En dan was het alweer maandag 27 april, Koningsdag. Of ook wel Woningsdag genoemd, omdat we het dit jaar allemaal thuis moesten vieren. Dat was voor velen natuurlijk een enorme domper. Ons jaarlijkse ik-ga-eens-even-helemaal-los feestje, waarbij de steden en dorpspleinen volstromen met mensen in het oranje, overal muziek klinkt en het bier rijkelijk vloeit, zeker als het mooi weer is, dat jaarlijkse feestje… werd nu in soberheid gevierd. En heel eerlijk gezegd, ik vond het dit jaar één van de gezelligste Koningsdagen (Koninginnedagen ook meegerekend) ooit!
We begonnen de dag met wat uitslapen tot een uur of negen. Daarna relaxed douchen, aankleden en… Het Wilhelmus met het concertgebouworkest én de Koning kijken!
Ontzettend leuk dat de Koning ons toch nog even toe sprak. Ook hij zal zijn jaarlijkse feestje wel missen op zo’n dag van vandaag. Maar ook zij maken er wat van, dat weet ik zeker.
Daarna ben ik snel naar de bakker gegaan, aangezien ik voor ons en voor de Schoolstraat oranjetompoucen had besteld en ik moest een tijd aangeven wanneer ik het kwam halen (om drukte te voorkomen), dus ik moest een beetje opschieten.
Er was helemaal niemand in de winkel toen ik aan kwam, dus geen lange rijen, zoals ik later op feestboek wel voorbij zag komen. Er kwamen wel klanten na mij die niet besteld hadden, maar die kregen helaas nul op het rekest, alles was uitverkocht. Ik denk dat de bakker dat nog nooit heeft meegemaakt in dit dorpje. Heel Nederland wil ineens die oranjetompouce…
Ik kocht ook nog wat harde broodjes voor tussen de middag, voor het avondeten zouden we wel zien. We hadden ook nog spinazieschotel van zondag achter de hand.
Ik pikte Paul op en daarna gingen we in de Schoolstraat koffie drinken mét oranjetompouce. We konden daar buiten zitten op gepaste afstand. Maar zo hadden we toch even een gezellig momentje gepland.
In de Schoolstraat aangekomen stond de oranjevereniging in de straat met een oranje VW-busje. Ze brachten tulpen rond bij mensen die wel een opstekertje konden gebruiken. Je kon hier een tijdje geleden mensen voor opgeven. Ontzettend leuk idee!
En ze moesten bij de overbuurvrouw zijn. Volgens mij was ze helemaal verrast. Leuk!
De caravaan ging weer verder en wij gingen ook gezellig aan de koffie in de tuin. De tompoucen zagen er heerlijk uit. Ik had expres het ontbijt over geslagen.
We hadden er zelfs nog eentje extra gekregen. Daar mocht de Schoolstraat lekker om vechten. Voor nu gingen we even lekker genieten…
De tuin van mijn ouders staat er ook weer mooi bij. Elke keer staat er weer wat anders in bloei, leuk.
En niet alleen wij zaten lekker in het zonnetje, er was ook nog een kikkerprins in de vijver zich aan het warmen aan de zonnestralen. Hij valt bijna niet op.
Zus maakte dit jaar nog een paar leuke staatsieportretten van ons. We kenne zo in een lijssie, haha!
Rond half één gingen we weer naar huis, want om half twee zouden we met een aantal buurtjes meedoen aan de Corona Koningsdag Quiz, die door Buuf Brigitte en Buur Martijn werd georganiseerd. Er zouden zo’n 13 huizen mee doen en iedereen gezellig voor eigen deur op het straatje. Dus de halve schuur leeg gehaald voor stoelen en toch ook maar een parasol, want een paar uur vol in het zonnetje zitten leek me geen goed plan. Ik word na een een kwartier al panisch van de hitte…
We hingen de vlag nog even uit. Een museumstuk, als ik Paul mag geloven.
Die lege bloembak kwam nu goed van pas…
Nou, en daar zaten we dan, stipt om half twee, klaar voor Quiz, op ons straatje!
Dat ziet er toch gezellig uit? We hadden expres wat auto’s verzet, zodat de kinderen nog een kleedjesmarkt konden houden of gewoon gezellig ravotten op de straat. Er kwam deze dag toch nagenoeg geen verkeer door de straat.
Petekind Kevin was nog even naar de Koningsdagkapper geweest voor een oranje verfbeurt. Helemaal leuk, het feest kon beginnen.
De minibuurtjes kwamen de vragen brengen per stuntstep (weer een hip vervoermiddel, ik heb er wel tig voorbij zien roetsjen). De eerste ronde was niet al te moeilijk.
En even later kwam er ook nog catering rond, echt, het was allemaal prima verzorgd. We hoefden alleen zelf voor de drankjes te zorgen.
In totaal waren er vijf rondes en ook nog een vragenronde voor de kinderen. En die arme buuf had het nakijken…
Maar de buurman heeft af en toe ook geholpen met nakijken. En Notaris Ed hield een oogje in het zeil… Het zou wel goed komen met die uitslag.
Boris waagde zich zowaar ook buiten vandaag. Die is normaal gesproken niet zo’n held, zeker niet als het druk is in de straat. Maar vandaag kwam onze oranje kater ook even gezellig Koningsdag mee vieren!
De kleedjesmarkt werd ook even bezocht, het liep niet echt storm. Wij hebben onze vriezer weer wat leger gemaakt door raketjes uit te delen aan de buurtkindertjes. Het was er goed weer voor.
En tijdens het wachten op de uitslag kwam de stemming er al goed in. Dansen en in de polonaise!
Op een gegeven moment stroomde de straat vol met de deelnemende buurtjes. De spanning stijgt…
Wij werden uiteindelijk vijfde (toch wat missers gemaakt in de schattingsronde…), maar onze buurtjes werden eerste, zij het wel gedeeld eerste, dus er moest nog een aanvullende schattingsvraag aan te pas komen voor de beslissende eindstand.
Maar uiteindelijk werden de buurtjes toch nét niet de winnaar…
Maar er werd wel even sportief gefeliciteerd zonder handen, maar met voeten.
Het winnende huis kreeg een lekker borrelpakket, helemaal leuk.
De kids mochten nog iets uitzoeken van het kleedje bij onze buren (dan kwamen die ook nog van hun spulletjes af…). Kevin koos eerst een mooi leesboek, maar daarna toch voetbalschoenen. Dat is toch zijn allergrootste hobby. En gelukkig mag hij binnenkort weer gaan trainen…
Hierna ging het feestje nog even door. De parasol hebben we na verloop van tijd toch maar ingeklapt toen er af en toe een wolkje voor bij kwam en het wat fris werd. Maar tussen de wolken door was het heerlijk. We hebben nog lang zitten borrelen en uiteindelijk met het blokje gegeten. De ene buur bakte pizza’s, de andere frietjes. Wij hadden een kroketje op brood, de spinazieschotel was zo’n gedoe.
Het was nog lang gezellig, maar toen de zon eenmaal onder was, werd het toch wel erg fris en gingen we zo zoetjes aan opruimen en lekker naar binnen. Voor de kids was het onderhand ook wel bedtijd.
Voor ons was het nog wat vroeg om te gaan slapen, dus ik schreef nog even de blogjes van de vrijdag en de zaterdag om wat in te halen. En zo werd het toch nog weer laat en ging ik moe maar voldaan slapen. Wat een leuke en gezellige dag was dit! De Quiz was enorm leuk (bedankt buuf Brigitte!) en goed verzorgd met hapjes. Het weer was fantastisch en de sfeer in de straat opperbest. Wat wil een mens nog meer? Van mij mag het volgend jaar weer, zo’n buurtinitiatief!
Zondag 26 april was weer een gezellige dag in Ons Kabouterhuisje. Gewoonlijk slaap ik altijd een beetje uit en start ik rustig op nu er geen kerkelijke ‘verplichtingen’ zijn. Eerlijk gezegd heb ik ook niet de behoefte om online de kerkdienst te kijken. Ik ben toch meer van het zelf beleven, zelf zingen. Bidden kan ik op elk moment van de dag, als ik zou willen. Noem mij dan maar een lauwe katholiek 😉
Paul is trouwens zelf niet gelovig, maar gaat af en toe wel eens mee als we moeten zingen. En hij speelt zelf met Arti ook wel eens met het koperkwintet in de kerk (met Pasen en Pinksteren).
Ik heb op deze morgen zo mijn eigen beslommeringen te overdenken. Dat behelst niet veel meer dan ‘wat zullen we vandaag eens gaan doen’. Best lekker als dat je enige ‘zorgen’ zijn voor die dag. Meestal hoef ik hier ook niet lang over na te denken, want voor ik het weet vult die dag zichzelf al spontaan in en is het alweer bedtijd. Bij wijze van spreken. Maar, eerst maar eens een kopje tjieno genomen. Altijd een goed begin van mijn dag. Met het ontbijt wacht ik nog even totdat Paul beneden is. Tot die tijd kan ik wel teren op een kopje tjieno. Ik kook ondertussen wel alvast een eitje, want dat duurt altijd even. En anders heb je je ontbijt al half op voordat het ei gekookt is.
Vandaag besteedde ik weer eens wat aandacht aan mijn fotografie weblog (www.margotaartmanfotografie.com). Na ons heerlijke fotoweekend begin maart ben ik in de week erna geopereerd aan mijn galblaas en daardoor had ik nog wat achterstallige bewerkingsklussen. Dus lekker achter de laptop met het kopje tjieno en foto’s uitzoeken van de boerderij in Goudriaan, daarna bewerken en nog een blogje schrijven. Hier was ik tussen de bedrijven door wel even mee zoet op de zondag.
Boris had ook een lazy sunday en keek af en toe lodderig van uit zijn stoel naar wat ik aan het doen was. Hij kan je soms overal volgen met zijn ogen. Maar heel vaak ligt hij lekker ineen gekruld in diepe slaap.
Toen Paul beneden kwam deed ik wat afbakbroodjes in de oven en even later zaten we aan de brunch met gekookt eitje en jus d’orange. Lekker hoor.
Op zondag hebben we eigenlijk altijd maar twee eetmomenten. En als we in de middag vroegtijdig trek krijgen, nemen we een kopje soep ofzo. Of eens een toastje met wat er op. Net wat we in huis hebben.
Na de brunch gingen we beginnen aan het jaarlijkse klusje, de belastingpapieren invullen. Normaal gesproken doet mijn vader dat meestal en dan zitten we er wel naast. Dit jaar besloten we het voor het eerst helemaal zelf te doen. Het meeste is toch al ingevuld, maar je hebt toch altijd weer en papiertje nodig dat je dan net weer niet kunt vinden terwijl je dacht dat je het juist op een speciaal plekje had neergelegd. Aaaargh. Maar na een korte speurtocht was het papiertje toch gevonden en konden we de aangifte snel afronden. We krijgen niet veel extra geld terug, we krijgen maandelijks al een voorlopige teruggave en het middelt zich elk jaar wel ongeveer uit.
Buiten waren de buurtjes ondertussen al druk bezig met het versieren van de straat, vanwege Koningsdag. Er vielen vette prijzen te winnen voor de mooist versierde straat. Wij hadden al een mooie rood-wit-blauw slinger en oranje papieren kroontjes gekregen voor in het keukenraam, gemaakt door de minibuurtjes. We zouden op Koningsdag zelf nog wel wat ander oranjespul van zolder halen…
De rest van de middag werkte ik lekker achter de laptop, totdat het tijd werd om te gaan koken. Er stond weer een kookproductie met de Aartmannetjes op de planning. Ik begon wat spullen te verzamelen en zie daar wat ik vind… De notenkraker. Hadden we dus toch in de keukenla liggen. En Paul maar timmeren op de walnoten en paar weken geleden…
Als eerste stond een spinazie-ovenschotel op het menu. Eigenlijk moesten we aardappelen schillen en puree maken, maar de kleine zakjes aardappelen waren uitverkocht bij de buurtsuper, dus wij deden de makkelijke variant met aardappelpuree een uit een zakje. Ziet er best profi uit hoor!
Ondertussen ontdooide ik een pak spinazie a la crème en bakte ik een uitje met wat knoflook en mager rundergehakt met wat kruiden.
En het geheel moest daarna in laagjes in een ovenschaal (eerst de puree, daarna de gehakt-uienmix en daarna de spinazie) en daaroverheen plakken bladerdeeg (wel gaatjes er in prikken), bestreken met wat eigeel.
Eigenlijk moest je er een grote plak van maken, met een deegroller ofzo en dan moest je het geheel over de ovenschaal heen leggen en de randen er af snijden. Maar onze ovenschaal was niet helemaal gevuld tot aan de rand, dus dat zou toch inzakken. Vandaar dat ik alles er gewoon bovenop gelegd heb.
En zo ging het dan de voorverwarmde oven in, ongeveer 20 tot 30 minuten op 200 graden, net zo lang totdat het bladerdeeg goudbruin is.
Restaurant de Schoolstraat appte ondertussen ook driftig de vorderingen…
Daarna ging ik als een speer door met het toetje. Door de ‘stress’ heb ik de tussenfases niet op de foto gezet, maar het recept voor 2 personen was ongeveer als volgt:
In een glaasje doe je een laagje frambozen (ik had diepvriesframbozen, wel ontdooid natuurlijk). Daar bovenop komt vanillekwark (200 gr volle kwark en de inhoud van een vanillestokje mengen). Daar boven op komt een laagje ananaspuree (eigenlijk verse, maar ik had uit blik, gepureerd met de staafmixer) en als laatste een laagje bastognekoekkruimels. Dus niet te moeilijk, maar het had nog makkelijker gekund met kant en klare vanillekwark denk ik, maar daar zit natuurlijk weer suiker in. Ook de bastognekoek was niet van het oorspronkelijke recept, volgens mij moest er iets van pecannootjes op. Dan is het helemaal een verantwoord toetje.
Het eindresultaat was wel mooi, dus uiteraard even wat fotootjes gemaakt:
Je ziet de vanillespikkeltjes wel goed zo. Dit toetje ging nog even in de koelkast en daarna konden we aan tafel. De planning was al uitgelopen en in de Schoolstraat waren ze al aan het opscheppen. Dus gauw de tafel gedekt, de ovenschotel uit de oven en aanvallen maar! En dan ziet het er ongeveer zo uit op je bord:
Wij vonden het erg lekker, toch ook wel een makkelijk recept. Je hebt niet veel ingrediënten nodig en wij kunnen van zo’n ovenschaal twee dagen eten. Deze komt dus nog wel eens een keer op het menu, doordeweeks.
In de Schoolstraat smaakte het ook goed, daar ging de schaal schoon op. Lekker moeder!
Jaaaa, en dan het toetje. Daar zij wij ook wel van. Eerst maar even mooi presenteren op tafel voordat het opgevroten wordt…
En dan elkaar nog even op de foto, voor het vakantieplakboek…
Ik had er heel veel van verwacht, qua smaaksensatie. Maar de kwark smaakte verder niet heel zoet. Wel naar vanille, maar niet zoetig naar vanille. Het was ook een verantwoord toetje, afgezien van de bastognekruimels, dus het was vast de bedoeling dat het zo zou smaken. Maar misschien een volgende keer wat zoetstof toevoegen aan het geheel.
We namen nog even de antwoorden van de cryptogram van zaterdag door. Moeders had hem nog niet helemaal uit, wij wel, maar wel twee woorden opgezocht, eerlijk is eerlijk.
Om half negen was het natuurlijk weer tijd voor Boer zoekt vrouw, dus we zwaaiden weer even naar elkaar en daarna sloten we af.
Toch wel leuk om zo samen te eten en even te kletsen ondertussen. Voor volgende week zondag gaan wij nu weer wat bedenken, qua menu. Niet te ingewikkeld, gewoon lekker.
We keken naar Boer zoekt vrouw en daarna nog de aflevering van Jeroen Krabbé, op zoek naar Chagall van afgelopen dinsdag en daarna maakte ik nog de blog af over de laatste dag van het fotoweekend, begin maart. Weer wat afgevinkt van mijn lijstje voor deze vakantie. Ik verveel me nog steeds niet!
Op zaterdag startten we maar heel langzaam op. We hadden niet echt plannen, behalve wat boodschappen doen voor het weekend en wat klusspullen terugbrengen daar de eigenaren van die spullen. Het is ook wel eens lekker om gewoon helemaal niets te hoeven en dan maar zien wat de dag ons brengt.
Praktijk is dan wel dat we veel te laat op staan en maar een beetje lummelen aan de keukentafel. Krantje lezen, brunchen (want wel erg laat uit bed geklommen), Wordfeud spelen (ik heb zo’n 23 spelletjes lopen nu) en wat op social media rondscrollen. Twitter is een leuk medium af en toe. Je vindt er grappige dingen, zoals dit:
Deze moest natuurlijk even gedeeld in de koffiecorner app. Eens kijken of we het volgende werkoverleg nog een rijtje vol kunnen krijgen… Want ondanks dat ik vakantie heb, vind ik het toch wel leuk de online meeting even mee te doen komende dinsdag.
We namen uitgebreid de tijd om te brunchen vandaag. Ik had weer trek in een kopje tjieno en verder weer eens een cracker met hüttenkäse genomen en nog een plakje ontbijtkoek zonder suiker. Hüttenkäse smaakt eigenlijk nergens naar, maar met een beetje Aromat er op is het best lekker. En het vult goed. Alleen hadden we geen Aromat meer. Dan maar zonder…
Toen ik de ontbijtboel opruimde, zag ik dat de buurtkindertjes een kleedjesmarkt hielden bij de voordeur. Vorige week hadden ze dat ook al eens gedaan. Alvast voorwerken voor Koningsdag…
Ze hebben best goede zaken gedaan, geloof ik.
Hier nog even wat Boris-spam, die maakte er ook een relaxte zzzaterdag van:
Toen ik mijn tijd zat te verdoen op de telefoon zag ik dat de minibuuf live ging op Instagram, dus na de leuke ervaring van gisteren met vriendje Tygo, ging ik ook hier even kijken wat ze aan het uitspoken was. Ze was eigenlijk gewoon aan het chillen aan de keukentafel en we hebben even wat gekeet, ook nog met de minibuur erbij.
Het zijn toch een stel pretletters, die twee, heerlijk…
Ondertussen was Boris wakker geworden en dat leverde nog een lief plaatje op:
We brachten de geleende klusspullen nog even terug naar mijn ouders en de Bopper. Bij mijn ouders bleven we nog heel eventjes kletsen, maar niet zo lang, want we moesten nog boodschappen doen voor het weekend, en ook voor de kookproductie van zondag. We hadden weer twee lekkere recepten doorgekregen vanuit de Schoolstraat, een hoofdgerecht en een toetje. Maar daar moest nog wel het e.e.a. voor worden ingekocht. Dat gaf ons weer een reden om met zijn tweetjes de supermarkt te betreden. Ik deed boodschappen voor de kookproductie en Paul deed de gewone boodschappen voor het weekend. Hadden we allebei een uitje (erg hè)? Gelukkig was het niet druk in de supermarkt, dan hoefde ik me niet schuldig te voelen.
Had ik eerder deze week spelende haasjes gezien en ook nog een haas in het veld bij onze avondwandeling, zag ik nu weer haasjes op het pleintje bij de supermarkt. Ze staan hier al een hele tijd, maar ze blijven zo leuk, de muzikale haasjes…
We gingen weer snel op huis aan en ruimden alle boodschappen op. Daarna deden we samen een poging de cryptogram uit de zaterdagkrant verder op te lossen. Ik was die middag nog niet veel verder ermee gekomen en ook al staan tegen die tijd meestal wel de oplossingen op internet, ik wilde het op eigen kracht doen. Anders is er ook geen lol aan.
Tja, er is verder niet zoveel over de zaterdagmiddag te vertellen, want we hebben gewoon niet zoveel interessants mee gemaakt. We hebben wel heel lekker gegeten, paddenstoelenrisotto. Met paddo’s, kip, paprika en courgette en risottorijst. Het is heel erg machtig, maar wel erg lekker. Je hebt de rest van de avond geen honger meer, dat scheelt.
Na het eten besloot ik mijn fotografiewebsite weer eens een boost te geven en werkte ik aan een blog over de fototocht door de Biesbosch met mijn fotomatties, begin maart. Ik had hier zoveel foto’s gemaakt, dat ik er nog niet aan toe gekomen was om ze allemaal goed te bekijken en uit te zoeken welke de moeite waren om na te bewerken. En daaruit moest dan nog een selectie volgen voor op de website. Tja, en als je dan eindelijk die selectie hebt gemaakt dan wil je ook meteen dat blog schrijven natuurlijk. En dat kostte me weer een paar nachtelijke uurtjes, maar het was weer zo leuk om te doen.
Mocht je deze blog “Los in de Biesbosch” gemist hebben, dan vind je hem hier.
Het was een leuke zaterdag, niet erg veel wilde avonturen, maar wel een paar leuke dingen gedaan en mijn blog-to-do-lijstje (voor de fotografiewebsite) weer wat kleiner gemaakt. Ik wil alle blogs van het fotoweekend achter elkaar plaatsen, alvorens er weer nieuwe foto avonturen op te zetten. Zo deed ik nog een fotoshoot met drie mooie meiden voor een geboortekaartje. En verder maakte ik in de Corona Quarantaine tijd tijdens wandelingen best heel wat mooie foto’s. Die heb ik wel op mijn ‘gewone’ blog geplaatst, maar ze verdienen ook een plekje op mijn fotowebsite. Misschien maar een lange fotoblog met Coronawandelingen in april. En dan alleen de mooiste foto’s. En uiteindelijk nog een blogje over de aanleiding van het fotobord, wat ik afgelopen zondag heb gemaakt voor bij de voordeur. Jullie begrijpen nu vast wel waarom die anderhalve week vakantie me zo goed uit komen op dit moment 😉
Hè hè, toen was het eindelijk verkansie, voor mij dan. Paul had nog een werkdagje te gaan. Ik heb mezelf getrakteerd op wat uitslapen en rustig opstarten. Ik was vast van plan rond 10:00 uur te gaan aquarellen, dus ik zette wel de wekker om 9:00 uur.
Rond 10:00 uur was ik beneden en ik heb eerst maar eens een lekker bakkie thee genomen. Op mijn oproepje in de schilderlesapp wie er die morgen ging aquarellen reageerde niemand, dus ik besloot wat later daarmee te beginnen en eerst maar eens met mijn foto’s van de donderdagavond aan de slag te gaan. Ik startte de computer vast op en zag ondertussen dat vriendje Tygo online was op Instagram. Da’s leuk, dacht ik, dus ik ging even kijken wat hij aan het doen was. Hij was iets lekkers aan het bakken. Dus ik besloot ook even mee te kletsen, gezellig! En hij ondertussen gewoon lekker door werken. Na verloop van tijd kwam vriendinnetje Liesbeth thuis en zo babbelde ik daar ook nog even gezellig mee en tot slot ook nog even met petekind Roos, want die had ik ook al een eeuwigheid niet gezien. Uiteindelijk hebben we zo gezellig bijna een uur zitten converseren met elkaar, zo leuk! We moeten dit eigenlijk vaker doen, zo online kletsen…
Ik vergat zelfs helemaal mijn ontbijt, dus tegen twaalven had ik best trek. Ik besloot een groentenwrap voor mezelf te maken met kruidenkaas, kipfilet en plakjes paprika.
Het smaakte net zo lekker als het er uit zag, lekker fris en knapperig, en weer eens iets anders dan brood.
We gingen tussen de middag nog een klein blokje om, naar de dagwinkel en weer terug dit keer. Onderweg kwam ik de kruizen in de muur van het gebouw van ’t Trefpunt tegen. Ik fotografeerde ze al eens vanaf de zijkant, maar nog niet frontaal. Er zit een leuk patroontje in. Toch apart dat iemand dat zo heeft bedacht. Ik heb er zelfs kinderen via deze uitsteeksels naar boven zien klimmen. Maar da’s wel lang geleden.
Het was echt superlekker weer buiten, dus het was even genieten van de zon op het bankje voor de Dahaaaag winkel, terwijl Paul naar binnen ging voor een paar boodschappen voor het avondeten.
Het pleintje was weer uitgestorven en de platanen lopen nog niet uit. In de verte staan de bomen al wel veel meer in blad.
Ik zag de schaduw van de plataan op het pleintje en vond het wel een mooie, aparte schaduw. Het leken bijna wel Chinese tekens. Maar misschien zien jullie er wel weer iets anders in?
Hoogdravender dan dit werd het dit keer niet met de fotografie, we gingen ook weer meteen richting huis. Paul had een drukke laatste dag voor zijn vakantie, dus geen tijd voor een uitgebreid rondje. Misschien nog even voor het eten…
Ik ging aan de slag met de foto’s van donderdagavond, even lekker stoeien met Lightroom. Ik had eigenlijk heel veel mooie foto’s gemaakt tijdens ons rondje lopen, ik was wel heel blij met deze serie.
Halverwege de middag kwam Tygo aan de deur met twee heerlijke resultaten van zijn baksessie van die ochtend. Dat was nog eens een lekkere verrassing voor bij de thee vanavond!
En ze smaakten zeker niet naar sponge 😉
Ik las op teletekst dat er nog een persconferentie zou komen om 16:00 uur en die besloot ik te volgen op de computer. Ik dacht dat ze een live filmpje vanaf de perstribune lieten zien en dacht nog, dat is geen anderhalve meter afstand…
Maar het bleek gelukkig een standaard voorfilmpje te zijn, want zodra de persconferentie begon, werd het een ander (veel leger) beeld. Ik vond het al zo raar…
Mark Rutte had weer genoeg te vertellen, maar eerlijk gezegd ben ik dat op het moment dat ik dit schrijf weer een beetje vergeten. Dat krijg je als je hopenloos achterloopt met je blogs… O ja, er kwam er iets meer toelichting op de eerdere de mededeling dat we tot 18 mei in deze intelligente lockdown blijven, dat de basisscholen na de meivakantie deels weer open gaan en dat grote evenementen en sportwedstrijden tot 1 september verboden zijn. De praktische invulling, zeg maar. En de overwegingen daarbij.
Poe, tot 18 mei thuis werken. Nog vier weken. Waarvan anderhalve week vakantie, de komende dagen. Niet dat ik had verwacht dat we uitstapjes konden gaan maken in onze vakantie. Maar we hopen op mooi weer dat we misschien eens ergens anders kunnen gaan wandelen of zelfs met de tekenspullen de natuur in kunnen. Maar het weer voorspelt niet heel veel goeds…
Vriendje Boris lag eind deze middag gezellig tussen twee beeldschermen in en hield me af en toe nauwlettend in de gaten.
zeker als er weer een kom thee op tafel kwam. Hij is zo gek op water, als er maar een glas op tafel komt dan is hij er als de kippen bij om een slokje water er uit te drinken. Wat natuurlijk helemaal niet mag, dus als hij aanstalten maakt om op te staan dan waarschuwen we al dat hij lekker moet blijven waar hij is. Hij heeft twee bakken water staan, de mazzel.
Ik las tussendoor nog even de krant, daar was ik die morgen niet aan toe gekomen. Er stond een Coronaberichtje in over de regio. Uit mijn gemeente waren er t/m april toch 8 al patiënten met Corona opgenomen (geweest) in het ziekenhuis. Het lijkt in onze gemeente nogal mee te vallen, maar ik hoop echt dat het zo blijft…
Ik volg niet veel Corona nieuws, we volgen de persconferenties en we kijken rond twee uur wel altijd even de mededelingen van het RIVM, over het aantal sterfgevallen en opnames op de IC. Het lijkt er op dat we aan het afvlakken zijn en na de meivakantie volgt er daarom versoepeling van de maatregelen die tot nu toe zijn genomen. Maar het zijn echt kleine stapjes.
We aten macaroni die avond en in alle consternatie vergat ik helemaal er een foto van te maken. Maar ik kan jullie verzekeren, pasta di Paolo smaakt altijd goed! En Boris denkt er zo het zijne van tijdens het eten. Komt ze weer met dat telefoonfototoestel…
Na het eten bleven we een beetje aan tafel hangen en om 19:30 uur volgde ik de gratis livestream van Zoom.nl en Fotografen voor elkaar. Deze keer werden er twee online workshops gegeven; een demonstratie in splashfotografie (dingen in het water smijten) en macrofotografie (een bloem fotograferen). Het was weer heel leerzaam, ik heb diverse dingen meegeschreven en ga er binnenkort eens mee aan de slag. Er werd ook nog een nieuw expertboek gelanceerd, maar dat heb ik nog maar even niet besteld. Ik heb nog twee van die leerboeken van ZOOM.nl liggen, dus eerst daar maar eens mee aan de slag.
Na de livestream ben ik nog aan de blog van donderdag begonnen en dit werd weer een latertje. Er zit een beetje de klad in, in het op tijd naar bed gaan. Eens kijken of we dat in de vakantie ook weer eens in goede banen kunnen leiden. Ik was zo lekker bezig na mijn galblaasoperatie…
Ik loop een klein beetje achter met bloggen, maar dat komt omdat ik donderdagavond zoveel leuke foto’s heb gemaakt tijdens ons avondommetje. En die hadden even bewerkingstijd nodig. En aangezien ik nog een leuke andere avondinvulling had gepland, werd dat dus pas vrijdag. Er moet tenslotte nog wel een paar uurtjes geslapen worden, al denken jullie wel dat ik dat bijna niet doe 🙂
Ik begon de dag met een kopje tjieno, al haalt zo’n zakje het niet bij de koffie op het AMC. We moeten het er maar mee doen.
Paul had al thee gezet en de vraag van vandaag was “wat betekent ontspannen voor jou”. Tja, ik weet wel waardoor ik kan ontspannen, maar wat het voor mij betekent? Pfff, wat een diepzinnige vraag voor de donderdagochtend, als je net aan wakker bent. Maar eerlijk gezegd weet ik het antwoord nog niet echt. Misschien ‘opladen’?
Ik ging braaf aan het werk. Om 10 uur hadden we een online koffiemomentje, want mijn collega Pien was jarig vandaag. Normaal vieren we dat ook even met een koffie/thee en wat lekkers. Nu in Coronatijd gaat dat dus gewoon online. Omdat Paul ook in conference call zat, ben ik even lekker buiten in de voortuin gaan zitten, tegen het raam aan in de vensterbank. Wat een heerlijk plekje. Al is het wel wat gek dat iedereen in de straat jou naar die telefoon ziet lullen, haha.
Vlak na deze gezellige koffiebreak had ik nog een afspraak met een collega van een andere afdeling en de stagiair, om ons iets te laten uitleggen over hoe je facturen in voert in het financiële systeem. Dat was wel heel verhelderend, ik moet altijd dingen ‘zien’, om te snappen wat er gebeurt en hoe dingen terecht komen in het grootboek. Dan kun je ook beter bepalen waar het mis gaat en wat je daar dan aan kunt veranderen, bijvoorbeeld door aanvullende werkinstructies te maken of een opfriscursus organiseren. Hier gaan we na mijn vakantie zeker mee aan de slag.
Ik werkte wat ideetjes uit en deed nog wat e-mailafhandeling en daarna was het alweer tijd voor lunch! Echt, soms vliegt de dag echt om. De ochtend meestal sneller dan de middag. Maar dat is omdat dan de meeste overleggen zijn, denk ik. Ik verwende mezelf met een plakje ontbijtkoek en nog een laatste restje roomboter wat nog over was van de Pasen (voor op het paasbrood). Eigenlijk eten wij alleen boter op brood als we een keer hagelslag willen. We nemen al de kleinste kuipjes, maar dan nog gaan ze dan nog vaak over de datum half op de prullenbak in…
Daarna was het tijd voor ons speelkwartiertje. We liepen een wat groter rondje, omdat we niet naar de buurtsuper hoefden dit keer. Buiten gekomen hebben we eens even gekeken hoe leuk ons buurtje al is versierd voor Koningsdag. Links is ons huis en rechts wonen de minibuurtjes (met paps en mams uiteraard), die voor ons ook zo’n mooie slinger hadden gemaakt. Komend weekend moet er nog meer worden versierd, want er zijn dikke prijzen te winnen, dus onze buuf is fanatiek, haha!
We liepen linksom het blok en dan richting de sporthal. Ik zag nog een beetje reflectie in de sloot en vond het wel grappig om de uitlopende boom er ook nog op te zetten. Het is lente! En wat een strak blauwe lucht weer. We treffen het wel tot nu toe in de Corona Quarantaine.
We liepen de dijk op en gingen rechts richting de bushalte halverwege het dorp. Daar zwommen negen eendjes, een beetje opgejaagd door die twee engerds die driftig foto’s van ze stonden te maken. Het leek wel een wedstrijdje, wat ze aan het doen waren. Wel veilig aan de andere kant van de sloot.
Even later bleven ze bij elkaar bij het bruggetje zwemmen. Ze kennen deze mevrouw, zo leuk om te zien. Van haar hoorden we ook dat papa en mama duck al een paar dagen niet gezien zijn. Als dat maar goed gaat met die kleintjes…
Even later waren ze moe van het zwemmen en gingen ze lekker in het zonnetje hun veertjes poetsen en daarna op tuk, duck voor duck.
Wij moesten ook weer door, we hadden maar twintig minuutjes de tijd voordat Paul weer in vergadering moest. In een autologo hadden wij nog een leuk selfiemomentje:
We liepen weer de dijk af richting de nieuwbouw van de school. Je ziet het niet zo goed, maar hier in het grasveldje staat een bronzen paard. De voorjaarsbloeiers zijn al uitgebloeid, helaas. ik had er nog een foto van willen maken, maar we kwamen er telkens niet langs ofzo. Geen idee eigenlijk.
Bij de school deed ik een poging de kraan er in zijn geheel op te krijgen, maar de onderkant kwam er toch niet op. Het is eigenlijk wel bijzonder dat een paar van die betonnen dingen de kraan overeind houden. En ik moet er niet aan denken dat je daar boven in dat hokje moet zitten werken. Laat staan naar boven klimmen.
De onderkant ziet er dan zo uit:
We liepen weer verder en kwamen nog een mooie struik tegen. Fleurig hoor.
En dit bordje is speciaal voor alle chagrijnige mensen die hier het fietspad op gaan. Niet brommen, positief blijven 🙂
Een fotovriendinnetje van me ziet overal gezichtjes in. Wij zagen hier een oud mannetje in. Kromgebogen, of met een rugzak op. Of een hond, met spitse oortjes. Wat zien jullie hierin?
Het maandthema voor Fotogroep Nieuw Perspectief is ‘Boom’. Ik oefende wat, zoekende naar iets interessants, een compositie. Maar ik vind het nog niet super zo. Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik er mee aan moet, met dit thema. Gelukkig duurt de maand mei nog even…
Dat was het weer, qua foto’s tijdens ons ommetje. Op naar huis maar weer, aan het werk. En wat valt het dan tegen om weer aan het werk te gaan als je zo lekker, zonder jas, buiten hebt gelopen. Het liefst wil je lekker op een stoeltje in de zon gaan zitten…
Maar als je eenmaal weer aan het werk bent, dan gaat het meestal wel weer. Onze Boris was redelijk rustig vandaag. Geen klimacties op tafel. Hij liet pas rond een uur of vijf van zich horen. Of meer, hij liet zich zien. Door uitgebreid languit naast mijn stoel te gaan liggen, in de hoop dat je hem ziet en voorziet van zijn dagelijkse lekkere hapje vis in saus.
Die heeft hij uiteraard gekregen en daarna verdwijnt hij gewoonlijk een uurtje richting bank, om uit te buiken. Tegen etenstijd komt hij dan wel weer bij ons aan tafel liggen, in zijn eigen stoel.
Er kwam ook nog leuke post vanmiddag. Nog meer studiemateriaal!
We aten worteltjes met een tartaartje en wat röstirondjes uit de Airfryer. Die gebruiken we nu wel af en toe, voor aardappeltjes uit de oven. Dan hoeven we ze niet te bakken in de olie. En je kunt kleinere porties nemen omdat de rest weer terug kan in de vriezer. En het is sneller klaar dan in de oven. Toch wel een handig ding dus.
Boris zat er ook weer lekker bij. Half omhoog om te kijken of er nog wat voor hem overbleef. Maar dit keer had hij pech, alles ging schoon op. Hij mocht later wel het schaaltje uitlikken van de dubbelvla, maar dat vond ‘ie niet lekker…
Na het eten had ik een online meeting met mijn Koor Revival geregeld. Spontaan ideetje van die middag, dus ik deed een oproepje in de groepsapp, voor wie wilde. We zouden om half negen starten, dus Paul en ik besloten voor die tijd nog even een groot rondje te lopen. En ik nam de spiegelreflexcamera mee dit keer. Heel vaak neem ik hem niet mee en heb ik er spijt van. En nu dus een keer wel. En ik trof het gelijk, toen we het fietspad op liepen zag ik een haas aan de rand van het veld zitten. Ik moest de foto wel behoorlijk uit snijden, maar hij staat er wel op, als je goed kijkt. Hij zit even lekker van het avondzonnetje te genieten. En ik moet toch maar serieus gaan doorsparen voor die telelens, want die mis ik toch wel in mijn assortiment. Maar ja, er kwam even een andere auto tussendoor. Je kunt niet alles hebben. Rustig door sparen.
In de berm kwam ik nog een mooi plantje met witte bloemetjes tegen… Ik moest hem handmatig scherp stellen, de lens wilde niet focussen. Maar het is volgens mij wel goed scherp.
Ik draaide me om en zag nog een ander haasje. En ook wel iets ‘straks’ in deze compositie van woonhuizen. Die lamellen zijn echt helemaal verkleurd, zo geel. Maar op de een of andere manier is het wel een mooi detail in mijn compositie.
We liepen de dijk op, waar we die middag ook al geweest waren. Toen zagen we kleine waterhoentjes, maar ze waren te klein en te verstopt om met de telefoon goed op de foto te krijgen. Toen we in de slootkant stonden begonnen ze wild te piepen en daar kwam pa of ma aangezwommen, die was op een bovengelegen slootje aan het zwemmen. Waarschijnlijk ook even genoeg van de kids in de Corona Quarantaine, haha. Maar de kleintjes zie je, als je heel goed kijkt, in het groen links onder. Twee rode snaveltjes kijken omhoog. Maar pa of moe liet ze mooi zitten, sprak ze vermanend toe en zwom weer weg in de sloot erboven.
Bij de bushalte halverwege de dijk stond nog een mooie boom met bloesem, dus die moest er natuurlijk ook nog even op. Zou voor het thema ‘boom’ kunnen zijn. Maar ook dit vind ik geen heel spannende foto. Wel mooi, dat wel, maar niet spannend.
En daar waren de in eens de eendjes weer! Nu kon ik wat inzoomen en ze iets dichterbij op de foto zetten. Ze vallen alleen bijna niet op omdat er iets in het water weerkaatst wat bijna dezelfde kleur heeft als hun verenkleedje. De rimpeling van het water vond ik wel weer heel mooi. Hier was ik namelijk naar op zoek voor de kettingfoto met Miranda.
Ze zwommen onder de brug door en daar nu staken ze meer af tegen de donkere schaduw van die bloesemboom. Wat een moppies hè, die pulletjes…
Uiteindelijk zwommen ze verder van ons weg en dat vond ik wel een mooie foto. Het onderschrift zou zo iets zijn als “de wijde wereld in”. Voor de bewerking van deze foto heb ik een preset in Lightroom gebruikt, die kwam uit het boek wat ik die donderdag met de post had gekregen, althans, die kon ik downloaden. De preset heet Magisch bos. Ik vind de sfeer wel heel mooi. Een sprookjestitel; drie kleine pulletjes in het Magisch Bos…
Uiteindelijk is dit ook meteen de kettingfoto voor Miranda geworden.
We liepen weer gauw door, anders was ik niet op tijd voor Revival’s online meeting…
De kerk stond mooi in het zonnetje, precies tussen twee bomen door kon ik de foto maken. Alleen jammer van die auto rechtsonder. Dan maar een logo er overheen…
Even verderop zag ik wat schapen lekker smikkelen. Er viel nog wat zonlicht op hun vacht en in het gras achter hun. Ik houd zo van dit moment van de dag. Het licht is zo mooi dan.
En hier kijken we ook nog even naar de kont van het schaap…
We liepen langs de tennisvelden en daar gingen we weer rechts het vijfbruggenpad op, richting huis. In het veld was net een trekker bezig enorm stofwolken achter zich te genereren. Met de ondergaande zon van opzij leverde dit werkelijk fantastische plaatjes op! Op een cruciaal moment weigerde de camera even te focussen (kwam door het stof), waardoor ik het ultieme plaatje voor mijn gevoel gemist heb. Maar evengoed heb ik een mooie serie kunnen maken en ben ik dik tevreden met het eindresultaat na de bewerking. Kijk en geniet, zou ik zeggen…
We hadden hier nog wel een tijdje kunnen blijven staan, maar we moesten echt richting huis. Ik maakte nog wel een paar foto’s van een bloesemboom.
Het zal wel niet lang meer duren voordat deze blaadjes gaan vallen denk ik. Maar nu steken ze nog mooi af tegen de blauwe lucht.
Als laatste foto van ons ommetje nog eentje van het late zonlicht op een boomstam. Zou dit goed zijn voor het thema ‘boom’? Of zouden ze echt een hele boom bedoelen? Er staat er wel eentje in de verte… 🙂
We moesten nu wel stevig doorlopen en precies om half negen zat ik achter de computer. Gauw de vergadering opgestart en daar zat zus al te wachten totdat er iemand online kwam. Even later kwamen er nog een paar koorleden bij en bij sommigen duurde het even en ging het met horten en stoten, maar al gauw hebben we heel gezellig, maar ook serieus met elkaar zitten kletsen. In alle consternatie heb ik er geen fotootjes van gemaakt, maar die kwamen gelukkig via de Revivalapp.
Het was zo fijn weer eens met een paar mensen te spreken zo. We zijn ook wel een heel gezellig en sociaal koor en we missen het allemaal wel heel erg, onze zangavond. En dat zal waarschijnlijk nog wel eventjes gaan duren, zolang er nog geen vaccin is. Je kunt niet met veertig man op anderhalve meter afstand gaan zingen op het altaar. Hopelijk vinden de knappe koppen in deze wereld snel dat vaccin….
Ondertussen was Paul ook op de computer bezig en Boris lag er gezellig tussenin. Steeds relaxter, haha. Het is toch ook een heerlijk beest…
Rond tien huur sloot ik de vergadering af en daarna belde moeders nog even om de dag door te nemen. Daarna heb ik alvast een online meeting met Revival ingepland voor aanstaande woensdag. Het was even een klusje om alle e-mailadressen toe te voegen, maar nu is in principe iedereen uitgenodigd, dus iedereen die wil kan nu deelnemen. En iedereen heeft een instructie e-mailtje gekregen voor hoe je kunt inloggen. Ik hoop dat het dan beter gaat als deze avond. We gaan het zien, het wordt hoe dan ook vast gezellig, de Revivallers kennende…
Ik laadde nog wel even de foto’s van de camera in en keek alvast een beetje naar de stoffoto’s. En zo werd het toch weer wat later dan ik eigenlijk wilde. Uiteindelijk besloot ik de rest voor de vrijdag te bewaren en ging ik ook lekker naar bed. Paul lag er al eventjes in. Hij moest tenslotte nog 1 dag hard werken. Maar daarna hebben we allebei lekker verkansie!
Goh, en dan zijn we alweer over de helft van de werkweek. Nog twee daagjes buffelen en dan hebben we een tijdje vakantie. Paul twee weken en ik anderhalve week. Niet dat we weg gaan, maar gewoon even niets hoeven. Beetje lezen, tv kijken, tekenen en en schilderen, een kleine fotowandeling… Maar zover is het nog niet, eerst nog aan het werk!
Naarmate de week vordert vind ik het altijd moeilijker om uit bed te komen. Dus ik heb me naar de douche gesleept en ben verder rustig opgestart deze morgen. Zelfs even de krant opengeslagen, meestal gaat hij ongelezen of half gelezen de oud papierbak in op werkdagen. In het weekend vind ik het wel heerlijk om de krant uit te spellen.
Maar het nieuws van de dag is natuurlijk het overzicht va de Corona maatregelen. Er was nogal wat om te doen, heel Twitter ging er over los gisteravond. Ik kan me er nog niet druk over maken. Tot 20 mei nog thuiswerken, ik ben eigenlijk wel blij dat ik dat kan. Natuurlijk mis ik de collega’s enorm, maar ik merk ook dat ik veel meer werk verzet dan op kantoor. Gewoon omdat je de reuring en afleiding van de kantoortuin niet hebt.
En om de tot 1 september geen betaald voetbal ben ik eerlijk gezegd ook niet rouwig. Ik mis het voetbal op tv niet en al helemaal het gewauwel er over niet. Vre-se-lijk. Kunnen ze het niet nog langer verbieden? 😉
Er was nog iemand die heel relaxt aan zijn ‘werkdag’ begon, deze hier:
Ik had dinsdag niet eens een foto van hem gemaakt. Alle fans zwaar teleurgesteld natuurlijk… Er was al een verzoek voor een eigen website. Ik zou er een dagtaak aan hebben…
De ochtend vloog voorbij, ik had een marathonbespreking van 2 uur met de stagiair, om wat komende gesprekken samen voor te bereiden en wat voorstellen te maken. Daarna konden Paul en ik even een rondje gaan lopen. Effe ontspanning en die schouders los. Anders komen we straks met RSI klachten uit de Corona Quarantaine.
We zien regelmatig kinderhoofdjes voorbij huppelen hier voor het huis. Die voeren het circuit uit dat met stoepkrijt op de stoep is aangegeven. Blijven ze lekker in beweging.
Bij de buurtjes wordt er al driftig geknutseld en versierd voor Koningsdag (blijf in je woningsdag). De slingers zijn in de maak (ook wij kregen vandaag een hele mooie rood wit blauwe slinger met oranje kroontjes). Willem en Maxima staan hier al op het bordes:
We liepen richting de Dagwinkel en ik zag nog een leuk lijnenspel in het parkeervakkengedeelte.
Paul deed wat boodschappen bij de Dagwinkel en ik haalde bij de bakker een vers broodje voor bij de lunch. Daarna liepen we gelijk weer terug, want met een zak kattengrit loop je niet lekker een ommetje.
Thuisgekomen aten we een broodje, lekker met ham en kaas en een beker koude melk.
Om daarna snel weer aan het werk te gaan. Het plan was om half vijf te stoppen en daarna nog even een langer rondje te gaan lopen. Om te focussen zette ik de koptelefoon met muziek op en eigenlijk heb ik heel lekker zitten werken. Zo lekker dat ik niet in de gaten had dat het ondertussen al vijf uur was. En iemand naast me maar vol verwachting naar me kijken, in de hoop dat ik hem zou opmerken en het schaaltje vis ging voorschotelen…
Paul ging het avondeten bereiden en ik sleutelde nog wat verder met mijn bestandjes. Ik ben bezig met afrekeningen met zorgverzekeraars en bij grote afwijkingen tussen hun opgave en onze administratie ga ik dan in detail uitzoeken waar dat aan ligt. Daar kun je uren mee zoet zijn, maar ik ben nog in de fase van het data verzamelen en dusdanig modelleren dat het vergelijkbaar is met de data van de zorgverzekeraar. Lekker bezig geweest in ieder geval.
We aten pasta met champignonsaus en een stukje zalm. We proberen toch wel 1x per week iets van vis te eten.
Na het eten gingen we nog gauw een rondje lopen, aangezien ik om kwart over zeven een online bijeenkomst van de fotoclub uit Nieuwkoop had. Nu met weer een ander programma, dus ik wilde er wel op tijd mee starten om het een beetje uit te vogelen.
We liepen eerst even naar de brievenbus, want ik was een kaart vergeten te posten toen we die middag boodschappen gingen doen. Daarna liepen we een stukje door en via bij de Ruygenborg gingen we het fietspad op en weer richting huis. We zagen een haas lopen, maar die is echt niet te zien op de foto, h(el)aas. Hij ging wel richting ’t Haasje.
De zon was eigenlijk nog wat te fel om te kunnen fotograferen richting Nieuwveen. En je zag zo mooi de zon schitteren op de klei in het land. Ik heb de zon even net achter de stam gepositioneerd, dan kun je zo naast de stam richting de horizon nog wel zien wat ik bedoel.
Hier had ik de zon net even uit beeld. Dan krijg je dus van die mooie stralen op je foto. Puur toeval hoor, het ging me eigenlijk om die glinstering op de klei. Maar deze is ook best mooi.
Vlakbij huis stond er nog een struik in bloei. Geen idee wat voor struik het is, maar er kwam een indringende geur van af ook. Niet onaangenaam hoor. Maar de bloemetjes waren ook wel mooi, zo in het avondzonnetje. Sfeervol.
Precies kwart over zeven waren we weer thuis en ging ik met de Fotogroep Nieuw Perspectief foto’s bespreken via Jitrix, een tool waarmee je kunt beeldbellen en ook je scherm delen. Dus de host kon dan een presentatie van de foto’s starten en daarna volgde de bespreking. Boris kwam ook nog even kijken…
De bespreking verliep verder wat choatischer dan bij onze fotoclub, maar niet minder leuk hoor. Eerst kwamen de kettingfoto’s aan de beurt. Iemand was begonnen met een foto en daar moest je dan op doorborduren. Ik had ook meegedaan dus ik was wel nieuwsgierig hoe het na mijn foto verder is gegaan.
Ik kreeg een foto van Annemieke Rijfers, een doorkijkje door een oude ton op een steiger, met heel in de verte Pietje Potlood, de watertoren in de Meije.
Foto is gemaakt door Annemieke Rijfers (dit is een screenshot van mijn computerscherm)
Dus ik wilde iets met potloden doen. In de ton lag ook een hoopje donkere aarde. Dus daar heb ik basterdsuiker voor in de plaats genomen. Ik had een soort houten windlicht waar een ronde vaas in ging. Je kijkt hier van boven af die vaas in. Ik bond een setje potloden bij elkaar en net zoveel basterdsuiker in de vaas totdat de potloden een beetje rechtop bleven staan en je het elastiekje niet meer zag. Daarna wilde ik nog dat én de basterdsuiker scherp zou zijn, én de potloodpunten en het houtenplankje. Daar heb ik wel eventjes over gedaan om dat precies goed te krijgen. Ik had uiteindelijk een klein diafragma gebruikt, F16. Ik was er wel groots mee eigenlijk. Dit is ‘m geworden:
Voor het maandthema ‘emotie’ had ik niets ingeleverd. Ik had geen passende foto’s gemaakt in de maand april met dit thema. Maar het was wel leuk om mee te kijken en te praten over wat de rest had aangeleverd.
Tot slot werden de foto’s met het maandthema van maart nog getoond, omdat er nog tijd over was. Daar had ik wel een foto voor aangeleverd. Eentje uit de eerste weken van de Corona Quarantaine.
We sloten de bespreking best vroeg af, we waren er vlot doorheen gegaan en er waren geen andere foto’s meer te bespreken. Maar ook hier gaan we de volgende bijeenkomst ook weer online doen, maar dan met het thema “boom”. Eens kijken wat we daarbij voor creatiefs kunnen verzinnen zodat het fotografisch ook nog interessant is.
De rest van de avond ben ik lekker op tijd aan mijn blogje begonnen, vandaar dat hij al voor twaalven online komt. En dan kan ik ook eens lekker op tijd naar bed.
Morgen de laatste werkdag van de week voor mij (Paul moet vrijdag nog) en daarna heerlijk anderhalve week verkansie, jippie!
Een pakkende titel voor mijn blog verzinnen is niet altijd eenvoudig. Ik zocht even op quotes met dinsdag en kwam niet heel veel tegen, maar deze vond ik dan wel weer aardig. In ieder geval beter dan drukke dinsdag. Want dat was het wel eigenlijk, met name in de ochtend.
Een van de eerste dingen die ik ’s morgens doe is de collega’s in de koffiecorner app goedemorgen wensen. Sommigen beginnen al om half zeven, dat zijn de earlybirds van de afdeling. Dan volgen er gedurende de dag nog wel een paar leuke filmpjes of plaatjes, al dan niet Corona gerelateerd. Vanmorgen vond ik deze wel toepasselijk, om net voor het werkoverleg even te delen:
Ik had in ieder geval geen rijtje vol na afloop van het werkoverleg…
En deze vond ik ook erg grappig:
Ik had die dag in totaal drie online meetings en daar tussendoor moest er nog wat van mijn to do lijstje afgestreept worden. Paul die had ook onderhand de halve dag vergadering, dus het was een beetje een drukke en rommelige dag vandaag.
De ochtend vloog wel zo voorbij. De buuf kwam tussendoor nog lekkere baksels brengen, die waren afgekeurd door de minibuurtjes, bananenpannenkoeken. Ik vond ze wel erg lekker!
En voor de lunch had ik wat te knagen dit keer.
Na de lunch hadden we exact 16 minuten om een rondje te lopen voordat Paul weer in een lange vergaderingsessie moest. Toch maakten we even een ommetje, om er wel even uit te zijn. Het binnen stil zitten word ik op werkdagen wel zat eigenlijk. Ik mis de loopjes die ik op werk heb. Naar de wc is hier om de hoek en de waterkoker is welgeteld vijf stappen dichtbij. Dus kijk ons eens stralen op het fietspad, ha!
We waren op de kop af na 16 minuten weer terug. Keurig gedaan. Buiten bij de voordeur waren de buurtkindertjes ook met beweging bezig. Er was een soort parcours uitgezet:
Alternatieve gymles, leuk!
Paul ging verder aan zijn vergadermarothon en ik probeerde me op mijn taken te concentreren. Nog best lastig om te focussen. Het wilde ook niet zo lukken met wat ik aan het doen was. Dus ik heb maar wat afleiding gezocht in wat andere klusjes die ook nog moesten. En zo werd het toch nog snel half zes, tijd om af te taaien.
We gingen nog even naar de apotheek en de drogist in Ter Aar en langs de slager voor een dubbele kipfilet, dat ingrediënt miste nog voor de nasi van die avond. Bij thuiskomst ging Paul aan de kook en ik deed nog wat dingetjes op de computer. En om zeven uur gingen we aan tafel, terwijl de persconferentie op de laptop aan stond.
De boodschap was niet bepaald verrassend, we plakken nog vier weken thuiswerken er aan vast. Er komt wel wat versoepeling, na 11 mei mogen de basisscholen, het bijzonder onderwijs en de kinderopvang weer open. Hoe en wat, dat wordt maatwerk, maar het is een begin. Ook mag de jeugd weer wat gaan sporten, maar geen wedstrijden, hooguit wat trainen enzo.
Tja, en voor ons volwassenen wordt het afzien, nog vier weken lang niet naar de kapper en de nagelstyliste. Allememachies, we komen als langharige teckels uit deze Corona quarantaine, oei!
Evenementen mogen niet tot 1 september. Dus we gaan niet naar de show van Gerard Joling begin juni en de Beste Zangers in Ahoy was al uitgesteld. Nou ja, wat in het vat zit…
Minder leuk is het dat de horeca ook nog niet open mag, behalve dan afhalen. Dat is wel zuur, maar ik zou ook niet weten hoe je veilig uit eten zou kunnen met een anderhalve meter samenleving. Laten we hopen dat het over een maandje wel gewoon weer kan. En ondertussen af en toe wat lekkers afhalen bij de lokale horeca.
Door alle hectiek van eten tijdens de persconferentie ben ik helemaal vergeten het diner op de foto te zetten. Maar ik kan jullie verzekeren, het zag er heel smakelijk uit en het was lekker, de Nassie en Adriaan, Nassie en Adriaan…
Na het eten had ik nog wat gezellige messenger gesprekken en uiteindelijk gingen we toch nog een rondje lopen. Jeroen Krabbé met op zoek naar Chagall zouden we dan later die week wel een keer kijken.
Het was een mooie avond, maar er stond wel veel wind. Maar dat deerde ons niet hoor. We hebben weer mooie plaatjes geschoten. Hieronder een impressie. Er zitten ook foto’s van Paul tussen.
En ook weer een hoop muggen, helaas…:
Zonsondergang door een bankje gezien:
Even verderop was een boer de klei aan het vermorzelen. Dat leverde weer leuke stofwolken op. En fraaie plaatjes zo bij de ondergaande zon. Toch een klein beetje spijt dat ik de Sony camera niet had meegenomen deze keer…
We liepen verder naar het eind van het fietspad en gingen we daar weer linksaf, richting de dijk en zo weer terug richting huis. De kastanjebomen staan er nu al weer prachtig bij trouwens. We maakten er een paar foto’s van:
En dan die mooie lucht en de weerspiegeling daarvan in de sloot:
Nog een symbolische foto, Nederland gaat voor nog eens vier weken grotendeels ‘op slot’:
Iemand had net zijn voortuintje opgeknapt en blijkbaar is dat voor veel honden een aanleiding om daar eens even lekker te gaan ‘zitten’. Ik hoop maar dat honden kunnen lezen…
Ik zag nog een soort lijnenspel in het gras en de tralies. Er viel ook een apart licht op de tuinslang, maar dat komt op de foto niet goed over. 
Omdat er af en toe ook mensen op de foto moeten staan (wel zo leuk), nog twee foto’s tot slot. Dit laantje lopen we dus de laatste tijd erg vaak naar beneden. Jammer genoeg dit jaar geen lammetjes hier…
En dit is dan wat een Corona Quarantaine met je doet:
Tijd om weer opgesloten te worden in onze eigen Kabouterhuisje-PUK (Psychiatrische Universitaire Kliniek). Deur op slot, gordijnen dicht en morgen pas weer ‘los’.
We zaten nog geen minuut of de telefoon ging. Dat was moeders om de dag door te nemen. En daarna belde ik nog even met Papaul, die was jarig vandaag en die was uiteraard al geappt, verwend met kaart en bloemen, maar nog niet met een telefonische felicitatie. Na een half uurtje gaf ik de telefoon over aan Paul en kon ik met mijn blog van vandaag beginnen.
Eigenlijk weer geen donder meegemaakt, behalve enerverende werkzaken, maar daar kan ik natuurlijk niet altijd over uitweiden. Het was toch een beetje een off day. En ik bedacht me ook dat ik de radio vandaag gemist heb. Of gewoon muziek. Normaal hebben we de radio aan in de huiskamer, maar met de online meetings gaat die uit. En we zaten per saldo van negen uur tot half vier in online meetings vandaag. Voor een volgende keer moet ik er gewoon aan denken om dan de koptelefoon maar aan te zetten en een leuke zender op zoeken. Ik vind 100% NL wel leuk, bij vlagen 538 of Veronica Rockradio en als er echt niets is Skyradio. Moet ik alleen niet ongemerkt gaan meezingen, hihi.
Vanmorgen had ik me voorgenomen om meteen bij het gaan van wekkertje nummer twee er uit te springen en onder de douche te springen. En dat is gelukt. Dus ik zat rond 08:00 uur al beneden achter de laptop. Het kan verkeren…
Eerst maar eens een berg e-mail weggewerkt, blijkbaar was de vrijdag toch nog een productieve werkdag voor velen, gezien mijn inbox. na alle mail beantwoord te hebben, was het tijd voor ontbijt, mijn dagelijkse bakje yoghurt met granoooolala. Waarbij iemand mij de lepel bijna uit mijn mond kijkt tot aan het laatste hapje…
Hij weet dat hij altijd het schaaltje mag uit likken, maar hij houdt het allemaal wel in de gaten hoor!
En ondertussen vergaderen we hier lekker door in ons Kabouterhuisje. Dit was wel een gezellig gesprek geloof ik, haha.
Paul had deze morgen nog een afspraakje buiten de deur en kwam daarna met een lekker kaascroissantje terug, voor bij de lunch. Ik had vrijdag al wat lunchsalades gekocht om het brood af te zweren, maar deze warme verleiding kon ik niet weerstaan…
Uit de oven zijn ze helemaal lekker. Maar daarna ook braaf de lunchsalade opgepeuzeld.
Na de lunch liepen we eindelijk weer eens rondje. Daar was het dit weekend nog niet van gekomen met alle klus- en kookperikelen. Omdat er wat kaartjes op de bus moesten gingen we eerst maar richting ons dorpspleintje. Bij de schlagert vroeg men of ik worst lust…
Best wel. Vooral de wieletjesworst, haha. Gek genoeg weet onze slager wel wat ik bedoel is als ik daarom vraag. Want alle worst is natuurlijk rond als een wieltje. Maar voor mij is dat dus boerenmetworst van deze slager. Die is trouwens echt nergens anders zó lekker. Weten jullie dat ook weer, dat ik dat lekker vind bij tijd en wijlen. Maar even tussen ons gezegd, de slager hier op het dorp is echt een goede slager. Heerlijke filet americain, die je wel liefst dezelfde dag moet opeten, anders verkleurt het, maar hij is tenminste niet zo gif oranje zoals bij de meeste supermarkten. En erg goed BBQ vlees in de zomer. En verder gewoon fijne mensen achter de toonbank. Heb ze nog nooit een dag chagrijnig gezien. Zelfs niet na een nacht doorhalen voor het bereiden van alle kerstbestellingen, toen ik nog in de winkel werkte. Ja, ik kom graag in mijn buurtsupertje. En vandaag ging ik ook even naar binnen om iets te bestellen voor iemand. Maar dat is nog een verrassing 🙂
Paul deed nog wat andere boodschapjes en daarna liepen we nog een blokje om richting de nieuw te bouwen school en over het fietspad weer terug naar ons Kabouterhuisje. Fotografisch was er niet veel nieuws onder de zon, maar deze bomengroep stond er wel prachtig bij! Frisse jonge blaadjes steken mooi af tegen een helder blauwe lucht.
Het was trouwens niet heel warm buiten, als je niet beschut stond. Er stond een frisse bries. Ik was blij dat ik toch nog mijn winterjas aan had.
De eerste afslag rechts leidde alweer naar ons ‘kantoor’ en daar gingen we snel weer aan het werk, genoeg te doen nog. Zoals een bespreking met onze lieftallige assistente over het te volgen brokjesbeleid en de prognose voor de vistoevoer in de komende week. Het lijkt er op dat ‘ie niet helemaal tevreden is. Maar ook hij zal consessies moeten doen in deze Corona Quarantaine… Het is dit, of muizen vangen, haha!
Ik had aan het eind van de middag nog een twee uurs sessie met de accountant, om wat dingen te laten zien en samen door te nemen. Wat is het dan toch handig dat dit op zo’n manier kan, op afstand gewoon werken alsof je naast elkaar aan een computer zit, zoals we dat vorig jaar hebben gedaan. Echt, Corona heeft ook iets goeds te weeg gebracht. Die files kunnen we straks echt wel vermijden door meer thuis te werken en gespreid te forenzen. Alleen werken we op de werkvloer niet met laptops, maar met desktops en daar zit geen luidspreker en camera in het beeldscherm. Dus hoe je dan moet online vergaderen met de thuiswerkers weet ik nog niet zo goed. We gaan er vast iets op bedenken…
Na de twee uur sessie volgde nog een half uur met een andere collega, terwijl Paul een bloemkoolovenschotel in elkaar draaide. En die smaakte maar wat lekker na een hele middag vergaderen!
Na het eten had ik nog even een kwartiertje niks voordat de online clubavond van Fotogroep Aalsmeer begon. Weer twee en een half uur achter een beeldscherm. Maar nu wel voor de hobby.
We hadden een leuk programma vanavond. Een presentatie over filters (techniek en waar je ze voor kunt gebruiken), foto’s met het thema “Corona” (hoe beleeft men deze periode en hoe leg je dit vast) en foto’s zonder thema, dat wij “vrij werk” noemen.
En het werd weer een hele gezellige en leerzame bespreekavond. Ruim 20 leden waren er aanwezig en ook nog een gast van een bevriende fotoclub, om te kijken hoe het er bij ons op zo’n avond aan toe gaat.
Ik heb hele mooie foto’s gezien bij het Corona thema. Ik had de volgende foto’s aangeleverd voor dit thema:
Dit zijn wat mij betreft de dingen die we zonder Corona waarschijnlijk niet hadden gezien; de sobere kinderverjaardag waar we toch iets feestelijks van proberen te maken en de hartenkreet van de juffen en meesters en de totale leegte op het schoolplein…
Voor de rest zijn er ook hele mooie foto’s aangeleverd. Veel vliegtuigen en Schipholfoto’s. Maar ook mooie en symbolische foto’s. Ik vond het een veelzijdige blik op deze bizarre periode.
We hielden ook nog even pauze tussen de twee thema’s door en dat was af en toe hilarisch als mensen vergeten hun camera of microfoon uit te zetten maar daar geen erg in hebben. Vanavond toch maar even in het verslagje een waarschuwing meegegeven voor de volgende keer 🙂
Na de pauze gingen we nog het vrije werk bespreken en ook daar zaten zulke mooie foto’s tussen. Het was fijn dat er zo veel moois te bespreken was, van fraaie landschappen, dierenfoto’s, straatfotografie en persoonlijke projectjes, zoals mijn kikker-druppelsessie:
Ik kreeg diverse tips hoe ik de kikker toch scherp in de druppel zou kunnen krijgen en achteraf kreeg ik via de e-mail nog een voorbeeld toegestuurd. Hier kan ik wel wat mee. Komend weekend maar weer eens opnieuw druppelen…
Rond 22:00 uur was de bijeenkomst ten einde en maakte ik meteen maar even het verslag van deze avond (ik had mee zitten schrijven) en ik mailde dat samen met het programma voor de komende twee weken door. Kan maar gebeurd zijn, nu zat het nog vers in mijn geheugen.
En dan tot slot nog ‘even’ een blogje er uit persen. Op zich niet zulke grootste belevenissen vandaag. Een redelijk saaie, gewone werkdag zelfs. Maar hij is wel omgevlogen en gaf op het eind toch ook wel weer energie, met al die prachtige foto’s van iedereen. Dan krijg je echt zijn om snel weer met de camera op pad te gaan. Je krijgt zoveel inspiratie tijdens zo’n bespreekavond. Fijn is dat. Maar als je er niets mee doet, dan is het na twee dagen ook zo weer weggeëbd. Jammer dat er nog zoiets als werken bestaat hè? Anders was ik er morgen lekker op uit gegaan. Maar nee, morgen weer bikkelen voor de baas. Kijken wat de nieuwe dag ons gaat brengen!
Morgenavond weer de persconferentie. Ik ben benieuwd wat het duo Mark en Hugo ons te vertellen heeft. Ik zag net al iets uitgelekt door RTL Nieuws. Flauw dat ze altijd een scoop menen te moeten hebben. Wacht het nou gewoon lekker af jongûh. En als het toch anders blijkt te zijn is heel Nederland weer over de zeik…
Hoe gaat het trouwens met jullie, de trouwe volgers van dit blog? Houden jullie het nog een beetje vol in de Corona Quarantaine? Heb je ook al een geweldige haardos ontwikkeld, coupe Corona of een Corona baard? Heb je nog mooie dingen mee gemaakt, of juist hele trieste? Laat eens een berichtje achter, als je wilt. Wie weet kunnen we elkaar helpen alles in een nieuw perspectief te zien. Ik kan vanwege mijn diabetes (dus risicogroep) niet veel. Maar ik hoop dat ik een beetje positiviteit kan verspreiden of mensen op weg helpen. We benne op de wereld om mekaar te hellepe niewaar?
Vandaag een extra lange blog, van twee dagen in 1, een weekendblog! Het was een ideetje van moeders, en ik vond het eigenlijk wel een goed idee. De belevenissen van de zaterdag vloeien toch ook weer voort in die van zondag. Dus ik maak er een lekker lang epistel van dit keer.
Zaterdag begon best relaxed, beetje uitslapen en rustig opstarten en wat rommelen op de bovenverdieping tot dat plots de bel ging. Het was de Bopper (ome Koos), die had mijn bord al in elkaar getimmerd. Da’s snel, lijkt Overtoom wel! En helemaal geweldig geworden ook. Stukje vakwerk weer.
Nu moest ik alleen nog zelf de touwtjes er aan bevestigen, maar de Bopper had ook meteen een nietjes-schiet-tang meegeleverd, echt top service! Ik kon bijna niet wachten om er mee aan de slag te gaan!
Maar eerst maar eens de krant uitpluizen. Ehm, daar kreeg ik weinig kans voor, want Boris ging er boven op liggen, de doerak!
En zeg nou eerlijk, op zo’n lieverd kan je toch helemaal niet boos worden? *smelt*
Na een uitgebreide knuffelsessie kon ik dan toch verder met de krant. Toch altijd een lekker moment op de zaterdag, even de krant uitspellen. En natuurlijk de cryptogram maken. Vroeger deden we dat altijd samen met mijn moeder aan de keukentafel. Zeg eens een woordje (=lees de omschrijving eens voor en hoeveel letters), mam… En dan met zijn allen heel hard denken en hopen dat je het als eerste wist. Nu maar even in mijn eentje de hersens kraken straks als ik de krant helemaal heb uitgelezen.
In de bijlage bij de krant kwam ik nog een leuk artikel tegen, over het zien van gezichtjes in dingen. Iets waarvan ik weet dat een feestboekfotovriendinnetje dat vaak doet en af en toe daarvan iets post op feestboek. Er komt nu zelfs een boekje van, dus dat heb ik haar via de whatsapp natuurlijk even laten weten. En het artikel natuurlijk even gelezen. Er zitten echt hele fraaie foto’s bij!
Toen de krant uitgespeld was, ging ik op zoek naar het gezamenlijke menu voor zondag. Ik zou tenslotte iets verzinnen en de boodschappen doen voor ons allemaal, en dan gingen we het net als vorige week apart van elkaar bereiden en opeten, maar ondertussen wel met elkaar praten via de webcam. Ik zocht een lekker toetje (mangomousse) op in een koolhydraatarm kookboek (we letten ook een beetje op de lijn deze dagen) en haalde nog een lekker recept uit het AMC kookboek, geflipte kippetjes. Alleen de naam is al hilarisch genoeg om een plek op het menu te verdienen. Daarnaast beloofde het recept niet te kunnen mislukken, dus succes gegarandeerd. Ik maakte de boodschappenlijst en dan zouden we later die dag alle ingrediënten wel inslaan.
Uiteindelijk kwam Paul ook beneden (die mag op zaterdag altijd lekker uitslapen na een vijfdaagse werkweek) en konden we gaan brunchen. En dan eindelijk even aan die puzzel beginnen. Nog best moeilijk deze week…
We besloten om na de lunch nog even naar Alphen aan den Rijn te rijden, naar Barend van Zwieten, het walhalla voor ons creatievelingen. Het bord van de Bopper had nog een ophangsysteem nodig en dat verkopen ze daar. En ik wilde er nog een quote op zetten en daar had ik Posca-stiften voor nodig (soort verfstiften). Ik wilde het qua kleuren een beetje bij de hal laten passen, die heeft een groot koningsblauw gordijn, wat nog uit de S. van Drielstraat komt, wat zeg ik, ik denk zelfs nog wel uit mijn huisje in de Roggeveldweg in Nieuwveen. Ons kabouters benne zuunig…
Dus eerst maar naar de hobbywinkel. Paul had nog een tekening gemaakt voor de wedstrijd die Barend van Zwieten op feestboek had gezet. Of je een creatieve kaart wilde opsturen (Corona kunst als het ware) en daar is dan een leuke prijs mee te winnen. Dus die tekening heeft hij meteen ingeleverd. Ik liet me even adviseren over de Poscastiften en kocht nog het ophangsysteem en twee napjes aquarelverf die bijna op waren. Dan kan ik weer de hele zomer vooruit. We hebben nog even staan kletsen, uiteraard anderhalve meter afstand. Het is goed om te horen dat het die dag weer een beetje druk in de winkel was. Er zijn niet zoveel fijne winkels in de omgeving op hobbygebied, dus wij blijven daar graag komen. Altijd goede service en ze denken met je mee als je iets wilt laten inlijsten of opplakken (foto’s).
Daarna reden we weer richting huis en we besloten deze keer eens bij de Jumbo in de Herenhof boodschappen te doen. Daar waren we nog nooit geweest en we dachten dat het daar wel rustig zou zijn. Nou, niets is minder waar. We deden allebei apart boodschappen, ik voor het zondagmenu en Paul voor het avondeten van zaterdag. Man man man, wat een ellende als je de winkel niet kent en weet waar wat staat en je een ongeluk zoekt. En ook van die niet te volgen richtingsverkeerpijlen in de winkel (waar niemand zich hier echt aan hield en ikzelf heb ze her en der ook compleet gemist geloof ik). Maar iedereen hield wel afstand, al moest je elkaar in een smal gangpad toch passeren. Maar dan kijk je elkaar even verontschuldigend aan en de tegenpartij knikt dan vaak van ja, kom er maar langs hoor. We lossen het samen wel op.
Maar uiteindelijk heb ik alles van mijn lijstje kunnen vinden en had ik ondertussen Paul ook al gespot, die was al richting kassa gelopen. En ik even later ook. Snel afrekenen, alles weer in tassen geladen en maar weer gauw naar huis. Komende week weer lekker naar de buurtsuper, wat mij betreft.
Omdat we nog de Easypull vergeten waren en ook nog de kroepoek voor bij de Bami (bij wie, ba joe or ba mie?) reden we nog even snel langs de Dirk. Paul deed even snel de vergeten boodschappen en ik bleef in de auto. Het was ondertussen ook weer gaan regenen. Sinds lange tijd eindelijk weer eens een paar spetters uit de lucht. Goed voor de plantjes. Al zag ik de boeren later toch sproeien op het land. Blijkbaar zette dit regenbuitje geen zoden aan de dijk…
Thuisgekomen hebben we de boodschappen uitgeladen en Paul ging gelijk aan de kook. Een makkelijke maaltijd dit keer, bami met als aanvulling wokgarnalen en zalmsnipper. Lekker hoor. En natuurlijk cassave kroepoek, die hadden we niet voor niets gehaald.
Mmm, lekker hoor…
Na het eten bracht ik de ingrediënten voor het zondagmenu naar de Schoolstraat. Paul ging lekker op de bank een film kijken. Even het menu uitgelegd aan zussie, de chefkok in de weekenden aldaar. En uiteraard nog eventjes bijgekletst over van alles en nog wat en later ook nog even de dag doorgenomen met moeders, dan hoefde ze niet meer te bellen 🙂
Bij Gamma Jaap leende ik nog even een boormachine en wat schroefjes en pluggen, om het bord van de Bopper te kunnen ophangen. Zondag zou klusdag worden. Zin in!
Uiteindelijk toch weer naar huis gereden voordat het donker werd en daar heb ik nog even de touwtjes aan het bord geniet, zodat daar straks de fotokaartjes aan konden hangen. Het was even wat passen en meten, maar het is toch nog snel gelukt.
De rest van de avond heb ik een tijd gezocht naar een leuke quote over fotografie voor het op bord. Ik kwam eerlijk gezegd niet veel naar mijn zin tegen. Het moest iets korts zijn, zodat het er ook een beetje uit zou springen. En het moest bij ons passen. Het bord zou immers in de gang komen te hangen, dus het is het eerste wat je ziet als je binnenkomt. Ons visitekaartje, zeg maar. De perfecte quote vond ik nog niet echt, maar ik heb een pinbord aangemaakt op Pinterest met een paar kanshebbers. Eerst nog maar eens een nachtje over slapen…
Ik schreef nog ‘even’ de blog over vrijdag en daarna ging ik ook lekker slapen, met een hoofd vol creatieve ideeën. Maar na een rondje Wordfeud was mijn hoofd toch leeg en viel ik vrij snel in slaap. Om na een nachtje van toch nog 6 1/2 uur slaap weer uitgerust wakker te worden. Ik lummelde wat op mijn telefoon (what’s new sinds ik naar bed ging?) totdat ik daar genoeg van had. Hup, er uit. Genoeg te doen vandaag. Ik poedelde wat aan de wastafel en kleedde me aan en ging alvast naar beneden. Paul bleef nog even lekker liggen.
Boris speelde weer eens voor tafelkleedje. Kijk die blik eens, zo van, jij krijgt mij niet weg hier! Het is een portret hoor.
Ik kookte ondertussen een lekker eitje voor het ontbijtje en nam alvast een broodje, aangezien het nog wel even zou duren voordat Paul naar beneden kwam. Ik had de puzzel er weer even bijgehaald en heb me eventjes prima vermaakt. Heerlijk om je hersens te laten kraken.
Daarna ging ik toch echt op zoek naar de ultieme quote voor op mijn fotobord. En na veel vijven en zessen en overleggen met Paul is het uiteindelijk de quote “Life is short, capture every moment…” geworden. Nu kon ik aan de slag.
Eerst met potlood alles uitgetekend en daarna ging ik met de Poscastiften aan de slag. Ik had van elke kleur een hele dikke versie en een dunne versie gekocht, zodat ik wat kon spelen met grote en kleine letters. Nou, en dit is dan uiteindelijk het eindresultaat geworden:
Het is niet helemaal perfect geworden, de dikke grijze stift liep een beetje uit in het hout bij ‘short’. Dat deed de blauwe dikke stift nou juist niet. Dus ik had het niet verwacht. Ik heb het nog een beetje bij kunnen werken met de dunnere grijze stift. Uiteindelijk valt het helemaal niet zo op (als je hard loopt zie je het niet, hè paps?) Ook is ”capture’ niet helemaal recht, maar ik vind het toch onwijs leuk geworden zo. Ons eigen momentenbord, bijna klaar op opgehangen te worden!
Paul was ondertussen in de tuin aan het onkruid trekken. Elke zondag een beetje, zo houdt hij het bij totdat we een andere oplossing voor de tuin hebben gevonden. Ik hielp ook nog even met wat distels en daarna gingen we een soepje eten.
Daarna ging ik als de sodemieter aan het toetje beginnen, want dat moest nog een uurtje in de koelkast voordat we gingen eten. Uiteindelijk ben ik vergeten alle tussenfases op de foto te zetten, maar gelukkig nog wel het eindresultaat. Zag er al best lekker uit!
Omdat het een recept was voor 4 personen, maar ik er uiteindelijk wel zes glaasjes mee kon vullen, bracht ik ook wat naar de buurtjes. Hadden die ook een lekker toetje straks.
Boris hielp ondertussen trouwens met het recept lezen. Altijd een fijne assistent hoor.
Nadat het toetje in de koelkast stond, schroefde ik het ophangsysteem nog aan het fotobord en daarna ging Paul met de boormachien van Gamma Jaap aan de slag. Toch maar twee gaatjes in de muur, want het houten bord is best zwaar. Aangezien de kapstok in het verleden ook na verloop van uit de muur kwam zetten (althans, de pluggen), hebben we het zekere voor het onzekere genomen. Uiteraard wel netjes waterpas en met goeie spullen 🙂
Al met al waren we toch langer hier mee bezig dan gedacht, dus snel weer richtig keuken voor de geflipte kippetjes, voor dat de Schoolstraat ging flippen omdat wij het eten weer niet op tijd klaar hadden. Het recept was redelijk eenvoudig. Je snijdt de kipfilet in twee, nog wel aan elkaar. Openvouwen, op de ene helft roomkaas met knoflook en op de andere helft pesto.
Dan vouw je het weer dicht en rolt er wat plakjes rauwe ham omheen en leg je de kipfilet, samen met wat troscherrytomaatjes in een ovenschaal.
Beetje olie, zout en peper en basilicumblaadjes er op en voila:
Zeg nou zelf, dat ziet er toch profi uit?
Dit alles zet je in een voorverwarmde oven (ik deed 180 graden) en dan nog een half uurtje laten garen. Uit de Schoolstraat kwam gelijktijdig het daar behaalde resultaat door:
We maakten er daarna nog een eenvoudige pastasalade bij. Die bestaat uit gekookte fusilli (wokkeltjespasta), zongedroogde tomaatjes op oliebasis in kleine stukjes gesneden en een zakje rucola (voor 2 personen had ik een zakje van 85 gram). Dit hussel je lekker door elkaar (ik had de pasta met koud water afgespoeld zodat de rucola knapperig zou blijven) en dan krijg je een vrolijke pastasalade:
Deze salade kun je overigens heel goed koud eten. Je zou er nog pijnboompitjes door heen kunnen doen, of mozzarellabolletjes (nee moeders, geen ei). Een dressing is niet nodig omdat de gedroogde zontomaatjes al uit de olie komen.
En hier nog even het resultaat uit de Schoolstraat in een gezellige boerenbontschaal:
Ondertussen was de geflipte kip ook klaar en deze kwam zo uit de oven:
Er was best veel vocht in de schaal gekomen. Toch uit de tomaatjes en wellicht ook de kip. Deze was wel beter leven keurmerk en biologisch, maar ik denk dat er desondanks toch wel veel water in heeft gezeten. Volgende keer toch maar bij onze schlagert halen…
Ondertussen was ook de verbinding met de Schoolstraat opgestart en konden we aan tafel.
Mijn bordje zag er lekker kleurig uit en het smaakte ook opperbest! Dit is een blijvertje op het menu!
Boris die had zijn eigen buikje allang rond met vis en toen hij ineens niet meer op tafel mocht (is voor een kat ook niet te begrijpen), ging hij maar op tuk.
We zaten gezellig te eten zo samen. Nog een glaasje Slurp wijn van Sjakie erbij (nog over van ons fotoweekend van begin maart), dus ook nog even wijnen, wijnen, wijnen, haha.
En daarna gauw doorrrrrr naar het toetje, de mangomousse. Met nog een lekker krokant amandelblaadje er in voor de finishing touch. OK, die was dan weer niet zo koolhydraatarm.
In de Schoolstraat hadden ze er nog slagroom aan toegevoegd. En de minibuurtjes hadden er ook lekker van gesmuld, zagen we later op de app. Ze vonden het wel een beetje zuur. Maar ze hebben het wel geprobeerd en toch er van gegeten. Toppers. En nog een lief briefje toen de buuf de glaasjes later weer kwam terugbrengen.
We kletsten nog wat met de Schoolstraat tot een uur of acht en daarna gingen we weer afsluiten. Tenslotte kwam Boer zoekt Vrouw nog en ik moest nog even een foto maken van het bord met de fotokaartjes er aan, voordat het helemaal donker zou zijn. En dan is dit het geworden! Vrijdag bedacht en zondagavond aan de muur, wie had dat kunnen denken? Komende week ga ik over de fotokaartjes nog een blog schrijven op mijn fotoblog. Man man man, ik blog wat af de afgelopen tijd. Heerlijk! Ik verveel me niet.
Daarna keken we Boer zoekt Vrouw, waar de ene na de andere vrouw/man vroegtijdig op stapte. Het kwam wat traag op gang allemaal, dit seizoen, maar zo ineens lijkt het in een stroomversnelling te komen. Volgende week maar weer verder kijken hoe dat allemaal afloopt. Er hangt wel liefde in de lucht volgens mij.
Paul keek daarna nog naar Tineke Schouten en de binnenkant van zijn ogen, terwijl ik aan de slag ging voor mijn weekendblog. Eerst de foto’s downloaden uit de Icloud, uitzoeken en markeren welke ik wilde uploaden naar de website. Daarna een eind weg tikken en herinneringen bij de foto’s opschrijven. Al met al ben ik daar toch drie en een half uur mee bezig geweest. Wat vliegt de tijd. Ik ben wel blij dat ik blind kan typen, pfjoe. Die typecursus op de HEAO heeft zijn geld wel opgebracht…
En zo kwam er een eind aan een leuk en creatief weekend. Alvast een vooruitblik op de komende week:
Het belooft een druk weekje te worden, lekker aan mijn dossiers aan de slag en verder wat de e-mail me brengt. Na komende week hebben we allebei een paar dagen vrij. Paul twee volle weken, ik anderhalve week, vanwege de maandafsluiting. Er zijn al leuke buurtplannetjes voor Koningsdag en verder gaan we gewoon lekker veel relaxen, schilderen, misschien wel wat klussen. Of we dagjes weg kunnen (buiten schilderen of fotograferen) dat hangt van de persconferentie van komende week af denk ik (en van het weer natuurlijk). Maar anders vermaken we ons toch wel. Het is leuk om naar uit te kijken.
En dan nu toch ook maar lekker gaan slapen en dan maandag gezond weer op. Tot blogs en hou vol mensen!
Voor mij begon deze dag uitermate relaxt, met uitslapen. Het is tenslotte vrijdag en mijn vrije dag. Paul was al heel stilletjes aan het werk gegaan beneden, daar ben ik niet eens wakker van geworden. Ik vind het heerlijk om rustig wakker te worden, liefst met een muziekje. En dan even het nieuws luisteren, of teletekst op de telefoon lezen. En dan een rondje Wordfeud, want er zijn al van die vroege vogels die mijn nachtelijk gelegde woordjes alweer beantwoord hebben. En dan nog even kijken wat er nieuw is op Feestboek en Twitter. En zo ben ik dan alweer een half uur verder.
Daarna maar eens rustig douchen, wat kleding voor die dag strijken, aankleden en een wasje draaien en de droger aangezet met de was die Paul al in de wasmachine had gedaan eerder die ochtend. Wat was opgevouwen, sokken bij elkaar gezocht (hoe kan het toch dat je altijd wel een sok mist???) en daarna maar eens naar beneden. Paul was lekker aan het werk. Boris had effe pauze…
Maar ja, wanneer eigenlijk niet? Lieve luiwammes..
Vandaag was ons petekind Kevin, alias de minibuur, jarig! Hij werd alweer zes jaar. En omdat we het zo sneu vinden dat hij dat door de Corona Quarantaine nu niet uitgebreid kan vieren, hebben we in de tuin ook een slinger voor hem opgehangen. Gezellige ballonnen met alle kleuren van de regenboog. Alleen was de slinger zo teer, dat hij door de wind al gescheurd was. De ballonnen hingen op een kluitje. Maar toch wel een feestelijk gezicht en een artistieke vrolijke foto ook nog.
Ik trok hem toch nog eventjes een beetje uit voor de foto. Met het zonnetje er op is het een leuk gezicht, die felle kleurtjes. Was het toch een beetje feest in de Witte Kwikstaart…
Ik heb eventjes de krant zitten lezen aan tafel en verder lummelde ik wat op de telefoon. Ik had die ochtend geen puf om te gaan aquarellen. Even geen zin om creatief te zijn, gewoon lekker ‘niksen’ is ook een fijn tijdverdrijf af en toe.
De post bracht die dag een leuk pakketje, van de Fotofabriek. Ik werd laatst door iemand van dat bedrijf benaderd om iets uit te testen en daar iets over te schrijven op mijn fotografieblog (https://margotaartmanfotografie.com). Ze waren via via op mijn website terecht gekomen en vonden het een leuke website. Nu heb ik helemaal niet zoveel volgers op die website, dus ik vond het wel een hele eer dat ze mij vroegen. Want wie ben ik nou, toch zeker geen professioneel fotograaf, maar een enthousiaste amateur die het leuk vindt om over haar hobby te schrijven… Maar ik ben de uitdaging aangegaan en heb een product uit hun assortiment besteld, 16 fotokaartjes. En ze zijn echt enorm leuk geworden! Hieronder een kleine impressie.
Ik zat wel meteen te bedenken wat ik met de kaartjes ging doen. Ik kan ze uit knippen en op een kaartje plakken natuurlijk en dan zelf nog wat freubelen met stempels of dessinpapier. Maar ik bedacht me dat het wel leuk was om ze op een bord te hangen, met knijpertjes. Dus ik heb even gegoogeld en kwam dit voorbeeld tegen:
Dat leek me echt helemaal te gek, met van die leuke gekleurde houten knijpertjes…
Maar dat kan ik zelf natuurlijk niet fabrieken, zo’n bord. Nu heb ik toevallig een heel handige oom in de familie, Ome Koos, alias de Bopper. Dus ik appte mijn tante Elly of de Bopper zoiets zou kunnen maken. En ja hoor, dat kon hij wel! Ik moest alleen nog even de maten doorgeven en de touwtjes zou ik dan zelf doen. Geen probleem, ik kan nog wel wat, als kleindochter van een timmerman en een vader en moeder die ook heel creatief zijn op allerlei gebied 🙂
Ik wil niet precies hetzelfde als het voorbeeld, maar nog iets meer ruimte aan de bovenkant hebben, zodat ik er nog iets op kan verven, een mooie quote ofzo. Of iets met mijn fotografielogo. Of vijf sterren, voor mijn vijf sterren foto’s 🙂
Ondertussen was het al lang lunchtijd geworden en Paul vroeg of ik even naar de bakker wilde gaan voor brood en wat beleg. Toen ik met mijn jas aan klaar stond om weg te gaan ging de telefoon. Het was tante Riet, die we van de week een zomaar-kaartje hadden gestuurd. Ze wilde ons even bedanken daarvoor. En we hebben even gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat, dus Paul moest nog heel even op zijn broodje wachten, arme harde werker…
Maar uiteindelijk ging ik toch op pad en ik besloot eerst even naar Nieuwkoop te rijden, omdat ik ook nog even een aardigheidje voor ons petekind bij de Primera wilde kopen. Want een verjaardag zonder kadootjes, dat kan natuurlijk niet. In de Primera kwm ik tante Truus ook nog tegen, toevallig. Die zocht een mooi kaartje uit, ik mocht even helpen kiezen. Daarna ging ik op zoek naar wat leuks voor de minibuur.
Gelukkig hadden ze wat leuke dingen, een voetbaltijdschrift en een Dino doe boekje (lekker puzzelen), een doosje lego en een soort beschermengelknuffelijsbeertje dat ook op zijn verjaardag jarig is. Het mag dan wel een stoere vent zijn, maar van knuffelberen houdt hij gelukkig nog steeds 😉
Ik deed meteen ook nog wat boodschappen bij de Hallo Jumbo en dat was bijna een militaire operatie. Het karretje wordt je al toegereden bij binnenkomst en verder is er een verplichte rijrichting met je karretje. Allememachies, dat is nog lastig voor een chaoot zoals ik, die eigenlijk niet weet wat ze precies wel hebben en dan later altijd nog voor iets terug moet lopen helemaal naar het begin omdat je ineens bedenkt dat je iets wilt maken/kokkerellen en dat je daar dan nog weer extra ingrediënten voor nodig hebt… Nou ja, I survived the Hallo Jumbo verplichte rijroute, dan maar even gestructureerd boodschappen doen. Kan ik best.
Ik vond dat de mensen in de winkel eigenlijk wel goed afstand hielden. Het was ook niet superdruk. En als iemand toch wilde passeren dan wachtte ik even en andersom ook. Alsof het al jaren zo gaat. We zitten nog maar vier weken in deze situatie, maar het went blijkbaar al snel.
Tussen de kassa’s hingen grote plexiglas schermen en ook de caissières zaten veilig achter plexiglas, eigenlijk best handig opgelost zo.
Ik rekende af en zette de boodschapjes in de auto en liep nog even naar de kinderboerderij, waar de kalkoen een hels kabaal aan het maken was. Hij kwam natuurlijk meteen naar het hek toen ik hem op de foto wilde zetten. Eigenlijk best sneu, die lel over zijn snavel heen. Zo kan hij helemaal niet handig eten, lijkt mij. Waarom moeder natuur dit nou weer zo bedacht heeft voor dit beest. Hij is al niet zo knap en dan ook nog zo’n lel over zijn snavel…
Ik durfde trouwens niet mijn telefoon zo te houden dat je het hek niet zag, want hij kwam steeds met zijn kop naar me toe. Hij dacht natuurlijk wat lekkers te krijgen. Maar nee, Margootje wil alleen maar een foto maken. Beetje griezelig beest is het wel.
Na deze fotoshoot dan toch maar snel terug naar Zevenhoven. Paul was vast al bijna verhongerd… Maar wel eerst nog even langs de Dagwinkel, want ik wilde nog filet van de slager hebben voor Paul, dat had hij ‘besteld’ voor de lunch bij mij. Die filet is toch het allerlekkerste van de heeeeeeeeeeeeele regio. Daar rijd je graag een stukje voor om.
Voor mijzelf haalde ik nog een bakje kalfsfilet met uitjes. Die vind ik nog net even iets lekkerder. Klein verwenmomentje weer.
Thuisgekomen viel Paul nog net niet flauw van de honger, dus snel aan de lunch dan maar. Het was onderhand al half vier… En ik bedacht me dat ik niet eens had ontbeten die ochtend, alleen een kommetje thee gepakt…
Toen de buuf appte dat de minibuur weer thuis was (hij was even ergens spelen), gingen we even de verjaardagskadootjes brengen aan de deur. Vol spanning werd het op de deurmat uitgepakt…
Hij was er blij mee, een leuke verrassing. De knuffel vond hij het mooiste kado. Die ging die avond mee naar bed. Geslaagd kadootje van Pauluzzz en Margootje.
Oh, en hij wilde wel even op de foto bij het feestelijke raam.
En toen gauw nog even naar binnen om zijn verjaardagsmuts te halen voor de foto.
Om daarna van blijdschap de beer nog even te lanceren. Lekker ding. Gelukkig had hij niet meer zo’n last van zijn gekneusde elleboog. Fijn!
Er kwamen nog wat klasgenootjes aangereden om hem even te feliciteren, dus wij gingen weer gauw naar huis. Paul moest nog verder aan het werk en ik besloot om de huiskamer eens een grondige stofzuigbeurt te geven. Dat was de afgelopen weken met de franse slag gebeurd en her en der zag ik wat spinrag aan het plafond. Dus de hoogte ook maar meteen eens meegenomen. Paul had de koptelefoon op, hij vond het geen probleem, gelukkig, want ik was wel effe bezig en kreeg het er best warm van. Maar de benedenverdieping zag er weer aardig stofvrij uit, qua bodem en plafond. De rest kwam later wel weer (stoffen, dweilen) Ik vond dat ik nu wel een momentje voor mezelf had verdiend en ben met een boek op de bank gaan zitten lezen totdat we gingen eten.
We gingen Chili con Carne eten vandaag. Niet echt lentekost, maar we hadden er weer eens zin in. De damp kwam er nog van af, zie je het op de foto?
Na het eten is het al vaste prik, zodra de tafel is leeg geruimd, komt Boris op tafel. Even knuffelen. Paul was een live filmpje aan het kijken en Boris kroop lekker tegen me aan.
Tijd voor een usfie, maar hij lacht nie…
Paul wilde na zijn filmpje nog een rondje gaan lopen, maar om acht uur was er op Youtube een webinar van landschapsfotograaf Bas Meelker, die een uur lang iets zou gaan vertellen over het gebruik van filters voor je lenzen. Wij hebben Bas een tijd geleden bij Fotogroep Aalsmeer uitgenodigd voor een lezing over landschapsfotografie. Hij is bekend van (onder andere) het Perfecte Plaatje en een waanzinnig goede fotograaf. Dus deze webinar wilde ik niet missen.
En het was echt super, heel leerzaam, duidelijke uitleg en ter illustratie voorbeelden erbij. Ik heb driftig mee zitten schrijven om de belangrijkste tips nog even rustig na te kunnen lezen straks. Na het uur uitleg ging Bas nog een uur de vragen die op de chat waren gesteld beantwoorden. Dat was ook heel informatief, dus uiteindelijk heb ik toch twee uur mee zitten kijken en luisteren. Erg leuk.
Een rondje lopen zat er nu niet meer in, het was ondertussen al 22:00 uur geworden. Paul zat al een film te kijken en ik besloot heel enthousiast met mijn foto’s van donderdagavond aan de slag te gaan. 350 Foto’s uitzoeken, de beste selecteren en bewerken. Daar kan ik best even zoet mee zijn. En daarna alles nog uploaden en er een blogje over schrijven.
Moeders belde ook nog even om te vragen hoe de dag was geweest bij ons. Ook al maken we niet heel veel mee, het is toch fijn om even bij te praten. En ze wilde weten wat we zondag gaan eten. Dat moest ik dus ook nog gaan uitvogelen, het menu voor zondag, help! Zaterdagmorgen maar even wat kookboeken uit de kast trekken, en speuren naar een hoofd en een nagerecht. Ik heb er genoeg, dus die missie ging vast lukken!
Paul was het ondertussen al zat geworden en ging naar bed, ik wilde toch de blog nog even afmaken. Het duurde allemaal wat langer dan normaal. Ik had aardig wat mooie foto’s gemaakt donderdagavond en het was zo’n trip down to memory lane, dat ik lekker op mijn ‘schrijfstoel’ zat. Ik kan er altijd zo enthousiast van worden.
Na het schrijven moet het blog natuurlijk ook nog gepubliceerd worden. En dan kom ik vanzelf op feestboek uit. Waar het niet alleen bij publiceren blijft natuurlijk. Ook nog even in wat fotogroepen kijken, zelf nog wat posten voor het thema… Foto’s daarvoor zoeken… Hé wat zie ik daar, ooooh, leuke fotootjes, heb ik die gemaakt? Was ik bijna vergeten dat die ook nog op de schijf stonden, even kijken hoor… En zo wordt het hoe langer hoe later… Ik deed nog een rondje Wordfeud en uiteindelijk lag ik even na half vijf in bed. Dat ik nog niet omgevallen ben van de slaap is mij soms echt een raadsel. Ik ben op zich wel een avondmens. Maar sinds januari was ik eigenlijk best goed bezig met vroeg opstaan en ook redelijk op tijd naar bed. En de drie weken na mijn operatie in maart helemaal, ik maakte echt nachten van 8 à 9 uur, een unicum. Maar de laatste dagen is het weer een beetje terug bij af, geloof ik. Gelukkig is het weekend en kan het ook, ik hoefde er vrijdag niet vroeg uit en verder geen afspraken. Anders laat ik het wel uit mijn hoofd. Het is gewoon zo lekker rustig zo laat op de avond. Geen tv, geen radio aan, heerlijk achter de laptop een eind weg schrijven. Toch ook een vorm van mijn hoofd leeg maken, denk ik.
Ik ben al trots op mezelf dat ik het bloggen al zo’n tijd vol houd. Meestal stranden dit soort voornemens al binnen een week. Maar ik vind het nog steeds erg leuk om te doen. Dus ik ga er nog even mee door, zij het met een dagje achterstand. Zondag maar wat inhalen…
Elgomar 