Op Hemelvaartsdag besloot ik maar eens een gat in de dag te slapen. Ik had wel een wekker gezet, maar besloot die maar gauw uit te zetten en me nog eens lekker om te draaien en er vandaag een relaxte dag van te gaan maken. Er zouden hierna nog drie vrije dagen volgen, dus nog genoeg tijd voor actie, als ik dat zou willen.
Nu we er in deze tijd toch niet op uit kunnen (meestal zijn de woonboulevards wel open, grote winkelcentra soms ook wel) heb ik zo langzamerhand ook het gevoel dat ik rustig thuis kan blijven, omdat er niets ‘te missen’ valt. Voelde ik in het begin nog die onrust, een soort Fear of Missing Out. Nu vind ik eigenlijk wel best zo veel thuis te zijn. We proberen er zo ook het beste van te maken en we doen eigenlijk ook best leuke dingen. Er is meer tijd voor tekenen en ik leer zo veel over fotografie bij in de afgelopen weken. Maar er wordt ook meer op de telefoon gelummeld dan me lief is. Ik probeer wel wat te minderen, maar het gaat me nog niet zo goed af, eerlijk gezegd.
Zo ook deze morgen, ik bleef nog even lekker in bed liggen, een rondje social media op de telefoon, wordfeud, de e-mail… Om daarna onder de douche te springen en te gaan lunchen, het ontbijt sloeg ik maar even over vandaag. Ik maakte een lekkere omelet met kaas voor mezelf. Van de kookproductie hadden we nog zoveel eieren over, die moeten wel in een rap tempo opgemaakt worden, voor ze over de datum raken…
Dat was een goede start van de middag!
Het was wel erg warm buiten, dus buiten zitten lezen was eigenlijk geen optie, je brandde letterlijk weg op de straat. Misschien dat het aan het einde van middag nog lekker was om een rondje te gaan lopen. Ik besloot lekker binnen te blijven en achter de laptop te duiken. Ik tikte nog een achterstallig blogje en probeerde nog wat vragen te verzinnen voor de Revival Quiz die ik aan het maken ben met Kahoot!, een app waarmee je online quizzen kunt maken. Eerst maar eens een stuk of 30 vragen verzinnen, daarna eens kijken hoe we dat daarna met de koorleden kunnen gaan spelen. Ik weet nu in ieder geval een hulplijn…, of twee eigenlijk. Moet gaan lukken dus.
Gisteren kwam Tygo heerlijke eierkoek bezorgen. Die hebben we vanmiddag ook soldaat gemaakt bij de thee. Ondertussen ook even gekeken hoe de ‘meester’ dat doet.
Zo leuk dat Rudolph terug is bij 24kitchen. Ik keek altijd graag naar Rudolph’s bakery. Toen hij wegging, vond ik de zender ook een stuk minder leuk. Wij keken soms wel een hele zondagmiddag naar deze zender. Kookinspiratie op doen. Met de Italiaanse kok (effe zijn naam kwijt). En de makkelijke maaltijd was ook altijd een favoriet programma.
Paul was deze middag weer eens aan het aquarellen. Hij was bezig met een fuut. Boris kwam natuurlijk ook even kijken. Hij is altijd erg geïnteresseerd in vogeltjes 🙂
We vermaakten ons wel aan de keukentafel, ondertussen lekker de deur open en de radio aan. Het halve blok ging BBQ’en vandaag, maar wij niet. Dus we besloten niet buiten te gaan eten, want dan werden van drie kanten ‘uitgerookt’, zeg maar. Dus toch maar de deur dicht en zelf kokkerellen aan het gasfornuis. Althans, Paul dan. We aten aardappeltjes uit de Airfryer, een satehschnitzel en gekookte groenten.
We zouden eigenlijk gaan BBQ’en met vrienden, maar vonden het toch nog een beetje te tricky om met zijn zevenen bij elkaar te gaan zitten, ook al was het buiten. Ergens voelde het gewoon nog niet goed om dat te doen. Eerst maar een beetje vertrouwen krijgen daarin…
Na het eten belde ik nog even met mijn tante die in het ziekenhuis ligt, om even bij te kletsen en te horen hoe het ging. Daarna gingen we nog even naar de Schoolstraat. Moeders werd de volgende dag geopereerd, dus we wilden toch even gedag zeggen en moed inspreken/sterkte wensen. We kwamen precies op tijd, voor het toetje!
Dus dat pakte ik natuurlijk wel even mee. Viennetta ijs is echt mijn lievelingsijs. Dat hadden we vroeger thuis altijd met kerst. Daar kon je dan echt naar uit kijken… De rest van de familie gaat al jaar en dag voor mijn moeders gekookte puddingen, maar ik toch echt voor Viennetta!
We kletsten buiten in de tuin, op anderhalve meter afstand kan dat bij mijn ouders wel goed, gelukkig. En het was nu wel lekker buiten. Ik had nog wel een vestje mee voor als het echt fris zou worden.
Paul had trouwens nog een cadeautje in de kast gevonden, dat was eigenlijk voor Moederdag. Speciaal een hele tijd geleden daar neergelegd zodat we het niet zouden vergeten (ik kwam nog wel eens weg te geven cadeautjes tegen onder in de kast waarvan ik het bestaan niet meer wist, haha), maar toch niet genoeg opgevallen. Maar wat in het vat zit verzuurt niet, dus moeders kreeg het bij deze alsnog; een theezakjeshouder met een kip er op. Moeders spaart dingen met kippen. Geen idee waarom, maar het is al jaren tenminste een leuke speurtocht naar iets moois voor in de collectie.
Ik zag nog een piepklein beestje op het cadeaulint lopen. Ik probeerde er met de Iphone een foto van te maken, en da’s nog best aardig gelukt ook:
Ik heb alleen geen idee wat voor beestje het is. Iemand die het wel weet? Ik hoor het graag.
We zaten buiten tot half twaalf ongeveer en toen gingen we maar eens op huis aan. Moeders had een spannende dag voor de boeg en zus en Pauluzzz moesten de volgende dag gewoon werken.
We wensten Moeders heel veel sterkte voor de operatie en gingen weer naar de Witte Kwikstaart. Paul ging meteen door naar bed en ik moest nog even de dagelijkse medicatie toedienen, maar daarna ging ik ook lekker slapen. Met weer een heerlijke vrije dag voor de boeg slaapt het toch wel heel relaxt in hoor!
En zo brak de woensdag al weer aan. Voor mij de laatste werkdag van deze week. Donderdag is het Hemelvaart en op vrijdag is mijn vrije dag. Dus nog een dagje buffelen en dan volgen er gewoon vier dagen weekend!
In deze periode van thuiswerken ontstaan er ook voor Boris een paar ‘rituelen’. Als ik klaar ben met mijn bakje griekse yoghurt, dan mag hij het schaaltje uit likken. Maar de laatste week trekt hij een beetje zijn neus er voor op. En nu weet ik waarom. Van Paul mag hij het bekertje Activia uitlikken. En dat blijkt hij gewoon veel lekkerder te vinden. Waarschijnlijk veel beter voor zijn darmflora…
Het is toch ook een maf beest, onze Boris… Maar wel met een heel verfijnde smaak. Zo zal hij echt geen kattenvoer uit blik eten met rundvlees of kip. Hij wil alleen maar vis. En dan ook nog bepaalde merken, want hij is er erg kieskeurig in. Net als zijn baasjes, die houden ook van goed en lekker eten…
Vandaag had ik eens geen zin in yoghurt, maar nam ik een boterham met pindakaas én kaas. Dat is toch wel zo lekker af en toe. Van de week had ik er al zin in, maar we hadden geen pindakaas in huis. Juist omdat we het zelden eten, moeten we zo’n pot vaak weg gooien omdat het muf ruikt en over de datum is geraakt. Maar Paul had toch maar weer eens een potje mee genomen gisteren. Lekker!
Het allerlekkerste is natuurlijk de pindakaas op su-per-vers knip witbrood, maar dat hebben we alleen op hoogtijdagen of als we aardbeien voor op brood kopen. Daar hoort gewoon witbrood bij.
Ik had deze morgen maar 1 afspraak, een training aan vijf nieuwe medewerkers met uitleg over ons financiële systeem. Dat deed ik vorige week ook, maar er waren een aantal mensen die die dag niet konden, dus ik ging nog een keertje in de herhaling. Dit keer was er wat meer interactie en kwamen er wat meer vragen en deed men tegelijkertijd ook mee. De twee uurtjes vlogen zo om, en dat deed ook mijn kommetje thee, shoot… gelukkig niet over de laptop heen en we hebben op de keukentafel een groot zeil liggen, dus het was ook zo opgeruimd. Wel mijn aantekenblok zeiknat natuurlijk. Zal je altijd zien…
Sowieso was het een rommelige ochtend, er was iets met Paul zijn laptop en die moest ondertussen toch even bellen of ging op de gang zitten, maar dan hoor je hem toch nog praten. De telefoon ging ook nog af toe. Kortom, dit is zo’n dag dat je denkt ‘misschien is het toch handig om een flexplek boven te maken als dit nog heel lang gaat duren’. Dus er staat een megaklus op mijn to do lijst voor de komende periode, de voorkamer of zolder opruimen en kijken of we daar een goede werkplek kunnen creëren. Nu is het op beide plekken een zooitje. Te veel spullen. Een hoop dat weg kan, of een goed plekje moeten krijgen. En ook nog een anderhalve meter afstand plek creeeren voor de keyboardles…
Nu nog even moed verzamelen om te beginnen…
De noodzaak om boven plek te maken werd die middag iets meer urgent, want er werden pakketjes bezorgd, met nieuwe speledingetjes 🙂
Het waren twee statieven met softboxen er op, waar je draadloze flitsers in kunt zetten. Dat was een tijd geleden een aanbieding bij de Kamera Express. Ik bestelde er ook klemmen bij, zodat ik mijn achtergronddoeken daarmee ergens aan kan bevestigen. Alleen waren die klemmen niet leverbaar en zo moest ik ook even wachten op de softboxen. Echt een mooi systeem, dit kan ik prima gebruiken in combinatie met mijn draadloos aanstuurbare opzetflitsers in mijn kleine studiootje to be.
Maar ook deze spulletjes moeten een plekje krijgen boven, dus er zal wel iets moeten gebeuren daar. Komende dagen toch maar een start gaan maken…
Ik pakte alles in 1 doos want moest hoognodig weer aan het werk, geen tijd om te spelen met mijn nieuwe aankopen vandaag…
Ik zette de andere doos in de schuur, want hij paste met geen mogelijkheid kort gemaakt in de kleine papiercontainer die we hebben tegenwoordig. Toen ik de schuurdeur weer dicht wou doen zat er een (in mijn ogen) enorme spin op de deurklink. Dus die deur durfde ik niet meer dicht en op slot te doen. Maar gelukkig was daar mijn superheldinbuuffie, die was niet bang voor spinnen. Ik vind het echt zulke creapy beestjes, ik blijf er ver van uit de buurt, die kriebelige poten, brrrr.
De buuf heeft mijn schuurtje weer netjes afgesloten en ik kon weer rustig aan het werk. De mini-buurtjes genoten ondertussen lekker in het zwembadje wat de buuf had neergezet voor ze. Wat een leven, het lijkt wel verkansie…
Ik ging verder met mijn omzetpuzzel, maar kwam er eigenlijk niet zo heel veel verder mee. Dus ik heb een collega om hulp gevraagd die met een vergelijkbare puzzel bezig is. Die liep echter tegen dezelfde problemen aan. Vandaar dat ik maar een hulplijn heb ingeschakeld, een collega die heel goed data aan elkaar kan knopen en misschien wel een slimme structurele oplossing kan verzinnen. Want dit werk gaat nog wel vaker voor komen. Voor volgende week staat er een afspraak, fijn!
Er werd ook nog aangebeld door Tygo vanmiddag. Die kwam heerlijke zelfgemaakte eierkoeken brengen. Naar het recept van mijn moeder, zoals ik die vroeger samen met Liesbeth bij ons thuis bakte op zaterdagmiddag. Mmm! Hij bracht ook een cameraatje mee, die ik even moest nakijken op mogelijke functies. Vriendinnetje Liesbeth wil graag leren beter te fotograferen hiermee. Zodat ze er meer uit kan halen wat ze nu doet.
Rond vier uur kreeg Boris trek in vis en begon hij een charme offensief op de keukentafel… Eerst even bij Paul slijmen:
En het daarna nog even bij mij proberen:
Hij zou toch echt even moeten wachten op zijn vis. Vier is uur is toch wel erg vroeg, meneertje!
Paul ging nog even wat boodschappen doen voor het avondeten en Boris ging toch maar weer op zijn plekje op de bank liggen. Lijdzaam afwachten totdat het vijf uur zou worden…
Ik werkte door tot half zeven en daarna vond ik het wel welletjes geweest voor deze week, het mocht wel weekend zijn!
Paul had ondertussen het eten klaar gemaakt en we aten hetzelfde als Boris dit keer, vis! Een lekker stukje zalm uit de oven, gewokte spinazie met pijnboompitjes en pasta. Dat was weer smullen!
Het is toch altijd weer lastig om te verzinnen wat we moeten eten, maar eigenlijk lusten we ook wel bijna alles. Paul is alleen niet zo gek op spruitjes en ik houd niet zo van boontjes (trauma van vroeger, haha).
Na het eten heb ik wat testjes gedaan met de camera van Liesbeth en daarna ben ik toch weer achter de computer gekropen en heb ik de blogjes voor maandag en dinsdag gemaakt. Ik dacht eerst een blog voor drie werkdagen te doen, maar er was desondanks weer genoeg schrijf- en fotomateriaal voor aparte blogjes.
Boris lag eigenlijk heel lang op de bank te pitten nadat hij om vijf uur vis had gekregen, maar tegen negenen werd ie toch weer wat actief en kwam even kijken of ik nog iets lekkers had naast me op de keukentafel. Ik lette even niet op en toen zat hij al uit mijn theeglas te lurken. Gelukkig was het koude thee… Bij het water uit het andere gras kon hij net niet bij. Te dikke kop.
Ik zette de blog van maandag online en besloot die van dinsdag er maar meteen achteraan te maken. Tussendoor deed ik ook nog wat in Kahoot!, voor de Revivalquiz die ik aan het maken ben. En ook belde ik nog met moeders, om te horen hoe het was geweest in het ziekenhuis. Ze moest voor de operatie namelijk nog een Coronatest laten doen. Gelukkig viel dat allemaal mee en was ze zo weer op weg naar huis.
Al met al werd het toch weer een latertje, Paul ging op een gegeven moment al naar bed, en Boris ging met hem mee naar boven.
Toen ik even later boven kwam trof ik dit aan in de slaapkamer:
Net doen of zijn neus bloedt, en zich slapende houden, haha. Maar hij moest toch naar het voeteneind, want hij lag gedeeltelijk op mijn plek.
De woensdag zat er weer op, ik kon gaan dromen van een heerlijke vrije dag morgen!
Vandaag was vandaag een beetje feest! Ons zonnetje van de afdeling, secretaresse Monique, was jarig, maar ook buurvrouw Simone. Goede reden om er dan maar een gezellige dag van te maken, toch? Net als alle andere dagen 😉
Ik begon de dag met een bakje griekse yoghurt met havervlokken en wat chocoladevlokken. Anders is dat niet te hachelen. Normaal heb ik cruesli, maar die was ausverkauft bij de buurtsuper, dus ik moest het even hier mee doen. Ondertussen de computer opstartend en aan het werk maar weer.
Ik maakte nog even snel een digitale kaart voor Monique, met haar als stralend middelpunt, en zette hem in de koffiecornerapp. Hoe feestelijk kun je de dag beginnen?
Om 11 uur hadden we werkoverleg, via Microsoft Teams. Ik had gedacht dat Monique ook erbij zou zijn, dus ik had mijn achtergrond even met ballonnen versierd (zie kleine beeldje helemaal rechts onderin). Maar ze was lekker vrij die dag, en gelijk heeft ze.
Het werkoverleg duurde wat langer dan gepland, dus daardoor werd mijn geplande pauze ingekort en was er geen tijd meer om én te lunchen én een rondje te lopen. Paul ging wel even naar de buurtsuper voor wat inkopen voor het avondeten. En Boris? Die sliep heerlijk door alles heen…
We zetten nog maar eens een pot thee. Dat drinken we wat af zo overdag. Dit keer weer een leuke teatopic van de Pickwick, wat is jouw favoriete genre boeken?
Op dit moment lees ik graag romans, of chicklit. Ik heb meestal fases met een bepaald genre. Dan weer spannende boeken, dan weer geschiedenis, dan weer een niet-denken-lekker-weglezen-boek. Dus ik heb meerdere favoriete genres.
Om 13:00 uur had ik een online vergadering met twee externen over de verdere automatisering van de maandelijkse data-aanlevering voor de omzetbepaling. Een beetje een technisch overleg, maar fijn dat er wat stappen gezet worden waardoor er dingen vanzelf gaan en niet afhankelijk zijn van personen.
Buurvrouw Simone kwam vandaag nog iets lekkers brengen, vanwege haar verjaardag. Dat was een lekkere verrassing! Dus ik heb de lunch maar heel karig gehouden en ’s middags bij de thee het taartje genomen. Ik eet niet vaak taart, maar deze was zalig!
En natuurlijk schreven we nog even een gezellig verjaardagskaartje voor de buuf, ik deed hem gauw in de brievenbus.
Om 15:00 uur had ik nog een online vergadering met mijn collega’s van team analyse. We gingen de afspraken met de bedrijfsbureaus van de afgelopen maand evalueren. Iedereen heeft een aantal divisies onder zich en drie keer per jaar doen we een rondje Bedrijfsbureau, waar we met de medewerkers aldaar, veelal controllers, het administratieve reilen en zeilen bespreken. Dit keer was het een turbulent rondje, mede vanwege Corona, waarin voor sommigen ineens een verandering van werkwijze aan de orde was. Goed om dat even te evalueren, de aandachtspunten en verbeterpunten te benoemen, maar ook om te kijken wat er goed ging. Evalueren en er van leren.
Ik werkte vandaag door tot half zeven, totdat we gingen eten. Bami dit keer. En laat ik het nou toch vergeten op de foto te zetten? Zal wel door de komende persconferentie zijn geweest, daar zaten we op te wachten en was ik even afgeleid van al het andere. Maar de bami was lekker, met garnaaltjes en prei en een gebakken eitje er bij. Ik word enorm verwend door Paul hoor.
De persconferentie was weer een happening deze week. Premier Mark Rutte riep de jeugd op om mee te denken we straks ‘het nieuwe normaal’ moeten gaan invullen, hoe zij hun toekomst zien in de anderhalve meter samenleving. Daarnaast werden de verwachte versoepelingen van stap 2 aangekondigd, die gaan door. Hieronder even overzichtelijk samengevat:
Irma is zo onderhand een beroemde gebarentolk geworden, heel Nederland kent haar na haar ‘hamsteren’ gebaar. En probeert haar, net als ik, op een leuk moment op de foto te krijgen. Hier lijkt ze wel te zeggen “eruit met die vent”, haha.
Ietsepietsie meer die kant op…
Heeeeeeeb hele grote bloemkoleeeen 🙂
Je wordt wel eens een beetje melig, sorry.
Maar misschien hebben jullie nog wel leukere onderschriften, let me know!
De persconferentie duurde dik een uur en ineens werd halverwege Irma vervangen door een andere doventolk. De social media gingen er later over los. Kom niet aan onze Irma!
Het bleek dat het tolken gewoon heel intensief is en dat je dat maar een half uurtje achter elkaar kunt doen. Dus Irma kreeg gewoon even rust. Maar ineens ging het meer daar over dan over de belangrijke mededelingen van Mark en Hugo.
Ik verdiepte me ondertussen ook eens in de app Kahoot!, waarmee je online quizzen kunt maken. Ik ben van plan een Revivalquiz te maken, voor over een week of over twee weken, zodat we online met elkaar kunnen quizzen. Ik heb al vier vragen, joehoe. Het schiet dus nog niet echt op. Ik moet eerst even wat fotootjes gaan downloaden op mijn telefoon van ons cluppie, dan gaan die vragen vanzelf wel komen. Ik ben creabea genoeg. Echt, ik leer zoveel leuke nieuwe dingen in deze Corona Quarantaine tijd…
Ik zette nog maar eens een kopje thee en om half negen gingen we weer weer even online bijkletsen met Revival. Ook dat was weer een feestje. Weer wat nieuwe gezichten dit keer, Marijke en Carla. En ook weer wat mensen terug van weggeweest.
Piebe showde nog even zijn assortiment aan planken, voor wat nieuwe projectjes in zijn WP (werkplaats). Ik wilde er even een foto van maken, van het plankje, maar dat pakte zo grappig uit. Carla kreeg ineens een heeeeel ander lijf. Met een soort lichtzwaard. Je ziet Paul denken, hoeeeee doet ze dat?
Desondanks deed Piebe wel goede zaken, er zijn wat bestellingen gedaan bij hem voor een mooie tuin verfraaiing. Je moet het ijzer smeden als het heet is. We waren trouwens wel wat jaloers, want hij had dropjes, en de rest niet. Allemaal leuke gekkigheid. We missen het koor allemaal wel hoor. Met elkaar zingen zal zeker nog wel even gaan duren. Zingen en Corona is nu eenmaal geen beste combinatie, qua verspreiding. Het draagt het virus een behoorlijk eind door de lucht. Net als hijgen in de sportschool.
Het wordt een lange vakantie van Revival, vrees ik. Hadden we nu maar een manier om online te repeteren… Een bandje om thuis te oefenen ofzo. Maar dat is iets voor het bestuur/combo/dirigent om uit te gaan zoeken. Voor je het weet stort ik me daar weer op en slaap ik helemaal niet meer, hihi. Nee, dat online babbelen kan ik nog net handelen, zeg maar…
Rond een uur of tien hielden we het wel zo’n beetje voor gezien, er waren er al een paar eerder afgehaakt, en sloot ik de online babbelbox af. Tijd voor een beetje bloggen, ik was nog steeds niet bij. Dus ik beschreef de belevenissen van zaterdag en zondag en zette die van zaterdag alvast online. Zo, ik kon weer rustig gaan slapen; het digitale ochtendblad voor mijn volgers stond klaar. Lekker slapen en morgen? Gezond weer op!
Monday monday, what did I do? Ik wist het eigenlijk niet zo goed meer, overdag heb ik amper een foto gemaakt. Maar al schrijvende kom ik er vast wel weer achter.
De werkweek is dus duidelijk weer begonnen. Geen tijd om met de telefoon te spelen, gewoon lekker bezig achter de laptop.
Ik had een vraag gekregen van een centrale controller om bepaalde omzetcategorieën uit de verschillende systemen te halen t.b.v. een enquête. Dat was een leuke puzzel, dus daar ben ik in ieder geval eventjes zoet mee geweest. Voor de rest werkte ik mijn to do lijstje af. Het lijstje is nogal lang voor deze week, maar er zitten gelukkig ook kleine, snel af te ronden klusjes bij. Dan kan het ineens snel gaan.
In de pauze ging ik niet naar buiten, maar belde ik even met mijn tante, die momenteel in het ziekenhuis ligt, in afwachting van een knie-operatie. Helaas kunnen we niet op bezoek komen, dus dan bel ik maar af en toe. En we spelen Wordfeud voor een aangenaam tijdverdrijf.
Daarna ging ik weer aan het werk. De tijd ging eigenlijk best vlot vandaag. Een dag zonder afspraken. En veel telefoon krijg ik eigenlijk niet, dus ik kan redelijk ongestoord werken. Muziekje aan, en gaan.
Voorzitter Adrie van de fotoclub kwam nog even aan de deur met een verrassing, een mooie bos bloemen, die we van de gemeente Aalsmeer hebben gekregen bij het aanbieden van ons jubilieumfotoboek aan de wethouder. Adrie vond dat ik dat wel verdiend had voor mijn bijdrage aan het boek. Nou, dat is toch een ontzettend attent gebaar. Ze staan mooi te pronken hier op de hoektafel. Helemaal vergeten een fotootje te maken. Morgen maar even snel doen. Van het bezoek aan de wethouder kwam ook nog een leuk stukje in de pers. Echt heel leuk, die aandacht voor ons mooie boek in de afgelopen weken. Ondanks Corona is er toch aardig wat publiciteit voor, tof!
Paul zijn werkdag zat er eerder op dan die van mij, dus hij ging even op de fiets naar mijn ouders om rode bietjes voor het avondeten te halen.
Ik werk negen uur op een dag en Paul acht uur. Je hebt altijd baas boven baas natuurlijk. Daarentegen ben ik dan wel 1 dag in de week vrij, omdat ik een full-time baan in vier dagen stop. Ik heb dus wel lange werkdagen, maar dat vind ik niet zo heel erg. Soms zijn de dagen wel langer dan 10 uur, maar dan probeer ik dat kort daarop weer te compenseren met wat eerder te stoppen of later te beginnen op een andere dag. Ik houd het wel een beetje bij voor mijzelf, het zit in mijn aard altijd ‘nog effe door te gaan’, terwijl het eigenlijk al tijd is.
Ik werkte tot een uur of zeven, daarna gingen we eten. We aten dus rode bietjes uit de eigen tuin van vaders, met nog een stuk van de Meat Loaf van zondag, met aardappelpuree. Rode bietjes eten we tegenwoordig mét ui en mét spekjes. Dat laatste op aanraden van moeders, omdat dat zo lekker is 😉
De buuf kwam die middag nog aan de deur, of we een rondje gingen lopen richting Noordeinde, ze moest daar iets ophalen. Op de dijk zagen we een fuut met een vis in zijn bek. Hij bleef maar voor ons uit zwemmen en als we te dichtbij kwamen, dook hij onder water. Zeker bang dat ik hem achterna zou springen en die vis af zou pakken…
Net op zulke momenten heb ik dan de Sony camera niet bij me. Shoot… Met de Iphone heb ik het nog gepoogd vast te leggen, maar dat zijn gewoon te weinig pixels, als je in wilt zoomen zie je de blokjes al komen…
De vis was uiteindelijk voor een jonkie bestemd. Die had nog wel wat moeite om de vis te verorberen, het was best een grote vis voor zo’n klein beestje.
We zwaaiden eventjes voor de ramen bij mijn ouders. Coronazwaaien, maar niet naar binnen waaien. Even verderop deden we dat ook bij de Bopper en tante Elly, even zwaaien. Dat Coronazwaaien doen we in deze periode wel vaak. Grappig woord eigenlijk. Ik nomineer hem voor het woord van het jaar 2020!
We haalden de spulletjes op die de buuf nodig had en daarna gingen we richting de busbaan, om over het fietspad weer naar huis te gaan.
Maarrrr, eerst nog even Coronazwaaien bij een trouwe volgster van mijn blog. Dacht ik. Ik heb aangebeld, gewoon gebeld, maar er werd niet open gedaan. Jammer Marijke, dat je er niet was. Anders had je zelf in deze blog kunnen staan in de deuropening! Je tuintje ziet er trouwens wel erg leuk en keurig verzorgd uit 😉
Tja, en hoe ziet dat er dan uit, zo’n anderhalvemeterafstandswandeling? Nou, zo dus. Walking apart together en bij tegenliggers op het fietspad in ganzenpas.
Ik zag nog een karrenspoor op de akker. We vroegen ons wel af wat voor gewas er nu hier staat. Deze plantjes magge wel wat water, eerlijk gezegd, want de grond is wel erg droog. Dikke scheuren in de klei.
Achter ons piepte het zonnetje nog een klein beetje door de wolken heen, maar er was deze avond geen spectaculaire zonsondergang te zien.
Wel wat mooie flarden van wolken, een beetje milkymisty. Ik heb er toch nog even een fotootje van gemaakt, al werd het al wat donker.
En zo waren we alweer thuis aangekomen. Toch weer 4532 stappen gezet bij elkaar deze dag. En het ging me aardig af, moet ik zeggen. Komt door die Coronarondjes. En het is ook goed voor de Coronapondjes. Want de wandelingen zijn soms wel wat langer dan dat ik vóór het Corona tijdperk deed, de uren in huis beweeg ik echt niet zo heel veel. Op het werk moest ik altijd wel een klein stukje lopen naar het toilet of de koffie automaat. Nu is dat allemaal nog geen tien passen van mijn werkplek. Dus die beweging is echt wel nodig op zijn tijd.
Ik besloot die avond verder maar eens even niets te doen en lekker op de bank te gaan zitten. We keken de laatste aflevering van Jeroen Krabbé zoekt Chagall. Die hadden we opgenomen, maar nog geen tijd gevonden om de aflevering te kijken. Wat kan die Jeroen Krabbé toch prachtig vertellen. Ik vond deze serie echt heel mooi. Het werk van de schilder is prachtig, maar hij heeft echt een heel turbulent leven gehad. Jammer dat de serie nu is afgelopen….
Daarna zapten we nog wat totdat het bedtijd was.
Het was gewoon een hele relaxte maandag vandaag. Met een beetje inspanning in de avonduren en ook eens een keer niets gedaan en op de bank ‘gehangen’. Ik kan het nog…
En het is al weer zondag, bakdag! Met vandaag een bijzonder kookproductie. Ik ging namelijk voor het eerst koken uit het kookboek van Marye Maarsen, ‘koken & bakken met de Amish’. Marye zit bij mij op de fotoclub in Aalsmeer en is van oorsprong een Amerikaanse, die weliswaar niet in een amish gemeenschap is opgegroeid, maar wel een amish opvoeding heeft gekregen. De recepten die zij van haar moeder heeft geleerd, heeft zij gebundeld in een boekje en deed daar volgens mij ook samen met haar dochter ook de fotografie voor. Toen het boekje uit kwam, heb ik het gekocht. Ze gaf een boekpresentatie in de zaak van mijn zus (toen nog van de vorige eigenaar), al kon ik daar helaas niet bij zijn. Maar het boekje kwam er toch, want het was leuk om zoiets van een bekende te bezitten. Zeker als je van lekker eten houdt.
Omdat er ook Amerikaanse hoeveelheidseenheden in het receptenboek staan, kocht ik destijds bij de Appie Hein twee ringen met verschillende maatlepels. Deze hebben dus net zolang als het boekje uit is in de kast gelegen (de eerste druk is uit 2014). Door een herinnering van Feestboek van een foto van de maatlepels kwam ik dus op het idee om de kookproductie met recepten van Marye te doen dit keer. Het was tenslotte mijn beurt om de recepten uit te kiezen. Het zou een memorabele bakdag worden…
Maar op een lege maag kun je niet koken, dus eerst maar eens een ontbijtje; een cracker met een gekookt eitje.
Ik had zaterdag inkopen gedaan maar niet gecheckt of ik bijvoorbeeld nog eieren had. Ik had mijn telefoon niet bij me, dus kon ook niet bellen. Voor de kookproductie had ik al zeven eieren nodig, dus ik nam een doosje van tien. Nu zitten we dus met twintig eieren… Ik kan aan de bak, haha! Vandaar een eitje bij mijn ontbijtje.
We ruimden de ontbijtboel op en ik verzamelde de spullen voor het eerste gerecht, de Meat Loaf. Niet die van Paradise bij de Dashboardlight, maar die van gehaktbrood. Iets waar ik wel van gehoord heb, maar zelf nog nooit gemaakt. Zeker niet in de geest van de amish.
Omdat ik niet zonder toestemming zomaar het recept mag publiceren, heb ik braaf alles afgeschermd. Maar je hebt een idee wat er in moet 😉
Ik wijkte iets af van het recept, in plaats van tomatensap nam ik passata. Tomatensap leek me zo ‘nat’. Dit is iets steviger. We zouden wel zien hoe dat uit zou pakken.
Nou, dan ziet het er ongeveer zo uit als je alles in een kom doet. En dan mag het favo klusje beginnen, lekker met je (goed gewassen) handen kneden!
Dat ziet er wel heel onbestemd uit, een bloederig zooitje, haha. En zoals altijd hebben we veel lol tijdens het koken. Paul maakte even een actiefotootje. Dan kom ik ook af en toe nog eens in mijn eigen blog voor…
Uiteindelijk ging het geheel in een ingevette ovenschaal en moest het twee en een half uur in de oven. Dat vond ik wel erg lang. Maar het zal wel een goede reden hebben. Het was ook best een natte bal gehakt. Waarschijnlijk moest dat vocht allemaal verdampen?
De Meat Loaf ging de oven in en de voortgang werd driftig geappt naar de Schoolstraat, die de vorige avond al aan het gehaktbrood was begonnen. Prompt ging de telefoon, dat ik niet hoefde te beginnen aan het tweede gerecht, de Strawberry Shortcake, omdat het zoveel bleek te zijn dat er wel een heel weeshuis (bij wijze van spreken) van kon eten. Nou, daar zit je dan, dan heb je ineens een halve vrije middag over!
Het zag er wel goed uit, dat eindresultaat uit de Schoolstraat. Maar nadat het was afgekoeld, bleek het toch niet helemaal gaar te zijn, ondanks de breinaaldtest. Potverdikkie, wat nu? Zus heeft het weer opnieuw in de oven gezet, maar dat bood geen soelaas, het bleef een soort van ‘niet gaar’ aan de binnenkant. Dus draaide ze de cake om en zette het nog even onder de grill. Dat was niet zo’n goed idee, dat ging iets te hard, nu zat er een ‘hard korstje’ op. Dat heeft ze er nog af kunnen snijden en voor de rest was het ‘op hoop van zegen’.
Ondertussen was bij ons de Meat Loaf klaar, na twee en een half uur. Toen moest er nog een soort saus bovenop, waarna alles nog eens een kwartier in de oven moest. Nou, hier kon ik dan ein-de-lijk die maatlepels voor gebruiken, joehoe!
Het sausje werd een soort BBQ saus, het zag er best goed uit. Wel een hoop suiker er in, dus weer niet zo koolhydraatarm, ben ik bang. Die amish werkten hard op het land etc., vandaar die voedzame recepten…
Na nog een kwartier in de oven kwam de Meat Loaf er dan zo uit:
Ik liet het nog even in de oven staan, want we gingen eerst nog even online borrelen met de Smurfjes, zoals we het gezin van mijn dinnetje Liesbeth ook wel noemen. Gewoon even gezellig bijkletsen met zijn allen, zus deed ook mee, en wat te knabbelen erbij. Het is anders dan bij elkaar zitten, maar desondanks net zo gezellig en helemaal Corona Quarantaine verantwoord. Mark Rutte kan trots op ons zijn.
Na een uurtje was het etenstijd en gingen we allemaal aan de eigen maaltijdbereiding. Ik draaide een salade in elkaar en Paul deed de ovenfrietjes in de airfryer. Paul zat ondertussen te tekenen en wist van geen ophouden, zelfs niet met het mes op tafel…
We gingen online met de Schoolstraat en schepten op. Dit was dan het eindresultaat na bijna drie uur in de oven, de Meat Loaf!
Lekker met een groene salade met tomaten, geitenkaas en pijnboompitjes. Er stond ook wel iets van Coleslaw in het kookboek, maar wij deden even makkelijk vanavond.
De Meat Loaf was best machtig en zus zou eigenlijk het toetje nog komen brengen, maar in de Schoolstraat besloten ze het toetje toch niet te doen die avond. Het was toch nog niet helemaal gaar en het leek niet zo’n goed idee om het te eten. En zo werd het toetje een HSB (Heel Sjellie Bakt) er ff nix van. Geen idee wat er mis is gegaan, maar ik heb de ingrediënten ook nog en ga het deze week toch nog zelf een keer proberen.
Maar een kookproductie zonder toetje is geen kookproductie, dus in de Schoolstraat werd ijs uit de vriezer gehaald. Wij hadden ook nog iets diep in de vriezer liggen, een éénpersoons-Vienetta. Ook zalig. Paul wilde liever een raketje, die hadden we ook nog.
Lekker met wat slagroom erbij, goed voor de eiwitten…
We hebben nog even de puzzels uit de krant doorgenomen (ik had de crypotogram inmiddels opgelost, en maar twee woorden opgezocht) en om half negen gingen we offline, voor BZV. Al namen wij het op. Paul ging verder met tekenen en ik besloot nog wat achterstallig blogwerk in te halen.
Vriendje Boris kwam ook nog even op tafel kijken of er nog wat te halen viel. Hij wilde toch nog de laatste druppels water uit mijn glas. Hij is echt verzot op water, maf beest.
Dan maar even languit liggen, even alle aandacht op eisen en vooral veel aaitjes.
Om dan nog even lekker eigenwijs uit zijn ogen te kijken. Gekkie…
Paul maakte zijn tekening van Freddie Mercury af en ik typte de blogs van afgelopen donderdag en vrijdag, waar lekker veel fotomateriaal in zat. Ik was weer een beetje bij, hoera! Kon ik daarna met een gerust hart gaan slapen.
Het was een beetje een chaotische bakdag, maar we hebben ons wel weer kostelijk vermaakt. Ik vind het koken gewoon heel erg leuk om te doen. Even wat nieuws op het menu en als het mislukt? Jammer dan, dan zoeken we gewoon iets anders of eten maar wat minder. Zo flexibel moet je dan wel zijn, anders kun je er ook niet van genieten.
En omdat Paul eigenlijk doordeweeks kookt, vind ik het extra leuk om zelf ook weer wat te kokkerellen. Of we doen het samen, als het erg veel werk is. Het is gewoon knus zo in de keuken bezig te zijn en al je spulletjes eens te kunnen gebruiken. De keukenmachine en mixer is nog nooit zo vaak gebruikt dan in deze Corona Quarantaine periode. En het leuke servies, de glaasjes voor het toetje of de mooie serveerschalen… Alles uit de kast!
Zijn jullie ook meer aan het bakken geslagen in deze periode? Of zijn wij daar uniek in? Als er in Zevenhoven geen pak bloem meer leverbaar is, zet het je wel te denken. Heel Holland Bakt zich wezenloos…
Volgende week mag de Schoolstraat het menu weer bepalen. Eens kijken wat we dan gaan maken…
Ondanks dat in deze Corona tijd alle dagen een beetje hetzelfde lijken, heb ik toch wel een weekendgevoel als de zaterdag is aangebroken. Als eerste valt een lekker dikke zaterdagkrant op de mat, met het extra katern met de wekelijkse cryptogram om op te lossen. Doordeweeks kom ik eigenlijk niet zo aan de krant toe. Zodra ik beneden ben neem ik hem wel mee naar de kamer en leg ik hem op tafel, maar ik verdwijn meestal gelijk met mijn kommetje yoghurt achter de laptop, al lepelend alvast de e-mail lezen.
Soms kom ik er in de lunchpauze wel aan toe in ieder geval het regionale katern nog even door te lezen. Of ik lees de krant even als ik een middagdipje heb en even weg van de computer wil. Want daar word ik echt wel eens zat van. ’s Avonds zit ik er vaak ook nog achter, maar dan voor leuke dingen.
Maar zaterdagmorgen dus even geen computer om mee op te starten, maar gewoon ouderwets met een papieren krant. Dat is toch haast niet meer van deze tijd, in het digitale tijdperk. Maar ik vind het wel fijn. Zeker op de zaterdag.
De puzzel was iets makkelijker dan vorige week, moet ik zeggen. Ik had al snel een paar woorden gevonden en dan heb je meteen al wat aanknopingspunten voor de rest van de woorden. Dan kan het ineens snel gaan. Maar ik hield er nog wel een paar over. Later die middag nog maar eens naar kijken…
De postbode kwam die ochtend mijn pakketje van de Fotofabriek brengen, mijn heuse eigenste vierkante wenskaarten! Wat zijn ze leuk geworden! Ik heb de kleur van de kaartjes hetzelfde gehouden als het blauw van de paardenbloem, dat ziet er best tof uit zo. En mijn eigen websiteadres er bij. Alleen jammer van dat vage witte blokje op de achterkant, maar dat zal wel iets van de Fotofabriek zijn. Nu nog even bedenken naar wie ik allemaal een kaartje ga sturen 🙂
Vroeg in de middag mocht ik dan na een hele lange tijd weer ‘nieuwe nagels’ gaan laten aanbrengen bij Debnails. Dit was toch ook wel weer even spannend, want je zit toch wel dicht bij elkaar. Maar als je eenmaal zit, dan voel je wel weer gauw op je gemak. Er hing een scherm tussen ons in en Deborah had handschoenen aan en een mondkapje draagt ze normaal ook altijd. Dus niks ‘aan het handje’, zou je zeggen. Behalve dan dat ik mijn telefoon in allerijl vergeten was, dus ook geen inspiratie van Pinterest had kunnen halen (ik beslis meestal vijf minuten van te voren wat ik ongeveer wil). Dus ik liet me deze keer fijn door Deborah verrassen. Ze had mooie roze kleurtjes in haar hoofd (te gek) en vrolijke bloemetjes als voorstel. Ik vond het helemaal leuk, een beetje zomer op mijn nagels. Daar word ik echt wel happy van, iedere keer als ik er naar kijk. Het is gek om te zeggen, maar je voelt je weer een beetje mens. Gisteren een nieuwe coupe, nu weer verzorgde nagels, ik ben met recht Knip & Hip. De salon doet zijn naam eer aan.
Voor het team van Knip & Hip is het heel fijn dat ze weer open mogen. Ze zijn tenslotte wel afhankelijk van de mensen die er naar toe komen. Zonder klanten geen inkomsten. Maar ik weet zeker dat iedereen superblij is dat ze weer open zijn. En dat het beroep van kapper en nagelstyliste weer extra gewaardeerd wordt. Door mij in ieder geval wel. Je merkt pas hoe fijn het is om de luxe te hebben dat je regelmatig naar de kapper/nagelstyliste kunt als ze er een tijdje niet zijn. Dus laten we allemaal weer gewoon als vanouds de salon bezoeken dames! Zelf verven is een keertje leuk, maar wat een geknoei… En mijn nagels zelf lakken? Er gaat 1 hand goed, dat is de linker, want ik ben zelf rechts, en de rechter is altijd een drama. En dan blijft het ook nog eens niet zo lang zitten. Dus zolang ik het me kan permitteren…
Na mijn bezoekje aan Debnails deed ik boodschappen voor de kookproductie van zondag bij de buurtsuper. Ze hadden zowaar alle spannende ingrediënten die ik moest hebben, al was de bloem volledig uitverkocht. Volgens Dibbes was het al vijf weken niet geleverd, een gekkenhuis. Heel Holland bakt! Nou, ik hoopte maar dat ik thuis nog genoeg zou hebben voor het recept en anders zou ik de hulplijn inschakelen. Zus werkt ‘in de grote stad’, wellicht zouden ze het daar wel nog op voorraad hebben.
Bij de auto aangekomen raakte ik nog even aan de praat met een lezer van mijn blogjes. Natuurlijk zie ik wel dat ze gelezen worden, en van sommigen weet ik dat ook wel, maar van heel veel mensen niet. Maar wat leuk om te horen dat iemand van mijn episteltjes kan genieten en gezellig mee leest.
Thuis gekomen zaten er wat buren op de stoep, vanwege de straatbingo die werd georganiseerd. Wij deden dit keer niet mee, vanwege de nagels en Paul houdt niet echt van bing0, maar wat een leuk idee van de organisatoren! Het was niet zulk lekker weer om buiten te zitten, maar het zag er wel gezellig uit. Muziekje er bij, borreltje er bij…
Wij deden een late lunch, met soep die nog over was van gisteren en een stuk uienstokbrood. Soms kan het leven zo simpel en lekker makkelijk zijn.
De rest van de middag zat ik achter de computer om mijn foto’s te bewerken van vrijdagavond. Ik had veel goed materiaal. Ook haalde ik de foto’s van de rest van de week over uit de Icloud. Het werd een gezellig fotomiddagje, tot aan het avondeten.
Paul was ondertussen lekker aan het tekenen, hij heeft weer wat flow de laatste dagen en is met ‘markante koppen’ bezig. Ik vind ze tot nu toe allemaal waanzinnig goed gelukt. Knap hoe hij in een korte tijd iemand zo treffend op papier kan zetten…
We aten pasta met zalm en gewokte spinazie deze zaterdag. Dus weer een keertje geen spaghetti. Maar dit is minstens zo lekker hoor. De pasta is wel niet zo koolhydraatarm, maar we hebben wel volkorenpasta.
Na het eten heb ik me dan toch maar op het blogjes schrijven gestort. Het was de bedoeling om 1 blog voor de hele midweek te schrijven, maar ik had toch best wat foto’s gemaakt. Dat zou een veel te lange blog worden. Dus toch maar per dag begonnen.
Tussendoor kwam zus nog even de bloem langs brengen, die zij wel had kunnen vinden in het grote Aalsmeer, en nog een lief kadootje, een serveerplank met leuke glaasjes, waar je bijvoorbeeld een voorgerechtje in kon presenteren. We kletsten wat en ze nam nog wat spulletjes mee voor moeders, die nog een vergeten boodschap had die middag.
Toen zus weg was typte ik de blogs van de maandag, de dinsdag en de woensdag en zette alles online en een linkje op feestboek. Dan hadden mijn volgers in ieder geval weer iets te lezen op zondag 😉
Paul was ondertussen lekker aan het tekenen en zo zaten we samen te werken aan de keukentafel met de radio aan. Er waren allemaal songfestivalhits op spotify. Erg gezellig. We keken niet naar de live uitzending. Normaal ben ik wel van het songfestival hoor, maar nu dat niet door ging leek het me toch niet zo heel leuk. De tv kan me de laatste tijd niet zo bekoren. Komt wel weer in de winterperiode, of als ik ECHT niets te doen heb.
Nadat het blogje voor de woensdag af was, ging ik toch maar naar bed. De rest zou de volgende dag wel komen. Anders werd het helemaal nachtwerk.
Als ik naar bed ga, dan krijgt Bouli altijd een snoepje van me. Ze zit er al helemaal klaar voor als ik de lichten uit ga doen en wat in de rondte loop. Om vervolgens dat snoepje uit mijn hand te ‘rukken’ en in een hoekje te gaan zitten knabbelen. Hoe je een klein konijntje blij kunt maken…
Ik deed de lichten uit, riep Boris (die lag in zijn stoel te snurken) en ging naar boven. Het was een leuke dag geweest. Ik zette wel een wekker voor zondag, want er moest gekookt worden en er was iets dat in ieder geval twee en een half uur in de oven moest. Dus geen tijd te verliezen en retteketet, slapen in dat bed!
Mijn vrije dag begon ik met… uitslapen. Al zette ik toch een wekker om geen gat in de dag te slapen. Ik had wel degelijk wat plannen namelijk. Ik moest sowieso aan de slag voor de kettingfoto voor Miranda. En ik had nog voor de hele week blogjes te maken… En ik moest nog recepten uitzoeken voor de kookproductie van zondag. Én ik mocht die middag naar de kapper!
Eerst maar eens rustig opstarten, douchen, aankleden, ontbijten… Paul was al druk aan het werk, dus ik ging rustig met de krant aan de keukentafel zitten. Bakje yoghurt erbij, kopje thee… Daar krijg je wel een weekendgevoel van hoor. En zo heb ik heerlijk een tijdje aan tafel gezeten. Ook wat lummelen met de telefoon, wat fotografie dingen opzoeken en een rondje feestboek, twitter, wordfeud. Je bent zo een uur verder.
Maar er moest ook nog wat actie ondernomen worden, een foto met de mini-aardbei die ik over had van de lunch van ergens deze week. Aanvankelijk wilde ik de aardbei op een lepel met yoghurt of koffiemelk laten vallen en dat dan leuk op de foto krijgen. Maar ik kon geen manier bedenken om die lepel zwevend horizontaal in beeld te krijgen. Ik had een tijdje geleden wel klemmen besteld bij de Kamera Express, maar die zijn nog steeds niet leverbaar. Shoot. Dan maar over op plan B, plonzen met aardbei. In een klein glas leek me wel leuk. Ik heb ook wel zo’n grote accubak, maar dat heb ik al eens gedaan. Ik wilde het nu net even wat anders doen dan toen.
Ik zette een glas op het aanrecht en plaatste er een wit stuk karton achter. Daarna begon het passen en meten, waar moet het glas staan, hoe hoog moet de camera op het statief, waar moet ik scherpstellen…
Van het webinar van Zoom.nl had ik aantekeningen gemaakt v.w.b. de instellingen voor plonsfotografie en ik stelde de camera in met die gegevens en maakte een proeffoto. Dat zag er allemaal wat donker uit, ik had toch een flitser nodig om de achtergrond mooi wit te krijgen. Dus weer naar boven en daar wat apparatuur uitgezocht, een nieuwe flitser die ik nog niet gebruikt heb en waarmee ik op afstand kan flitsen.
Eerst maar batterijen er in en ook in het apparaatje wat op de camera moest en de flitser aan ging sturen. Potjandosie, geen gebruiksaanwijzing in het Nederlands natuurlijk, dan maar even snel lezen en daarna trial en error, net zolang totdat het werkt. Ik ben meer van het zelf puzzelen. En te ongeduldig om rustig te lezen. Dat doe ik pas als ik er echt niet uit kom.
Daarna maakte ik diverse proefopnamen om telkens te kijken wat voor effect de instellingen van de flitser op de achtergrond had. Net zolang totdat ik tevreden was.
Daarna kon het echte werk beginnen, het plonzen van de aardbei…
Daarbij komt het vooral op timing aan. Je laat de aardbei vallen in het water en dan moet je op het juiste moment afdrukken. Net op het moment dat de aardbei het water raakt of net iets daarna. Dat was een beetje uitproberen. Ik moet zeggen dat ik niet heel veel pogingen heb gedaan voordat ik een eerste treffer had. Onderstaande foto heeft een mooie plons, wat opspattende druppels en de aardbei zweeft nog mooi in het glas, helemaal goed met het kroontje naar voren. Missie geslaagd zou je denken… Spullen weer inpakken en beginnen met nabewerken.
Maar nee, Margootje vond het storend dat het aanrecht nog te zien is, zo dwars door het glas als ‘balk’. Omdat het aanrecht niet dezelfde kleur als de achtergrond heeft, zie je die horizontale lijn extra goed. Dat moest nog even anders…
Ik zette de camera wat lager en maakte weer een paar plonsjes. Daarvan is deze een hele aardige:
Alleen is de aardbei nog een beetje in beweging en zie ik allerlei rare strepen bij de druppels wat hoger in de lucht. Ik snap niet zo goed dat die strepen boven de druppels liggen, want in dit geval gingen ze het glas uit, nog naar boven toe. Dus deze poging was ook nog niet goed genoeg.
Ik deed het gordijn in de keuken wat meer omhoog, zodat er wat meer omgevingslicht de keuken in kwam. Dat bracht wel iets verbetering.
Uiteindelijk maakte ik nog een paar plonsjes en bij de laatste foto, toen ik het eigenlijk al een beetje zat begon te worden, was het raak. Een mooie plons en storm in het glas, al lag de aardbei wel helemaal op de bodem. Maar dat vond ik niet zo erg. Ik had trouwens nu ook het glas helemaal tot aan de rand gevuld. Dus iedere keer viel er natuurlijk water over de rand. In het begin haalde ik dat na elke plons weg, met het risico dat het glas verschoof en ik weer opnieuw scherp moest stellen. Later liet ik het maar liggen en het geeft in de foto eigenlijk nog wel een mooi spiegelend effect.
En dat was dus het eindresultaat. Spelen met een aardbei…
Je ziet trouwens nog wel rechts in het glas een verticale lijn. Ik vermoed dat dat het einde van het witte achtergrondbord is, daarnaast beginnen de tegels. Volgende keer daar even goed op letten. Ik vind het overigens niet heel storend. Maar perfect is het niet.
Het is dat ik alle spullen al had opgeruimd, anders had ik het nog over gedaan, denk ik.
Ik ruimde dus eerst alle waterzooi op en pakte alle spullen weer netjes in en daarna kroop ik achter de laptop om de resultaten eens goed te bekijken en aan de nabewerking te beginnen.
Paul had nog zalmwraps van de visboer meegenomen donderdag. Deze gingen we met de lunch even soldaat maken. Boris kwam toen ook even voorzichtig op tafel kijken of er nog een snipper voor hem over bleef. En die heeft hij natuurlijk ook gekregen, de schat.
Nou, en toen was het tijd om naar de kapper te gaan. De laatste keer dat ik geweest ben was zo’n tien weken geleden, geloof ik. Aan de ene kant had ik er zin in, aan de andere kant vond ik het best spannend. Natuurlijk houden ze bij Knip & Hip alle hygiënevoorschriften van het RIVM aan, daar was ik niet zo bang voor. Maar dat Corona virus is zo ongrijpbaar, je ziet het niet en je hebt eigenlijk geen idee waar je goed aan doet. Wel naar de kapper gaan of toch maar thuisblijven omdat ik tot de risicogroep behoor. Ik had tenslotte sinds de galblaasoperatie zo goed als binnen gezeten, alleen samen met Paul een rondje gelopen en voor de rest alleen contact op anderhalve meter afstand. Maar dat kan de kapster natuurlijk moeilijk doen, op anderhalve meter knippen. Dus ergens was ik blij dat ik er al snel terecht kon en ben ik toch maar gegaan. Nog niet voor een verfbeurt, alleen knippen. Bij binnenkomst moest je je handen ontsmetten en na elke klant wordt ook die werkplek netjes schoongemaakt. Dus ik was al snel over mijn zorgen heen en was al snel aan de rebbel met Claudia. En zo werd het toch nog een ontspannend bezoekje aan de kapper en kwam ik weer naar buiten met een frisse zomercoupe.
Daarna ging ik weer naar huis, weer verder stoeien met mijn aardbeienplonsfoto’s.
Ik belde nog even met moeders, die was die middag naar het ziekenhuis geweest om de breuk in haar arm te laten controleren. Helaas was er geen verbetering en moet ze binnenkort toch geopereerd gaan worden. Dan zetten ze het recht/vast met een pen.
Dat is even een domper, maar zo door blijven lopen is ook niets.
Uiteindelijk sloot Paul zijn laptop voor die week ook af en besloten we op tijd te gaan eten. We aten andijviesla (gesneden andijvie met een beetje gembersiroop en geraspte jonge kaas er door heen), shoarma en aardappelschijfjes uit de airfryer. Het ding wordt toch aardig gebruikt voor dit soort dingen. Het is lekkerder dan bakken in de olie.
Nou, dat was wel smullen hoor. Het is een recept van de weightwatchers, wat mijn moeder een keer uit het betreffende kookboek heeft gehaald. Sindsdien stond het vooral in de zomer op het menu. Het is lekker fris, vooral die sla. En eigenlijk hoort er nog een bakje crème fraîche door de shoarma en aardappelschijfjes (die moet je eigenlijk samen in een koekenpan bereiden) heen. Maar zo is het ook zalig hoor.
Na het eten wilden we wel een rondje gaan lopen, maar we waren Zevenhoven nu wel een beetje zat. Dus ik opperde om de auto te pakken en ergens heen te rijden en daar dan een eind te gaan lopen. Tja, waar dan… Het werden de Langeraarse Plassen, het pad tussen de plassen door. Ik nam de camera mee, je weet tenslotte maar nooit of je daar nog iets leuks te fotograferen tegen komt!
In Nieuwveen zag ik lammetjes! Dus gauw de auto aan de kant en wat foto’s gemaakt. Er was er eentje zijn broertje/zusje aan het molesteren, maar die lette meer op mij. Leuke beestjes…
We zetten onze auto bij het begin van het Kerkpad neer, daar was een parkeerterreintje. Al gauw zagen we watervogels, een fuut had ik nog net op de foto. Nu had ik natuurlijk geen 400mm zoomlens (ik kan maar tot 70mm met deze lens), maar in het webinar van gisteren had ik geleerd dat je in zo’n geval gewoon wat meer van de omgeving kan meenemen en een ‘klein schilderijtje’ maken met daarin het onderwerp, de vogel. Dat kon ik bij onderstaande foto dan mooi toepassen. Dus ondanks dat ik de fuut niet heel dichtbij kon halen, heb ik er wel een leuke foto van kunnen nemen, waarbij de fuut het ruime sop kiest. Vandaar dat ik op rechts een groot stuk water heb gelaten en links nog wat bossage. Je kijkt als het ware bijna de wijde wereld in.
Datzelfde geldt voor deze eenden. Aan de bovenkant liet ik een groot stuk water over, omdat ze in die richting zwemmen.
Ik zag ook nog de contouren van een gezicht in de weerspiegeling van een touw in het water. Echt hoor, dat gezichtjesvirus heeft me in de greep. Het lijkt wel of ik er steeds meer zie, grappig.
Deze meerkoeten waren zich aan het poetsen en dat op 1 been, knap. De rechter is net Jezus, die kan op water ‘lopen’, haha!
Maar ze hadden wel een relaxt plekje in het late avondzonnetje. Doen ze goed…
Het barstte van de muggen op het Kerkpad, ik heb het geprobeerd vast te leggen. Die witte stipjes zijn dus de muggen.
En de selfiequeen zou de selfiequeen niet zijn als er tenminste 1 selfie gemaakt moest worden. Je ziet dat ik mijn winterjas nog aan heb. Het was ook niet superwarm die avond. De zon mag dan lekker schijnen, zodra ze onder is wordt het koud en er stond ook best wat wind.
En na enig aandringen wilde Paul ook nog even samen met me op de foto. Voor het plakboek 😉
De futen waren nu ineens met twee. Het zijn grappige beesten. Ze duiken onder en komen een heel eind verder weer boven. Waterratjes…
Ook nu weer niet dichtbij genoeg voor een mooie close up, dan maar zo. Je ziet de zon ng wel mooi op hen schijnen.
Met de Iphone kun je trouwens ook nog leuke foto’s maken. Die heeft net even wat meer groothoek, dus af en toe ook die nog uit mijn zak getoverd als ik iets niet voor elkaar kreeg me de Sony.
Dit vond ik ook zo’n leuk doorkijkje. Al moet ik de horizon eigenlijk nog een beetje recht zetten…
Tijd voor wat meer kunstzinnige foto’s. Drie paaltjes in het water, mooie reflectie, nog wat zonlicht er op… Met zulk soort plaatjes ben ik altijd zo blij.
En hier ook nog een mooi doorkijkje door de graspluimen heen. Zo maak ik van een stukje natuur bijna aan abstracte vlakverdeling van groen en blauw.
We waren inmiddels alweer op de terugweg en er stond een mooie lucht boven het bruggetje. De zon was al aardig aan het zakken.
Deze foto nam ik met de Iphone vanaf het bruggetje. Mooie weerspiegeling met golfjes op de plas. Wat een mooie kleuren…
Hoog tijd om nog even de steiger op te lopen. Daar had eerder een gezin gezeten waarvan de kinderen in het water aan het zwemmen waren. Brrr, koud! Nu waren ze nergens meer te bekennen en konden we even de steiger op lopen. We namen nog even een selfie. Happy times…
En daarna kwam dan het kadootje van de avond, de zon die achter de wolken kruipt. Hier nog met zonnestralen. En wat een prachtige spiegeling in het water, onderaan de foto. Daar gaat een fotografenhart wel sneller van kloppen hoor.
En hier nog eentje, waar de zon al achter de wolken is.
Ik probeerde ook nog wat met de Iphone, maar dat geeft toch wel wat andere kleuren. Al zijn bovenstaande foto’s natuurlijk wel wat bewerkt.
Nu de zon achter de wolken verdwenen was, werd het ook meteen fris en we besloten weer op huis aan te gaan. Het waren even drie kwartiertjes in een andere omgeving dan Zevenhoven. En op tien minuutjes rijden met de auto hebben we weer wat inspiratie en energie opgedaan en ben ik toch heel wat mooie foto’s rijker.
Thuis gekomen zocht ik eerst wat recepten uit voor de kookproductie van zondag, zodat de Schoolstraat zaterdag ook de boodschappen kon halen. Ik besloot het kookboek van Marye Maarsen erbij te pakken, met recepten van de Amish. Kon ik eindelijk die aparte maatlepels eens gaan gebruiken die ik speciaal daarvoor had aangeschaft destijds bij Albert de Gein. Ik kreeg er die week een herinnering van via feestboek, dat ik ze had gekocht, een paar jaar geleden, speciaal voor dit kookboek. Ik heb die maatlepels nog nooit gebruikt in al die tijd. Het moest er maar eens van komen…
Ik zocht een recept uit voor gehaktbrood en een toetje met cake en aardbeien met slagroom. De rest van de recepten leek me nog best ingewikkeld.
Ik zette de recepten op de app en ging daarna lekker met mijn foto’s van die avond aan de slag totdat het tijd was om naar bed te gaan.
Het was een heerlijk fotodagje. Zo zie je maar weer dat je in huis en in je (praktisch) achtertuin toch hele leuke foto’s kunt maken en je creativiteit kwijt kunt. Lekker een beetje aanrommelen in de keuken met water en aardbeien en tijdens een wandeling gewoon goed kijken en dan zie je van alles. En door het webinar van donderdagavond heb ik nu toch foto’s gemaakt die ik anders niet genomen zou hebben. Brengt die Corona Quarantaine toch ook nog iets goeds te weeg…
Afgelopen donderdag was een dag van weinig foto’s, als ik zo door mijn Iphonefoto’s heen scroll. Hoe is het mogelijk hè? Zij die al-les vast wil leggen voor later…
Ik besloot deze dag ook weer wat later te beginnen, maar wel op tijd te stoppen. Zo werkte ik weer wat aan mijn verlofstuwmeer. Om negen uur beginnen is ook nog een hele mooie tijd, toch?
Om 11:00 uur had ik een online vergadering, waarin we de omzetcollega’s van het VUMC hebben meegenomen in onze maandelijkse dataverwerking en berekening van de omzetcijfers voor de maandafsluiting. Dat was een leuke sessie, waarin we van elkaar weer wat hebben kunnen leren, leuk!
Daarna was het tijd voor de lunch. Paul had kippensoep gemaakt met extra prei uit de moestuin van papa. Die hadden we de vorige dag gehaald. Helemaal vergeten te melden in de blog van woensdag, potjandosie!
De soep was lekker, ik zocht er weer een leuk plaatje bij, op de laptop. Je moet je foto’s toch een beetje feestelijk opleuken, toch?
Paul deed in de loop van de middag nog wat boodschappen voor het avondeten en kwam terug met een heerlijke verrassing, een portie kibbeling. Op donderdagmiddag staat er op het pleintje een visboer. We halen er soms wel eens paella, of zalmwraps voor bij de lunch de volgende dag. Maar kibbeling is ook heel erg lekker!
Ik werkte die middag aan een omzetpuzzel, er was een afwijking van onze omzet t.o.v. de opgave van een verzekeraar en dat willen we graag nader uitgezocht hebben. Maar dat is nog niet eenvoudig te doen, omdat correcties op een eerder factuurnummer bij ons een nieuw factuurnummer krijgen. Dus dan is het een beetje puzzelen op de data of eerst e.e.a. zo krijgen dat je het wel aan elkaar kunt breien. En aangezien het vrij grote bestanden zijn is het wel even een klusje. Ik ben nu voor mezelf aan het verzinnen hoe ik dit voor de toekomst handiger kan gaan doen, want dit is nog maar 1 verzekeraar en er volgen er vast meer…
Ik sprak die middag ook nog even met mijn baas, die was weer terug van een klus buiten het AmsterdamUMC en wilde even bijpraten. Normaal hebben we 1x per maand een persoonlijk overleg, maar dat was sinds mijn galblaasoperatie en daarna de Corona Quarantaine er een beetje bij ingeschoten. Maar nu is hij weer op de hoogte van mijn bezigheden en wat ik de komende weken wil gaan oppakken.
Ik werkte door tot half zeven aan mijn puzzel. Paul had ondertussen een heerlijke preischotel bereid. We hebben echt zitten smullen er van. Het is altijd eerder opgevroten dan de hoeveelheid tijd je er aan hebt besteed om het klaar te maken…
Om 19:00 uur begon de webinar van natuurfotografie.nl waar ik me voor had ingeschreven.
Het ging dit keer over scherpe vogelfoto’s maken. Het leek me wel interessant, ondanks het feit dat ik eigenlijk geen goede telelens voor vogelfotografie heb. Maar gelukkig kwamen er in dit webinar goede tips om toch leuke foto’s te maken met de apparatuur waarover je beschikt. Ik moet zeggen dat er ik toch wel wat van op heb gestoken en ik heb zoveel mooie voorbeelden ter inspiratie gezien weer. Echt, deze Corana Quarantaine heeft mij weer veel fotografiekennis gebracht. Ik moet echt vaker dit soort dingen blijven doen. Anders kak je creatief wel een beetje in… Volgende week heb ik weer een webinar, dit keer van Arie van der Hout, waarbij ik vorig jaar al eens een workshop natuurfotografie volgde.
Later op de avond was ik lekker met mijn foto’s bezig en maakte ik ook nog een online kaartje voor de broer van fotomaatje Jolanda, die nog steeds geen bezoek mag ontvangen vanwege Corona, maar wel gek op kaartjes is. Ik zocht wat leuke fotootjes op, hij houdt van bloemen. En daarmee stelde ik zelf een fotokaart samen via Kaartje2go.nl. Erg makkelijk en enorm leuk. Ik moest alleen wel even goed zoeken naar vierkante fotootjes.
Voor een volgende kaart wil ik iets met vrachtauto’s gaan doen. Dat schijnt hij ook erg leuk te vinden. Nu nog iemand vinden die een mooie vrachtauto heeft om als model te fungeren…
Verder bestelde ik bij de Fotofabriek nog vierkante kaarten met mijn eigen foto, die van de paardenbloem. Gewoon om eens te kijken hoe dit er uit komt te zien. Ik kan de kleur van het papier aanpassen naar de sfeer van mijn foto en er ook nog een tekstje op kwijt (mijn fotografiewebsite). Dan heb ik straks leuke persoonlijke kaartjes die ik kan versturen.
En zo was de donderdag ook alweer omgevlogen en was het voor mij alweer weekend!
Vandaag was ik niet uit bed te branden. Weer veel te lang met mijn fotootjes bezig geweest natuurlijk. Gelukkig had ik die dag geen enkele afspraak, dus ik hoefde van mezelf nu eens niet om acht uur al achter de laptop te zitten. Ten slotte had ik vorige week vrijdag al extra gewerkt, die uurtjes houd ik voor mezelf wel bij, daar kan ik dan later weer wat mee compenseren, zodat ik geen ‘verlofstuwmeer’ aan overuren krijg. Redelijk relaxt systeem. Pieken wanneer het moet, snipperen wanneer het kan. Fijn dat dit zo kan.
Toen ik beneden kwam, lag Boris alweer lekker te tukken in zijn stoel. Daar is hij ’s morgens eigenlijk altijd wel te vinden.
Ik startte op met een bakje yoghurt en ging daarna lekker aan de slag. Ik had deze keer geen afspraken, dus ik kon lekker door gaan zonder onderbrekingen tot aan de pauze. Dit keer besloten we eerst te lunchen, vervolgens wat kleine boodschappen te doen voor het avondeten en daarna nog een klein ommetje te maken.
De tulpen stonden wel heel mooi in de vaas nu, met de kopje open, ze blijven ook nog aardig rechtop staan. Een dankbaar fotografieonderwerp.
De lunch bestond uit volkoren boterhammen dit keer. Met leverworst en nog zo’n favoriet van mij, boerenmetworst, iets dikker gesneden. Ook van de buurtslager.
Het brood eten is er weer een beetje in geslopen. Sla zou eigenlijk veel beter zijn. Volgende week maar weer eens een lekkere lunchsalade maken…
We liepen eerst naar de buurtsuper, waar Paul de supermarkt in ging en ik plaats nam op het bankje. Er was wat reuring op het pleintje vandaag. De pinautomaat werd omgebouwd van Rabobankautomaat naar gele automaat. Het maakt voor ons niets uit natuurlijk, als er maar geld uit komt rollen…
Ik had uitzicht op de grote platanen. Ze beginnen langzaam uit te lopen met wat sprietjes. Zou het nog goed komen deze zomer? Ze ogen nog wel erg kaal…
We liepen richting de nieuwbouw van de school en ik zag dit mooie gehavende kastje van Liander, met al zijn butsen en stickers. Je loopt er honderden keren langs en ineens valt het je op, zo’n kastje midden op het trottoir.
Er werd druk gewerkt bij de school, de muren worden al opgetrokken, het begint vorm te krijgen. Er is ook een feestboekpagina waar je alles op kunt volgen. Leuk om de fases van dag tot dag in een fotoverslag te zien en mee te beleven. Leuk voor later ook.
Het was weer een bewolkte dag vandaag. En boven de akkers bij het fietspad hing een dreigend wolkendek. Ik heb nog steeds mijn winterjas aan en dat is echt geen overbodige luxe. Het is gewoon nog best fris in mei.
Ergens in de heg zag ik ineens een paar mooie bloemen. Wat steekt dat leuk af tegen de groene klimop! Geen idee wat dit voor bloemen zijn, passiebloemen misschien? Wie het weet mag het zeggen.
Nou vooruit, nog maar een keer, hier een bloem alleen. Die verdient een mooi plekje in de blog, toch?
En toen waren we alweer thuis. Hier was het lekker warm en we gingen weer vol nieuwe energie aan de slag. Dacht ik. Ergens in de middag kreeg ik een enorme dip en ik heb toen maar eens een kopje tjieno voor mezelf gemaakt. Dat is eigenlijk iets voor in de morgen, maar wat knapte ik daar van op zeg. Ik heb er gelijk nog maar eentje genomen. Even wakker worden…
Hierna ging ik weer als een speer, tot aan het avondeten, rond kwart voor zeven. Zo zit je in een dip, zo zit je weer in je flow.
We aten Nasiiiiiiiiii en Adriaan, Nasiiiiiiiiiii en Adriaan. Met sateh stokjes en satehsaus.
Na het eten besloten we nog even te gaan wandelen en op ‘bomenjacht’ te gaan, voor het thema van de fotoclub uit Nieuwkoop. Het was een mooie avond, het zonnetje scheen, dus mooi gouden licht dit keer.
Het huis van de buren is nu echt verkocht, het bord heeft een nieuwe sticker gekregen. Eerst zat er een sticker met ‘verkocht onder voorbehoud’ op. Ik speelde wat met de camera en nam de foto door de klimop heen. Je ziet de zon daarboven nog op de bomen en het huis in de verte schijnen.
We liepen richting fietspad. Een tractor was midden door het veld heen gereden en liet een spoor achter naar de horizon.
Langs het fietspad staan een paar grote bomen. Ik name een detailopname van de grillige bast een een klein takje dat daar dapper uit groeide. Het zonlicht schijnt mooi op de bast van de boom en de blaadjes worden bijna doorzichtig. Sfeervol plaatje.
Ik nam ook een detail van de bast alleen. In de nabewerking heb ik de kleuren nog wat aangezet, ik vind het fascinerend hoeveel details ik met deze lens nog kan vastleggen zo dichtbij.
Onderstaande foto was een kanshebber voor het thema, maar uiteindelijk vind ik hem toch wat te druk.
Dan weer de blik richting het open veld. De boer is alweer gier aan het uitrijden, je ziet de sporen in het gras.
Ik maakte nog een foto van deze boom met de zon precies achter de stam. Het leek zo leuk met de blauwe lucht en witte wolken. Maar ik vind hem wat ‘gewoontjes’. Dus ook deze zou het niet worden…
Deze vond ik dan wel weer aardig, met het zonlicht op de stam en de takken, die allemaal schuin omhoog wijzen, bijna diagonalen. Dat geeft de foto iets dynamisch. Een kanshebber.
En hier is de boer weer mest aan het uitrijden. Gieren noemen wij dat hier in Zevenhoven.
Doordat de boer door het land reed, zagen we overal hazen rennen en spelen. Je ziet het misschien niet zo goed op de foto, maar die zwarte vlekjes in het gras zijn de hazen. Er zaten er wel een stuk of acht. Jammer dat ik geen telelens met flinke zoom heb. Ik zou ze zo graag spelend willen vastleggen. Het is zo’n leuk gezicht…
Daar waar ik een paar weken geleden nog stofwolken fotografeerde, kwamen nu de eerst plantjes al uit de grond. Het zaaien hebben we dan weer even gemist. Jammer. Het had een leuke serie kunnen worden.
Op het eind van het fietspad stond nog een mooie boom in bloei in de tuin van de voormalige burgemeester. Prachtig, zo in de avondzon.
Ik nam nog een detailopname van de bloemen. Iemand een idee wat voor boom dit is?
We sloegen linksaf en liepen langs de tennisbanen weer verder. We besloten niet over de dijk te lopen, maar door de Hertog Albrechtstraat weer naar huis te gaan. Ik zette de platanen even op een rijtje voor deze foto. Het lijkt net of hij heel veel armen heeft.
Hier zijn we alweer bij het pleintje aangekomen. Bij Debnails laat ik altijd mijn nagels doen en bij Knip & Hip mijn haar. Deze week zijn ze weer open gaan. Dat mocht van Mark Rutte 🙂
Fijn hoor, ik heb voor de vrijdag een knipafspraak staan en voor de zaterdag een afspraak voor mijn nagels. Dus komend weekend zou ik er weer wat toonbaarder uit zien, joehoe. Als er een nieuwe lockdown komt, kan ik er weer even tegen, ha!
De nieuwe automaat is geïnstalleerd. Ik ben benieuwd of deze plofkraakproof is.
Het paard wat in het veldje rechts van het pleintje staat, had ik nog niet echt van dichtbij bekeken in al die jaren dat het er staat. Nu liep ik er toch even naar toe en maakte nog een mooi portretje van hem. Voor mijn gevoel zit het oog wat te hoog. Maar da’s vast kunst…
We liepen weer richting huis en in de buurt van het ’t Trefpunt stond nog wat werkmateriaal, wat achter is gebleven nadat het nieuwe stroomhuisje in het grasveld is geplaatst. Er staat ook nog een container, ik vraag me af wanneer ze dat eens op komen halen. Dat moet zo’n aannemer toch missen? Het houten rad was wel weer een leuk iets om te fotograferen. Ik speelde een beetje met de scherptediepte. Lastig wel dat het ding onder de bomen stond. Het is een beetje donker. Maar nog wel net een streepje zonlicht onderin de foto, bij het gat in het midden van het rad. Een ander zou dat er af croppen, net als het bladerdak. Maar ik vind dat juist mooie details.
Een tikkie naar links kijken en dan zie je dit. Je ziet bogen, verticale lijnen, horizontale lijnen en diagonale lijnen. Eén groot lijnenspel. En nog een mooi warm licht er op ook.
Even verderop stond nog een coniferenbol. Paul wees me er op. Het was wel een grappig boomje, in een pot. Ik maakte er deze detailfoto van. Er zaten een soort blauwe besjes in. Heel apart, nog niet eerder gezien. En toch lopen we hier regelmatig langs overdag, als we naar de buurtsuper en weer terug lopen. Bizar dat het pas opvalt als je op bomenjacht bent. Dat is dus het leuke van fotograferen met een thema in je hoofd. Er vallen je ineens andere dingen op. In dit geval viel het Paul op, maar toch.
Hier nog een detail van de besjes. Als het al besjes zijn hoor. Ik zou niet weten wat het anders is. De vogels zijn er vast niet happig op, want ze zien er erg droog uit. En anders waren ze wel opgevreten denk ik.
In de klimop is bijna het bord met Pizza te koop verdwenen. Geen idee of de pizza’s eigenlijk nog op het afhaalmenu van het ’t Trefpunt staan. Ik kan me niet heugen dat we die ooit gekocht hebben. Er zitten zoveel koolhydraten in pizza, we eten het daarom maar zelden. We hebben wel eens zo’n zelfmaakpizzapakket. Dan kun je zelf je eigen pizza samenstellen. Nou, wat zo’n bordje allemaal niet teweeg kan brengen aan mijmeringen…
Hierna liepen we door naar huis, waar Boris ons alweer zo gemist had. Hij kwam even over de camera waken op tafel. Die camara pakken, dat gaat So(maar)ny!
Gelukkig gaat het kaartje er aan de zijkant uit. Ik ging meteen met mijn fotootjes aan de slag, inladen, uitzoeken en nabewerken. Als ik het niet meteen doe dan komt het er niet meer van deze week…
Ik deed die avond ook nog de jurering voor de online fotowedstrijd van Fotogroep Aalsmeer. Clublid Marlien had een mooi online beoordelingsformulier gemaakt, waarbij je alle foto’s, behalve die van jezelf, punten kunt geven van 1 tot 10. Boris kwam even mee kijken en had ook zo zijn voorkeuren. Er zaten wat vogeltjes bij…
Ik moet zeggen, hij heeft een goede smaak, want die zijn bij mij ook hoog geëindigd.
Het formulier hikte nog even ergens, maar uiteindelijk deed hij het toch en heb ik mijn ‘douze points’ doorgegeven. Al ging het in dit geval maar tot 10.
En na weer een enerverend fotoavondje ging ook ik lekker slapen. Morgen alweer de laatste werkdag van de week. Het gaat eigenlijk best snel voorbij, zo’n werkweek. Zeker als je genoeg te doen hebt in de avonduren!
De dinsdag kent in deze Corona Quarantaine tijd inmiddels een paar vaste items. Voor mij is er een werkoverleg via Teams en ’s avonds gaan we online met Revival (voor wie wil).
Ik begon de dag lekker vroeg, ik had een grote uitzoekklus op mijn to do lijstje, dus dat wilde ik in de morgen afronden. Daar ben ik ook de hele morgen mee bezig geweest. Weer zo’n afrekening met een zorgverzekeraar. Ik kon me deze dag goed focussen, zeker in de ochtenduren ben ik de laatste tijd ook best productief. En dat voor een avondmens.
Petekind Roos belde nog even, zij had die dag een schooltentamen, maar als ze met de bus ging, was ze veel te vroeg op school. En vanwege Corona is dat natuurlijk niet zo handig met een broer in huis die leukemie heeft gehad. Of ik haar even wilde brengen. Dat is natuurlijk geen probleem, het is nog geen tien minuutjes rijden met de auto. Dus om tien voor elf ging ik haar even snel wegbrengen en bij thuiskomst schoof ik gelijk aan bij het werkoverleg. Ietsje te laat, maar dat had ik netjes gemeld.
Het werkoverleg heeft altijd een vast stramien, eerst wat algemene mededelingen en daarna een rondje langs de collega’s, waar we mee bezig zijn en wat we de komende week gaan doen. We redden het altijd wel in een uurtje, dit keer waren we iets eerder klaar geloof ik. Omdat Paul ook een online vergadering had, was ik boven gaan zitten met mijn telefoon. Lekker languit op bed vergaderen, het is af en toe best relaxed, dat thuiswerken, haha!
Ik ging weer naar beneden en we werkten samen verder tot lunchtijd. Ik heb weer een ‘leverworstmanie’. Deze week had ik daar weer eens zin in. Lekker op een volkorenboterham. Liefst moet die ook nog kakelvers zijn, dan is het korstje nog knapperig. Dus ik maakte twee boterhammen voor mezelf klaar. Omdat de keukentafel op een werkdag vol staat met computerapparatuur, eten we bij de eigen computer. Niet echt gezellig samen lunchen met die schermen er tussen dus. Maar wel even een momentje voor jezelf.
En als je dan zo zit te mijmeren zie je ineens en gezichtje in je brood 🙂
Je gaat er steeds meer op letten, of het valt me steeds meer op. Grappig is dat. In mijn lunchpauze mag ik van mezelf altijd even een rondje feestboek en daar zag ik dat het vandaag de dag van de verpleging was. Dus ik zocht een leuk plaatje om op mijn tijdlijn te zetten of mijn profielfoto tijdelijk in te wijzigen. Ik vond deze wel leuk. Om toch even te laten weten dat ik hun goede werk heel erg waardeer. Het is echt een roeping hoor. En ik geef het ze doen, in deze Corona tijd.
Toen ik mijn lunchbordje afruimde, zag ik dat het zonnetje zo mooi door Paul zijn Tiffanywerkstuk scheen.
In het oortje zit nog een mooie gouden gloed. Heel apart effect zo.
We gingen deze keer volgens mij geen rondje lopen. Ik heb er in ieder geval geen foto’s van, dus het zal wel niet. Of ik was mijn telefoon vergeten…
Er werd hard gewerkt in Ons Kabouterhuisje kantoor en Boris wilde er ook deze keer steeds bij zitten. Ik dacht even zijn kussentje naast mij op tafel te leggen, dan kon hij daar op gaan liggen. En wat doet meneer…
Hij gaat er precies naast liggen. Je zou ‘m toch…
Ik werkte door tot een uur of zes, Paul ging iets eerder aan de kook. We aten zijn lievelingsmenu, schnitzel met worteltjes en erwtjes en aardappels uit de oven.
En toen ik een wortel op mijn vork prikte zag ik een gezichie 🙂
Nu we een beetje op tijd aten, hadden we ook nog genoeg tijd om een rondje te lopen. Het was best lekker weer nog, maar wel wat wind. Ik besloot de Sony camera mee te nemen, want Paul had jonge futen op de dijk gezien. Eens kijken of die er nog zaten en of ik dichtbij zou kunnen komen…
Futen hebben we niet gezien, wel een mooi uitzicht vanaf de dijk richting de achterweg.
Het water was nagenoeg rimpelloos, de wolken weerspiegelden weer zo mooi in het water en de bladeren van de waterlelie zijn ook al weer aanwezig. Er valt elke weer weer wat nieuws te ontdekken op onze rondjes Zevenhoven.
Ik ging nog even door de knietjes voor een doorkijkje vanuit de berm richting de achterweg. Die gele bloemen zijn boterbloemen, dacht ik. Het geel en groen steekt mooi af tegen de blauwe lucht. Een echt Hollands plaatje.
Hoe meer we richting Noordeinde liepen, hoe zuurder de lucht werd. We besloten maar niet een heel rondje Noordeinde – Zevenhoven te lopen, voor het geval we in een plensbui terecht zouden komen. Ik maakte nog een foto van het nieuwbouwproject met de schapen op de voorgrond. Die waren pas geschoren. Zouden ze het nou koud hebben, dacht ik nog, zo zonder jas? De wind was best venijnig koud.
Voor de Nieuwkoopse fotoclub hebben we binnenkort een thema “Boom”. Dus ik maakte wat foto’s van de kastanjeboom bij de boerderij van de Groot. Wat staat deze mooi in bloei zeg. Maar het is lastig hier een mooie, spannende foto van te maken. Deze vond ik op zich wel aardig, maar nog niet je van het:
De foto hieronder geeft goed aan hoe groot die kastanjeboom eigenlijk is. Ik vraag me af hoe oud die bomen zijn. Zouden die de oorlog hebben meegemaakt? Wat voor gesprekken zijn er onder die bomen gevoerd? Als die bomen eens konden vertellen…
Beide bomen haalden de selectie voor het thema niet, ik was er niet lyrisch over. Ik zou later die week nog wel eens bomenjacht gaan…
Thuis gekomen zetten we lekker de kachel aan, het was echt fris buiten. En met een lekkere kop thee ging ik voor de laptop zitten om alvast de applicatie op te starten voor Revivalleden, zodat ze alvast konden inloggen. Al snel kwamen de eersten online en hebben we gezellig zitten kwebbelen. Boris kwam er nog even lekker bij liggen…
Het was weer als vanouds gezellig met de meiden. Er kwamen geen mannen online vanavond. Boris was de enige 🙂
We kletsten tot een uurtje of tien geloof ik, daarna ging ik nog even met de foto’s van ons avondwandelingetje aan de slag. Boris snurkte onverstoorbaar verder…
Ik moest ook nog foto’s inzenden voor de online wedstrijd van de Fotogroep Aalsmeer. Een kleurenfoto en een zwart wit foto. Ik besloot mijn paardenbloem in aquablauw in te sturen en nog een zwart wit foto die ik die avond gemaakt had.
Ik maakte nog even een selfie met mijn grote vriend, want die andere was allang op tuk. Er moest tenslotte weer gewoon gewerkt worden de volgende dag. Dus uiteindelijk ging ook ik lekker slapen. Morgen weer dag!
Elgomar 