Deze maandag moest ook Paul weer aan het werk, de vakantie was echt voorbij. Voor hem begon de week met een stuk of vijf online vergaderingen, je kan ze maar gehad hebben. Ik gaf vandaag een online training voor ongeveer 20 collega controllers van andere divisies, dus dat bereidde ik de ochtend nog even goed voor met wat actuele voorbeelden uit het systeem. Boris kwam ook nog even gezellig er bij liggen op de keukentafel.
Om half elf begon mijn online training. Ik wachtte even tot de meesten er waren en daarna ging ik van start. Beetje onwennig, maar al snel zat ik er lekker in. Ik maakte ze wegwijs (althans, dat hoop ik dan maar) in de voor hen meest relevante naslagfuncties in ons financiële systeem, SAP-CareCTRL. Het was best wel spannend. Normaal doe ik dit met een paar mensen tegelijk, gewoon aan het bureau of in een vergaderkamer met een beamer. Nu dus online via Teams. Tussendoor konden ze vragen stellen en we hielden ook nog even een korte pauze na een uurtje. Ik kreeg eigenlijk niet heel veel vragen, dus ik hoop maar dat alles een beetje duidelijk was en anders mogen ze me altijd even benaderen. En ze hebben mijn presentatie als naslagwerk mee gekregen, dus dat is ook al een hulp.
Paul was ondertussen al naar de buurtsuper en de bakker geweest om vers brood en spulletjes voor de lunch te halen. Deze keer een hard broodje als traktatie. Met de lekkerste filet americain en gekookte worst van de hele regio van Slagerij v/d Pijl.
We treffen het echt met zo’n goede slager hier op het dorp. Waar een klein dorp groot in kan zijn…
De rest van de middag was ik druk bezig met de maandafsluiting. Dat houdt in dat ik voor mijn dossiers nakijk wat er allemaal geboekt is, of ik misschien nog iets mis of dat er nog wat gecorrigeerd moet worden. Uit mijn controles kwamen nog wat zaken naar voren die nog wat actie vereisten en daarna heb ik nog met een collega een quick scan gedaan op de cijfers t.o.v. vorige maand. Dan kijk je of het logisch is of iets is gestegen of gedaald. Een daling is mogelijk een indicatie dat we iets missen, dus daar kijken we dan nog even verder naar. En grote stijgingen bekijken we natuurlijk ook, of het logisch is. Soms krijgen we wel eens facturen die eigenlijk voor een toekomstige periode zijn. Die kunnen we dan nog spreiden. Uiteindelijk sloot ik de computer rond half zeven af, het was weer klaar voor vandaag…
Paul had ondertussen zijn marathon aan vergaderingen gehad en was een beetje sufgeluld, zullen we maar zeggen. Hij stortte zich daarom maar op het eten, even wat anders. We hadden de vorige dag bij mijn ouders gegeten, maar nu hadden we zelf thuis nog asperges liggen. Dus Paul bedacht dat we aspergesoep konden eten als voorafje.
Dat was erg smakelijk, verse asperges en blokjes ham er in.
Als hoofdgerecht maakte Paul penne pasta met roomsaus, champignons, hamreepjes en asperges. En verse krulpeterselie.
We eten wel vaker pasta met roomsaus, maar deze variant met asperges hadden we nog niet eerder geprobeerd. Maar het smaakte allemaal erg lekker!
Boris had ondertussen zijn vis ook al gehad en met zijn buikje gevuld deed hij nog even een tukkie. Hij kan altijd zo heerlijk opgekruld liggen in zijn stoel…
Na het eten had ik weer een online clubavond van Fotogroep Aalsmeer. Normaal gesproken beginnen we om half acht, dus ik zat er eigenlijk helemaal klaar voor. Maar ik kwam de vergadering niet in. Toch maar even de e-mail kijken, daar stond dat deze om acht uur pas begon. Dus ik moest nog even wachten… Kon ik nog even een bakje thee zetten.
Om acht uur gingen we dan toch van start. We hadden een vol, maar leuk programma deze avond. Een clublid ging vertellen over de totstandkoming van de huis aan huis folder van zijn winkel, waarvoor hij zelf de fotografie heeft gedaan. Leuk om te zien hoe zoiets nu tot stand komt en wat er allemaal bij komt kijken.
Daarna gaf een clublid een demonstratie van een fotobewerkingsprogramma waar hij mee werkt en wat een beetje vergelijkbaar is met Lightroom. Photodirector heet het. Leuk om zo live mee te kunnen kijken.
Vervolgens had een ander clublid nog een presentatie met foto’s die zijn gemaakt met filters. Ze liet mooi zien hoe de foto zonder filter er uit zag en hoe het werd met het gebruik van een bepaald filter, of soms twee filters bij elkaar. Een tijdje terug hadden we ook een inleiding over filters, maar dat ging iets meer in op de technische aspecten en de verschillende soorten filters. Na deze presentatie hebben we dan een mooi beeld gekregen van wat je allemaal met filters kunt doen en in welke situaties ze een handig hulpmiddel zijn. Ik heb al wat filters op de wensenlijst staan. Er komen in deze Coronatijd wel veel ‘spaardoelen’ bij, met al die webinars en tips en trucs van andere fotografen, haha!
Boris keek ook even gezellig mee deze clubavond. Er zouden nog wat vogeltjes voorbij komen in het volgende onderdeel, de ingestuurde foto’s met het thema Blauw.
Maar eerst hielden we even een paar minuten pauze. We waren immers al een uurtje bezig, dus tijd voor wat te drinken of een sanitaire stop.
En daarna dan aan de slag met de thema foto’s en de presentatie die ik hiervoor heb gemaakt. De foto’s kwamen 1 voor 1 in beeld en werden zo besproken. Voorzitten Adrie wees steeds iemand aan die er wat van mocht vinden en daarna mochten de makers en de rest van de club nog aanvullende vragen stellen of opmerkingen maken.
Ik had o.a. deze foto ingestuurd, met de telefoonpaal op het Zuideinde hier in Zevenhoven. Hij voldeed qua blauwe lucht helemaal aan het thema. Ik heb de foto zo genomen dat de telefoondraden diagonaal door het beeld heen lopen.
Er kwam nog een vraag of de telefoonpalen nog dienst deden, maar dat weet ik eerlijk gezegd niet. Iemand die dat wel weet?
We kwamen niet heel ver met de presentatie. Op een gegeven moment viel bij iedereen het geluid weg en wat we ook probeerden, we kregen het niet meer aan de praat. Dus rond half tien werd de vergadering afgebroken. De presentatie agenderen we opnieuw voor de eerstvolgende keer na de volgende vergadering, want daar hebben we al een vol programma voor. Jammer, maar wat in het vat zit, verzuurt niet!
Ik schreef nog even een weekendblog en ging weer laat naar bed. De tulpen waren al wat meer uitgevouwen, zag ik. Dat gaat best snel als ze eenmaal in huis staan.
Je ziet Bouli daar achter nog in zijn hok voor de opening zitten. Die krijgt van mij altijd nog een snoepje voordat ik het licht uit doe en naar bed ga. Volgens mij is het gebakken lucht, die konijnensnoepjes, maar zij vindt ze heerlijk. Ze zit er ook echt klaar voor. Verder hoor je haar eigenlijk vrij weinig, het is een beestje wat haar eigen gang gaat Af en toe een beetje rellen in de kooi door te graven. Of als de fles water niet snel genoeg water geeft, dan trekt ze er aan. Voetballen kan ze ook. Ze staat soms in de hoek met haar bal en dan kan ze hem met haar neus omhoog duwen en zo over haar kop en rug naar achteren laten rollen. Circuskonijn. Heel af en toe laat Paul de bovenkant van de kooi er af als hij het hok net heeft verschoond. Als de bal er dan in ligt, dan gooit ze hem op diezelfde manier uit het hok. Kleine dondersteen.
Het weekend van 9 en 10 mei stond in het teken van de moeders, want zondag was het Moederdag. Dus op zaterdag moest er nog wild geshopt worden voor beide moeders, die het verdienen om in de bloemetjes gezet te worden. We stonden lekker op tijd op vandaag, want de blauwe bak moest aan de weg én ik moest op tijd bij de bakker zijn voor de befaamde aardbeienschelpjes. Mama wilde die graag hebben voor Moederdag. Het is een beetje de traditie dat op de dag voor Moederdag de aardbeienschelpjes voor het eerst te koop zijn bij Bakker de Kruijff hier in Zevenhoven (en vast ook in hun andere filialen). Normaal gesproken is het de dag voor Moederdag hier in Zevenhoven de Moederdagbraderie, maar die is door Corona natuurlijk ook niet door gegaan. Gelukkig had de bakker nu een kraam buiten, zodat we toch de traditionele taartjes konden kopen. Dus ik heb voor beide moeders een doosje gehaald.
Paul deed ondertussen boodschappen voor het avondeten en onderwijl appte zus ook de recepten voor de kookproductie door. Asperges op het menu, want dat leek mama wel lekker. En nog een tiramisutoetje dit keer. Het recept met de boerenjongens was op Pinterest niet meer benaderbaar (sorry moeder), dus in allerijl nog iets anders verzonnen. Arme Paul moest alles in de app lezen terwijl ik braaf buiten zat te wachten (ga alleen naar de buurtsuper…), maar hij had het grootste gedeelte van de ingrediënten gelukkig wel kunnen vinden. Voor de rest zouden we nog wel even naar Nieuwkoop rijden, want we wilden toch nog even naar de bloemenwinkel.
Eerst maar even onze eigen boodschappen thuis gebracht en daarna richting de Schoolstraat om daar alvast de taart af te leveren, dat paste niet meer in de koelkast bij ons. Mijn ouders hadden visite, dus ik zette alleen de taart in de koelkast en ging weer gauw op pad voor Moederdagkadoos. Ik liep achterom weer naar de auto en daar zag ik de zon zo mooi op de seringenboom staan. Daar moest ik even een foto van maken. Op bevrijdingsdag stond de boom in de schaduw, maar nu dus in de zon. Ik belde papa nog even gauw op zijn mobiel, dat hij zijn camera maar even moest pakken omdat de seringenboom nu zo mooi in de zon stond.
En dat heeft hij natuurlijk even gedaan 🙂
We reden naar Nieuwkoop en kochten bij de bloemenwinkel een mooie bos bloemen voor mijn moeder en voor Mabeppie een leuke bak met zomerbloeiers voor op het balkon. En voor mezelf kocht nog een groot pakket rode tulpen. De bos van vorige week was al uitgebloeid en ze waren niet duur. Er bleek toch een bossie of zes in te zitten. Wel kleinere bossies. Ik maakte er later die middag twee mooie volle vazen van. Het was best druk voor de bloemenwinkel. Er mochten maar vijf klanten naar binnen, dus er stond een klein rijtje met anderhalve meter afstand voor de winkel en ik moest even wachten. Volgens mij doen de bloemenwinkels in deze dagen best goede zaken, ondanks de Corona crisis. In het begin werden er op de veiling wel bloemen weggegooid enzo, maar volgens mij is de bloemenverkoop daarna wel weer op gang gekomen.
Ik liep nog even de Hallo Jumbo in voor de ontbrekende ingrediënten. Het was even zoeken naar de lange vingers, maar uiteindelijk ook die gevonden. En omdat Paul die morgen vers witbrood had meegenomen, trakteerde ik mezelf op aardbeitjes voor bij de lunch. Maar we gingen eerst weer even langs mijn ouders, om de bos met bloemen voor Moederdag alvast af te leveren. Dan kon ze er alvast een dagje van genieten. En daarvoor nog even een jubileumfotoboek bezorgd dat was nabesteld. Kabouterkoeriers waren we, haha!
De visite bij mijn ouders was er nog, dus ik zette de bloemen eventjes in een vaas en daarna vertrokken we weer naar huis. Paul wilde die middag nog verder met zijn Tiffany project en ik moest nog een presentatie maken voor Fotogroep Aalsmeer voor de komende maandag. Druk druk druk, je zou niet denken dat we relaxt vakantie hadden, toch?
Thuis aangekomen heb ik de tulpen in vazen ‘geschikt’ en daarna mezelf getrakteerd op een lekkere lunch. Paul was inmiddels na een snelle lunch aan het aanrecht al vertrokken naar de Schoolstraat.
Van zoveel rood word je toch vrolijk? Of agressief, haha!
Na de lunch ging ik de foto’s uit de e-mail verzamelen voor het thema “Blauw” van de Fotogroep Aalsmeer, voor komende maandag. Als lid van de fotocommissie is het af en toe mijn beurt om een presentatie van de foto’s te maken die leden digitaal kunnen insturen. Zo kunnen we ze online bespreken. Het was eerlijk gezegd nog wel een klusje, soms zat een foto in een e-mail geplakt, en niet als aparte bijlage bij een e-mail. En wat via Wetransfer kwam, moest apart worden gedownload en unzipped of bleek in een enkel geval zelfs niet te zijn aangekomen (ik heb nog even een paar mensen aangejaagd ondanks dat de deadline voor insturen was verstreken, en toen bleek dat ze wel degelijk iets hadden opgestuurd, maar dat was dus niet aangekomen). Heerlijk zaterdagmiddag klusje dus. Ik bleef er vrolijk onder. Met mijn Corona krullen kapsel.
Dat gaat er deze week weer af, want er staat een afspraak bij Claudia, van Knip & Hip. Of zal ik het toch laten groeien? Ik beslis het ter plekke wel. Wel alleen knippen dit keer, want ik vind het toch een beetje eng, zo na 8 weken thuis zitten en alleen naar buiten als het echt moet of voor een ommetje, kom je dan ineens weer dichtbij andere mensen dan je eigen kringetje. Dan maar zo snel mogelijk de schaar er in!
Boris kwam die middag gezellig bij me op de keukentafel zitten. Hij kan vanaf dit plekje mooi over de bank heen kijken naar buiten. En voor de rest wil hij heel sneaky steeds uit mijn theeglas lurken. Schurk.
Ik was wel een paar uurtjes zoet met de presentatie. Toen Paul thuis kwam was ik er nog mee bezig. Hij ging ondertussen koken. We aten burrito’s dit keer, dus voor een keertje geen spaghetti op zaterdag. Dus zo heilig is de traditie nou ook weer niet.
De minibuurtjes stonden half zeven aan de deur met moeder, laptop en printer, er moest nog een moederdagkado in elkaar geknutseld worden. De minibuuf wilde eerst niet iets maken en op het laatste moment had ze toch iets bedacht. Nou, dat fiksen we wel even hoor. Mama’s telefoon moest ook nog even geconfisqueerd met een smoes, want ze wilde iets met foto’s, die daar op stonden. Ze wilde eigenlijk een soort boekje, maar dat werd wat te ingewikkeld, dus ik stelde een collage voor. Dat was gelukkig ook helemaal goed. Ze koos zelf de fotootjes uit en daarna kon ze de collega ook zelf uitzoeken (ik gebruikte http://www.collage.nl, superhandig en gratis programmaatje). Daarna was het even stoeien om de printer werkend te krijgen (de onze is kaduuk, althans, zonder printerinkt, hij herkent de cartridge niet), maar uiteindelijk kwam er een mooi kunstwerkje voor Mamma Brigitte uitrollen. Minibuuf blij, wij blij, mama morgen blij.
En ondertussen deden de boefjes ook nog even een kekke fotoshoot in de huiskamer…
Wat een leukerds zijn het, hè?
Boris klom ook weer eens op tafel en daar lang het eindresultaat van Paul zijn Tiffany project nog. Dat is een goed lijkend portret geworden, toch? Alleen de pupillen ontbraken nog, daar hadden we de goede lijm niet voor, dus die heeft Paul geleend van de buuf.
Ik bracht de buurtboefjes weer naar huis en daarna gingen wij ook maar eens eten. Een latertje dit keer, maar we hadden ook laat geluncht.
Burrito’s zijn gewoon erg lekker. Je kunt er lekker veel groenten in doen, wij doen meestal paprika, ui en mais en ook nog ijsbergsla er bij. Maar dat laatste was er niet meer in de winkel, dus dan maar zonder. Een saus van crème fraîche met kruiden er bij, lekker fris.
Het zonnetje was nog aan de hemel en Paul had zijn Tiffany project even in het raam gezet. Nu zag je het licht mooi door het glas heen komen. Ik vind hem prachtig geworden. En mooi afgewerkt met lood. Knap gedaan van Paul! #trots
Na het eten ging ik nog verder met de presentatie en freubelde ik met hulp van Paul toch nog een iets mooiere tekst op de collage van de minibuuf, in Photoshop. In het collageprogramma kun je maar 1 lettertype kiezen in 1 kleur. Voor de print was het prima, maar ik wilde de digitale versie ook nog even sturen, zodra ik wist dat de ‘prijsuitreiking voor liefste mama’ was geweest. Paul heeft e.e.a. voorgedaan, maar ik zou niet meer weten hoe ik het na moest doen. Ik heb nog wat studie te doen in dat programma geloof ik. En ik ben nog niet eens aan al mijn Lightroom expertgidsen van de Zoom.nl toe gekomen in mijn vakantie!
Boris was weer lief gezelschap op de keukentafel, al kijkt hij me wel wat meewarig aan.
Zit dat gekke mens weer achter dat ding…
Ik besloot er nog even twee blogjes uit te persen en zo was ik ineens weer een beetje bij met bloggen. Ik ging wel later naar bed dan gepland (we zouden vroeg gaan, i.v.m. Moederdagbezoek), maar da’s dus duidelijk niet gelukt…
De volgende dag werd ik wakker van de wekker en na even soezen ging ik er als eerste uit en sprong onder de douche. ’t is Moederdag, ’t is Moederdag, lang leve de Moederdag! Het liedje zat meteen in mijn hoofd. En zo vrolijk als ik was, zo prutweer was het buiten; koud, bewolkt, hoop woei. Even heel wat anders dan de afgelopen dagen.
Toen ik beneden de gordijnen open deed zag ik de kat in lood meteen staan. De pupillen zaten er nog steeds op, die had Paul de vorige avond er nog even op geplakt. De lijm van de buuf was dus toch wel goed. Maar met pupillen is het dan ook helemaal af. En nu staat hij in het raam te pronken, voor heel Zevenhoven. Een weekje werken, maar dan heb je ook wat!
We namen een karig ontbijtje en gingen daarna richting Alphen aan den Rijn, op visite bij moeder 1 van die dag. We waren daar al een tijdje niet geweest, door Corona. Dus het afstand houden was allemaal wat onwennig, maar wel verstandig om te doen, ze zitten nu eenmaal ook in een risicogroep, net als ik trouwens. Het was evengoed heel gezellig, de bloemetjes vielen in goede aarde, de aardbeienschelpjes smaakten prima bij het kopje tjieno en we hebben twee uurtjes gezellig bijgepraat over van alles en nog wat. Ik had ook nog een jubileumfotoboek als kadootje meegenomen. Tenslotte heeft Paul de opmaak gedaan en ik sta er in met drie foto’s van mijn hand en nog een actiefoto van mijzelf.
Daarna gingen we weer op pad, nu naar moeder 2 op de thee. Maar eerst nog even langs de supermarkt voor flessen wijn, wat chocola en roomboter voor het botersausje bij de asperges, dat waren we nog vergeten. En daarna door naar de Schoolstraat. Moeders zat net in haar luie stoel omdat ze moe werd van die arm. Maar ze wilde toch ook wel weer buiten thee drinken, dus de hele boel weer naar buiten verhuisd. Zus zat al buiten van het zonnetje te genieten. Uit de wind was het toch aardig te doen.
Moeders was blij met haar taartje, dat ging er best in, met een beetje hulp. Het bakje moest even in stukjes gehakt, maar daarna kon ze het lekker oplepelen.
Bikkel was ondertussen ook op avontuur in de tuin. Af en toe kwam hij even kijken, maar je komt hem echt niet aan het lijf hoor.
Het begon wel steeds meer te waaien en de bloesem van de kastanjeboom vloog je letterlijk om de oren. Zo op het tafelblad leek het wel een vlindertje.
Zus zag dat er een vogeltje met een rotvaart tegen de kas aan vloog en we gingen even kijken of deze het overleefd had. Nou, hij lag wel heel zielig op zijn rug, maar van papa moesten we het rustig laten liggen, want het leefde nog.
En dat met Bikkel de kat in de buurt? No way. Ik hield het een klein beetje in de gaten en toen ik weer even terug liep zat hij al overeind. Ik dacht er nog even een foto van te maken en toen vloog hij toch ineens heel snel de heining in. Bikkel er meteen achteraan natuurlijk, maar die heb ik weggejaagd. Loeder. Arm vogeltje. Ik hoop dat hij er met een lichte hersenschudding vanaf is gekomen en nog happily ever after verder vliegt.
Ondertussen ook de allium nog even op de foto gezet. Ze staan er weer prachtig bij!
Ik joeg Bikkel nog verder bij de heining vandaan en keek even achter de kas of hij daar zat. Zag ik ineens een kruidentuintje. Heeft mijn vader op verzoek van zus gemaakt. Kan ze lekker kokkerelle, die Sjelle.
En langs, het tuinpad van mijn vader…. zag ik een gezichie liggen!
Omdat zus voor echt een heel weeshuis aan asperges had gekocht, besloten we toch te blijven eten. Onze eigen asperges zouden we dan later die week nog wel ergens in verwerken.
Zus brouwde alvast het toetje in elkaar, het tiramitoetje. Het recept is als volgt:
Men neme de volgende ingrediënten:
– 125 ml slagroom
– 125 ml mascarpone
– 1 eetlepel suiker of meer als je van zoet houdt
– 18 lange vingers
– 1 kopje sterke espresso + 1 theelepel suiker
– scheut marsalo of amaretto (wij gebruikten Liqeur 43)
– cacao
Klop de mascarpone los met een lepel. Klop de suiker met een flinke eetlepel suiker lobbig en meng dit door de mascarpone. Zet een kopje sterke espresso en flinke scheut marsala of amaretto. Verdeel een eetlepel van het mascarponemengsel in een glaasje.
Breek een lange vinger in tweeën en doop deze in de koffie. Leg de helften op de mascarpone. Leg hierop weer een eetlepel mascarpone. Doop 2 lange vingers, ieder voor de helft in de koffie en steek deze in de room. Voeg nog een laatste lepel room toe en garneer het geheel met cacao.
Dit was voor ons precies genoeg voor 5 tiramitoetjes!
Dit ging nog even terug in de koelkast en we begonnen aan die berg asperges. Zus ging schillen en ik mocht de kont er af hakken. Goeie taakverdeling 🙂
Het recept is verder niet zo ingewikkeld. Koken in water met zout totdat ze gaar zijn.
We aten er gekookte krieltjes met bieslook bij, wat gekookte eieren en plakjes beenham en wat garnering van peterselie. O ja, ook een beetje gesmolten boter erbij.
Maar eerst de aspergesoep natuurlijk. Deze even ‘gewoon’ uit een pakje en ook asperges uit een potje. Lekker makkelijke Moederdag, lekker zus 😉
Maar daarna was het dan toch tijd voor asperges.
Ik kan me niet heugen dat we het ooit thuis gegeten hebben, dus het was voor ons ook een verrassing hoe het zou smaken. De man des huizes mocht opscheppen vandaag.
Maar voordat er gegeten kon worden hebben we nog even gebid, gebeed, geboden en daarna moest alles eerst even op de foto gezet worden natuurlijk….
Dat ziet er toch zalig uit? Met mooie garnering van de peterselie. Nog niet uit eigen tuin.
Van bovenaf, met mijn eigen bestek, dat ik voor mijn eerste Heilige Communie heb gekregen van mijn peetoom en peettante, Ome Koen en Tante Hennie. Ik heb het thuis gelaten toen ik uit huis ging.
Nou, en dan is het in exact veertien minuten verorberd. Je bent nog langer bezig met bereiden dan dat het opgevroten wordt!
Maar het was wel erg lekker. Sommige asperges waren toch nog wat dun geschild, die hadden een wat draderige buitenkant. maar over het algemeen was het heerlijk zacht. Moeders heeft gesmuld, zij wou dit graag op het menu. Missie geslaagd dus.
En daarna was het tijd voor het tiramitoetje!
Moeders zag er van haar kant nog een gezichie in, zij het op zijn kop:
Met een heeeeele lange neus, haha!
Het toetje was ook weer zalig natuurlijk. Niet zo heel gezond, maar wel lekker.
Doordeweeks eten we nooit een toetje, alleen een hoofdgerecht, dus dan mag het wel voor een keertje.
Na het toetje hebben we de tafel afgeruimd en alles naar de keuken gebracht en de vaatwasser alvast aangezet voor de eerste tranche. Kokerelle met Sjelle geeft toch altijd weer meer afwas dan je denkt, je hebt allerlei schaaltjes nodig en ditjes en datjes. Alles voor een leuk aangeklede tafel en lekker eten.
Daarna was het tijd voor koffie en thee en de laatste aflevering van Boer zoekt Vrouw. Met toch weer wat verrassende wendingen en een paar boeren hebben dan toch het geluk gevonden. Da’s mooi, daar draait het toch allemaal maar om. Wij vonden het wel een minder seizoen dan andere jaren, eerlijk gezegd. Benieuwd of het überhaupt nog terug komt volgend seizoen…
Uiteindelijk gingen we op huis aan. Boris zat al te krijsen voor het hekje in de gang. Die zat al vanaf kwart over vijf op zijn vis te wachten natuurlijk. Hij komt niets te kort hoor, er staan gewoon brokjes in de gang. Maar hij kreeg alsnog zijn bakje vis. Kon hij daarna lekker uitbuiken en mee naar bed.
De tulpen waren ondertussen al een beetje uitgelopen. Ze staan er mooi bij toch?
En zo ging er alweer een weekend voorbij. Op zich niet veel gedaan, dacht ik nog toen ik begon met dit blog te typen. Ik had tenslotte niet zo heel veel foto’s van de zaterdag. Maar al met al maakte de zondag weer een hoop goed. Genoeg fotomateriaal. Alleen bij mijn schone ouders geen foto’s gemaakt. We waren zo druk aan de klets…
Nu op naar weer een nieuwe werkweek. Ook Paul zijn vakantie is weer voorbij. Maandag weer allebei aan het werk in ons Kabouterhuisjekantoor!
Tja, en dan was de vakantie dus weer voorbij voor mij. Ik moest weer aan het werk. Paul die heeft de hele week nog vrij, dus die mocht lekker uit slapen.
Er zat ook nog een spook in de slaapkamer. Hij wordt nog speels op zijn ouwe dag…
Ik zat om acht uur al rise and shine achter de laptop. Goh, het viel me wel wat tegen, wat een berg e-mail… En een hele lange to do lijst en twee vergaderingen. Maar gauw aan het werk, zelfs het ontbijt heb ik overgeslagen. Helemaal vergeten.
Maar in plaats daarvan om half elf nog een lekker stukje kwarktaart. Vulde prima…
Paul kwam laat beneden en na zijn ontbijt/lunch gingen we samen even naar de buurtsuper voor wat boodschapjes en een blokkie om. Het was echt zulk lekker weer. Balen dat ik de hele dag binnen zou moeten vertoeven…
De viooltjes in de bloembak in de voortuin doen het nog best. De enige plantjes die de winter hebben overleefd. We moeten de bakken hoognodig weer opnieuw vullen. Het is een wat ongezellige boel in de voortuin nu. Komend weekend maar eens op plantjes uit. Dan zijn de ijsheiligen ook zo onderhand wel geweest.
Paul wilde na het boodschappen doen direct weer terug naar huis, maar ik wilde toch een iets langer rondje lopen. Ik had in de vakantie ook al niet veel gelopen, nu nog even genieten buiten, zolang het kan. Ik liep richting fietspad en kwam ergens een houtstapel tegen. Dit stuk boomstronk deed me aan pacman denken…
De gemeente had inmiddels ook een keer het gras gemaaid, zag ik. De bomen staan ook al weer meer in blad sinds een paar dagen geleden. En vrijwel niemand op het fietspad. De kinderen hebben vakantie, maar het oogt rustig vandaag.
Een dapper struikje met bloemetjes in de heining:
De boer heeft zijn land alweer ingezaaid met het volgende gewas. Zal wel mais worden denk ik. Dat staat er meestal hier op dit stuk.
Een paar passen verder staat er nog koolzaad in de kant van de sloot.
Zicht op de boerderij van Splinter.
Ik bestudeerde ook nog even de verschillende stadia van de paardenbloem met de Iphone.
Het valt me nog reuze mee hoe dichtbij je nog foto’s kunt maken met de Iphone. Eigenlijk zit zo’n paardenbloem ingenieus in elkaar. De laatste dagen zie ik erg veel macrofoto’s op feestboek voorbij komen met paardenbloemenpluisjes. Vooral met druppels er op. Dat zijn dingen die ik ook graag eens zou uitproberen, binnen, in mijn pop up studiootje. Maar er staat zoveel zooi, zowel op de voorkamer als op de zolder, dat ik er eerst eens flink moet gaan ruimen. En dat is zo’n grote klus, ik moet er nog even moed voor verzamelen en Paul had er deze vakantie helemaal geen zin in, hij had zich al op zijn Tiffany project gestort. Dus dat wordt een persoonlijk projectje voor de komende weekenden. En dan kan ik daarna ook het keyboard gaan verhuizen naar de voorkamer, zodat de keyboardlessen ook weer opgestart kunnen worden met anderhalve meter afstand. Dat kan nu niet op het kleine muziekkamertje.
Ik ging na de wandeling weer hard aan het werk.
Paul appte rond zes uur zijn vorderingen tot dan toe en kwam naar huis voor het eten.
Ik ben vergeten wat we aten. We waren zo aan het klessebessen dat ik vergeten ben er een foto van te maken. Het zouden zomaar wortelen met krieltjes en cordon bleu geweest kunnen zijn.
Om 19:00 uur was er weer een persconferentie. Dus ik zat er klaar voor. De dagen er voor was al uitgelekt dat er versoepelingen aan zouden komen. Maar je wilt het dan toch nog even weten van Mark Rutte zelf.
Kort samengevat is er een spoorboekje voor de komende tijd. Heel handig vormgegeven in onderstaand schema.
Voor heel Nederland was volgens mij het belangrijkste dat de kappers weer aan het werk mochten. Deze mensen zullen vast veel waardering krijgen de komende weken. En ze krijgen het razend druk. Mijn afspraak stond gelukkig al, ik mag de 15e mei al. Even een stukje er af knippen. Ik twijfel nog of ik het laat groeien…
Persoonlijk vind ik het nog wel een beetje spannend, weer naar de kapper gaan. Na zo’n tijd super voorzichtig te zijn geweest en alle contact te vermijden, zal het raar zijn dat er weer iemand zo dicht bij je in de buurt komt. Ik ga daarom eerst maar knippen. Kleuren komt vier weken daarna wel weer een keer.
Om half acht had ik een online vergadering met de fotocommissie van de Fotogroep Aalsmeer, over het programma voor 2020-2021. We namen de laatste veranderingen door en bespraken de acties die nog gedaan moesten worden. Met een uurtje waren we er wel uit.
Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat ik de rest van de avond heb gedaan. Het zal wel niet zo spannend geweest zijn. Lezen of computeren. En een soort van op tijd naar bed.
De volgende dag stond ik ook weer vroeg op. Ik had weer een drukke dag voor de boeg, met veel online overleggen en daar tussen in nog heel wat werk te verrichten. Helaas waren er wat problemen met de bestanden die we voor de omzetbepaling gebruiken. Hierdoor viel er wel een lange afspraak uit, maar verschoof het werk grotendeels naar vrijdag, mijn vrije dag… Het is niet anders, soms moet je flexibel zijn.
Het weggevallen gat werd al gauw opgevuld door van alles wat met de maandafsluiting te maken had. Ik besloot voor mezelf een aantal checks op te schrijven en deze systematisch af te werken, want er kwam steeds van alles tussen door. En dan nog wat overleggen wat voorbereid moest worden en waar ook weer wat werk uit kwam. Het werd een beetje rennen-als-een-kip-zonder-kop-dag en ook bij collega’s liep de stress een beetje op geloof ik. En op dat moment kun je beter even bellen dan alles via de e-mail of whatsapp te doen. Kost wel wat tijd, maar werkt heel verhelderend voor beide partijen.
Rond kwart over vijf werd ook deze boef weer wakker en kwam klieren op tafel. Er moest vis in het bakje van Boris, dat is wel duidelijk. First things first!
Ik baalde wel een beetje dat ik niet de dingen af had en dat ik vrijdag ook nog zou moeten werken. Normaal heb ik er niet zo’n last van. Maar ik raak blijkbaar toch erg gesteld op mijn vrije tijd. Of misschien omdat ik daarin ook zoveel to do’s had gepland, die nu ook niet door kunnen gaan. Misschien moet ik mijn lat maar eens een stukje lager gaan leggen, privé…
Paul appte rond half vijf nog het resultaat tot dan toe en dat zag er al heel mooi uit. De puzzel is compleet en er zijn al stukjes voorzien van een strip, die later door te solderen samengesmeed worden tot een geheel. De volgende dag zou hij misschien wel kunnen beginnen met solderen. Weer een nieuwe fase, leuk!
We aten rode bieten uit de groentetuin van mijn vader. Lekker met ui en spekjes en aardappelpuree en een balletje gehakt. De spekjes moest Paul proberen van mijn moeder. We hadden ze nog in de koelkast liggen. Het was inderdaad een lekkere toevoeging. We hebben gesmuld.
Om 20:00 uur had ik een online vergadering met het bestuur van Fotogroep Aalsmeer. Er moesten een paar dingen besproken worden rondom ons jubileum en de verdere voortgang nu met Corona etc. Het was een constructief uurtje vergaderen, ook dit duurde niet lang. Boris kwam ook af en toe even koekeloeren…
Ik werkte nog wat dingen uit op de computer en zocht op internet wat zaken uit voor ons jaarprogramma. Zo hebben we een lezing gepland in het voorjaar van volgend jaar en die zouden we graag online willen krijgen. Vind maar eens zo iemand die dat kan…
En zo werd het toch nog weer laat. Gelukkig ging de wekker niet zo vroeg de volgende dag!
Vrijdag mocht ik van mezelf uitslapen. Ik had me eerder die week aangemeld voor een webinar en dat zou om half elf beginnen. Om tien uur had een collega nog wat van mij nodig om ergens in te kunnen loggen, dus ik was om kwart voor tien beneden. Redelijk uitgerust en ik had zin in dat webinar.
Het was ook machtig interessant en leerzaam, moet ik zeggen. Ik heb heel wat aantekeningen gemaakt en weer prachtige voorbeeldfoto’s gezien.
Hier een foto van de maan en het silhouet van een vlinder. Gaaf toch?
En hier nog voorbeelden van de soorten licht en wat dat met je onderwerp doet. Zo kun je je foto een stuk spannender maken door een ander standpunt t.o.v. de lichtbron te nemen.
en ook nog twee voorbeelden van hetzelfde onderwerp, maar dan overbelicht en onderbelicht. Het is dus ongeveer op hetzelfde moment genomen, maar in de tweede foto is feitenlijk het hart van de bloem goed belicht en daarom wordt de rest donker. Door de zon net boven je beeld te hebben (dit was dus bij opgaande zon), krijg je een mooie flare en gouden gloed in je beeld. En daar lijkt het wel een ondergaande zon te zijn. Maar niets is dus minder waar. Leuke tips dit keer.
Ik kon niet wachten om met het geleerde aan de slag te gaan, maar helaas, er moest die middag nog even gewerkt worden. Paul was ondertussen al vertrokken naar de Schoolstraat voor zijn Tiffany project.
Ik vond mezelf heel zielig, dus ik trakteerde mezelf op thee met een paar paaseitjes. Die waren nog niet op en er was ook nog wat van vorig jaar, die vond ik achter in de kast achter een paar mokken verscholen toen ik wat aan zoeken was voor de kookproducties van afgelopen weekend.
Ik heb ze maar in een gezellig bakje gedaan. En daarna braaf weer teruggezet in de kast. Ander zou het hele bakje leeg gaan. Ik en chocola, da’s een haat-liefde verhouding. Ik kan er niet van af blijven…
Rond drie uur appte Paul zijn resultaat tot dan toe. De puzzel van 45 stukjes zat aardig in elkaar, alles was voorzien van zo’n glimmend strookje metaal. Hij kon beginnen met solderen. Spannend!
Ik zette nog maar een pot thee en ging weer verder. Ik nam uit schuldgevoel voor de paaseitjes aan het eind van de middag nog maar een zakje snoeptomaatjes, vooruit.
Ik wilde om 17:00 uur stoppen, maar ik heb tot aan het avondeten zitten puzzelen op iets. En na het eten nog verder. Uiteindelijk toch zo’n zeven uurtjes extra gewerkt. Maar wel ver gekomen met alles. Alleen geen tijd voor fotografie of schilderen. Dat laatste heb ik de hele vakantie ook niet gedaan. Zoveel vrije tijd en het dan toch nog te druk met van alles hebben. Hoe bestaat het…
Paul appte rond half zes het resultaat van zijn soldeerwerk en zie daar, onze Boris in Tiffany vereeuwigd! Echt heel leuk geworden!
Zaterdag moest er nog wel wat aan gebeuren, maar voor nu was het even klaar en kwam hij naar huis voor het eten.
We aten deze avond wortelen met krieltjes en de Cordon Bleu. Dus woensdag toch iets anders… Geen idee meer.
Na het eten werkte ik dus nog wat door en rond tien uur hield ik het wel voor gezien. Met nog steeds dingen die ik af had willen hebben op mijn to do lijst. Misschien kwam ik er die zaterdag of zondag nog even aan toe. Ik zie wel.
Ik deed nog wat andere dingetjes op de computer en uiteindelijk zat ook de vrijdag er al weer op. Een drukke dag, geen tijd gehad om een rondje te lopen, eigenlijk helemaal niet zoals ik het gepland had. Daar kan ik dan wel enorm van balen, maar je schiet daar verder ook niet veel mee op.
Dus lekker slapen en de volgende weer op tijd op staan. Ik moest voor moeders de befaamde aardbeienschelpjes halen bij de bakker (jaaaa, ze zijn er weer!) en het oud papier moest ook aan de straat. Weer genoeg te doen!
Wat een dag vol feest in heel het land had moeten zijn, werd een sobere, maar vrolijke dag thuis en in eigen dorp. Het is vandaag 75 jaar geleden dat Nederland officieel bevrijd is verklaard. Jammer dat het niet de aandacht kon krijgen die het verdient.
Wij hadden geen bijzondere plannen vandaag. We sliepen uit en brunchten op ons gemakkie. Daarna ging Paul weer aan de slag met zijn Tiffany project bij mijn ouders en ik heb een hele tijd lekker aan de keukentafel zitten lezen in de krant en in mijn boek. Gezellig met een slapende Boris naast me.
Rond theetijd ging ik ook naar de Schoolstraat, mét de kwarktaart die ik maandag had gemaakt. Die gaan we natuurlijk niet met zijn tweetjes oppeuzelen…
Hij kwam mooi uit de springvorm. Ik had een kleine springvorm gebruikt dan stond aangegeven op het pak, vandaar dat ie lekker hoog was. Maar daarom ook flink machtig.
Met moeders ging het aardig. Ze zat relaxt in haar stoel in de huiskamer voor de tv. Ze had niet zo goed geslapen, maar dat is ook wel logisch als je niet in de houding kunt liggen zoals je normaal gesproken gewend bent. En zolang ze rustig bleef zitten, viel de pijn ook mee. Alleen bij het opstaan voelde ze het.
Een stukje taart met een lekker kopje thee maakt dan weer veel goed…
We hadden ons portie zuivel wel binnen voor vandaag, haha. Na de thee verhuisden moeders, paps en zus weer naar de huiskamer. Ik ging even bij Paul kijken, hoe zijn project vorderde. Hier is hij een stukje aan het uittekenen op glas. Dat moet hij dan daarna gaan uitsnijden.
Daar is een speciale machine voor, een soort figuurzaag voor glas, zeg maar.
En zo gaat dat dan:
Maar niet voor lang, want toen ik er bij stond, deed hij het ineens niet meer. Ik heb papa er bij gehaald, maar die kon het zo gauw ook niet fixen. Dus moest Paul vanaf toen zelf snijden en daarna bijslijpen. Wel wat meer werk. Ondertussen werd er naar de leverancier gemaild voor een handleiding van de machine, om te kijken of het zelf gemaakt kon worden. Duimen maar…
Ik ging weer even naar de huiskamer, waar Bikkel op de poef naast mama’s stoel zat.
Sinds die bij mijn ouders woont is hij wel wat socialer geworden. En komt hij af en toe even vragen om kattensnoepjes. Hij is intussen ook niet meer zo mager meer.
Sinds kort mag hij ook naar buiten. Ik achtervolgde hem even tot in de heg bij de waterval. Om te kijken of hij niet stiekem vogelnestjes leeg roofde.
Ik zette papa ook even aan het werk voor het thema “blauw” van de fotoclub. Er is zoveel blauws te zien daar in de tuin. Als je maar kijkt!
Deze is bijna blauw. maar die paar bloemetjes stonden net in een zonnestraaltje.
Bikkel kwam ook even kijken wat we nou aan het doen waren…
Papa ging de seringenboom nog even op de foto zetten, die is echt prachtig nu. Ik zag een mooi bevrijdingsplaatje. Een wapperende vlag en op de achtergrond nog de kerktoren en de kastanjeboom die prachtig in bloei staat nu. Straks in de herfst komen er weer heel wat kindertjes kastanjes zoeken…
Ik fotografeerde de seringenboom met precies nog de zon door het blad.
We liepen ook nog even het hek uit. Hier kon ik een mooiere overzichtsfoto maken van de hoogte in de Schoolstraat. En de vlag wapperde nu ook fier. Een vertrouwd beeld zo, mijn ouderlijk huis.
En nog maar een keer de vlag. Wat een mooie strakblauwe lucht was het, zonder vliegtuigsporen. Op de schoorsteen vind je nog de windvaan die mijn ouders volgens mij voor hun 25-jarig huwelijksfeest hebben gekregen. Met een boek er op. Zus heeft het niet van een vreemde, papa leest ook enorm veel.
Tijd om weer even bij Paul te kijken voordat ik weer naar huis zou gaan. Hij had weer een stukje van de ‘puzzel’ klaar. Precies werkje hoor. Ik liet hem verder maar met rust en ging op huis aan.
Ik zei mijn ouders en zus gedag en liep achterom. Toch nog even naar de seringenboom voor een detailopname…
En de oude vertrouwde kastanjeboom er ook nog even opgezet met een tweederde vlakverdeling. Het steekt zo mooi af tegen die blauwe lucht.
Toen ik bij de auto stond zag ik de zon precies door de berkenbomen en de wapperende vlag heen schijnen. Even wachten tot de vlag op zijn mooist wapperde en… voilá. We zullen weten dat we bevrijdingsdag vieren!
Thuisgekomen gaf ik Boris zijn vis en ik ging nog even lezen in mijn boek, op de bank.
Boris kwam al gauw naast me liggen. Hij is graag waar jij ook bent.
Een uurtje later appte Paul het eindresultaat voor die dag en kwam hij ook naar huis.
we aten pasta met de saus van zondag, van de kookproductie. Aangevuld met wat champignons, olijven en kippendijtjes. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.
De damp komt er van af!
Om acht uur was het tijd voor Revival online. Dit keer met wat nieuwe gezichten. We kletsten even bij en Piebe speelde ook nog even wat op het keyboard. We deden een poging om de Speeltuin van Marco Borsato samen te zingen, maar deze tool is gewoon niet zo geschikt daarvoor. Piebe liet ook nog een eigen nummer horen, mooooi!
Na een tijdje bleven we nog met een paar over en Boris kwam er ook nog even gezellig bij liggen.
Het was wel weer een leuke avond zo. Eigenlijk wilden zus en ik een bevrijdingsquiz in elkaar draaien om te spelen, maar door de val van moeders was het er niet van gekomen maandagavond en besloten we het te laten vallen. Eens kijken of we voor komende dinsdag iets kunnen organiseren.
Ik maakte nog even de blog van de maandag en daarna ging ik ook maar eens slapen. De vakantie was voorbij, woensdag weer als vanouds aan de arbeid!
Op 4 mei gedenken wij traditiegetrouw de gevallenen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, omgekomen in oorlogsituaties of tijdens vredesmissies. Altijd weer een mooi moment waarbij heel Nederland samen even stilstaat en twee minuten stilte in acht neemt. Opdat wij nooit vergeten…
Vandaag zou in ieder opzicht een memorabele dag worden, landelijk, maar ook privé. Maar daarover later meer.
Ik begon de dag met uitgebreid ontbijten en de krant lezen, en er waren ook folders in de brievenbus dit keer. De eerste folder die ik pak bevat meteen een supermooie aanbieding Make-up, twee voor de prijs van €4,99. En niet zomaar make-up, neeeee, een heuse Lash Revival mascara! Die moeten de dames van mijn Koor Revival toch wel even aanschaffen natuurlijk. Kan niet anders dan een goed merk zijn 🙂
Paul was deze middag weer met zijn Tiffany project bezig bij mijn ouders, dus ik had weer even het rijk alleen. Dus het werd wel eens tijd voor creativiteit!
Dinnetje Liesbeth wilde een tekst op een paar mokken en vroeg of ik dat kon handletteren. Nou ja, ik kan het in elk geval proberen, nietwaar?
Ze had speciale stiften meegeleverd en het ging wonderbaarlijk nog aardig ook. Ik vind ze leuk geworden en dinnetje was er ook groots mee, dus een geslaagd experiment. Wel lastig om op zo’n ronde gladde beker te schrijven hoor. Op papier gaat het nog aardig, maar het was een beetje wiebelig af en toe. Ik hoop wel dat het blijft zitten, want het spul was niet vaatwasmachinebestendig geloof ik. Evengoed een leuk resultaat, voor een beginner.
Hierna besloot ik eindelijk eens die kwarktaart te maken, waarvoor ik een tijdje geleden al de ingrediënten had gehaald. Gelukkig waren de slagroom en de kwark nog niet over de datum, dus ik kon meteen aan de slag. Dit keer geen recept, behalve dan, men kope een pak mix voor kwarktaart van dokter Oetker en kope de ingrediënten die op het pak staan vermeld en men gaat aan de slag!
Eerst boter in een pannetje smelten en daar dan de bodemmix bij doen. Dan krijg je een soort kruimeldeegje.
Dat gaat dan in een springvorm (waar een meegeleverd papier op de bodem is gelegd) en met een lepel druk je het deeg overal goed aan.
Dan klop je de slagroom en de kwark luchtig en later gaat dan de taartmix erbij.
De spetters vlogen je om de oren, dus de keuken zag er daarna heel gezellig uit met roze spetters… Kon ik gelijk aan de poets ook… zucht…
Maar eerst het mengsel in de springvorm en daarna mocht de taart minstens twee uur in de koelkast opstijven. Maar aangezien hij bedoeld was voor Bevrijdingsdag, bleef hij er een nachtje in. Beetje gladgestreken nog en huppakee, in de koelie er mee.
Moeders kwam die middag nog even langs op de fiets, om het blad Samenstromen te brengen. Ze kwam niet binnen, want ze moest nog het e.e.a. bezorgen en na een kort kletsje ging ze weer op de fiets verder. Ik dacht even rustig te gaan lezen in het kerkblad na mijn harde werken in de keuken. Maar daar dacht Boris weer even anders over. Het is me deze week geloof ik niet echt gegund om rustig te lezen of te puzzelen aan de keukentafel… Vandaar maar even wat Boris-spam, ik geloof dat hij wat aandacht wil…
Maar het is wel een droppie en een heerlijk model om te fotograferen. Hij zag wat spannends buiten geloof ik. Dan kan hij zo ingespannen kijken.
Ik besloot nog even buiten te gaan zitten met een boek. Ook daar was ik nog niet aan toegekomen in de vakantie. Ik begon in een lekkere dikke pil deze keer, met een mooi bedrukte buitenkant trouwens, met klokken. Heel apart.
Hoewel de zon scheen, stond er eigenlijk net even een te fris windje, dus ik zat al snel met een vest aan te lezen. Ondertussen ging er in de buurt ook nog een BBQ aan, dus ik werd eigenlijk een beetje weg gerookt op mijn eigen straatje en ben dus maar naar binnen gegaan. Lekker op de bank onder een dekentje en de kat naast me. Heerlijk.
Paul appte nog even zijn vorderingen in het Tiffany project, voordat hij weer naar huis toe kwam. Dat ziet er al leuk uit, je kunt al een beetje zien wat het wordt.
Het is nog een hele klus, al die stukjes glas uitsnijden en dan op maat zagen. Waar is ‘ie aan begonnen… Maar als het klaar is, is het vast tof.
Toen Paul thuis kwam ging hij meteen maar koken, dan konden we op ons gemakje naar de Nationale Dodenherdenking kijken. We aten oosterse schotel, van de slager, aangevuld met nog wat verse paprika. Lekker hoor.
Onder het eten ging de telefoon. Dat was zus, met een niet zo leuke mededeling. Mama was gestruikeld in de keuken en lelijk gevallen. De ambulance is gekomen omdat ze meteen wist dat het niet goed was en haar hand zo bleef trillen. De vingers kon ze nog wel bewegen gelukkig. Uiteindelijk is ze met pappa in de auto naar de SEH (Spoed Eisende Hulp) in Leiderdorp gegaan om foto’s te laten maken. Ons ondertussen in spanning achter latend. ‘Ons moeder’, die eigenlijk zo gezond is als wat, alleen maar vitaminetabletjes etc. slikt en overal doorheen rolt, was nu ineens een ‘gevallen’ vrouw. En dan je beide ouders die naar een ziekenhuis rijden waar toch ook Corona patiënten liggen. Ze zitten al weken thuis en zijn zo voorzichtig. Dan wil je toch niet dat door zoiets ze alsnog dat virus op lopen… Zorgen…
Even voor acht kwam Dinnetje Liesbeth de mokken halen, dus ik moest even mijn verhaal kwijt tot ze ze snel naar huis moest, wilde ze nog voor acht uur binnen zijn en voor de buis zitten. Dat hebben wij ook maar gedaan, naar de Nationale Dodenherdenking gekeken. In afwachting op meer nieuws.
De koning deed dit keer op een leeg Damrak zelf de toespraak en wat was die indrukwekkend mooi. Ik heb hem nog nooit zo ontspannen en recht uit het hart zien spreken. Niet zo stijf en gereserveerd. De woorden kwamen echt binnen. Of het nu de soberheid van de herdenking was, het in gedachten bij mama in het ziekenhuis zijn, of het hele Corona gebeuren, het was een kippenvel moment wat me nog lang zal bijblijven. Drie van de foto’s uit de collage zijn trouwens van het ANP. Ik vond ze mooi om ze even hier te laten zien.
Normaal gesproken ga ik meestal even naar de Dodenherdenking in Nieuwveen, bij het gemeentehuis. Als je daar samen bent is het altijd zo’n mooie herdenking. De nabestaanden die bloemen leggen, de scouting die altijd aanwezig is, bewoners van de Ursula, Crescendo (ze heten nu anders) die koraalmuziek speelt, het Wilhelmus, het taptoe signaal en dan die twee minuten stilte. Op een dwarse auto of brommer na. Het is nooit helemaal stil. En dat je je daar dan altijd aan ergert. Dit jaar gewoon thuis, voor de buis. Absolute stilte. Een toespraak die binnenkwam. Heel Twitter was er lyrisch over. Nederland herdenkt massaal thuis. Samen, maar toch apart. En misschien nog wel intenser dan andere jaren. We doen veel ‘samen’ deze dagen in Corona Quarantaine. Samen klappen voor de zorg. Samen het Wilhelmus spelen op Koningsdag. Samen een liedje zingen om vijf voor vijf op bevrijdingsdag. En dat allemaal dankzij Corona. Laten we hopen dat we zo’n tolerant en saamhorig volk blijven, ook als we het normale leven weer kunnen gaan oppakken…
Later op de avond belde ik zelf maar even met pappa, we hoorden maar niets. Ze zaten nog op uitslagen te wachten, maar wisten al wel dat het op een paar plaatsen gebroken was, in haar bovenarm, vlakbij de schouder. Ze kreeg een sling om en mocht voorlopig naar huis, om over een week terug te komen en kijken hoe het geneest. In het ergste geval volgt er misschien nog een operatie, als het niet goed gaat. Laten we duimen dat het allemaal goed geneest. Ze slikt al zolang calciumtabletten, dat moet toch ergens goed voor zijn, zou je denken…
Ik keek nog even naar het ontsteken van het bevrijdingsvuur in Wageningen. Tijdens het mooie ‘blackbird’, gezongen door Tania Kross en Lavinia Meijer op de harp. Prachtig, weer zo’n kippenvel moment.
We belden nog even met moeders toen ze weer thuis was, om te vragen hoe het ging, maar ze had alweer praatjes voor tien. Met goede pijnstillers ging het aardig, ze zat lekker in haar stoel tot rust te komen. Paul maakte nog het grapje dat ze het ‘herdenken van de gevallenen’ wel heel letterlijk had genomen. We konden er met zijn allen wel om lachen, al met al had een stuk slechter af kunnen lopen allemaal. De komende dagen mag ze lekker rustig aan doen. Ze kan ook vrij weinig, het is ook nog eens haar rechterarm. Eerst maar eens lekker slapen en dan morgen weer verder zien.
Wij gingen ook naar bed. Ik had geen puf om nog te bloggen. Dan maar een achterstand, die halen we wel weer ergens in.
Het nadeel van het niet op dezelfde avond nog schrijven van het blogje van die dag, is dat je niet meer zo goed weet wat je hebt uitgespookt die dag. Maar dan hebben we gelukkig de foto’s nog, in dit geval!
Zondag 3 mei was een heel relaxt vakantiedagje. We sliepen een beetje uit en startten lekker rustig op. Lekker een trainingsbroek aan vandaag, geen zin om me op te tutten. Ik zou toch nergens heen gaan, maar lekker gaan lezen en kokkerellen. Buiten was het toch prutweer, het begon op een gegeven moment zelfs te hagelen!
Maar later werd het wel weer aardig weer. Paul ging na de lunch op het fietsie richting de Schoolstraat, verder met zijn Tiffany-project. Ik las nog even de krant van zaterdag en besloot daarna alvast te beginnen met het toetje voor die avond, want dat moest nog twee uur opstijven in de koelkast. Het recept (voor 4 personen) was niet heel moeilijk, ik loods jullie er met een fotoverslag doorheen…
Men neme 100 gram aan bastognekoeken en dat vermaal je in een keukenmachientje tot een bergje kruimels.
Dan heb je verder nog nodig:
- 4 mooie glaasjes waar je het toetje in kunt presenteren
- een bekertje slagroom (250 ml)
- een zakje vanillesuiker
- twee en een halve eetlepel witte basterdsuiker
- halve eetlepel citroensap
- pakje MonChou 100 gram
- 75 gram frambozen (eigenlijk vers, ik nam ze uit de diepvries, net zo goed)
De koekkruimels verdeel je over vier glaasjes. Daarna klop je de slagroom en het zakje vanillesuiker erdoor stijf.
Klop dan de MonChou luchtig en mix hier de witte basterdsuiker en het citroensap door.
Mix de slagroom door de MonChou tot een luchtig geheel.
Prak daarna de frambozen fijn met een vork (tot een bloederig geheel, spannend recept!)
Schep dit door het slagroom / MonChou mengsel.
Dit ziet er al lekker uit, maar iets beter mengen nog…
Verdeel het frambozenmengsel over de 4 glaasjes en zet deze minimaal 2 uur in de koelkast om op te stijven. Eventueel nog garneren met verse frambozen en een blaadje munt. Dit was mijn eindresultaat:
Een goede kok proeft altijd een beetje van zijn maaksel, maar dit was wel heel erg lekker. Vroeger mocht ik wel eens de mixerdingen aflikken als mama een cake had gebakken. Nou, deze keer was het het zeker waard om dat te doen, maar ook om de hele schaal uit te likken! Potjandikkie, wat was dit lekker. Maar na het vullen van mijn twee glaasjes voor onszelf had ik eigenlijk nog wel heel veel over, dus ik pakte wat kleinere glaasjes en het was precies genoeg voor de buurtjes. Hadden zij ook een lekker toetje. De kids zouden dit ook wel lekker vinden. Het vorige toetje was niet zo heel zoet, deze wel.
Nadat het toetje in de koelkast stond vond ik dat ik wel even mocht relaxen en ik ging lekker nog even de cryptogram van zaterdag oplossen, tenminste, dat dacht ik…
Boris dacht er anders over, die ging er lang en breed op liggen. Nou ja, het was dit keer toch een hele moeilijke puzzel, ik geloof dat ik slechts 1 woord heb kunnen vinden. Toch maar even wegleggen…
Dan maar alvast verder met het hoofdgerecht van vandaag, de kiphamrolletjes. De bereidingstijd is ongeveer 15 minuten, de baktijd daarna nog 25 minuten.
Hiervoor had ik nodig (voor 4 personen):
- 4 kipfilets
- 2 theelepels kipkruiden
- 8 plakjes ham
- 3 tomaten
- 400 gram passata (gezeefde tomaten)
- anderhalve theelepel suiker (ik nam witte basterdsuiker)
- 2 theelepels Italiaanse kruiden
- 125 gram crème fraîche
- 200 gram geraspte kaas
- olijfolie om de ovenschaal in te vetten
- zout en peper.
Ik deed maar 2 kipfilets en vier plakjes ham omdat we met zijn tweetjes waren, voor de rest heb ik wel het recept gevolgd. Je eet hier trouwens groente en aardappelen naar keuze bij. Net wat je lekker vindt. Wij hadden bloemkool en gekruide aardappeltjes uit het versvak.
Ik zou e.e.a. pas later in de oven zetten (we eten meestal pas rond half zeven), maar anders moet deze voorverwarmd worden op 200 graden.
Doe de passata in een pannetje en verwarm deze 5 minuten op medium vuur met de Italiaanse kruiden en de suiker er bij. Roer hierna de crème fraîche erdoor. Bij het laatste heb ik maar even aangenomen dat ik het pannetje van het vuur moest halen.
Snijd dan de tomaten in partjes. Ik had zulke mooie trostomaten, een foto waard…
Halveer de kipfilets in de lengte en bestrooi ze met de kipkruiden. Rol ieder stukje kipfilet in een plakje ham.
Verdeel de helft van de saus over de ingevette ovenschaal. Leg de kiphamrolletjes naast elkaar in de ovenschaal en leg hier de partjes tomaat tussen.
Verdeel de overgebleven saus over de rolletjes.
Bestrooi de schotel tot slot met geraspte kaas. Wij aten hier dus nog bloemkool bij en een half zakje krieltjes die al mediterraan gekruid waren. De krieltjes deed ik ook alvast in een ovenschaaltje, deze konden dan net naast elkaar in de oven straks en hadden toch ongeveer dezelfde baktijd (krieltjes halverwege even husselen).
Om tien voor zes zette ik alles in de oven en ondertussen ook het water met de bloemkool op het vuur. Deze keer zou het eten dus wel op tijd klaar zijn. Wat een timing. Ondertussen had ik nog geen boek gelezen op mijn vrije dag, maar een middagje kokkerelen is ook heel ontspannend. Ik heb me anders prima vermaakt zo in mijn upsje.
Even creabea met keukengerei op de bloemkoolpan:
En zo kwamen de kiphamrolletjes uit de oven:
De Schoolstraat was intussen ook online en al driftig aan het opscheppen. Ook bij hen een lekker dampende ovenschaal. En toevallig hadden zij ook bloemkool erbij gekozen.
En op je bord ziet het er dan ongeveer zo uit:
De man een kipfilet (alhoewel verdeeld in twee stukken) vonden wij wel een beetje machtig. Ik heb een halve laten liggen. Misschien is 1 grote kipfilet voor met zijn tweetjes ook wel goed, zeker als je lekker veel groenten erbij neemt. Ik ben gek op bloemkool en die pan ging dan ook helemaal leeg, al was het wel het kleinste bloemkooltje wat ik kon vinden. Maar dan is het bij elkaar best veel. De saus was trouwens erg dun geworden. Waarschijnlijk door het vocht uit de tomatenschijfjes. We hebben de saus bewaard voor later die week. Om er wat pasta doorheen toe doen en het stukje kip, wat champignons, wat extra kip en olijven. Zonde om de lekkere saus weg te doen. Dus gewoon bewaren in de koelkast.
Van de minibuurtjes kregen we inmiddels al signalen dat het toetje errug in de smaak was gevallen. Lekkerder dan de vorige keer. Ze kwamen het aan de deur even vertellen naderhand. Ik zei dat het een toetje met framboos was, maar de minibuuf vond dat geen goede benaming, het was een framblij toetje. Dus bij deze hebben we een officiële benaming voor het toetje van deze avond gevonden. De minibuur vond vooral de bodem het lekkerst. Koekiemonster 🙂
In plaats van verse frambozen en een blaadje munt gebruikte ik een halve bastognekoek als garnering. Dan komen die dingen ook op. Nadeel is dat ze in een groot pak zitten en je er voor zo’n toetje relatief weinig van nodig hebt. En dan zit je er mee…
Van onze eigen toetjes toch ook maar even een foto gemaakt. Voor het vakantieplakboek.
Ook in de Schoolstraat smaakte het toetje opperbest. Het was over de gehele linie wel een lekker menu. Ik denk ook dat dit nog wel een keertje op het menu komt bij onszelf, zo doordeweeks ofzo. We kletsten nog even wat na met zijn allen en rond kwart over acht gingen we afsluiten, zodat we op tijd klaar zouden zitten voor Boer Zoekt Vrouw.
Ik zette nog even een lekker kopje thee en had een toepasselijke pickwick teatopic:
Op dit moment lees ik erg veel chicklit/romans. Maar ik houd ook van historische romans of spannende thrillers. En verhalen uit de tweede wereldoorlog, in deze dagen toch ook weer actueel. Ik wissel dat zo’n beetje af. Ik was nu halverwege dit boek, wat weer een vervolg op een eerder boek was dat ik ook heb gelezen:
Na Boer Zoekt Vrouw heb ik dus nog even lekker zitten lezen en ik besloot het die avond / vroege morgen ook maar meteen uit te lezen. Het verhaal kreeg nog een spannende wending en dan wil je gewoon doorlezen. En ik had toch vakantie, dus de volgende dag kon ik lekker uitslapen. Om 02:00 uur was het boek dan eindelijk uit. Achterin het boek staan nog allerlei lekkere recepten, om te bakken. Dus dit boek wordt voorlopig niet doorgegeven, eerst de recepten uitproberen!
Al met al heb ik een fijn dagje thuis doorgebracht. Paul was die middag bij mijn ouders. We kunnen heel goed samen, maar ik merk dat het soms ook leuk is eventjes je eigen gang te gaan. Niet dat ik niet kan doen wat ik wil als Paul wel thuis is hoor, maar gewoon even alleen zijn is soms best fijn. En het leuke is dat je elkaar ook weer eens wat te vertellen hebt als je afzonderlijk van elkaar leuke dingen hebt gedaan. Want na acht weken samen thuis raakt de gespreksstof soms wel wat op…
Hoe is dat bij jullie?
Vandaag was ik een beetje uithuizig. Mark Rutte zal wel niet blij met me geweest zijn. Want hoewel niet strikt noodzakelijk, heb ik vandaag toch de jubileumfotoboeken voor de leden van onze fotogroep naar de distributiepunten gebracht. Ik zie het maar zo, we brengen een lichtpuntje in de Corona Quarantaine, alles voor het goede doel, toch?
Ik begon de dag uiteraard eerst met een ontbijtje. We hadden nog veel aardbeien over van gisteren, dus toch maar een lekker wit bolletje met heerlijk zoete aardbeien genomen.
Paul deed de boodschappen deze morgen en nadat die waren opgeruimd laadden we samen de jubileumfotoboeken in de auto en reden we richting Noordeinde. Daar trachtte ik een boek te bezorgen, maar het betreffende lid was helaas niet thuis. Daarna zette ik Paul af bij mijn ouders. Hij ging aan een Tiffanyproject werken met mijn vader, een soort glas in lood raampje. Hij liep al een tijdje met dat idee en nu we vakantie hebben, maar niet echt weg kunnen op de manier zoals wij graag vakantie vieren, is er eindelijk eens tijd voor.
Ik reed door naar Marlien die in Aalsmeer woont, bijna tegen Amstelveen aan. Ze was druk bezig in de tuin. Daar was het ook superlekker weer voor. Ik zette daar de eerste lading boeken af.
Uiteraard hebben we het ook nog even samen snel bekeken. Marlien heeft alle teksten geschreven en al het fotomateriaal verzameld. Dan is het dus wel heel spannend om dan nu het tastbare eindexemplaar in je handen te krijgen, ook al heb je de pdf met de drukproef al gezien. Eindelijk het eindresultaat van het harde werken.
We kletsten even wat in de voortuin en daarna ging ik verder richting Rijsenhout, daar woont nog een clublid en ik zou tenslotte ‘het buitengebied’ bezorgen. Helaas was diegene niet thuis, maar ik heb het tasje aan de voordeur gehangen en diegene een e-mailtje gestuurd. Ze mailde me later terug dat ze het had gevonden, een leuke verrassing.
Ik ging verder on tour richting Erik, ook een clublid, die tevens eigenaar is van een schoenenwinkel, Henrita Footwear in Aalsmeer. Ik bracht hem zijn boek en de aanvullende bestelling en we kletsten even wat over de fotografie, vakanties, de winkel en de gevolgen van Corona. Ik mocht ook nog vijf exemplaren achterlaten voor de verkoop aan niet-leden, lief! Wie weet lokt het nog wat klanten naar zijn winkel, waar ik trouwens hele mooie schoenen heb gezien. Dus ik hoop dat die er over drie weekjes nog zijn, want dan komt het vakantiegeld en trakteer ik mezelf weer eens op een paar goede nieuwe schoenen! Erik liet me ook nog even de folder zien, waarvoor hij zelf alle fotografie heeft gedaan. Ziet er echt heel gaaf uit en er stond zo’n mooie tas in ook. Kijk allemaal maar even op http://www.henrita.nl, daar vind je de tassen ook. Echt mooi!
Met een folder op zak ging ik verder naar Het Boekhuis, de boekwinkel van mijn zus. Ook daar mocht ik vijf exemplaren neerleggen voor de verkoop. We hebben er nog wel meer hoor, maar eerst maar eens kijken hoe het loopt. We maakten ook gelijk even een promotiefilmpje voor de facebookpagina, zo leuk! En het ging zowaar in 1x goed ook.
Ik neusde nog wat in de winkel en tja, dan kom je toch weer met een stapeltje boeken bij de kassa aan. Toch die nieuwe van Lucinda Riley (de Vlinderkamer) gekocht en ook de nieuwe van Charlotte de Monchy (Tegen beter weten in). Verder nog een boek van Corina Bomann (de Jasmijnzussen) en nog wat chicklits (drie halen, twee betalen, whoop whoop!). Ik ga zondag, maandag en dinsdag lekker lezen. Dat heb ik nog niet veel gedaan deze vakantie, dus het moet er maar eens van komen, niet waar?
Daarna reed ik door naar Kudelstaart, waar ik de tweede lading tasjes af gaf bij Anton, die daar de verdere verspreiding zou verzorgen. Hier bleef ik niet lang hangen, gauw naar huis, want ik moest nog wat boodschappen halen voor de kookproductie van zondag, en ik was mijn boodschappenbriefje vergeten. Toen ik over de dijk bij het Liemeer reed, zag ik lammetjes op de dijk dartelen. Dus ik besloot de boodschappen in ieder geval in Nieuwveen te gaan doen en de camera mee te nemen.
Ik probeerde eerst nog even of het clublid dat eerder die dag niet thuis was, nu wel thuis was en gelukkig, nu trof ik hem in de voortuin aan, druk aan de klus. Ik heb plechtig het boek overhandigd en ook nog even staan praten met hem en zijn vrouw, die ook nog even naar buiten kwam (om te zeggen dat ik hem niet van zijn werk af mocht houden, haha). Het is wel grappig hoe je nu automatisch die afstand houdt. Het zit er wel ingebakken al.
Uiteindelijk dan toch naar huis gesjeesd en daar zat Boris al voor het hekje in de gang te wachten. Het was zo onderhand tijd voor zijn vis. dus die heb ik maar snel gegeven. Hij ook weer blij. Ik denk dat hij het wel even lekker vond dat hij die middag alleen was. We zijn nu zo vaak thuis, had hij lekker het rijk even alleen. En extra blij me weer te zien, zo leek het wel.
Ik pakte mijn boodschappenbriefje, en boodschappentas en mijn camera en reed weer richting Nieuwveen. De lammetjes waren helaas al niet meer te zien op de dijk, potverdrie. Eerst maar eens boodschappen doen… Ik kon gelukkig alles van mijn lijstje vinden en heb me er ook keurig aan gehouden, niks extra’s gekocht. Ik had eigenlijk best trek, maar we gingen lekker spaghetti eten die avond, dus dat zou wel goed vullen. Dus geen ander lekkers gekocht.
Ik belde Paul of hij opgehaald wilde worden of dat hij ging wandelen naar huis. Hij was nog bezig met papa, maar wilde wel graag opgehaald worden (uit het knutselparadijs). Dus ik reed richting Noordeinde, met de camera naast me in de aanslag. Maar op de dijk waren de lammetjes helaas nog steeds niet te zien… En het zonnetje scheen zo mooi op de dijk. Jammer! Volgende keer gewoon altijd mijn camera meenemen als ik op pad ga!
Ik reed door naar mijn ouders en daar waren papa en Paul druk bezig met het project van Paul. Het wordt volgens mij heel mooi, maar het is wel een precies werkje. En er moet nog heel veel gebeuren. Gelukkig heeft Paul de hele volgende week nog vakantie (ik ga woensdag weer aan het werk), dus dan kan hij zelf verder aan de gang daar.
Ik ging even bij moeders in de kamer zitten en kwam daar Bikkel de kat nog tegen. Je komt hem niet echt aan het lijf, tenzij hij op zijn stoel ligt en eerst lief naar je mauwt, dan mag je hem aaien. Maar nu lag hij startklaar op het vloerkleed. Een stap dichterbij en roetsj, weg was ze.
Ik kletste wat met moeders en even later kwamen papa en Paul ook binnen en namen we nog wat te drinken. Zus kwam ondertussen ook thuis en rond half zeven gingen wij naar huis, eten koken. Bikkel lag nu in de stoel, we mochten hem zowaar even aaien ter afscheid. En daarna snel naar huis, waar Paul aan de kook ging. Ben weer eens vergeten een foto van ons avondeten te maken, maar we aten dus spaghetti. Vind ik heerlijk, echte zaterdagkost. Mijn ouders aten het ook die avond. Vroeger altijd al, op zaterdag was het spaghettidag.
Na het eten deed ik de administratie voor de fotoclub. Iedereen persoonlijk een e-mailtje gestuurd wat ze moeten betalen voor de extra bestelde jubileumfotoboeken. Even een klusje, maar het kan maar gedaan zijn.
Daarna had ik nog een projectje voor het werk, een collage in elkaar zetten voor de verjaardag van een collega, die zondag jarig is. Ik gebruikte hiervoor een gratis programmaatje op Internet met voorbeeldcollages, die je dan nog naar smaak zelf kunt wijzigen (www.collage.nl). Ik was wat lang bezig nog wat aanvullende plaatjes te zoeken, die wat te maken hadden met ziekenhuis, corona en verjaardagen. Maar uiteindelijk leuke plaatjes gevonden en een collage kunnen maken en die verstuurd naar de jarige. Het was al na twaalven, dus dat kon al.
Uiteraard de rest van de collega’s het resultaat laten zien in de koffiecornerapp. Er waren er zowaar nog een paar wakker, haha!
En toen besloot ik nog even die paar foto’s van vandaag uit de Icloud te downloaden en alvast klaar te zetten in de mediabestanden van dit weblog. En ach, dacht ik, waarom schrijf ik dan meteen niet even de belevenissen van vandaag op? Het waren niet veel foto’s, dus ook niet veel tekst? Ehm… en nu ben ik een uur verder en al bijna 1500 woorden getypt. Het kan verkeren…
Maar het voordeel is, zondag kan ik dan weer lekker wat uitslapen en daarna lekker lezen. Win win! Misschien maak ik mijn uithuizigheid voor Mark Rutte dan weer een beetje goed, ik zal braaf binnen blijven morgen. Jullie ook? Of hebben jullie wilde plannen?
En dan is het gewoon al weer mei! Dat klinkt gelijk alweer als bijna zomer, toch? Vandaar dat we de dag goed begonnen met een wit bolletje met zomerkoninkjes bij het ontbijt. Dat is toch wel een traktatie hoor. En dik verdiend na een nachtje goed slapen en een verkwikkende douche!
Boris houdt niet van aardbeien, dus die sliep nog lekker even verder in zijn stoel. Alsof hij niet al de hele nacht geslapen heeft. Waar haalt dat beest de energie vandaan om zoveel te slapen in een dag en nacht…
Na het ontbijt moest ik van mezelf aan het werk. Het is vandaag tenslotte de dag van de arbeid. Dus de fotoclub had mazzel, ik ging de fotoboeken verdelen. Eerst maar eens een doos met jubileumfotoboeken uitgepakt.
Daarna per fotoclublid een tasje gemaakt met het aantal (bestelde) fotoboeken er in. Netjes overal het adres op gezet en het aantal fotoboeken.
Zo kan het volgens mij niet meer misgaan met de distributie, er hoeft alleen een tasje afgegeven te worden. Zaterdag breng ik het hele zwikkie weg naar degenen die het weer verder gaan verspreiden en dan hebben de leden in Aalsmeer en Kudelstaart volgende week het mooie jubileumfotoboek in huis. Leuk!
Boris was door alle drukte eindelijk eens wakker geworden en lag me vanaf te grond te volgen. Wat doet dat mens nou toch allemaal weer? Met tassies sjouwen, het moet niet gekker worden hier in huis… 🙂
Terwijl ik bezig was met het inpakken van de fotoboeken, was Paul boven op zolder een filmpje aan het opnemen voor zijn cluppie Arti. Ik heb Land of Hope and Glory tot in den treure gehoord, het zou voor de rest van de dag in mijn kop rondzingen, en bedankt!
Toen hij beneden kwam gingen we lunchen, een heerlijke zalmwrap en een beker melk. Daarna zette ik met de Iphone nog even de rozen op de foto. Er zitten zulke mooie exemplaren tussen!
Mijn plan was de fotoboeken naar Kudelstaart en Aalsmeer te gaan brengen, maar de mensen waarbij ik het zou afgeven, waren beide niet thuis deze middag, dus dat ga ik zaterdag doen. Ik besloot mijn bezorgadressen wel alvast te gaan doen en ik begon bij Henk, die in Alphen woont. Daar aangekomen bleef ik, uiteraard met afstand, even een kopje thee drinken. Hij heeft eerst even ons mooie boek bewonderd en daarna hebben we nog tijdje gesproken over bloggen, (dag)boeken, fotograferen en van alles en nog wat. Ik heb weer wat leesvoer aan mijn stapeltje ‘nog aan te schaffen’ kunnen toevoegen. Zus kan weer een bestelling verwachten binnenkort 😉
Het was zo gezellig bij Henk, voor ik het wist was het al bijna etenstijd. En ik zou eigenlijk nog twee bestellingen afleveren die middag, oeps. Planningen zijn er om vanaf geweken te worden zeggen ze toch altijd? Morgen weer een dag…
Ik nam afscheid van Henk en zijn vrouw en ging snel weer richting Zevenhoven. Gelukkig is het door Corona niet echt druk op de weg. Het was wel lekker weer deze middag. Zonnebril op, muziekje aan en lekker toeren door de mooie polder. Fijn om even het dorp uit te zijn.
Onderweg belde Paul nog of ik nog eieren wilde halen, als ik tenminste een ei bij de sla wilde. Dus ik reed nog even langs de buurtsuper en daarna naar huis.
We aten dus kropsla met gekookte aardappelen en wat paprika, tomaat en een eitje erbij. En nog een tartaartje. Ik maak daar altijd een lekkere stamppot van op mijn bord. Lekker prakken 🙂
Ik heb heerlijk gegeten!
Na het eten wilde ik nog even een rondje lopen, richting het bollenveld op het Zuideinde in Zevenhoven. Het was nog zonnig buiten, dus ik hoopte op een mooi avondzonnetje op de tulpen en ik besloot de Sony mee te nemen. Paul besloot ook even mee te gaan. Terwijl die zijn jas en schoenen aan trok, maakte ik nog even een paar foto’s met de Sony van de rozen. Dat is toch van een iets betere kwaliteit dan met de Iphone.
Het was een eindje lopen naar het bollenveld. Maar zo tussen de koeien door zag ik het al liggen. De dames in de wei lagen lekker te herkauwen. Een heerlijk Hollands plaatje.
Ik liep toch nog wat verder, in de hoop dat ik het bollenveld wat beter in beeld te kunnen krijgen. Zo zag ik nog een mooie bocht met de oude telefoonpalen. En een spiegeling van de lucht in het water.
Voorbij de heg op rechts was dit dan het uitzicht op het bollenveld:
Ik heb de kleuren wel een beetje gepimpt, het begon langzaam wat te schemeren. Het was jammer dat er een grote wolkenpartij aan de horizon lag, waardoor de zon niet meer te zien was. Dus de zo gehoopte zonnestralen op de tulpen waren helaas niet aanwezig. Jammer. Maar evengoed mooie plaatjes kunnen schieten.
Ik dook nog even de graskant in. De lucht weerspiegelde nu mooi in het water, daar wilde ik een foto van maken.
Met de Iphone maakte ik ook nog wat foto’s.
Zelfs een paardenbloem (mét vlieg) krijg je met Iphone nog verbazingwekkend goed op de foto!
Ik deed ook nog een poging met de Sony, meer van bovenaf. Toch weer een heel ander beeld en voor mijn gevoel ook niet de hele pluizenbol scherp, door de beperkte scherptediepte. Ik vond het wel mooi om linksboven en rechtsonder ook nog (half) vergane soortengenoten te laten zien, in een diagonaal. Door vignettering toe passen komt de nadruk op de pluizenbol in het midden te liggen.
Ik deed op een andere foto nog even wat extreme bewerking, waardoor de pluizen aquablauw werden. Niet natuurlijk maar wel grappig. Ik ga hem misschien insturen voor het thema ‘blauw’ van de fotoclub voor 11 mei aanstaande. Ik vind hem wel leuk zo!
Onderstaande foto is de tweede kanshebber voor het thema blauw:
Als ik komende week geen creatiever idee krijg, heb ik deze in ieder geval achter de hand.
Paul maakte ondertussen weer wat nieuwe vriendinnetjes op de dijk:
Een paar ‘roddeltantes’ dachten daar zo het hunne van…
Die linkse had haar kop in andermans zaken gestoken, dat zaakje stonk behoorlijk, hahaha!
Nog een laatste blik op de bollen en de koeien en we gingen weer op huis aan. Nu de zon onder was, werd het snel koud. Paul was er wel klaar mee geloof ik, hij wachtte niet eens meer op me. Heb het hele stuk alleen terug gelopen. Maar ik heb me best vermaakt hoor. Ik kwam nog wat vlinders tegen:
En de leibomen lieten ook weer nieuw leven zien:
Van dit kruispunt heb ik eigenlijk nog nooit een foto gemaakt. Achter de kerk was een mooie wolkenlucht te zien. Aan de horizon een mooie oranje gloed. De luchten zijn de laatste weken echt mooi af en toe.
Vanaf dit punt heb ik geen foto meer gemaakt. Paul was nergens meer te bekennen, dus ik ben op mijn gemak naar huis gelopen. Al met al toch een wandeling van 4800 stappen gemaakt vanavond. Was even leuk, even een andere route ook.
Thuis gekomen dook ik achter de laptop om de foto’s te bekijken, uit te zoeken en te bewerken. Toch 16 leuke foto’s van de 127 overgehouden. En nog wat Iphonefoto’s. Gelukkig maar, want anders was het maar een saaie blog geworden, met weinig foto’s.
Ik zocht ook nog twee recepten uit voor zondag, voor de kookproductie. Voor het hoofdgerecht koos ik kiphamrolletjes in tomatensaus, met aardappeltjes en groente naar keuze. Een lekker frambozentoetje wordt het nagerecht.
Nu lekker slapen. En dan zien we wel weer wat morgen ons brengt…
Op woensdag en donderdag maakte ik eigenlijk niet zo heel veel mee en heb ik ook niet zo heel veel fotomateriaal ter illustratie. Het lijkt wel of de fut er een beetje uit is na zoveel fotogeweld van de afgelopen weken. Maar mij kennende laait dat vanzelf wel weer op. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Vandaar dat ik deze twee dagen maar even samenvoeg tot één blog(je).
Op woensdag zette ik ook weer de wekker, want anders zou ik echt de halve dag in mijn bed blijven liggen. En ik heb nog wel wat op mijn to do lijstje staan.
Ik begon de dag met een ontbijtje met griekse yoghurt en wat cruesli, ondertussen even lekker de krant lezend. Er stond wel een leuk stripje van Dirkjan in deze keer, zorggerelateerd. Ik vond hem grappig. Even een beetje relativeren, al is de situatie nog steeds erg genoeg.
Zo thuis vakantie vierend verschuift Corona eigenlijk een beetje naar de achtergrond. Rond twee uur komen de nieuwe cijfers van het RIVM, dat horen we dan via de radio. Je leest er wel wat over in de krant, maar steeds vaker sla ik de artikelen over. Ik word ook een beetje Corona moe denk ik. Ik heb behoefte aan weer wat positiviteit, even lachen, leuke dingen doen. Koningsdag smaakt echt naar meer, na 6 weken binnen gezeten te hebben met elkaar was het fijn weer wat andere mensen te spreken.
Vandaag stonden er gelukkig ook wat leuke dingen op het programma. Later meer hierover.
In de ochtend begon ik aan mijn blogje over zondag (de kookproductie) en Koningsdag. Er waren wat veel foto’s, ook wat van Paul, dus dat werd eerst uitzoeken en op volgorde zetten. En daarna dan nog het verhaaltje er bij schrijven. Ik was er wel eventjes mee zoet.
Tussen de middag aten we een kopje groentensoep en om 14:00 had ik afgesproken met Miranda om haar wegwijs te maken in Lightroom.
Miranda had het programma pas aangeschaft, dus ik had aangeboden haar een beetje op weg te helpen. En met de nieuwe vergadertools van tegenwoordig kon ik haar mee laten kijken met mijn scherm, terwijl zij lekker thuis aan de keukentafel zat. Handig.
We deden dat via Microsoft Teams, maar eerst hebben we even lekker bijgekletst. Over haar nieuwe baan en verder over van alles en nog wat. Zij is ook wel van het creatief met hout en verven etc. en ze liet haar creaties even zien. Zodra Corona geen issue meer is gaan we samen een leuke creatieve workshop doen. Én op fototocht natuurlijk.
Uiteindelijk heb ik tot half vijf met Miranda online gebabbeld over fotobewerking in Lightroom. Hiermee kan ze de komende tijd lekker aan de gang en het programma verder zelf ontdekken. Op internet is er natuurlijk ook heel veel te vinden aan tutorials, maar ik leer zelf altijd het meeste van het af en toe aangereikt krijgen. Als je niet weet wat een programma allemaal kan, weet je ook niet naar welke tutorials je moet zoeken. Anders zoek je alleen naar die dingen waar je tegen aan loopt.
Daarna ging ik verder aan mijn blog over de zondag, deze kwam uiteindelijk rond zes uur online. Weer een blogje afgetikt, pfjoe!
Paul was ondertussen een rondje gaan fietsen en had ook de boodschappen voor het avondeten gedaan. Hij ging aquarellen (een fuut dit keer), dus ik bood aan om zelf weer eens te koken, zodat hij nog even lekker door kon werken.
We hadden geen ingewikkeld menu voor die avond, maar wel iets lekkers. Een stukje zalm uit de oven met lintpasta, broccoli, gebakken champignons en een beetje geraspte kaas. Achteraf had er nog tagliatella roomsaus bij gemoeten, maar dat pakje had ik niet zien staan, oeps…
Maar dit alles bij elkaar was al een bordje vol en smaakte ook best, dus ik heb het niet gemist en het zou er niet meer bijgepast hebben…
Na het eten maakte ik mijn blog over Koningsdag, het schoot nu wel lekker op met bloggen. Het blijft leuk om die foto’s terug te kijken, wat een leuke dag was het. Ik zette die blog ook online en informeerde de trouwe volgers op feestboek, dan hadden ze weer wat lezen die avond.
Om half negen zou ik weer een online meeting faciliteren voor Revival. Vorige keer had ik gevraagd wie er mee wilde doen en dat werden er een stuk of negen. Nu had ik iedereen uitgenodigd, dus ik wilde op tijd de vergadering starten, zodat de mensen eventueel wat vroeger in konden loggen. Ik appte zussie even en wij hebben nog even gezellig zitten kletsen voordat de rest online kwam. Moeders kwam ook nog even kieken.
Dit keer waren we met ongeveer hetzelfde aantal mensen, maar wel weer met wat andere dan vorige week. En het was weer gezellig. We hebben gezongen voor Adrie, die vandaag jarig was. Helaas was zij niet online, maar ik kon via de tool een stukje opnemen en met de begeleiding van Charles op de piano en Peter op gitaar hebben we een hilarisch lang zal ze leven gedaan. Het filmpje ging later in de whatsappgroep en de jarige vond het leuk 😉
Na verloop van tijd haakten steeds meer mensen af en uiteindelijk bleven we met zijn viertjes nog even nakletsen totdat het welletjes was. Met voorzitter Peter en dirigent Piebe hebben we besloten dat we vanaf nu elke dinsdagavond een ‘kletsmomentje’ doen, voor wie zin en tijd heeft, net zolang tot we weer gezellig samen kunnen gaan zingen. En wie weet kunnen we iets verzinnen om online samen te gaan zingen. Deze tool is er volgens mij niet zo heel handig voor.
Ik plande alvast tien online meetings op dinsdag en brainstormde op de app nog even met zus of we niet iets ludieks zouden kunnen gaan doen tijdens de komende meeting op 5 mei. Ideetjes hebben we al, nu nog even uitwerken voor die tijd… Mazzel dat ik verkansie heb! Uiteindelijk dook ik weer laat mijn ‘nest’ in, zoals zus mij dat heel fijntjes gebood. Waarop ik antwoordde dat ik toch geen vogel ben. En zij weer zei: maar wel een vroege vogel! Haha, ik zou eerder een rare vogel zeggen, maar goed. Ik ging lekker slapen en was al gauw in dromenland. Totdat de volgende morgen de wekker ging om half negen (en kwart voor negen) en er weer een nieuwe dag begon.
Ik had moeite met wakker worden, maar na een beetje soezen ben ik toch op gestaan. Een beetje regelmaat kan geen kwaad. Paul mocht lekker blijven liggen, maar ik ging me aankleden en ontbijten. Lekker het krantje lezen met een bak yoghurt en cruesli. Geen kopje tjieno vandaag. Ik had er geen trek in.
Ik zette de vuilnisbak aan de weg en toen kwam de buuf net aanrijden. Die was even op stap geweest en had leuke knijpertjes voor me meegenomen (voor mijn fotobord). Ze had me er wel over geappt, maar sinds ik alle geluiden van de whatsapp heb uitgezet (ik werd echt horendol van het geping op een gegeven moment), had ik dat gemist. Ze had ze toch maar meegenomen. En voor zichzelf had ze ook nog leuke houten letters mee genomen. Dat vond ik ook wel leuk, ik voelde meteen wat creatieve ideetjes opborrelen voor de fotografie. Maar ik mocht ze van haar over nemen, ze ging nog wel een keertje terug. Lieve buuf heb ik toch…
Weer binnen gekomen gaf ik nog even de rozen wat extra water, want er waren er toch drie per ongeluk zonder water komen te staan. Toch niet ver genoeg de vaas in geduwd, zonde. Ik haalde ze er uit en legde ze op het aanrecht om later in de groene bak te gooien. Het zonnetje scheen er zo mooi op. En toen bedacht ik dat ik meteen wel wat met de houten lettertjes kon doen. Dus hup, het doosje open en de letters voor ‘roos’ opgezocht. En dan maar een compositie maken. En alles er scherp op krijgen was ook nog een dingetje. Maar het is wel gelukt.
Uiteindelijk toch ook nog met een mooie roos wat foto’s gemaakt. Maar waar de verlepte rozen plat waren, had de mooie roos meer volume, dus alles scherp krijgen werd wel meer een dingetje. En in de eerste foto had ik drie rozen gepakt en nu maar één. Waar ik al blij was met de eerste foto, worstelde ik nu met deze.
Misschien had ik er meer moeten pakken, een oneven getal. Maar ergens is één roos met het woordje ‘roos’ toch ook wel wat het moest zijn. Alleen de compositie wilde niet helemaal kloppen voor mijn gevoel.
Vandaar dat ik het maar aan mijn feestboekvriendjes heb voorgelegd vanmiddag, nadat ik de scherpste foto’s had bewerkt en uitgezocht. Soms zie je het zelf even niet en dan heb je even wat feedback nodig. Uiteindelijk koos de meerderheid voor de laatste foto. En ergens begrijp ik dat wel, want hier zie je de roos eigenlijk op zijn mooist en kijk je er in, in plaats van er op. Dat gaf iemand als feedback en toen zag ik het zelf ook. Alleen vind ik zelf die loze ruimte rechtsboven zo … leeg? Misschien moet ik daar nog een tekst in zetten met Photoshop ofzo. Ik ga er nog even op broeden. En als ik het zo zie hadden de twee O’s volgens mij omgedraaid moeten worden. Bij de R en de S is er ook wat meer ruimte aan de onderkant dan aan de bovenkant van de letter. Misschien morgen nog maar een poging wagen. De rozen zijn nog niet uitgebloeid.
Tijdens het bewerken lag Boris er weer gezellig bij op tafel…
Om 13:00 uur had ik nog een online meeting voor het werk, een afspraak met de controllers van een divisie. Daar wilde ik toch graag even bij zijn. Maar we waren in nog geen half uurtje klaar met de agendapunten, dat ging vrij vlot.
Daarna gingen we maar eens lunchen, dat werd wel tijd. De lunch bestond dit keer weer uit groentesoep. Paul had een flinke pan gemaakt dinsdag, we konden er lekker een paar keer van eten. Twee kommen de man en hij was op. Ik hoefde er niets anders meer bij, het vulde goed.
Ik deed een rondje teletekst later die middag en zag een bekende naam voor komen onderin het berichtje. Rob van de Kolk is een Amsterdam UMC-er. Goed nieuws dat er nu voldoende mondkapjes zijn voor de zorg.
Ik kreeg ook nog twee korte werkgerelateerde telefoontjes. In Coronatijd verzamelt iedereen nu wel je mobiele nummer, dus ze weten je nu te vinden. Ze wisten niet dat ik vrij was, anders hadden ze zeker niet gebeld. Maar het ware korte vragen die ik zo kon afhandelen en uiteraard ook een social talk gedaan, je spreekt elkaar tenslotte nu ook niet zo vaak.
De rest van de middag lummelde ik wat op de laptop. Ik kon me eigenlijk nergens anders toe zetten, terwijl er nog heel wat dingen moeten gebeuren. Vrijdag maar weer, het is verkansie hoor.
Paul kookte vanavond, paella van de visboer en een beetje toevoegingen van hemzelf. Ik ben vergeten er een foto van te maken, maar het was lekker 😉
Na het eten probeerde ik mijn achterstand in het bloggen verder in te halen. Met Boris als morele steun naast me. Paul ging ondertussen een rondje lopen, ik had er geen zin in. Ik zag donkere wolken in de verte en het leek me gewoon te koud.
Maar het is gelukt de blogachterstand weg te werken! Eerst een blogje over dinsdag en nu deze over woensdag en donderdag en Margootje is helemaal b(l)ij! Nu niet te veel wilde avonturen meer maken, want anders loopt het weer in de soep…
Nu lekker slapen en morgen weer op tijd op staan. Dan heb ik dus wel een straffe to do lijst. Ik ga in ieder geval de drukker e-mailen dat de boeken goed zijn ontvangen en daarna de mails voor de bestelde jubileumfotoboeken versturen en de boeken naar de distributeurs brengen en zelf ook wat rondbrengen. Dus eindelijk weer eens een ritje met de auto en zelfs het dorp uit, als die mensen tenminste thuis zijn…
Nu alle feestdagen van onze vakantie voor deze week achter de rug zijn, komt ook ons dagelijkse leven in een rustiger vaarwater. Waar we tijdens werkdagen meestal twee keer week een rondje liepen, voel ik die behoefte nu totaal niet. Sowieso werd het dinsdag in de loop van de dag echt pleurisweer, dus gezellig een rondje lopen was geen optie. Lekker binnen blijven, volgens de voorschriften, prima idee.
Dinsdag had ik toch maar weer eens een wekker gezet. Niet heel vroeg, maar ‘gewoon’ om half negen. Ik wilde die morgen om 11:00 uur toch even bij het werkoverleg aansluiten, ondanks de vakantie. Want ondanks de vakantie is wel fijn om mijn collega’s even te spreken en te horen wat er speelt. Dus even snel douchen, aankleden en naar beneden. Ik bakte de overgebleven broodjes af en toen ik mijn broodje had belegd zag ik ineens een vlinder op mijn bord. 
Nu speel ik dus het fotospel met oudcollegaatje Miranda, en haar laatste foto voor mij was een foto van een vlinder. Dus ik had meteen een idee voor de vervolgfoto. Gelukkig was Paul nog niet aan zijn broodje begonnen, dus daar kon ik nog wat creatiefs mee doen en op de foto zetten. Dat duurde niet heel lang hoor, wees gerust. Maar uiteindelijk heb ik er dus deze foto van gemaakt:
Miranda kan nu dus weer aan de slag met de kettingfoto.
Om 11 uur deed ik dus even mee aan het werkoverleg en daarna heb ik voornamelijk achter de laptop gezeten, achterstallig blogwerk en fotobewerking, rondje feestboek., etc.
Er werden ook nog vier zware pakketten bezorgd die ochtend. Toen de bezorger meldde dat hij vier zware dozen had voor mij kon ik het eerst even niet plaatsen, maar dit waren dus al de jubilieumboeken van de fotogroep Aalsmeer! Die had ik eigenlijk pas aan het eind van de week verwacht. De bezorger zette ze gelukkig even voor me in de gang.
Later hebben we nog een filmpje gemaakt voor het bestuur en de leden van de fotoclub, waarop ik een doos open maak en een sneakpreview geef van de inhoud. Het boek ziet er echt heel mooi uit, ik ben zo blij met en trots op het eindresultaat!
Ik zocht nog even naar tasjes waar we de boeken in gaan bezorgen. Dat was ook nog niet een eenvoudige zoektocht, want dat gaat meestal met dozen van 250 stuks en ik had er maar 25 nodig… Uiteindelijk heb ’s avonds iets gevonden, wat ook nog snel bezorgd kon worden, fijn!
Die morgen kwam er trouwens nog een pakketje, ook iets wat met fotografie te maken heeft, een leuk nieuw speledingetje, de Pluto Trigger. Fotoclublid Marlien heeft hier laatst een presentatie over gegeven tijdens de fotoclubavond, wat je hier allemaal mee kunt doen. Daar waren papa en ik meteen erg enthousiast over, vandaar dat ik er voor ons allebei eentje besteld heb. Alleen het tweede exemplaar werd niet geleverd. Volgens de leverancier is deze echt nog onderweg. Duimen maar…
Zo onderhand staat er nog heel wat op mijn to do lijstje voor deze vakantie, op fotografie gebied… Ik hoop dat ik dat allemaal red voordat ik 6 mei weer aan het werk ga.
Paul had ook nog een overlegje voor zijn werk, ondanks de vakantie. Nu we toch thuis zijn is dat dan niet zo erg, dat gaat heel makkelijk tussen de bedrijven door. Boris lag deze middag lekker tussen ons in op de keukentafel. Daar is hij toch regelmatig te vinden in de middaguren.
Het bosje rozen wat ik zaterdag had gekocht ging eindelijk een beetje open, althans, de bloemkoppen dan. Daar moest ik toch even een paar fotootjes van maken.
Dat is toch genieten, zo’n mooi bosje op de salontafel?
Toen ik die morgen de gordijnen open deed, bleef er een hamster in het vouwgordijn hangen. Paul had die voor Koningsdag in het raam gezet. Het was wel een grappig gezicht van buitenaf gezien, dus ik heb er die middag snel nog een fotootje van gemaakt.
Paul maakte een lekker groentesoepje en die aten we met de rest van de spinazie-ovenschotel als avondeten.
Na het avondeten was er een webinar via http://www.natuurfotografie.nl over nachtfotografie, waarvoor ik me had ingeschreven. Ik dacht dat het eigenlijk over nachtfotografie in het algemeen zou gaan, maar er werd voornamelijk ingegaan op het fotograferen van de Melkweg en de sterren (de zgn. startrail). Het eerste gedeelte was nogal theoretisch, maar later werd het wel interessant. Zeker voor dit soort fotografie kan ik mijn nieuwe speledingetje goed gebruiken. Alleen is het dan nog wel een dingetje om een goed donker plekje in Nederland te vinden, want er schijnt heel wat lichtvervuiling te zijn. Hieronder zie je een overzicht van hoe licht het ’s nachts hier in Nederland is.
Hoe witter, hoe meer lichtvervuiling ’s nachts, zeg maar. Ik begreep zelfs dat onze randstad het lichtste gebied ter wereld is, vanwege de kassen. Waar een klein land ‘groot’ in kan zijn….
Dus we moeten in ieder geval een keer richting de wadden om nog een enigszins goede foto te kunnen maken van ons Melkwegstelsel.
Na anderhalf uur zat ik weer bomvol informatie, er kwam geen vraag bij me op. Wel weer een leuk boek gezien om te bestellen, het praktijkboek fotografie weer- en nachtverschijnselen. Daar staan allerlei tips in voor het fotograferen bij allerlei weersomstandigheden (mist, onweer) en ook voor nachtfotografie. Nog even wachten tot volgende maand, dan komt het vakantiegeld 🙂
Na het webinar hebben we naar Jeroen Krabbé zoekt Chagall gekeken en daarna bestelde ik nog de tasjes voor de fotoclub en schreef ik nog een blog voor mijn fotografiewebsite over de retrokaartjes die ik mocht bestellen via de Fotofabriek, in ruil voor een blogje hier over. Erg leuk om te doen. En zoals altijd schrijf ik het beste in de late uurtjes, dus het werd geen vroegertje.
Al met al een relaxt vakantiedagje, de dagen gaan best snel als je lekker bezig bent!
Elgomar 