie voorbij zien komen, dus daar wilde ik graag even gaan kijken. Ernie is mijn grote kinderheld, alleen die stem en dat lachje al en daarnaast zijn vrolijke humeur waarmee hij Bert altijd zo lekker chagrijnig kon maken. Heerlijke televisie uit mijn jeugd. Een verzamelaarster heeft een deel van de poppen tijdelijk buiten neer gezet. Het is een bijzonder tafereeltje, een theekransje van Bert en Ernies. Te leuk!
We besloten via het fietspad tussen Kastol en de boerderij van Roeleveld weer terug richting de Dobbe te lopen. Op de kruising met het fietspad staat het Einde Noordeinde bord. Het stak zo mooi af tegen die pastelflarden in de lucht. Het was echt een mooie avond.
Aan de wegwijzers kun je zien dat Noordeinde zo’n beetje tussen een paar grotere plaatsen in ligt. Hoe vaak ik al niet de vraag ‘Waar ligt dat?’ heb gekregen als ik ergens vertelde dat ik daar geboren ben…
De boerderij van Roeleveld ligt er deze avond mooi bij, wat een prachtige lucht:
Hier nog ietsje dichterbij. Ik zou bijna denken dat dit de foto van de dag is, wat een kleurenpalet en wolkenpracht. Het romantische boerenleven… Wat nou stikstofproblematiek. Dat zie je aan deze foto niks van…
We liepen langs het voormalige Kastolveldje. Hier zijn nu huizen gebouwd. Maar in mijn jeugd was daar een groot grasveld met bossages er om heen. Daar heb ik urenlang gespeeld, hutten gebouwd, soldaatje spelen, voetjeballen… Ik kwam vaak zo zwart als roet weer thuis na een middagje buitenspelen. Nu heb je in Noordeinde geen plek meer waar dat kan. Nog wel grasveldjes hoor, maar niet meer van die bosjes waar je je in kunt verstoppen en spannende avonturen beleven en hutten bouwen… Das war einmal.
We liepen door de Dobbe en kwamen langs het pleintje waar ik vroeger als kind heel wat speeluurtjes heb doorgebracht. Hier werd gevoetbald en tikkertje gespeeld, geknikkerd of gewoon rondgehangen. En rond Oud & Nieuw werd hier een enorme mat met rotjes uitgerold en afgestoken. Het pleintje zag er nog weken rood van. Nu is het grootste deel van de tegels vervangen door grasveld. Tussen de tweede en derde lantaarnpaal zie je trouwens mijn ouderlijk huis. En in het huis op de hoek, helemaal rechts, wonen mijn oom en tante. In het blok wat je links ziet woont mijn andere tante en heel vroeger woonde in het blok daar weer naast nog een andere tante. Allemaal van moeders kant. De familie woonde dus heel dicht bij elkaar, waardoor ik mijn neefjes en nichtjes regelmatig zag. Wat een fijne herinneringen heb ik hier liggen…
We liepen verder richting het vijf bruggenpad (Marijke, je gordijnen waren al dicht, dus je lag vast al op bed, anders hadden we weer even naar je gezwaaid hoor). De lucht was ondertussen echt waanzinnig mooi van kleur geworden. Eigenlijk niet te doen om dit uit de hand te fotograferen, maar toch een poging gewaagd:
Ik heb hier echt heel veel foto’s van gemaakt. Dus we hebben er best een tijdje gestaan. Onderstaande foto vond ik ook nog wel fraai. Het blauwe uurtje was aangetreden.
We liepen gauw het vijf bruggenpad op anders kwamen we nooit voor donker thuis. Vanaf hier maakte ik foto’s met de Iphone. Verbazingwekkend dat die camera in je telefoon zoveel lichtere foto’s maakt. Op de foto’s van de Sony leek het bijna wel nacht, terwijl op onderstaande foto’s het nog best licht lijkt.
Paul was blij dat hij los mocht lopen, en even later ook wild mocht poepen zonder omruimplicht 😉
Nog een koolzaadplantje tegen de prachtige lucht gefotografeerd:
En daarna zijn we toch echt doorgelopen naar huis. Onderweg kwamen we nog bekenden tegen uit Noordeinde. Die moesten nog een heel rondje via Zevenhoven. Maar het was wel een lekkere avond om te lopen.
Ik deed nog een poging de vlaggen bij de sporthal tegen de donkerblauwe lucht te fotograferen met de sony, omdat het rood zo lekker afstak tegen het blauw. Maar ik moest de ISO dusdanig opschroeven dat het barstte van de ruis. Dus die foto’s zijn afgekeurd.
Thuisgekomen troffen we de buurtjes bij de voordeur. De buuf kwam net thuis met de minibuur, die die middag van de trampoline was gevallen en voor de zekerheid toch maar even naar die bult op zijn elleboog moest laten kijken op de Huisartsenpost. Gelukkig bleek het niet gebroken, maar wel gekneusd. Was sneu geweest als hij zijn nieuwe levensjaar (hij was de volgende dag jarig) in het gips moest beginnen.
Iedereen kroop weer in zijn eigen huisje en wij ploften op de bank. We hadden nog een afleveringen van Boer zoekt H… eh, vrouw te kijken van afgelopen zondag en ook nog een aflevering van Jeroen Krabbé zoekt Chagall.
Boris vond er geen donder aan, die ging lekker gluren naar de buren 🙂
Ik besloot om na de tv programma’s niet meer achter de computer te kruipen om nog te gaan bloggen. Dat zou zeker weer nachtwerk worden. Ik zette wel nog de foto’s van de Sony op de harde schijf en heb ze even vlug doorgekeken. Het waren wel 350 foto’s, holymacoly! Ik besloot dat het uitzoeken en bewerken een mooi klusje voor de vrijdag zou worden.
Het was een fijne trip down memory lane vandaag, een rondje Noordeinde. Het paadje achter Kastol, daar was ik in geen jaren meer geweest. En ondanks dat het allemaal veranderd is daar, die herinneringen raak je nooit meer kwijt…
Vandaag was een drukke werkdag in ons Kabouterhuisje. Ik had op zich maar 1 overleg met de stagiair, om gesprekken voor te bereiden, maar daarnaast had ik gewoon een heleboel te doen, en ook nog eens veel wat eigenlijk niet op mijn to do lijst voor vandaag stond, maar wat wel in me op kwam en me toch belangrijk leek. Ik moet ook altijd zo oppassen dat ik net met drie dingen tegelijk bezig ben…
Ik begon de dag eerst maar eens met een ontbijtje, ondertussen inloggend op het netwerk.
Voor de Corona Quarantaine nam ik mijn ontbijt ook al mee naar werk. Zo vroeg in de morgen heb ik nog geen trek en een beker yoghurt lepelt makkelijk weg achter je computer. Ik mis alleen de cappuccino van kantoor in de morgen. Ik nam er altijd eentje in de morgen, om wakker te worden. De rest van de dag drink ik meestal thee of ik vergeet te drinken als het druk is. Dat is hier thuis trouwens niet anders. Als ik eenmaal een beetje in mijn werk zit, dan kan ik alles om me heen vergeten, en dus ook mijn inwendige mens. Gelukkig doet Paul af en toe nog een beker thee in de aanbieding.
Vandaag werd er dus hard gewerkt hier op kantoor, en ook bij het kantoor hiernaast. We kregen een leuke foto opgestuurd via de Whatsapp, dus wij maakten er natuurlijk ook een paar. En daar zitten we dan samen in een collage, de harde werkers van Witte Kwikstaart 23-25:
Het is wel vaak gezellig @ the office hoor, dat zien jullie wel. Maar soms is het ook tijd voor een wat serieus gesprek, met Boris. Die was vandaag de ‘vergadertijger’ van de dag.
Het wordt al veel minder, maar in het begin van de Corona Quarantaine vlogen de grappen je om de oren. Nu komt er af en toe nog iets voor bij waar je toch van moet lachen. De Henk en Toos van Paul Kusters van vandaag was er zo eentje. En nog heerlijk toepasselijk voor mijn werkgebied, de zorg:
Tja, daar moet je toch niet aan denken met die online vergaderingen, hihi! Wij hadden er vandaag ook weer een paar. Sinds een nieuwe update van Microsoft Teams kun je nu ook een bepaalde achtergrond kiezen, terwijl je eerst alleen je achtergrond kon vervagen. En zo zat ik tijdens de omelet-met-paaskliekjes-lunch ineens in de natuur te picknicken. Zo houden we het tenslotte wel een beetje leuk!
Na de lunch hadden we welgeteld een kwartiertje om heel even een frisse neus te halen voordat Paul weer in een vergadering moest. Dus snel has an jas an en naar buiten. Het was op zich lekker weer, met een zonnetje hoog aan de hemel, maar toch nog erg fris met die wind er bij. Dus toch nog in de winterjas dit keer.
We deden eerst een verrassingskaartje op de bus, dat doen we zo om de paar dagen voor iemand waarvan we denken dat die dat wel leuk zal vinden. Een kaartje is gewoon leuk om te krijgen, dat vinden we zelf ook leuk. En in Corona Quarantaine tijd helemaal. Dus we hebben altijd wel wat op voorraad en anders bestellen we ze bij Sjelle in het Boekhuis. Of we gebruiken kaartje2go, een website waar je zelf je kaartje kunt samenstellen, zelfs met je eigen foto’s er op.
We liepen dit keer langs de school in aanbouw en kwamen nog een mooie bloesemboom tegen. Tegen een strakblauwe lucht tekent die roze pracht zo mooi af.
Ik word er zo blij van. En het lijkt wel of vandaag alles er een beetje groener uit ziet. De straat vlakbij de school, ook al met die mooie bloesembomen:
En dan de boom voor ons oude huis (het eerste Kabouterhuisje, rechts op de hoek), die steeds groener aangekleed begint te raken:
En dan de treurwilg even verderop, die die aan de vijver staat waar we vanuit de keuken op uit keken:
Er is 1 jaar geweest dat het zo hard vroor dat de kinderen er op konden schaatsen en dat de buurman die bij ons in het blok woonde zijn discotheek buiten had gezet. Andere buren hadden weer warme chocolademelk gemaakt. Zo gezellig. Vanuit onze werkkamer kon je het leuk volgen.
We liepen gauw weer verder, het was al bijna 1 uur. Toch eigenlijk wel te kort, zo’n rondje. Zonde om de hele middag nog binnen te moeten zitten. Maar de plicht riep, aan het werk maar weer. We kwamen nu goed op dreef, want uiteindelijk werkten we door tot half zeven. Paul is nog heel even naar de Dagwinkel geweest voor wat dingetjes. We hadden nog zalm liggen in de koelkast, dus die ging in de oven en daar aten we spinazie en pasta bij.
Het smaakte weer opperbest. We eten ook zelden iets wat niet lekker is of mislukt. Hooguit dat we wel eens ingrediënt vergeten, haha! Maar zelfs het diner ging vandaag een beetje in haast, want om 19:00 uur was er weer een persconferentie van Mark en Hugo. Een soort komisch duo, maar dan met serieuze zaken. De boodschap is nog steeds #blijfthuis #houvol #houanderhalvemeterafstand. En daarnaast nog een update van hoe het gaat in de ziekenhuizen en de zorg. Stiekem zitten we soms meer op de gebarentolk te letten dan op wat er gezegd wordt. Sinds het hamstergebaar is ze helemaal trending, En ze doet het ook zo leuk, met veel expressie in haar gezicht. Ik denk dat heel Nederland zich haar nog lang blijft herinneren.
Boris had niet zoveel boodschap aan de persconferentie, hij sliep er gewoon door heen:
Als er eenmaal vis in dat buikje zit, dan is hij de eerste paar uur onder zeil. Effe uitbuiken…
De tulpen van vrijdag zijn inmiddels mooi open. Als ik ze nog wil schilderen moet ik wel snel zijn denk ik. Of toch van het weekend maar weer een bosje kopen… Ik vind het sowieso wel genieten met die bloemen in huis. Kost een paar centjes, maar je geniet!
Na de persconferentie kroop ik nog even achter de computer om nog wat werk klaar te zetten voor de stagiair, voor morgen. Daar moest ik namelijk nog wel even wat voorwerk voor doen en dat kostte me toch meer tijd dan ik dacht. Ook omdat ik ondertussen weer allerlei boekingen voorbij zag komen die vragen bij mij op riepen. En dan ga je zelf toch ook even snuffelen en puzzelen. Moet je eigenlijk niet doen, maar soms is het zo’n leuk werk, dat je de tijd vergeet. Maar om tien uur was het welletjes. Uitloggen en wat anders gaan doen. Foto’s van vandaag op de harde schijf zetten en een blogje tikken. Nog wat dingen voor de fotoclub doen en ook nog wat administratie…
Ondertussen belde moeders nog even om de dag door te nemen. En een rectificatie aan te vragen voor de blog van tweede paasdag. Blijkbaar had ze niks aan de soep gedaan, dat was mijn zus geweest. Potverdrie. Bij deze helemaal rechtgezet hoor 🙂
En ze vroeg of ik voor zondag het menu ging bedenken en net zo’n tassie met ingrediënten bij hun kwam afleveren. Poe, ik ga eens even hard nadenken over het menu. Niet zo uitgebreid dit keer hoor, het is maar een gewone zondag… Maar, iemand nog tips?
Ik kletste ook nog even wat met zus en daarna ging ik toch echt even met mijn blogje aan de slag. Ik red het net voor twaalf uur geloof ik. Een unicum. Straks nog een rondje Wordfeud, ik heb er weer een nieuw spel bij, met Wendy. Nog even en ik kom mijn bed helemaal niet meer in, haha!
Morgen is het donderdag, de laatste werkdag van de week. Nog even druk druk druk en dan weer drie dagen rust. Toch ergens wel fijn, dat je dan helemaal geen afspraken hebt. Dat geeft rust in het koppie.
Tot blogs maar weer, morgen weer een nieuwe dag vol avontuur! 🙂
En toen was het alweer dinsdag en een nieuwe werkdag brak aan… Pfff, dat viel niet mee, weer op tijd op staan na een paar dagen uitslapen en toch wel laat naar bed…
Maar eenmaal beneden in ‘the office’ gaat het al snel, je zit zo weer in het ritme.. Eerst maar eens de e-mail wegwerken en om tien uur een telefonische afspraak om wat dingen door te nemen voor de openstaande opbrengstverrekeningen met Zorgverzekeraars. Elk ziekenhuis maakt afspraken met zorgverzekeraars over wat ze dat jaar aan zorg gaan leveren. En na verloop van tijd wordt zo’n jaar administratief afgerond. Doen we te veel? Dan kan het zijn dat we dat meerdere niet vergoed krijgen, of maar gedeeltelijk. Doen we te weinig, dan is er op zich niets aan de hand. Maar de afstemming met de zorgverzekeraars is soms ingewikkeld, dat gaat op verrichtingsniveau en op factuurniveau, zeker als we in eerste instantie op hoofdlijnen geen aansluiting hebben. Dan gaan we speuren en puzzelen. Mijn favoriete bezigheid.
Vandaag wilde ik tijd maken om wat van deze afrekeningen af te handelen, vandaar de afstemming met een collega hierover.
Boris boeide het allemaal niks, die lag alweer lekker in zijn stoel te maffen…
Om 11 uur was ons werkoverleg. Dit keer had Paul ook een online vergadering, dus ik ging met mijn telefoon in de slaapkamer zitten. Toch wel een raar fenomeen, vergaderen in je slaapkamer. Maar ik kon zo wel even een uurtje languit liggen. Dus ook wel relaxed… In het werkoverleg maken we gewoonlijk een rondje langs alle collega’s, waar iedereen mee bezig is deze week en knelpunten waar men tegenaan loopt. Dan is een uurtje zo om en ik ging weer naar beneden.
Daar was Paul ook al klaar met zijn vergadering en besloten we maar eens vroeg te lunchen. We hadden van zussie nog een lekker stukje quiche gekregen in de tas gisteren, dus die hebben we in de oven gedaan en als lunch verorberd. Lekker, iets hartigs en warms voor de lunch. Smaakte heerlijk!
Omdat Paul nog een vergadering had, gingen we wat later met ‘speelkwartier’. Dat werd een tippeltje supermarkt en weer terug. We gingen een zelfde soort witlofsalade eten als 2e paasdag, maar dan met iets andere ingrediënten, in het kader van kliekjesdag na Pasen. Maar dan moesten er nog wel wat aanvullende boodschappen gedaan worden, anders zou het een karige witlofsalade worden. Paul ging even snel naar binnen en ik ging even op het bankje om me heen kijken.
Er was niet zo veel te beleven, het pleintje waar ander anders zoveel reuring is, is nu helemaal leeg… De kapsalon is dicht, de bakker is op dinsdagmiddag dicht en de kroeg is ook dicht. Een slapend dorpspleintje…
En even later gingen we dus weer linea recta zu hause, back to the office. Daar was het trouwens wel lekker warm, want sinds tweede Paasdag is de temperatuur flink gedaald. Dus lekker bij de kachel weer aan het werk, tot een uur of zes. Ik draaide de witlofsalade in elkaar en Paul deed de aardappeltjes in de airfryer. En smullen maar…
En het smaakte opperbest, de kliekjeswitlofsalade. Mét de walnoten die we gisteren vergeten waren er in te doen. Die geven de salade trouwens wel een bite. Aanrader!
Na het eten gingen we allebei nog heel even aan het werk, om nog iets af te maken. Maar om half negen sloten we allebei af en gingen we nog even een rondje wandelen. Het was nog niet donker, dus dat kon nog wel even.
We liepen richting het fietspad en daar was er nog een mooie lucht te zien, de laatste oranje gloed aan de horizon. Wel een beetje scheve horizon, weer niet op gelet met de Iphone, suf. Maar even geen zin om te bewerken vanavond.
Even verderop het fietspad was er een mooie wolkenlucht te zien die nog net weerspiegelde in de sloot. Wat is het aan de rand van ons dorpje toch af en toe genieten van het uitzicht. Het was trouwens heel erg rustig, qua wandelaars, vanavond. Blijkbaar is iedereen al geweest.
We liepen langs de tennisbanen naar de dijk en daar kwamen we nog heel bijzonder fruit en gekke doosjes eieren tegen…
Gekkigheid…
Eenmaal in onze straat aangekomen was het ‘blauwe kwartiertje’ aangebroken. De lucht krijgt dan een diepblauwe kleur. En juist dan kun je nog mooie foto’s maken. Zeker met een spiegelreflexcamera, maar vast ook met de telefoon, dachten wij.
Dus we liepen terug naar het fietspad, om daar nog een paar hele fraaie plaatjes te maken!
Allereerst de steeds meer uitlopende boom, met onderin de foto nog wat lichtjes van het industrieterrein in Nieuwveen. De boom zelf wordt van opzij verlicht door een lantaarnpaal, maar het lijk t wel een laat avondzonnetje. Heel apart.
De wolken lijken wel onderdeel van de boom te worden, grappig hè?
En hier zie je de master aan het werk!
Zie je hoe mooi blauw de lucht al wordt?
En last but not least, de foto van de dag!
Even door je knieën gaan en je telefoon bijna tegen de grond aan houden en de camera iets naar boven richten en je krijgt dit! Waanzinnig vind ik het. Misschien niet helemaal scherm en barst het van de ruis, maar die kleurencombinatie en de bloem, het spat er van af! En dat witte puntje boven de bloem is de ster/planeet die we de laatste dagen heel fel zien stralen aan de hemel. Ik ben geen deskundige, dus wie het weet mag het zeggen. Maar hij staat er wel op.
Al met al weer een mooi wandelingetje van een half uurtje. Daarmee komt het dagtotaal op 4.680 stappen. Mooi begin van de week na een wat luie paasdagen…
De rest van de avond heb ik besteed aan bloggen en foto’s downloaden en wat administratie. En dan is het alweer tijd om te gaan slapen. Straks nog een rondje Wordfeud en dan morgen gezond weer op!
Tweede Paasdag begon al net zo relaxt als de eerste. Met uitslapen. Ik had voor de vorm nog wel de wekker gezet om half negen, maar ik had nog niet veel puf om er uit te gaan. Dus ik draaide me nog lekker even om tot een uur of tien.
Daarna even rustig wakker worden en een frisse douche genomen om die gourmetlucht uit mijn haar te wassen. En gelijk ook maar het beddengoed in de was gedaan, want mijn kussensloop rook ook naar de gourmet. Het is leuk, dat steengrillen, maar je hele huiskamer ruikt nog een dag lang na. En dan hadden we nog een raampje open.
Eerst maar weer eens ontbijten, of in ons geval, brunchen. Iets minder uitgebreid dit keer. ‘Gewoon’ weer Griekse Yoghurt, een cracker met een gekookt eitje, een sneetje krentenbrood en een kopje thee. Zo konden we er wel weer tegen tot aan het diner.
Even later kwam Sjellie’s cateringservice met de boodschappen voor het avondeten.
We kregen namelijk een do-it-yourself Paasmenu dit jaar. De recepten en alle ingrediënten zaten in de tas.
De soep was al deels voorbereid en ook het toetje was al helemaal klaar. Daar konden we eventueel nog slagroom naar wens aan toevoegen.
En er zat ook nog een lief kaartje bij de boodschappen!
Het was dus de bedoeling dat we alles zelf gingen bereiden, en zus en moeders zouden hetzelfde doen in de Schoolstraat. En dan zouden we via Webex het gezamelijk, maar toch apart, opeten. Geweldig leuk concept, toch?
’s Middags werkte ik nog heel even achter de computer, maar daarna gingen we toch doen wat we het hele weekend al van plan waren; tekenen en schilderen. Paul werkte aan een tekening van Boris en ik tekende een fantasiekonijntje op een paasei. Daarvoor had ik wel Bouli als inspiratie, maar uiteindelijk is het een iets ander konijntje geworden.
Wel heel lief. Het was een klein ansichtkaartje geworden en ik heb hem uiteindelijk aan de buurtjes op de hoek door de bus gegooid, als dank voor hun paaseitjes. En ze waren er blij mee, het wordt een kaartje om te bewaren. Dat is toch leuk om te horen. Ondertussen hadden we trouwens ook heel toepasselijke knabbels met Pasen:
Het was ondertussen al zes uur geworden. De tijd vliegt echt om deze dagen. Maar wat wil je ook als je zo lang in bed blijft liggen… Zus had al geappt dat we rond zeven uur zouden gaan eten, dus we moesten aan de bak!
Het was de bedoeling dat we alles dus zelf gingen bereiden, maar dat we het wel met elkaar gingen opeten, met de laptop op tafel en Webex aan, zodat we elkaar konden zien en horen. Het was even een gedoe met inloggen, maar uiteindelijk zaten we dan gezellig met zijn allen aan tafel, zei het dan wel op afstand. En het was hilarisch. Ons voorgerecht was dan wel klaar en de soep stond ook al in de steigers, maar verder hadden wij nog niets voorbereid. Maar de familie in de Schoolstraat wel. Dus tussen de gangen door hebben wij nog een gekokkereld met hulp, aanwijzigen en het nodige commentaar van de kokkies aan de andere kant van het dorp. Echt lachen af en toe.
En dan nu ons paasmenu. Ik begon met het maken van de carpaccio van gerookte kip en mango. Wij hebben er een culinair meesterwerkje van gemaakt, het zag er echt feestelijk uit.
Paul heeft ondertussen de meegeleverde walnoten gekraakt. Er was geen notenkraker meegeleverd, dus hij moest ander gereedschap uit de kist trekken om het voor elkaar te krijgen…
Maar om zeven uur zaten we dus met zijn allen aan tafel aan de carpaccio. En het smaakte ook echt lekker. Een beetje zoet, maar ook een zoutje er in (zongedroogde tomaat) en verder de lekker rooksmaak van de kip en de frisse sla. Een zalig voorgerecht.
Daarna moesten wij even heel hard aan de slag om de dingen van ons hoofdgerecht te maken, een kippasteitje in bladerdeeg en een witlofsalade. Het kippasteitje moest namelijk nog 25 minuten in de oven en restaurantje de Schoolstraat had het al klaar, help! Dus snel het recept er bij gepakt en de ingrediënten en aan het werk. Eerst de vulling voor het pasteitje gemaakt, onder toeziend oog van de chefkokkies uit het Noordeinde.
Daarna het pasteitje in elkaar gezet, voorzien van mooi randje (tip van mama Gerda) en bestreken met ei voor een mooie glans er op. Ondertussen zette Paul de witlofsalade in de steigers. Eigenlijk ging het nog best snel, ik denk dat met een kwartiertje het pasteitje wel in de oven stond en was de witlofsalade ook al een heel eind op streek.
Eindelijk, tijd voor de preisoep. Die hoefden we alleen nog tien minuten op te laten pruttelen totdat de blokjes aardappel die waren meegeleverd gaar waren. Dat gebeurde dus al tijdens de voorbereiding van het kippasteitje. En er waren nog wat spekjes uit te bakken, maar dat had ik van te voren al gedaan, gelukkig. Zus had ook mooie glaasjes in de tas gestopt, en daar moest de soep in geserveerd worden. Het zag er heel leuk uit, groen met die rode spekblokjes er op. Ik zette het op een klein schoteltje. Het oog wil ook wat natuurlijk. En we aten het met een klein lepeltje. Dan duurde het genieten lekker lang. En dat was het ook, genieten. Echt een lekker soepje van mama Gerda en een beetje van onszelf. Lekker moeder!
De soep was net op en daar ging de kookwekker al. De plakjes ontbijtspek die met de pasteitjes in de oven waren gegaan, mochten er uit. Deze moesten fijn gesneden worden en gingen daarna door de witlofsalade. Daar moesten nog wat meer dingen doorheen, zoals blokjes kaas, sla uit tuin van papa Jaap, een rode ui, rozijnen en een dressing van olie, azijn, creme fraîche en honing.
Een kwartiertje later waren ook de pasteitjes klaar. Mooi goudbruin waren ze geworden, met een lekker krokant korstje bladerdeeg.
Samen op een bordje met de witlofsalade en het hoofdgerecht was klaar om genuttigd te worden!
En het was eventjes stil aan de overkant en ook bij ons. We zaten zo lekker te smullen. Dus helemaal geen tijd om te praten! De witlofsalade was lekker fris. Met deze dressing ook verrassend lekker. En hilarisch om er dan achteraf achter te komen dat de walnoten er niet in zijn gegaan. Heeft Paul voor niks staan hakken. En de Schoolstraat maar gniffelen. Maar het bleek dat die ook geen walnoten hadden gebruikt, want zij konden de notenkraker niet vinden. Ze dachten dat ik die elleboogstoot niet zag aan tafel, haha!
Nou ja, dan gaan de noten morgen lekker in de Griekse yoghurt hoor.
Ik denk dat de witlofsalade nog wel eens op ons menu komt. En het recept voor het pasteitje bewaren we zeker ook. Leuk om eens te maken op een zondag dat we wat meer tijd hebben om te koken, met wat sla er bij is het een complete maaltijd.
We ruimden ondertussen wat op en daarna konden we meteen door naar de laatste gang, het toetje. Die waren al helemaal klaar, dus hoefden alleen nog even mooi op een schoteltje gepresenteerd te worden. Lepeltje erbij et voilá!
En het was een zaaaaaaaaaaaaaaalig paastoetje. Met Mariabiscuitjes verkruimeld op de bodem. Omdat er geen Jezuskoekjes bestaan, volgens zus. Gat in de markt, met Pasen…
Wij hadden geen slagroom, maar moeders reikte het even aan. Ging het maar zo makkelijk, haha.
Na het toetje hebben we nog even na zitten kletsen. Boris kwam ook nog even een kijkje nemen.
En uiteindelijk hebben we gedag gezwaaid en afgesproken dat we volgende week zondag weer gezellig zo samen gaan eten. Omdat het zo toch wel leuk was om te doen.
Het is dat de schone ouders een beetje digibeet zijn, maar anders zouden we ook even zo samen kunnen eten.
De rest van de avond (het was inmiddels al na tienen) hebben we samen nog wat thee gedronken en ben ik met de foto’s in de weer geweest van eerste paasdag en het verslag daarvan. Om daarna gelijk maar tweede paasdag ook te schrijven. Dinsdagavond de rest van mijn administratieve klusje maar afmaken. Daar had ik even geen puf meer voor.
Het was een gezellige tweede Paasdag. Het weer was minder, koud en een hoop woei, dus we besloten lekker binnen te blijven deze middag en te gaan tekenen en schilderen. Daar was ik vrijdag al niet aan toe gekomen door de tandarts en zaterdag en zondag ook al niet, toen wilde ik liever lezen. Maar vanmiddag dus toch eventjes creatief bezig geweest, fijn. Het telekoken met mijn familie was hilarisch en lekker. Natuurlijk is het leuker om met de feestdagen bij elkaar te zijn en samen te koken en te eten. Maar met Corona op de loer is het beter dat niet te doen en dan is cooking apart together toch wel een leuk fenomeen. Mijn zus had het uitstekend voorbereid, de recepten waren goed te volgen en anders kregen we hulp van de overkant. Onze timing was misschien belabberd, maar al met al ging het nog best snel en zat er niet zo heel veel tijd tussen de gangen dat we omkwamen van de honger. Voor herhaling vatbaar dus!
En dan op naar, voor mij, werkweek 3 in Corona Quarantaine. Fijn dat het maar een kort weekje is, drie dagen en dan is het alweer weekend 🙂
Daar nu het feest van Pasen is, Alleluja!
De eerste zin uit een lied dat ik me herinner van vroeger, als ik met mijn ouders naar de kerk ging met Pasen. Zal vast wel uit de gezangenbundel komen. Ik vind het een vrolijk liedje en zo voel ik me ook als ik wakker word op 1e paasdag. De zon schijnt buiten, we hoeven niet op een onchristelijk uur in de kerk te zitten we kunnen Urbi et Orbi terugkijken op een tijdstip dat het mij uit komt. Lang leven het digitale tijdperk!
We beginnen de dag met een brunch, want als je zo laat uit je bed hupst, dan doen we ontbijt en lunch maar gelijk samen. En dan wel een beetje uitgebreid. Kaascroissantje, gekookt eitje, sneetje krentenbrood met spijs… En roomboter er op. Dat hebben we echt alleen met Pasen, Pinksteren en met Kerstmis in huis, voor op het krentenbrood. Zalig Pasen hoor.
Uiteraard wel met gast aan tafel:
Hij kan je ook zo lekker smekend/zielig aan kijken. Dat je haast wel wat móet geven. Maar we doen dat niet hoor. Anders wordt het van kwaad tot erger. Hij krijgt af en toe een klein beetje melk en verder af en toe een kattensnoepje en voor de rest moet hij niet zeuren tot kwart over vijf, vistijd. Er staat immers altijd brokjes in de gang, dus als hij écht honger heeft, eet hij die maar lekker op. Droppie.
Ons Paaskonijn Bouli was ook van de partij. Die wacht je ’s morgens al helemaal blij op in haar hok. Omdat ze dan brokjes krijgt. Maar vast ook omdat ze blij is om ons te zien.
Het is ook zo’n moppie, ons relkonijntje. Soms kan ze oeverloos graven in haar hok. Dat ze na al die jaren nog niet door heeft dat de enige uitgang die er is altijd open staat…
Omdat het 1e paasdag is, is het ook voor de beessies een beetje feest. Boris krijgt extra lekkere vis in saus en Bouli krijgt een knaagstaaf met pitjes en zaadjes.
En wij krijgen paaseitjes, van de buurtjes en van de KVW. We hoefden niet eens te zoeken dit jaar 🙂
Aanvankelijk hadden we wilde plannen vandaag, om te gaan fietsen enzo. Maar uiteindelijk zijn we gewoon thuis gebleven deze middag. Paul was achter de computer aan het werk, een digitaal Paasgrapje heeft hij gemaakt, daar was hij de avond er voor al mee begonnen. Ik vind hem erg grappig:
We hebben ook nog even gefacetimed met Papaul, Mabeppie en Ellis. Die zaten in Alphen aan den Rijn en gingen ook bijna aan de Paasbrunch. Het was wel even grappig om elkaar zo even te spreken. Ik was alleen net te laat om van Ellis en Fig een foto te maken. Next time…
Daarna ging Paul verder achter de computer. En ik? Ik heb heerlijk een hele tijd in mijn boek zitten lezen totdat hij uit was. En nu ben ik alweer begonnen aan het volgende deel. Goh, wat leest dit toch lekker weg…
Rond theetijd haalde ik de cakejes die ik voor ons gekocht had bij Bakker de Kruijf uit de kast. Zulke schattig versierde cakejes, daar krijg je echt een Paasgevoel van. Eigenlijk zonde om op te eten. Maar om ze nou te laten weg schimmelen, nee, dat is zonde. Maar het leek me wel leuk om ze even op de foto te zetten, een Paas stilleventje, zeg maar.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Mijn mooie ‘lekkere dingen’ schaaltje opgezocht en nog een potje met mini narcissen, dat ik bij de Dagmarkt had gekocht en alles naar buiten gesleept. Daar had ik tenminste nog een beetje licht. Ik experimenteerde een beetje met de achtergrond (vaag of juist niet) en de uitsnede (vierkant, landscape of staand). Het is allemaal even leuk geworden, tenminste, ik word er erg blij van.
En voor Feestboek maakte ik uiteindelijk nog een andere foto, zonder de narcissen. Ik zag namelijk dat Bakker de Kruijff een Paasberichtje op Feestboek had gezet en het leek me leuk even te laten weten dat de cakejes er leuk uitzagen en vooral goed gesmaakt hadden. Want na de fotosessie hebben we ze lekker opgepeuzeld bij de thee natuurlijk. En dit is hem dan geworden:
Zeg nou zelf, daar word je toch blij van? O ja, de paaseitjes kwamen dus deels van onze buurtjes (verrassing in de brievenbus) en deels van de KVW (KinderVakantieWeek). Omdat de jaarlijkse speurtocht met eitjes zoeken niet door ging, werden de eitjes, die al waren ingekocht, uitgedeeld aan de klanten van de Dagmarkt. Zalig Pasen 🙂
Het schaaltje kreeg ik jaren geleden cadeau van Ellen, die ik heb ontmoet tijdens mijn allereerste alleengaanden vakantiereis naar Dimaro, in Italië. Zij woonde in Groningen en daar had je een enorm grote leuke winkel met allerlei aardewerk servies. Echt, daar kon je zoveel leuke spulletjes kopen… Als ik bij Ellen logeerde gingen we er steevast even naar toe. En ook even naar de enorme boekenwinkel met meerdere verdiepingen. Ja, Groningen heeft het hoor. Alleen de aardewerken winkel is helaas niet meer… En met de loop der jaren is het contact met Ellen ook verwaterd toen we allebei een relatie kregen. Maar ik heb wat gezellige weekends gehad daar in Groningen. Met hond Boris 🙂
Het werd zo onderhand tijd om ons avondeten wat voor te bereiden. We gingen niet heel culinair uit pakken op 1e paasdag, we hadden besloten om te gaan steengrillen. Een beetje vlees en wat vis en wat groente. En dan lekker op ons gemakje een beetje kokkerellen op de steen.
En dan ook het leuke servies uit de kast, mijn visbordje voor de zalm en knoflookgarnalen:
En dan zout op de steen en grillen maar!
We hadden wel een beetje veel vlees, uiteindelijk hebben we nog een schaaltje overgehouden. Dat komt van de week wel weer een keer op, op kliekjesdag na de Pasen.
Na het eten hebben we alles opgeruimd en toen wilde Boris natuurlijk nog eventjes aandacht…
Het was half twaalf en ik dacht er nog heel even aan om mijn blog te gaan typen, maar ik heb het maar niet gedaan. Dat zou weer nachtwerk worden. Dus ik deed nog een rondje Wordfeud, heb nog wat opgeruimd her en der en uiteindelijk ook lekker gaan slapen. Paul was al in dromenland.
Het was een relaxte eerste Paasdag, moet ik eerlijk bekennen. Normaal zijn we op dit soort dagen altijd wel ‘on tour’, naar de kerk, naar ouders en schone ouders en tussen de bedrijven door met diverse kookproducties bezig. Nu gewoon lekker thuis rommelen en niet te ingewikkeld kokkerellen en zeker niet te veel en te gek gegeten. Alleen ons blokkie om hebben we niet gehad. 2e Paasdag maar weer een poging wagen…
Ons weekend begon uitermate relaxt, met uitslapen. Ik was om een uur of zeven al even wakker, maar heb me nog eens lekker omgedraaid om minstens nog 1 uurtje door te tukken. Maar het werden wat meer uurtjes, ik werd pas rond half elf wakker. Had ik even nodig, blijkbaar. Maar wel een beetje zonde van de mooie dag, het zonnetje scheen volop en dan liggen wij nog in bed…
Dus toch maar gauw douchen, aankleden en naar beneden voor een lekker ontbijtje, nou, eigenlijk mag je dat wel brunch noemen. Op tafel zag ik de tulpen staan die ik gisteren had gekocht. ze gaan al een beetje open na een nachtje in het water.
Ik hoop dat ze niet te hard gaan, want ik wil ze nog wel even mooi op de foto zetten en naschilderen in aquarel. Maar wat een zaligheid, al die bossen bloemen in huis zeg, ik word er zo blij van!
Boris sliep alweer verder in zijn stoel. We beginnen zijn ritme ook al aardig te kennen…
Even later kwam Paul ook naar beneden en konden we gaan eten. Dit keer maar eens geen griekse yoghurt, maar crackers met smeerkaas en theeworst. Weer eens wat anders. Maar wel een lekker kopje thee erbij en dat kon ik gewoon drinken, zonder tandpijn. Die was echt helemaal over. Dankzij de tandarts. Fijn hoor!
De post werd ondertussen bezorgd en die kwam met leuk nieuws! We hadden weer eens wat gewonnen in de postcodeloterij:
Ik vind het wel een leuke prijs, al zou het ook wel eens leuk zijn om die geldprijs eens te winnen! Maar goed, wie het kleine niet eert…
De prijs kan i.v.m Corona echter nog niet uitgeleverd worden, dus we krijgen nog nader bericht wanneer we hem dan wel ergens op kunnen halen.
Na de brunch hadden we niet veel haast om iets te gaan doen. We hadden ook niet echt plannen voor vandaag, behalve dan nog wat boodschappen voor de Paasdagen. Dus we zaten samen wat tijd te verdoen aan de keukentafel met telefoon…
Heerlijk is dat, gewoon een beetje op je telefoon scrollen van het een naar ander. Ik doe altijd een rondje Feestboek, een rondje Twitter en de NOS teletekst app en dan heb je nog afleidingen zoals Whatsapp en de e-mail. En dan nog 20 spelletjes Wordfeud met diverse mensen. Voor je het weet ben je uren verder. Boris staart ons soms meewarig aan. En als hij er genoeg van heeft klimt hij op tafel en eist de aandacht op. Gelijk heeft ‘ie. Anders komt er nooit vis in zijn bakje, dat moet natuurlijk wel gehaald worden in de winkel. Uitgekookt beestje hoor.
Dus na een uitgebreide knuffelsessie met Boris hebben we uiteindelijk toch maar de telefoon weggelegd om boodschappen te doen. Dan konden we daarna mooi nog even in de tuin zitten.
We deden boodschappen in de buurtsuper. Geen fancy paasmenu dit keer, we gaan steengrillen met vlees en vis en tweede paasdag wel kokkerellen, maar de ingrediënten worden bezorgd door Sjellies cateringservice. Dit jaar gaan we telekoken, ieder apart together, ofzoiets. En dan over en weer bezorgen. Het wordt vast hilarisch.
We kwamen moeders nog tegen in de buurtsuper, die moest ook nog wat dingetjes halen. En nichtje Nancy, waarbij ik heel suf een tree blikken ragout met mijn tas op de grond strooide. Lekker bezig weer. Paul grapte nog naar Dick (eigenaar), ‘werpt ze nog eens een blik naar je’. Gelukkig was het blik en geen glaswerk…
We deden ieder voor zich een rondje winkel, ik wilde nog iets bakken met de Pasen, dus ik had een eigen mandje. Maar al snel hadden we alles en konden we weer met volle tassen huiswaarts. Na alle spullen opgeruimd te hebben konden we dan eindelijk de zon in. Met een glaasje water, snoeptomaatjes en een nieuw boek, een chicklit dit keer.
Ik lees met vlagen spannende boeken en romans/chicklit. Nu zit ik duidelijk in de laatste periode. Zal wel door het zonnige weer komen. Even nergens aan hoeven denken, lekker weglezen.
Van een glaasje water kun je nog een aardig abstract beeld maken, tenminste, als je onderstaande foto een beetje cropt. Grappig hoe de lijnen vertekenen in een glas water. En wat is de schaduw zo anders dan wat je eigenlijk in het glas ziet.
Toch maar snel die telefoon weggelegd en heerlijk gaan lezen in mijn boek. Het zonnetje was echt zalig, al ben ik na een tijdje toch in de schaduw gaan zitten om niet te verbranden. Je moet het langzaam opbouwen met de zonuren.
We aten lekker makkelijk vanavond, aspergesoep van de plaatselijke slager een stokbroodje uit de oven en nog een triangelbroodje van de bakker met beleg. Dus deze keer eens geen spaghetti op zaterdag. Dit was trouwens een hele goede vervanging, de soep smaakte heerlijk, lekker romig.
Na het eten las ik nog even verder in mijn boek. Paul die ging nog even een potje voetballen met Kevin en Boris deed nog een rondje regenwaterbronnen in de tuin. Het is toch ook een mafklapper af en toe…
We dronken nog een glaasje fris bij de buren in de tuin, wel op gepaste afstand. Kevin gaf nog wat gitaarsolo’s met bijbehorend vaag gezang weg. En uiteraard nog wat tijd-rek-want-ik-wil-niet-naar-bed-kunstjes natuurlijk. Mooi ventje, ons petekind. Binnenkort wordt ‘ie alweer zes…
We gingen weer naar ons eigen kabouterhuisje en daar ruimde ik de bossen bloemen op die ik twee weken geleden had gekregen, maar nu echt wel uitgebloeid waren. Nu passen de rozen weer op de bijzettafel in plaats van op de grond en staat het meteen weer gezelliger.
Daarna plofte ik op de bank met mijn boek en Paul dook achter de computer om een digitale tekening te maken van iets wat hij vanmorgen bedacht heeft. Een soort Paasgrapje. Het ziet er nu al hilarisch uit, houd social media maar in de gaten, hihi.
Ik zou bijna mijn blog nog vergeten door het lezen in mijn boek maar op de valreep toch nog even een episteltje gemaakt. Het is wel leuk om het nu bij te houden.
Vandaag was het eigenlijk wel een gewone zaterdag, op de vervallen keyboardles na dan. We rommelen op zaterdag meestal wel wat in huis en doen wat boodschappen, verder meestal geen plannen. Ik bedenk me ineens dat we vandaag ook geen wandeling gemaakt hebben. Vanmiddag gingen we de tuin in. En Paul ging na het eten een potje voetballen, dat was al beweging genoeg. En eigenlijk vind ik het ook wel best, ik had een fijn boek en heb een paar uurtjes buiten gezeten vanmiddag. Dat is voldoende frisse neus toch?
Morgenmiddag wil ik er wel even op uit, maar dan wel even ander blokje om dan Zevenhoven. Dat heb ik deze week wel genoeg gezien. En ik zit nog te wachten op de kettingfoto van Miranda, dan kan ik daar misschien ook nog even mee aan de slag met de paasdagen. Sowieso wil ik nog een paar mooie foto’s met paasdingetjes maken. Iets met eieren ofzo. Bij de buurtsuper kocht ik nog een leuk bloempotje in de vorm van een ei met mininarcisjes er in en ik heb twee leuke cakejes bij de bakker gekocht. Eens kijken of ik daar nog een stilleven mee kan maken.
Maar nu ga ik lekker naar bed. Ik neem mijn boek mee, dan kan ik nog een hoofdstukje lezen. Morgen probeer ik toch wat eerder op te staan, om de mis te kijken en dan een gezellig paasontbijtje samen. En daarna zie we wel.
Ik wens iedereen een hele fijne eerste Paasdag. Blijf vooral thuis, ga niet op bezoek en hou vol in de Corona Quarantaine! Het gaat de goede kant op, qua IC opnames, maar het is nog steeds druk in de ziekenhuizen en het personeel daar is hard toe aan paar uurtjes rust en zon, maar zij werken keihard door. Laten we zorgen dat ook zij weer snel gewoon vrije dagen kunnen opnemen. Geniet dus van het mooie weer in Costa del Tunica of Los Balkonnos en maak er wat van, alleen of met je huisgenoten. En laat Corona vooral niet binnen en verspreid het al helemaal niet… Houd die anderhalve meter afstand, maar kijk wel naar elkaar om. Beetje dubbel, maar met wat creativiteit moet dat toch lukken.
Ik wens mijn familie, (feestboek)vrienden en blogvolgers en Zalig Pasen!
Het kruis bij zonsopkomst – vanuit de Stiltetuin in Noordeinde Gemaakt voor het Passionproject van koor Revival uit Zevenhoven
Het is vandaag Goede Vrijdag, maar hij begon wat minder. De tandpijn was niet weg, eerder erger geworden. De paracetamolletjes van de nacht hadden ook niet echt geholpen. Gelukkig mocht ik in de ochtend al bij de tandarts langs komen, dan was ik er hopelijk snel weer van af.
Toen ik beneden kwam was Paul al druk aan het werk en die andere collega was heel diep in dromenland:
Na een hele nacht bij ons op het voeteneind geslapen te hebben zou je denken dat hij wat actiever is in de morgen, maar dat is niet zo, hij ligt de hele morgen alsnog te maffen.
Ik vertrok gauw naar de tandarts in Alphen a/d Rijn. Het was lekker rustig op de weg, dus ik was ruim op tijd. Maar moest wel even wachten. Gelukkig heb ik toch niets beters te doen. Ook hier merkte je trouwens de invloed van Corana. De dames achter de balie zitten achter schermen, bij binnenkomst moest je je handen desinfecteren en er mochten niet meer dan 4 mensen in de wachtkamer zitten. Later begreep ik dat ze maar 1 kamer open hebben, dus eigenlijk alleen de spoedgevallen. Ben ik even blij dat ik nog terecht kon vandaag, zo voor de Pasen!
Nadat ik de tandarts had uitgelegd waar het precies zeer deed, werd er eerst een foto gemaakt. En een proefboring. Daar kreeg ik het wel benauwd van, want dat wilde hij doen zonder verdoving. Maar zodra het zeer deed, mocht ik dat aangeven. Ik zei dat ik hem dan wel aan zijn stropdas zou trekken, ook al had hij er geen een om, haha.
Nou, dat heeft hij geweten, het deed meteen al zeer. Dus hij ging toch maar snel verdoven. Heel fijn, geen pijn.
Bij het verder boren zag hij het al meteen, de zenuw was zo dood als een pier en er kwam pus uit. Dus dat werd een fijne wortelkanaalbehandeling… De tandarts was er wel even mee bezig, maar kon het niet in 1x af maken. Ik mocht die middag nog eventjes terugkomen en dan zou het allemaal wel goed komen.
In de auto checkte ik nog even de berg appjes en Paul had deze foto van Boris gestuurd. Die was even op het aanrecht in het zonnetje gezet door Paul en hij dook gelijk het potje met water in. Wat heeft dat beest toch met water uit potjes en glazen. Hij heeft zelf twee bakken met water staan…
Telefoon uit en ik ging weer richting huis en deed even wat boodschappen bij de Vomar in Ter Aar. We willen samen gaan steengrillen op 1 van de paasdagen en ik wilde wat vis halen voor op de steengrill. Maar de buurtsuper heeft geen verse vis, dus ik ging even naar de grote Vomar. Die had gelukkig wel wat liggen. Het was trouwens best goed georganiseerd daar. Er staat iemand bij de ingang die je een schoongemaakt karretje geeft. Zo houden ze in de gaten hoeveel mensen er binnen zijn, vermoed ik. Ik vond het desondanks nog best druk. En niet iedereen houdt afstand, terwijl ik dat dan weer wel probeer te doen. De winkel stond verder goed vol, qua voorraad, dus waarom hebben mensen dan zo’n haast om voor te dringen? Wacht dan gewoon even, denk ik dan.
Ik had alles wat ik nodig had, dus snel maar weer richting kassa, afrekenen en naar huis. Onderweg zag ik nog een bordje met “paasboeketten”, dus ik daar ben ik even gestopt om wat bosjes bloemen te halen voor de beide moeders en voor twee mensen die wel een opfleurboeketje konden gebruiken. Want niks is leuker dan mensen blij maken met een mooi bosje bloemen met de Pasen, toch?
Daarna ben ik naar mijn ouders gereden om de bloemen af te geven en even een kort praatje gemaakt met moeders. Ik kreeg nog een palmtakje mee, voor in het kruisje boven de achterdeur. Daarna ging ik snel naar door, want ik had diepvriesspullen tussen de boodschappen zitten. Ook nog de andere bloemen weg gebracht en die voor mijn schoonmoeder zou ik gaan brengen voordat ik weer naar de tandarts moest die middag. Het gaat allemaal in een moeite door vandaag…
Thuisgekomen was het dan tijd voor lunch. Omdat het Goede vrijdag was en we dan geen vlees mogen eten volgens de katholieke traditie, had Paul gisteren al zalmwraps bij de visboer meegenomen. Een beker melk erbij met een rietje voor Sophietje. Die verdoving was nog niet uitgewerkt en dat drinkt altijd zo moeilijk. Dan is een rietje een uitkomst.
Van de buurtjes op de hoek hadden we nog een aardigheidje door de brievenbus gekregen voor de Pasen, een zakje met paaseitjes. Wat lief!
Om half twee moest ik alweer richting Alphen en voor die tijd bracht ik nog even de bloemen bij mijn schoonouders langs. Ook hier helaas maar even een kort praatje, want ik moest door naar de tandarts. Ze waren wel blij met die bluhmen, ik kreeg nog een appje van mijn schoonvader met een foto van het eindresultaat in de vaas, leuk!
Bij de tandarts was toch wel even zoet. Ik was er om kwart over twee en ik stond om kwart voor vier pas weer buiten. Het was wel even een klusje om alles weer mooi op te bouwen. Er is zelfs glasvezeldraad bij gebruikt, zei de tandarts. Dus ik heb binnenkort gewoon hele snelle WIFI in mijn mond, haha! Maar dat glasvezel was dus voor de sterkte van de tand, dat hij niet af zou gaan breken. De tandarts was zelf verguld met zijn werk. Ik vind het een topper, om met de kreet van collega blogster Saskia aan de haal te gaan: #mijntandartsiseentopper
Ik ben heel blij dat hij dit zo voor de Paasdagen heeft kunnen doen voor mij, ik heb helemaal geen pijn meer aan die tand, alleen nog wat gevoelig als ik mijn ondertanden er tegen aan zet, maar dat moet ik dan maar gewoon eventjes niet doen. De tandarts zei ook dat dat nog wel een paar dagen zou duren, voordat dat weg was. Ik heb hem en zijn assistente hele fijne Paasdagen gewenst en ging als een blij ei weer de deur uit.
Op de heenweg had ik nog een bloemenstal zien staan en ik besloot daar voor mezelf nog een mooi bosje tulpen te kopen. Die wilde ik komend weekend dan eens na gaan schilderen, ik had vorige week ook een boek gekocht met tips over tulpen aquarelleren.
Het waren meerder bossen voor een zacht prijsje, dus mijn huis staat nu gezellig vol met tulpjes. Ik hou d’r van. Andere jaren had ik ook altijd paastakken, maar daar heb ik helemaal niet aan gedacht, om die te halen. Ik heb ze bij mijn weten ook helemaal nergens gezien.
Ik zag een tulp waar al een bloemblaadje uit stak. Ik zag er een soort gezichtje in, zo leuk, alsof ‘ie zijn tong uitstak:
Ik zette hem om feestboek en iemand zei dat ik er oogjes op moest zetten, dat het dan net een snavel leek. Even met Paul overlegd hoe ik dat zelf voor elkaar kon krijgen, en het was eigenlijk heel makkelijk, er zit een functie bij de fotogallery in de Iphone, waar je ook zelf kunt tekenen op je foto’s. Nou, en dan ziet het er dus zo uit:
Hilarisch toch? Hier gaan we meer mee doen, haha!
We aten lekker vroeg vandaag, paella van de visboer, aangevuld met wat groenten en nog een visloempia uit de oven. Het smaakte allemaal weer voortreffelijk.
Na het eten was het qualitytime met Boris op de keukentafel. Even knuffelen met die doerak, het is een lieverd hoor.
Wat een mooi koppie heeft hij toch, als hij zo strak naar buiten kijkt (hij zag vogeltjes)…
En toen zag hij ineens mijn glas met nog een beetje water er in. Hij dacht dat wel een op te drinken, haha. Maf beest…
We wilden eigenlijk meteen een rondje gaan lopen, maar moesten eerst nog wachten totdat de apotheek langs kwam met de medicijnen die ik besteld had. Dus het werd een wat laat rondje deze keer, maar wel een lang rondje. We liepen over de dijk richting Noordeinde en dan weer over het vijfbruggenpad terug.
We werden getrakteerd op een mooie zonsondergang. Jammer dat ik mijn camera niet mee had genomen (vond ik de zwaar voor dat eind lopen), dus ik moest het met de Iphone vastleggen. En dat is gewoon niet zo’n beste kwaliteit, qua scherpte. Maar toch een mooi sfeerplaatje:
De Iphone maakt alles in een groothoekbeeld, waardoor de zon hier wel klein over komt. In het echt was het een behoorlijke rode bal die onder ging. Je kunt dan wel inzoomen met de Iphone, maar dat is digitale zoom en geen optische zoom, dus je blaast als het ware alleen de pixels op. En dan verlies je dus scherpte. Ik moest het dus met dit groothoekbeeld doen vandaag. Maar het is evengoed mooi.
Veel meer foto’s heb ik niet gemaakt tijdens de wandeling, het was al donker aan het worden en we waren ook gezellig aan het klessebessen onderweg deze keer. Maar toch een rondje van 3.800 stappen gelopen en mijn dagtotaal kwam uit op 5.380 stappen. Dat is toch mooi, aangezien ons middagrondje er totaal bij ingeschoten is dit keer.
Thuisgekomen wilde ik meteen gaan bloggen, maar ik heb eerst alle Iphone foto’s van april uit de Icloud gehaald en op de harde schijf gezet. Ik heb zo’n 17.000 foto’s er in staan en ik wil die toch een keer gaan op slaan. Dus vanaf nu houd ik in ieder geval met ingang van de maand april de kopieslagen naar de harde schijf regelmatig bij en laad ik ze ook in Lightroom. Maar het is wel een vervelend klusje iedere keer, dus ik weet niet of dat ga volhouden na de Corona Quarantaine als alles weer enigszins normaal wordt en er weer activiteiten in de avonduren komen.
Na de kopieerslag begon ik aan mijn blog voor vandaag, in de hoop deze keer voor twaalf uur te kunnen gaan slapen. Maar het liep even anders, ik kreeg nog gezellige telefoontjes van beide moeders die wilden weten hoe het bij de tandarts was geweest. En ik heb ook nog even met zussie bijgekletst over van alles en nog wat. En daarom is het nu weer een latertje geworden. Maar ik kan morgen uitslapen, dus het is niet zo heel erg.
Het was voor mijn gevoel wel een drukke dag vandaag, ik was door de tandartsbezoeken een beetje on tour en ik heb veel meer tijd dan gepland in die tandartsstoel gelegen. Daardoor heb ik vrijwel niets van mijn to do lijstje voor vandaag weten te realiseren. Maar ook spontane dingen gedaan die niet op mijn lijstje stonden.
Nou ja, morgen weer een dag hoor. Ik ga me er niet meer druk om maken. Corona ontwricht toch al de hele samenleving en die is zich ook flexibel aan het aanpassen, dus dat kan ik ook!
Voor nu, lekker slapen en dan morgen gezond weer op. Tot blogs!
En toen was het al weer donderdag, 9 april 2020. De laatste werkdag van de week, voor mij dan, Paul werkt vrijdag ook nog. Paul was al vroeg op vandaag, ik bleef wat langer liggen, mijn bed lag nog zo lekker…
Eenmaal beneden begon ik de dag met mijn bakje Griekse yoghurt en alleen bij het horen van de lepel tegen het schaaltje werd Boris al wakker. En dan gaat hij geduldig zitten wachten totdat hij het schaaltje mag uitlikken. Lief…
De ochtend verliep rommelig met allerlei mails en onverwachte dingen die mijn planning een beetje in de war schopten. Maar er werd een overleg dat in de middag stond gepland verschoven naar later deze maand, dus ergens hield ik weer wat tijd over om de planning in te halen, gelukkig.
De planning van Boris had niet veel om het lijf, dat was vooral veel slapen…
Ik pakte een kop thee en nam een slok en auw! Gisteravond had ik al wat last van een tand, maar dat was eigenlijk net zo plotseling weer over gegaan als het gekomen was. En bij het wakker worden ook niets aan het handje. Maar nu in alle hevigheid een pijnlijke tand. Dus toch maar even de tandarts gebeld, wat verstandig was om te doen, zo vlak voor de Pasen. En ik mag vrijdag gelukkig even langs komen om er naar te laten kijken. En ondertussen aan de paracetamol en de thee eerst maar wat af laten koelen.
We ontvingen vandaag eindelijk de nieuwe telefoons. Die zouden vorige week al geleverd worden en we zijn er al een paar keer voor niets vroeg voor opgestaan, maar vandaag zijn ze dan toch geleverd. De oude set is al meer dan tien jaar oud, maar 1 telefoon deed het al niet meer en de rest is na een gesprek zo leeg. Dus tijd voor nieuwe, dan kunnen we weer lekker urenlang bellen met iedereen. En dat is in deze Corona Quarantaine periode toch wel fijn.
Toen ik naar het toilet ging zag ik de schaduw van de raamslinger van de voordeur op de trap. Een heel apart gezicht, je zag hem twee keer, naast elkaar. Geen idee hoe dit kan.
Rond een uur of 1 was het tijd voor lunch. Beetje luxe deze keer, we hadden nog hamburgers over van gisteren, dus die hebben we op een wit bolletje gelegd, lekker sausje er op, mmm. En nog een broodje met gestampte rat (filet americain). De bedrijfskantine heeft wel een uitgebreid lunch assortiment hier, in ons kabouterhuisje.
Na de lunch gingen we even een kort blokje om, met recht een speelkwartiertje, want Paul had om twee uur alweer een bespreking. We liepen een stukje over het fietspad en langs ons oude huis en ’t Trefpunt weer naar huis. Onderweg kwamen we toch nog wat leuke dingen tegen om te fotograferen.
Het was vandaag de beurt voor de groene bak om aan de straat te gezet te worden. Dit soort dingen gaan gewoon door, Corona Quarantaine of niet… Maar de bakken op straat zijn de enige vandaag die geen anderhalve meter afstand hoeven te bewaren.
Op het fietspad zag ik nog een mooie bloesemboom ergens in de tuin staan. Zo tegen de blauwe lucht steekt dat mooi af.
Even verderop kwamen we bij de drie kleuren heg. Waarschijnlijk toch ooit de verkeerde plantjes gekocht en daarna gedacht, we laten het maar zo? Mij als perfectionist zou het mateloos irriteren…
De witte stammen van de berk doen het op zo’n zonnige dag als vandaag ook goed tegen een blauwe lucht. Je ziet de trosjes met zaad al hangen, nog voor de blaadjes zijn uitgelopen. Die zaadjes ga je straks overal vinden…
Voor een feestboekfotogroep is het thema voor deze week “je eigen schaduw”. Beetje een suf thema, vind ik, je kunt er niet heel veel creatieve kanten mee op tijdens je speelkwartier, je schaduw is niet heel lang (want de zon stond op zijn hoogst). Maar we maakten toch een soort oempaloempa schaduwfoto met zijn tweetjes. Morgen maar eens een serieuze poging wagen en iets met lampjes doen ofzo.
En hier staat Paul nog even mooi met zijn schaduw op de foto, vlakbij de plek waar het oorspronkelijke Kabouterhuisje staat.
Nu moesten we toch wel een beetje doorlopen, anders zou Paul te laat komen voor zijn afspraak. Maar ik zag nog een mooi bloemetje in het zonlicht…
En doorrrr, naar huis en weer achter de laptop en aan het werk. Om kwart voor drie was er nog een extra persconferentie, dus die heb ik nog even gekeken. De kern van de boodschap was dat we ook met Pasen vooral niet er op uit moeten gaan. Ook worden er maatregelen genomen dat groepen wielrenners en motorrijders worden geweerd in gemeenten en dat er wegversperringen komen daarvoor. Mede om te voorkomen dat het te druk met traumagevallen zou worden op de eerste hulp. Want blijkbaar gebeuren er nogal eens wat ongelukken met motoren die uit de winterstalling zijn gehaald. Hier in Nieuwkoop zijn de motorrijders al jaren een bron van ergernis in de Meije / Zegveld. De bewoners worden er horendol van. Ik snap ook niet dat die motorrijders zo massaal en hard door die mooie polderweggetjes heen scheuren. Als je zo hard rijdt dan zie je er toch ook niets van. Neem dan lekker de snelweg.
En die wielrenners, daar erger ik me ook altijd dood aan, als ze in grote groepen denken dat de hele weg van hen is, nergens op lijken te letten en echt schijt hebben aan alle andere weggebruikers. Nu wil ik niet alle wielrenners over 1 kam scheren, maar er zitten aso’s bij…
Maar Mark Rutte kan blij met ons zijn, wij blijven met Pasen lekker thuis. Misschien zaterdag even wat boodschappen doen voor de twee Paasdagen, maar dan lekker genieten van eigen huis en tuin. Dat programma gaat er trouwens ook na dit seizoen mee stoppen. Da’s best jammer, want ik keek het eigenlijk best graag. Het was altijd een mooi moment, zaterdagmiddag kwart over zes en als het dan was afgelopen, dan gaan we eten. Het schijnt in een andere vorm wel terug te komen, maar hoe en wat, dat is nog niet bekend.
Het GFT afval werd dus opgehaald vandaag en ik maakte even een foto van de vuilniswagen met mijn verzameling huisjes in het keukenraam. Die overigens nodig een sopje kunnen gebruiken, net als de binnenkant van de ramen. Mooi klusje voor de vrijdagmiddag…
Van kwart over vier tot vijf uur had ik mijn laatste vergadering van deze week en daarna wachtte er nog een berg e-mailtjes die ik nog wilde afwikkelen. Dus terwijl Paul boodschappen ging doen en ging koken, werkte ik verder door tot een uur of zeven. Mijn werkweek zat er weer op!
We aten een gepaneerde kippending met worteltjes en krieltjes uit de Airfryer. Niet heel bijzonder menu, maar het smaakte lekker na een dagje werken.
Na het eten gingen we nog een rondje lopen, want om half negen kwam de Passion op TV en dat wilden we toch wel graag zien. Dus gauw de wandelschoenen aan en gaan.
De zon was nog niet onder. Paul gaf als tip de zon precies achter de boom te plaatsen, zodat de lucht mooi tot zijn recht kwam. Sfeervol plaatje weer.
Paul kwam weer een vriendje tegen. De kat werd eerst opgejaagd door een enthousiaste husky, maar toen Paul hem later riep kwam hij toch op ons af.
Verboden voor honden, maar niet voor katten, hihi:
Hij liep nog een stuk met ons mee maar uiteindelijk raakten we hem toch kwijt. We liepen over de dijk weer terug naar huis en kwamen langs de kerk. Daar had ik eigenlijk nog geen foto van gemaakt de afgelopen weken tijdens de wandelrondjes. En hij staat er zo mooi bij…
Tegenover de kerk stond nog een mooie bloesemboom, dat ziet er toch prachtig uit…
En daarna was het toch echt tijd om een beetje door te lopen, wilden we op tijd thuis zijn voordat de Passion begon. Uiteindelijk waren we precies op tijd thuis en ploften we op de bank. De liedjes waren mooi, allemaal versies uit eerdere uitzendingen in de afgelope tien jaar, aan elkaar gepraat door Johnny de Mol. Op zich aardig gedaan, maar het haalde het toch niet helemaal bij de andere jaren, waar ik zelf toch door de sfeer tijdens de processie met het kruis en de menigte wat meer mee leefde. Ik miste een beetje de samenhang, zeg maar. Maar er zaten wel hele mooie ontroerende liedjes bij.
Bij het stuk over Pilatus moest ik nog even denken aan onze eigen fotosessie bij de kerk. Voor het Passionproject van mijn koor Revival maakte ik deze foto. Toch wel een bijzonder moment, met koorleden en parochianen als figuranten.
Toch jammer dat we dit jaar door Corona niet onze Passion hebben kunnen opvoeren in Mijdrecht. Ik hoop dat we volgend jaar alsnog welkom zijn daar…
Na de Passion heb ik mijn boek uitgelezen en keken we ook nog de opname van tussen kunst en kitsch terug. En na een rondje zappen was het dan toch alweer bedtijd voor Paul en ging ik nog even een blog schrijven. Maar nu ga ik ook lekker slapen. Vrijdag mag ik een klein beetje uitslapen, maar wacht wel een bezoek aan de tandarts. En dan misschien toch nog wat schilderen, als ik snel weer terug ben. Ik maak maar geen plannen verder, want mij kennende komt er toch geen donder van terecht, haha!
Het is 8 april en alweer de zoveelste mooie zonnige dag op rij. Ik ben nu bijna een maand thuis, 11 maart was die galblaas operatie, en sindsdien is het volgens mij alleen maar mooi weer geweest. Ik moest gelijk aan dat liedje denken, sunny days van Armin van Buuren feat. Josh Cumbee. Heerlijk nummer.
En vandaag was het ook weer zo’n heerlijke sunny dag. En dan is het toch een klein beetje jammer dat je gewoon werken moet. Af en toe keek ik dan ook verlangend naar buiten, maar het zou moeten wachten tot ons ‘speelkwartier’. Aan de slag!
Nu het kwartaal is afgesloten, begint de periode van ‘naar de cijfers kijken’ van de dossiers die ik onder mij heb. Nu had ik voor de afsluiting natuurlijk al het e.e.a. bekeken, dat gebeurt dan volgens een bepaalde checklist. Hiermee kun je nog het e.e.a. bijsturen voordat er wordt afgesloten.
Vervolgens begin je dan na de afsluiting met een cijferbeoordeling. Dan vergelijk je het totaal van vorig jaar, maal 3/12 deel, met de realisatie van de eerste drie maanden van dit jaar. En bij grote afwijkingen ga je dan kijken waar dat aan kan liggen.
Als eerste kijk ik dan naar de reserveringen van eind vorig jaar die zijn vrijgevallen, of daar inmiddels de factuur van is ingediend. Soms zijn die facturen dan net op een andere plek in het grootboek terecht gekomen. Of ze zijn nog niet ingediend en is de divisie vergeten de post alsnog te reserveren.
Het kan ook zijn dat er in het vorige jaar een aantal incidentele posten zaten, die dit jaar niet meer voor komen. Kortom, het is lekker de diepte in, grutten in het grootboek noem ik het altijd, en ik vind het heerlijk. En Boris hield vandaag even horizontaal toezicht 🙂
Vanmorgen had ik ook nog een online vergadering met de stagiair, om een paar besprekingen voor donderdag voor te bereiden, waarbij we de divisies/diensten vragen om nog eens goed naar het gebruik van de verkoopartikelcodes te kijken. Verkoopartikelen zijn administratieve codes die men gebruikt om verkoopfacturen te maken. De regels die je op de factuur ziet, zeg maar. Afhankelijk van het artikel wat men kiest, komt de omzet op een bepaalde plaats in het grootboek terecht. En de stagiair en ik proberen hier weer een beetje structuur en richting aan te geven. Soms wordt een artikel niet zuiver gebruikt en dan komt de omzet dus per abuis op een verkeerde grootboekrekening terecht. En daarnaast willen we ook nog iets bedenken voor een meer standaard omschrijving die mee komt naar het grootboek, zodat het voor ons meer duidelijk wordt wat er nu precies is gefactureerd, op welke periode dat betrekking heeft, etc.
Daarnaast kijken we ook zijdelings hoe de locatie VUMC het grootboek heeft ingedeeld en proberen we de beide grootboekindelingen alvast wat te harmoniseren. Dit, omdat we over een paar jaar, als de juridische fusie echt een feit is, een gezamenlijk financieel systeem gaan implementeren.
Een leuk project dus, wat we hopen in het komende kwartaal af te ronden met een voorstel voor herinrichting en bijbehorende instructie voor de divisies en diensten die verkoopfacturen invoeren.
En toen was het alweer tijd voor lunch. Hadden we gisteren de Kips leverworst, vandaag was het de Kips theeworst. Je zou bijna denken dat we aandelen hebben, haha. Maar nee hoor, theeworst is iets wat we vroeger al op brood aten en bij vlagen vind ik dit erg lekker. Paul had er nog nooit van gehoord, totdat hij mij leerde kennen en het eens proefde en het ook erg lekker vond. Dus zo af en toe halen we het weer eens in huis.
Ik nam even de tijd om de krant door te lezen en daarna gingen we nog even naar buiten, speelkwartier, joehoe!
Raar dat je zo naar dit ommetje kunt uit kijken. Op het werk liepen we ook wel vaak even naar ‘het plein’, naar de Appie. Maar eigenlijk niet vaak naar buiten. Nu was het in de periode voor mijn operatie ook vaak nat en koud weer, dus niet erg aanlokkelijk om een blokje om het gebouw te lopen. Maar zo af en toe spreek ik wel met twee collega’s van buiten de dienst af om bij te kletsen en een rondje AMC buiten te doen. Maar ook dat alleen bij mooi weer.
Het werd vandaag alleen een loopje naar de supermarkt en weer terug. We gingen eerst wat kaartjes posten bij het supermarktpleintje en daarna hebben we gelijk maar boodschappen gedaan.
We hadden bedacht dat we wel wat BBQ-vlees bij de slager konden halen voor het avondeten. En dan niet te gaan BBQ-en, maar het in de grillpan klaar te maken en dan buiten op te eten. We zijn maar met zijn tweetjes en dan ga je niet de BBQ aan steken voor een paar stukjes vlees. Met de grillpan gaat het net zo goed. Ik haalde wat stokbrood bij de bakker en Paul ging de supermarkt in voor de rest van de boodschappen.
Met een volle boodschappentas en een zak kattengrit loop je nu eenmaal niet een groot blokje om, en daarom we gingen meteen weer op huis aan. En dus ook geen foto meer gemaakt, want ik had mijn handen vol 🙂
Thuisgekomen was het meteen weer aan de slag, al is dat wel moeilijk na de warmte van buiten geproefd te hebben. Maar we hadden genoeg te doen, dus braaf aan het werk. Een collega wilde even wat testen met Microsoft Teams, en dat was verder mijn enige afspraak voor die middag. Ik heb verder fijn aan mijn dossier gewerkt totdat het vijf uur was. Toen had ik er geen zin meer in, het zonnetje lonkte en ook op de koffiecorner app zag ik mijn collega’s aftaaien en richting tuin gaan. Dus ikke ook, dacht ik bij mijzelf.
Dus ik ging de tuin in, met een emmertje sop. Om de tuintafel eens schoon te boenen en de groene aanslag te verwijderen. Als we straks buiten gaan eten, mag dat toch wel op een schone tuintafel. Paul was intussen ook al afgetaaid en wiedde nog wat onkruid in de border. Ondertussen hadden we nog een gezellig kletsje met de buuf. Die zat lekker in het zonnetje bij te bruinen.
Paul bakte het vlees in de grillpan en ik dekte ondertussen de tafel. Gezellig de zomerplacemats weer tevoorschijn gehaald en het campingbestek en de gourmetborden van onder uit de kast. Jongens, het lijkt wel zomer, maar we gaan voor het eerst dit jaar wel lekker buiten eten! De minibuuf zei het al, het lijkt wel vakantie!
Wat stokjes en een lapje, beetje sla en tomaatjes en stokbrood met brie. Meer heb je niet nodig voor een lekker maaltje. Achteraf hadden we best een wijntje kunnen nemen… Niet aan gedacht. Water is ook best lekker bij het eten.
Toen de buurman thuis kwam kreeg ik nog een hele mooie bos rozen van hem, echt prachtig zijn ze. Ik had net zondag de bos tulpen van Tygo weggedaan en van de twee bossen bloemen die ik van collega’s van het AMC had gekregen weer één bos gemaakt van de bloemen die nog mooi waren. Dus er kon weer een mooie bos rozen bij. Zijn ze niet prachtig?
Daar kunnen we weer even van genieten de komende periode. Voor de foto staan ze even buiten, maar nu hebben ze een mooi plekje op de salontafel gekregen.
Na het eten ging ik nog even wat lezen in boek op de bank, totdat we even een rondje zouden gaan lopen met de buuf samen.
Het is wel een mooi boek, maar toch iets anders dan dat ik van de schrijfster gewend ben. Een beetje langdradig verhaal in het begin, dat je denkt, waar gaat dit heen?
Maar voor de rest wel heel beeldend geschreven, je ziet het bijna voor je. En het onderwerp dat wordt aangesneden in dit boek, dementie, wordt ook op een bijzondere manier benaderd. Niet op een zware manier, maar wel mooi en treffend en heel voelbaar, met veel liefde. En natuurlijk zit er ook een liefdesdilemma in (zullen ze elkaar krijgen?). Nog een paar hoofdstukken en dan is het alweer uit. En dan weer wachten op het volgende boek van deze schrijfster. En weer verder met de rest van mijn stapeltje boeken die ik afgelopen zaterdag bij zus in de boekwinkel heb aangeschaft. Ik kom de paasdagen wel door hoor.
We gingen om half negen nog even wandelen met de buuf en we liepen in drie kwartier een rondje Zevenhoven. Toch nog zo’n 3.500 stappen. En daarmee kwam mijn dagtotaal ook weer eens wat hoger uit. Vorige week was het gemiddelde 2.075 stappen per dag en vandaag toch nog 4.627 stappen. Morgen weer zoiets of meer, hoop ik.
Het was al een beetje donker aan het worden toen we weggingen, maar toch nog een mooi plaatje kunnen schieten langs het fietspad. Het was een mooie avondwandeling en we hebben, met gepaste afstand, ook weer eens een beetje bijgekletst met de buuf. Gezellig rondje dorp dus.
Al met al voelde ik wel weer mijn schouders tijdens het wandelen. Ik denk dat ik toch te verkrampt aan de keukentafel zit ofzo, het viel me zwaar op het laatst, het lopen. Ik was ook best moe toen we thuis kwamen. We ploften op de bank voor de TV en keken Father Brown op BBC first, maar we hebben totaal gemist wie nou de dader was. Allebei in slaap gesukkeld… Geen idee wat ik heb de laatste dagen, misschien moet ik gewoon niet op die bank gaan zitten, want ik kak gewoon he-le-maal in. Of misschien juist meer er aan toe geven en vroeger naar bed?
In ieder geval ben ik nog net voor het eind van de serie wakker geworden, dus ik heb Paul wakker geschud en zo konden het nog terugspoelen en de clou mee maken. Daarna ben ik toch nog maar even aan mijn blog begonnen terwijl Paul al ligt te slapen. Ik ga ook gauw, want morgen staat er weer een druk programma in mijn agenda. Dan ga ik kijken naar afrekeningen met zorgverzekeraars, weer verder met mijn dossier en verder staan er in de middag nog twee online vergaderingen met de controllers van twee divisies. En daarna heb ik lekker vier hele dagen vrij, joehoe! Ik ben er aan toe, Corona moe…
Na een kort nachtje brak er weer een nieuwe thuiswerkdag aan. Het was de dag van de kwartaalafsluiting, wat altijd weer voor wat extra drukte zorgt omdat normaliter per kwartaal wordt gerapporteerd. En daar waar je op kantoor eventjes naar het bureau van je collega stapt of de telefoon pakt om even snel iets kort te sluiten, gaat de communicatie net even anders, trager. Veel gaat via de e-mail, en dan maar hopen dat iemand snel reageert, zodat je weer verder kunt. Van wie je inmiddels mobiele nummers hebt verzameld, stuur je een whatsappje of probeer je via whatsapp te bellen. En soms kun je het plannen, dan heb je even een call via Microsoft Teams.
De ‘collegaatjes’ hier in huis die waren niet zo onder de indruk, die hadden een uitermate relaxte morgen:
Deze collega liep af en toe wat te rellen in zijn hok, dus dan halen we de bovenkant van de kooi er af, dan wordt ze wat rustiger. En kan ze even voetballen en de bal uit de kooi gooien. Leuk spelletje met je baasjes.
Voor het werkoverleg met de AMC collega’s ben ik naar de slaapkamer verhuisd met de laptop, aangezien Paul ook een online meeting had. Gelukkig kun je de camera van je laptop ook uitzetten, dan zien je collega’s niet hoe je er bij zit 🙂
Verder sleutelde ik die morgen nog wat aan de omzetboeking, vlooide ik de boekingen tot nu toe in mijn dossier door op gekke dingen en deed ik nog wat voorbereidingen voor twee overleggen van die middag, totdat het tijd was voor lunch.
Toch weer brood, wel lekker met rosbief dit keer. En een goed koude beker melk, de witte motor. Dan kun je er wel weer eventjes tegen.
We gingen dit keer ook een rondje lopen, dat paste nog precies in de planning. Je zou denken dat je alle tijd hebt op zo’n thuiswerkdag, maar dat valt dus soms nog vies tegen. We laveren maar een beetje tussen de meetings door vandaag en piepen er nog eventjes twintig minuten uit. En wat was het een fijn zonnetje vandaag buiten. Goed wandelweer. Buiten gekomen zag ik onze auto staan, helemaal onder het stof. Deze maakt in deze weken niet veel kilometers en staat dus letterlijk te verstoffen.
Da’s wel goed voor het milieu en ook wel voor de portemonnee, nu de olieprijs weer langzaam gaat stijgen. We gebruiken de auto eigenlijk alleen nog in het weekend, als we veel boodschappen tegelijk in huis halen en er even op uit gaan. Voor de rest bij uitzondering, want… #blijfthuis
We liepen richting het fietspad en daar kwamen we een mooie reclame op een vrachtautootje tegen die wel typerend was voor hoe ik me af en toe voel als dingen niet helemaal gaan zoals ik wil, dat je zelfs in je pauzewandeling nog moet haasten om je volgende meeting te halen bijvoorbeeld, dat geeft een onrustig gevoel 🙂
Ik stuurde hem voor de grap naar een collega, die durfde niets meer te vragen, haha. Het is goed gekomen hoor. Later had ik alle tijd voor diegene.
Ik dacht dat er voor een themagroep op Feestboek een thema was met ‘schaduw’, dus ik zocht naar interessante schaduwen vandaag. Dit was de meest creatieve die ik zag.
Maar vanavond zag ik dat ik het niet helemaal juist onthouden had, het was ‘je eigen schaduw’. Dus morgen gaan we los op creabea selfieschaduwfoto’s. Heb ik meteen weer een doel voor in het speelkwartier. Toch best leuk, die feestboekfotogroepjes. Het houdt je lekker bezig. Voor een andere groep is het thema geel. Dus daar kan je ook lekker alle kanten mee op. Maar vandaag niet iets gespot wat leuk/fotogeniek genoeg was. Gelukkig heb ik nog een groot archief…
Hadden we vorige week nog de krijttekeningen op de weg van de minibuurtjes die de juffen missen, dan hebben we deze week de hartenkreet van de juffen van de peuterspeelzaal die de kinderen ook heel erg missen. Nu verlangen ze terug naar de tijd dat ze ze soms nog achter het behang konden plakken, het is toch wat…
Maar dit is dus wat zo’n Corona Quarantaine met de samenleving doet. We kunnen alleen maar hopen dat de kids op termijn weer naar school kunnen en dan hebben ze het zeker weten allemaal weten te waarderen en gaan ze graag weer naar school. Thuis les krijgen van je ouders is even leuk, maar als de nieuwigheid er af is… En die ouders zullen er ook blij mee zijn als alles weer normaal wordt. Wat zullen die juffen en meesters extra gewaardeerd worden. Want dat huiswerk, dat is voor de ouders soms ook best pittig. Ik zie de ingewikkeldste rekensommen op Twitter voorbij komen af en toe, met ouders die om hulp bij de oplossingen vragen. Kan me niet herinneren dat ik zulke moeilijke rekenopgaven kreeg op de basisschool. Of ik heb het geblocked…
Vlakbij huis kwamen we nog een grappige tekst op een aanhangwagen tegen, TE HUUP. Het deed me denken aan ‘huup huup huup, Barbaratruc’, van de Barbapappa’s, een tekenserie uit mijn jeugd. Die overigens nog steeds wordt herhaald. Het liedje is echt tijdloos. Kom op bezoek bij Barbapappaaaaaa 🙂
Tja, en toen waren we alweer bij de voordeur. Gauw naar binnen, de volgende meeting in. En daarna nog twee. En tot slot om 17:00 uur nog het online vraag maar raak uurtje van de Raad van Bestuur. Daar had ik me voor aangemeld en je kon dan meekijken met een live verbinding, als een soort webinar. Van te voren kon je nog vragen opgeven. Maar die had ik op voorhand niet echt. Normaal gesproken is dit vragen uurtje in een collegezaal op gezette tijden op de AMC locatie en op de VUMC locatie. En eigenlijk komt het dan meestal niet zo goed uit om er heen te gaan. Maar door Corona gaat zelfs de RvB live en kun je het gewoon thuis volgen, hoe bijzonder is dat.
Er waren verschillende praatjes in dit uur, niet alleen van de RvB leden, maar ook van afdelingshoofden en divisiebestuurders en allemaal in het teken van Corona. Ik moet zeggen dat ik het een bijzondere en heel informatieve sessie vond. We kregen een kijkje achter de schermen en dan hoor je hoe veel er allemaal gebeurt in Amsterdam UMC in zo’n korte tijd. Chapeau voor al diegenen die zich hiervoor inzetten… Ik ben er best van onder de indruk eigenlijk.
Ik las nog even de krant van de dag snel door, daar had ik nog geen tijd voor gehad. Ik heb de krant voornamelijk voor het regionale nieuws. Op normale werkdagen neem ik hem vaak mee naar het AMC, maar zelfs dan kom ik er vaak niet eens aan toe om hem even snel door te bladeren. Maar de stripjes probeer ik wel altijd even te lezen. Dirk Jan had weer een hele actuele vandaag, ik vond hem grappig.
Ondertussen had Paul het eten klaargemaakt. Er stond bami op het menu dit keer. Het is toch altijd weer lastig iets te bedenken voor het eten. Hebben jullie dat ook? Of hebben jullie nog een idee voor een lekker recept voor twee? Wij houden ons aanbevolen 🙂
Om 19:00 uur plofte ik op de bank voor de persconferentie. Ik kijk er alleen al naar uit voor de doventolk, maar ergens leef je er ook elke week naar toe. Waar zal het kabinet mee komen, hoe gaat het met Nederland en vooral, is er al zicht op dat we inderdaad het resultaat gaan zien van die beoogde ‘flatten the curve’? Want daar doen we dit allemaal samen voor.
Vandaag was er niet veel echt nieuws, maar wel een update en een goed verhaal. Ik vind tenminste dat ze wel een goed verhaal hadden. Geen wollige woorden, gewoon lekker duidelijk, to the point. We moeten dit samen doen, blijf thuis met Pasen, ga niet varen, reizen, en zeker niet de grens over. En dat ook nog in het Duits en Frans, als waarschuwing voor de ooster- en zuiderburen. Ik hoop dat het helpt en dat mensen zich hier aan conformeren. Wij gaan in ieder geval wel thuis Pasen vieren. Een beetje lezen, tekenen, schilderen… Misschien steengrillen met zijn tweetjes. Of telecooking (cooking apart together, een CAT-relatie) met zussie en ouders. Het kan allemaal tegenwoordig.
Na de persconferentie dommelde ik in slaap. Blijkbaar ben ik toch best moe na zo’n thuiswerkdag, zodra ik er aan toe geef en ga zitten op de bank en dan niet echt iets doe (boek lezen of iets heel boeiends kijken), dan vallen mijn ogen dicht. Gisteren ook al. Terwijl we niet echt fysieke topprestaties leveren. Het is misschien toch wel geestelijk vermoeiend. Of ik word gewoon een dagje ouder 🙂
We keken verder nog naar het programma van Jeroen Krabbé, op zoek naar Chagall. Wat kan die man toch boeiend vertellen, ik vind het echt een goed programma. Heel informatief ook. Veel achtergrondinformatie over de schilder en de schilderijen, maar ook van het tijdsbeeld van toen (eerste wereldoorlog). We kijken alweer uit naar volgende week dinsdag.
Daarna belde Mabeppie nog en hebben we allebei om beurten even bijgepraat. Ook mijn moeder belde om te vragen hoe het ging. Eigenlijk zat ze met smart te wachten op de blog, haha.
Die was ik inderdaad in tussentijd aan het typen en ik was druk met de fotootjes in de weer. Het is toch altijd weer een leuke, maar best tijdrovende bezigheid. Maar ik heb er nog steeds veel plezier aan en ik vind het fijn aan het eind van dag mijn gedachten even van me af te schrijven.
Al met al een dinsdag met veel gebabbeldebabbel,, e-mail en whatsappjes. Continue prikkels om je telefoon te checken (ik heb alle geluiden uit staan, want daar word je horendol van, maar dat heeft wel een nadeel dat je op gezette tijden moet kijken of er nog berichten zijn), je staat op zo’n dag de hele dag ‘aan’. Ergens dus niet zo gek dat zodra ik ga zitten op de bank, mijn brein rust wil en automatisch de luiken dicht gaan.
Ik denk wel dat Corona er voor zorgt dat we meer ‘verslaafd’ raken aan telefoon, tv en computer/tablet. Ik hoop echt dat we na deze periode ook weer fysieke aandacht voor de mensen om ons heen krijgen. Tip: stuur in deze dagen ook eens een leuk kaartje naar je dierbaren. Want echt, niets is leuker dan af en toe leuke post krijgen. Ik gebruik bijvoorbeeld wel eens ‘kaartje2go’, een website waar je zelf je kaartjes kunt maken, zij drukken hem af en versturen hem voor je. Hoef je er ook niet op uit voor postzegels. Wordt allemaal geregeld. Je kunt zelfs een eigen foto uploaden, hoe leuk is dat? Dus ik zeg, doen mensen! Babbelen via al die apparaten is leuk, maar wie schrijft die blijft!
Voor nu welterusten en voor morgen: gezond weer op!
Elgomar 