Als het even kon, pwa pwa. Je kent het liedje vast wel. Het spookt altijd door mijn hoofd als het Pinksteren is. Ik vind Pinksteren altijd een fijn katholiek feest. Dan hebben we gewoon echt vrij en twee dagen voor onszelf, rust en bezinning. Pasen en Kerstmis is meestal gevuld met familiebezoek. En dat is ook gezellig. Maar Pinksteren is meestal een beetje voor onszelf. Dan bepalen we zelf wat we gaan doen en of we toch ergens heen gaan.
Deze eerste Pinksterdag, we leven inmiddels op 31 mei, slapen we schandalig lang uit. Ik had dat in ieder geval even nodig. Even geen wekker zetten en dan maar zien hoe laat je wakker wordt. Ik neem de tijd om even rustig wakker te worden, doe een rondje FIT (Facebook, Instagram en Twitter) en ga er dan maar eens uit. Rustig opstarten vandaag….
Na de brunch besloot ik nog wat creatiefs te doen. Ik fotografeerde nog even mijn zeepaardje in de border buiten en werd toch wel blij van deze kleurtjes. Hier moest ik eigenlijk nog even op voortborduren, in ieder geval weer iets met die vrolijke kleurtjes gaan doen.
Het leek me leuk een soort serie gaan maken met zeebeesten. Ik ging op zoek naar andere voorbeelden van zeebeesten, die ik met dezelfde vrolijke kleurtjes zou kunnen schilderen. Ik kwam uiteindelijk op deze octopus uit, een voorbeeld van Pinterest:
Ik gaf er een heel klein beetje een eigen draai aan, maar de basis is ongeveer wel hetzelfde.
Rond een uur of vier was de tekening wel klaar. We zouden bij mijn ouders gaan BBQ-en, dus ik moest er wel mee stoppen. Tweede Pinksterdag kon ik er weer mee verder gaan.
In de huiskamer staan nu drie bossen bloemen. Ik had een week eerder al roze pioenrozen gekocht en deze kwamen nu open. Mooi om te zien hoe dat van dag tot dag gaat. Dat er uit een knop zo’n mooie bloem zich uitvouwt.
Deze bol vind ik ook zo mooi. Fris groen en het fleurt je hele boeket zo op.
Bij mijn ouders konden we in de tuin zitten, het was zulk lekker weer. Een beetje kletsen, wat drinken en een happie er bij. Even genieten van de rust buiten, nu er maar heel weinig vliegtuigen over komen. Dat is toch wel een fijne bijkomstigheid van de Corona Quarantaine, de weggevallen luchtvaart. Misschien minder goed voor de economie, maar we beter voor het milieu en onze rust hier in het Groene Hart.
Rond vijf uur gingen de mannen de BBQ aansteken, zodat we een uurtje later konden gaan eten. Mijn ouders hadden met hun aankopen bij de slager een BBQ pakket bij elkaar gespaard, dus we hadden een meevaller deze keer. Beetje stokbrood en de befaamde pastasalade erbij, saus voor bij de sate en de sauzen van Calvé maken het feestje compleet.
De eerste lichting vlees van de BBQ, dat ziet er weer smakelijk uit!
Het succesrecept in de familie, de vlindertjespastasalade, mmmmmm:
Ook vandaag is hij de kok, onze Paul mag graag barbeknoeien. En papa vindt dat allang best 🙂
Nog een lekker lapje. Deze vind ik zo lekker van onze slager. Echt mals vlees en heerlijk gemarineerd.
We hadden zelf nog wat zalm die op moest en daar maakten we een pakketje van in aluminiumfolie. Wat zalmkruiden er op en hoppa, op de BBQ en langzaam laten garen.
We hadden natuurlijk weer veel te veel om alles op te smullen, dus de rest ging de koelkast in. Dan kon de Schoolstraat nog wel een dagje van BBQ-en, aangevuld met sla of anderen groenten uit eigen tuin.
We aten uiteraard nog een ijsje toe en daarna hebben we buiten thee gedronken totdat het fris werd buiten en wij naar huis gingen. Al met al een gezellig avondje uit en niet al te laat weer thuis.
Een leuke eerste Pinksterdag!
Zaterdag 30 mei hadden we een redelijk relaxt dagje gepland staan. Eerst maar weer eens een beetje uitslapen en op het gemakje douchen en aankleden. Toen ik de gordijnen open deed zag ik ons postzegeltuintje. Zo hebben we het elf jaar geleden laten aanleggen. Het leek zo leuk die wildverband steentjes. Maar er komt veel onuitroeibaar onkruid tussen (heermoes, verschrikkelijk…). Om dat er tussenuit te peuteren ben je wel eventjes bezig. Verder zijn de borders enorm verwilderd. Een dezer dagen zal er dus wel eens iets aan moeten gebeuren.
Het stuk bij de achterdeur ziet er zo uit. Eigenlijk hebben we maar een beperkt stukje straat. En doordat de tuin op het noorden is gericht, hebben we in de winter eigenlijk geen zon in de tuin. Hierdoor krijgen we aanslag op de tegels. Maar zomers hebben we wel zon in de tuin en dan meestal in de namiddag totdat de zon achter de daken van het blok links van ons huis gaat.
Destijds hebben we dat bewust uitgekozen. Op hete zomerdagen hebben we zo lang de schaduw dicht bij het huis, zodat we fijn de schaduw kunnen opzoeken. En bij de schuur kun je dan in de zon zitten.
En ’s avonds kunnen we in het zonnetje buiten eten, als we zouden willen. Maar dat doen we eigenlijk niet zo vaak. Dat gesjouw naar buiten met alle spullen. En dan moet je ook nog de tuinstoelen uit de schuur peuteren. De schuur moet dus ook hoognodig eens een keer uitgemest worden. Een ritje naar de stort is eigenlijk wel een keer nodig. Maar tijdens de Corona Quarantaine gaat menigeen het huis en de schuur op ruimen, er staan echt lange wachtrijen voor het afvalbrengstation. Ik zag het al de vorige dag toen ik bij de tandarts vandaan kwam, ze stonden helemaal tot aan de rotonde zowat. Dus wij gaan nog eventjes niet opruimen. Papa heeft sowieso toch geen tijd om de aanhangwagen langs te komen, die moet moeders verplegen en bijstaan in allerlei taken.
En daarom doen we vandaag wel wat kleine boodschappen (het BBQ vlees voor de volgende dag ophalen), een paar huishoudelijke taken en verder niets bijzonders, besluiten we. Ik had ook een beetje last van mijn zij. Een soort enorme spierpijn. Iets wat ik voelde als ik op stond en na het eten. Geen idee waar het vandaan kwam. Als ik er ook maar weer vanzelf vanaf kwam…
Ik besloot maar eens de boel de boel te laten en op de bank te kruipen met een boek. Op dit moment ben ik bezig in het boek ‘De dochter van de klokkenmaker’ van Kate Morton. Een enorm dikke pil waar ik nog niet lekker ‘in zit’. Dat komt ook doordat ik mezelf de tijd niet gun om er echt even voor te gaan zitten. Geen rust in mijn hoofd. Maar deze middag wel. Paul is creatief aan de keukentafel en ik droom fijn weg in mijn boek tot aan het avondeten. Volgens bij ben ik ook echt even weggedroomd, het was heerlijk stil in de huiskamer en ik zat zo fijn in het hoekje van de bank…
Wat we aten weet ik niet meer, ik heb er geen fotootje van gemaakt. Het zal ongetwijfeld weer lekker zijn geweest. Paul kan goed koken.
Ik bestelde die middag nog twee mooie bossen pioenrozen bij Michelle, een koorlid die in een bloemenzaak werkt. Ze kwam ze na haar werk langs brengen. Boris vond de lintjes wel leuk! Hij zat meteen op tafel toen ik één bosje eventjes neerlegde op tafel om een vaas te gaan pakken.
Toen ik hem duidelijk had gemaakt dat het geen speelgoed was, ging hij maar bij Paul op tafel liggen maffen. Gevloerd, haha!
Ik bracht 1 bosje naar de buurtjes, want deze was bestemd voor mijn tante en zij zouden de volgende dag op visite gaan daar. De ander bos was voor mezelf en ik zette hem in de mooie vaas die ik had gekregen toen ik afscheid nam van de gemeenteraad. Mooi het logo er in gegraveerd. Hij doet nog steeds hele trouwe dienst. In de Corona Quarantaine tijd wel vaker, want ik merk dat ik het fijn vind om bloemen in huis te hebben. Dat is een beetje begonnen met in de tulpentijd en nu dat een beetje over is, gaan we dus over op de pioenrozen. Benieuwd wat er er hierna komt…
De rest van de avond heb ik aan de keukentafel gezeten om mijn zeepaardje verder af te maken. Ik besloot om naast de gewone aquarelverf ook eens te experimenteren met aquarelverf met een glittertje er in. Bij dit zeepaardje vond ik het heel goed passen. Vissen hebben ook een beetje dat zilverachtige. Dus een zeepaardje met bling bling is het uiteindelijk geworden:
Ik ben eerlijk gezegd heel blij met het eindresultaat. De tekening is goed gelukt, ik heb eindelijk mijn tweede verfdoos met de vrolijke kleurtjes eens gebruikt en ook de glitternapjes zijn nu gebruikt. Ik zette mijn handtekening er op. Nu alleen nog laten inlijsten en dan is het echt af!
En dan is het alweer vrijdag, de 29e mei. Nog een paar dagen en dan zitten we alweer in juni. Wat gaan de dagen ondanks de Corona Quarantaine toch snel. De werkdagen zijn best druk (genoeg te doen) en in het weekend vervelen we ons eigenlijk ook nooit. Op zaterdag doen we de noodzakelijke boodschappen en op zondagmiddag een kookproductie. De tijd die overblijft besteden we aan huishoudelijke taken en ook wat broodnodige ontspanning.
Op mijn vrije vrijdag plan ik meestal de dingen zoals kapper, nagelstyliste en tandarts. En normaal gesproken heb ik ’s morgens schilderles maar daar heeft Corona ook een stokje voor gestoken. Maar toch proberen we op de vrijdag met ons clubje de kwast ter hand te nemen. In de afgelopen week hebben we lerares Marjan gevraagd weer eens een thema te bedenken. Zij kwam met het theme zeepaardjes, of blauwe regen (de boom). We kozen unaniem voor het thema zeepaardjes. Ik had van te voren onderstaand plaatje van Pinterest gehaald, een fantasiezeepaardje met vrolijke kleurtjes. Zoiets wilde ik dus gaan maken. Dus ik zette de wekker een beetje op tijd, zodat ik rond tien uur (zo laat begint de les meestal) aan de keukentafel kon beginnen aan mijn zeepaard.
Eerst maar eens een tekening er van maken, met dunne schetslijntjes, die ik dan later weer wat weg zou kunnen gummen.
Het was nog niet eenvoudig. Je tekent iets na vanaf een klein plaatje op je telefoon op een groter blad. En dan begin ik met het hoofd en dan moet het lijf er nog maar naar verhouding achteraan komen. Je begrijpt dat er in die fase dus nogal wat gegumd en opnieuw begonnen wordt 🙂
Maar uiteindelijk was ik tevreden met onderstaand resultaat. Toch een uurtje aan getekend.
Voorzichtige conclusie is wel dat het tekenen vooruit gaat, ik kan me nog wel lessen herinneren waar ik twee en en half uur lang heb zitten tekenen voordat alles een beetje klopte. Het heeft geen zin om te beginnen met aquarellen als je tekening niet klopt. Dan blijf je je er altijd maar aan ergeren. En zo belanden mijn creaties eigenlijk altijd wel in een passepartout en in een lijst aan de muur. Zeker de dingen die ik tijdens de les maak. Mijn thuiscreaties zijn het soms nét niet. De tekening klopt dan meestal niet of ik wil het te snel afraffelen. De werkstukken die ik in de les maak, daar werk ik meerdere weken aan. Dan heb ik blijkbaar wel het geduld. En dan wordt het eigenlijk ook altijd wel mooi.
Ik moest die ochtend ook nog naar de mondhygiëniste, dus ik heb het bij de tekening gelaten. De tandartspraktijk zit in Alphen, dus ik was wel eventjes zoet daarmee.
In de praktijk was alles helemaal Coronaproof gemaakt. De baliemedewerkers zitten achter plexiglas en je moet bij binnenkomst je handen ontsmetten. Daarna mag je je melden en krijg je nog een thermometer tegen je hoofd om te kijken of je geen koorts hebt. Daarna mag je alleen op bepaalde stoelen gaan zitten, zodat er netjes anderhalve meter tussen zit. Ik was mooi op tijd en eigenlijk ook al snel aan de beurt. Geen tijd om de Wordfeudlijst weg te werken en wat woorden aan te leggen dus. Dat is wat ik meestal in wachtkamers doe…
Gelukkig was er niet zoveel tandsteen te verwijderen en voor ik het wist stond ik om tien voor half één alweer buiten.
Ik zag in de whatsappgroep hele mooie creaties voorbij komen van onze lerares (yes, eindelijk deed ze zelf ook eens met ons mee) en de andere cursisten. Echt leuk dat we zo met zijn allen toch meedoen op de vrijdagmorgen. Daar word ik toch wel blij van, al is het contact verder op afstand, we hebben een heel erg leuke groep met lieve en enthousiaste mensen. Dus ik hoop van harte dat we in september weer als vanouds mogen beginnen met aquarellen met elkaar.
Het was deze dag trouwens wel heel erg mooi weer. Dus met het zonnetje hoog aan de hemel, de zonnebril op en de autoradio gezellig aan reed ik weer terug naar het pittoreske Zevenhoven.
Voordat ik naar huis ging ik nog even langs de bakker, buurtsuper en slager om wat dingetjes voor de lunch te halen. Paul die was thuis hard aan het werk, die verdiende wel wat lekkers voor de lunch. Ook al was deze dan iets later dan gewend.
Bouli was blij dat ik weer thuis kwam, ze kwam even een knuffel opeisen bij de ingang van haar hok. Hoe kan je dat nou weigeren? Zo’n lief fluffy konijn… Ze legde haar kin op de rand van het hok, best relaxed.
Mijn andere kameraadje was ik even kwijt, maar Paul had hem naar buiten gelaten. De laatste tijd wil hij af en toe ineens naar buiten. En daar moet ‘ie soms dan maar even blijven zitten, want we blijven niet de deur open en dicht doen om de paar minuten. Ze zeggen wel eens dat een kat personeel heeft, nou, in Boris zijn geval is het echt zo. Zit je net lekker op je stoel/bank, dan wil meneer er uit, hetzij naar buiten, hetzij naar de gang, waar de kattenbak staat en de brokjes. En even later wil hij dan natuurlijk weer naar binnen. Dan krabbelt hij wel aan de deur of we laten de deur toch open, als het niet te koud is (er komt soms veel tocht en kou uit de gang en van boven, als daar een raam open staat).
Maar zo staat hij dan bij de deur. Hij miauwt altijd een keertje, maar dat kreeg ik dus net niet op de foto, dat open bekkie.
We aten even snel een broodje en daarna ging Paul weer hard aan het werk en ging ik verder met mijn zeepaardje, tot aan het avondeten.
Ik gebruikte de nat in nat techniek hiervoor. Eerst een kleurtje heel dik aanzetten en daarna water er tegenaan, zodat het gaat uitvloeien. Als je het een beetje met beleid doet, kun je het per blokje doen. Daar waar je geen water aanbrengt, loopt de verf niet door. Als je je werk tenminste goed plat legt. Je kunt dan ook weer andere kleurtjes in het water laten lopen. Zo begon ik links met een donkerpaarse kleur en her en der ook een beetje blauw er bij. Ik begon met de kop en werkte zo naar onderen. Blokje voor blokje. Al met al dus nog wel detaillistisch te werk, maar toch ook een beetje los met nat in nat.
Ik was zo lekker bezig dat ik het werk maar nauwelijks kon wegleggen. Maar er moet ook gegeten worden. We aten sla dit keer. Gewoon kropsla met gekookte aardappelen, een gehaktbal en wat tomaatjes, fetakaas en rauwe ui, blokjes paprika een een eitje. En dan lekker alles door elkaar husselen. Echt, dat is zo zalig, eenvoudig en lekker!
Om zeven uur begon het webinar ‘de essentie fotograferen’ van Arno ten Hoeve. Ik had me hiervoor ingeschreven, een tijdje terug al.
Het was weer een leuk webinar, met veel goede tips en inspirerende foto’s. Het duurde niet zo heel lang dit keer, een uurtje. Dus ik had lekker nog een hele avond voor me en besloot mijn foto’s van de vorige avond in Lightroom (bewerkingsprogramma) te laden en te gaan bewerken. Mijn fotomatties hadden hun beste drie foto’s al uitgezocht, bewerkt en in de whatsappgroep geplaatst. Nu ik nog…
Het werd me alleen niet echt gegund om de foto’s te gaan bewerken geloof ik… Boris besloot er even dwars voor te gaan liggen, haha!
Hij komt wel eens meer even buurten, maar meestal gaat na een paar minuutjes wel verderop de tafel liggen. Maar nu dus dicht tegen me aan.
Ik werkte er maar een beetje omheen, totdat hij toch maar eieren voor zijn geld koos en op zijn stoel verder ging slapen.
De rest van de avond ben ik met de foto’s bezig geweest. Van de 124 foto’s hield ik er uiteindelijk 34 over die ik de moeite waard vond om allemaal te bewerken. deze komen dus in een aparte blog te staan op mijn fotografiewebsite. Ook dat staat nog op mijn to do lijstje. Zucht, ik ben enorm aan vakantie toe geloof ik, al is het alleen maar om mijn twee websites bij te werken!
Donderdag 28 mei was een mooie zonnige dag. Nu we thuiswerken heb je dat eigenlijk nog meer in de gaten dan op kantoor. Vandaag had ik een klein overlegje op een tijdstip dat Paul ook aan het vergaderen was, dus in alle vroegte ging ik even met de telefoon in de tuin zitten, in het zonnetje. Eigenlijk geen straf, zo buiten vergaderen. Ik zag de hommels van bloem tot bloem gaan, wat zijn die beestjes druk bezig. Ik probeerde er na afloop van mijn gesprek een paar foto’s van te maken met de telefoon, maar dat is nog best lastig als ze niet echt stil blijven zitten op de bloem. Deze is wel aardig gelukt.
Binnen aangekomen zag ik dat de pioenrozen al een beetje uit beginnen te komen. Met toch wel een heel apart patroontje, grappig. Het lijken wel handjes die de boel bij elkaar houden.
Boris besloot er vanmorgen maar eens gezellig bij te komen zitten op de keukentafel. Hij zocht het duidelijk hogerop vandaag. Ik vraag me altijd af wat er door hem heen gaat als hij me zo zit aan te staren. Meestal kijkt hij naar mijn vingers die over het toetsenbord vliegen. Ik denk dat hij er in een hele speelse bui nog wel eens bovenop gaat duiken. Maar meestal gaat hij lekker liggen en na verloop van tijd sukkelt hij in slaap.
Tijdens het speelkwartier liepen even naar de buurtsuper. Op donderdag is het ‘marktdag’, dan staan de kaasboer en de visboer er. Paul ging de buurtsuper binnen en ik besteld paella bij de visboer. Soms moet je jezelf eens op wat lekkers trakteren voor het avondeten…
We gingen eigenlijk gelijk weer terug, ik heb geen foto’s van een uitgebreid rondje wandelen, zo te zien, waarschijnlijk had Paul een vergadering en gingen we alleen even een frisse neus halen en het hoognodige voor het avondeten. De rest van de middag gingen we weer keihard aan het werk. Hoe kan het ook anders dan met zo’n strenge Boris, die alles in de gaten houdt. Aan het werk vrouwtje!
Ik vind het altijd zo mooi als hij strak naar buiten zit te kijken. Dan ziet hij wat bewegen ofzo. Oortjes mooi naar voren…
Maar uiteindelijk is het toch een vermoeiende taak om alles in de gaten te moeten houden. Onze ‘leidinggevende’ besloot op tafel te gaan maffen. Lekker tegen de laptop van Paul aan, de blaas warme lucht tegen zijn rug denk ik.
Helemaal in de relaxmodus, haha!
En de afdeling vormgeving was ook lekker bezig. En in opperbeste stemming ook. Eigenlijk wel een gezellige werkdag met voor mij niet zoveel afspraken. Ook wel eens lekker.
Zoals ik al zei aten we paella die avond. We voegen zelf meestal nog wat groenten toe aan de paella van visboer. Voor de rest is het makkelijk, alleen wat op te warmen in de koekenpan.
Na het eten speelden we nog wat met kat en mobiel. Paul kan heel goed multitasken 😉
Hoe hij zo opgekruld kan slapen is me een raadsel, en dan ook nog boven op de tafel. Ik zou zeggen, zoek lekker een mandje/kussentje en kruip lekker weg, maar nee, Boris ligt pontificaal op tafel. Beetje maf, net als zijn baasjes.
Na het eten had ik met twee fotomatties afgesproken om nachtfotografie te gaan doen in Leiden. We wilden dat deze week nog doen, omdat per 1 juni de horeca weer open gaat en het dan waarschijnlijk weer veel drukker wordt op straat. Als fotograaf wil je bij stadsgezichten eigenlijk zo weinig mogelijk mensen in beeld. En dan is deze Corona Quarantaine periode natuurlijk wel een voordeel; er zijn weinig mensen op straat. Eerder durfde ik nog niet aan om samen op pad te gaan en te fotograferen. Maar nu vond ik het wel kunnen. Allemaal met eigen vervoer en wat afstand houden. Dat moet toch lukken als je met zo’n klein groepje bent.
Paul ging deze avond ook mee. Hij heeft geen spiegelreflex- of systeemcamera, maar met de camera van zijn telefoon maakt hij ook mooie foto’s. Ik had hem nog een speciale app aangeraden waarmee je ook in het donker mooie en kwalitatief goede foto’s kunt maken (Spectre). En van mijn selfiestick kon hij ook een statief maken en daar zit ook een afstandbediening bij, dus hij kon ook helemaal los.
We spraken af bij de Morspoort, daar was ook een parkeergarage vlakbij. Het was redelijk rustig op de weg en in de stad. Ook de parkeergarage was aardig leeg.
We liepen alvast richtig de Morspoort en even later appte Peter dat hij boven op de parkeergarage stond. Of ik wel even terug wilde zwaaien…
Dus wij even zwaaien en ook het dak op. In de lift zat nog een mooi plafond. Toch ook maar even op de foto gezet. Leuk patroontje!
We bleven een tijdje op het dak staan en daarna gingen we een route door de stad lopen, met mooie pittoreske doorkijkjes. Paul ging lekker zelf op pad, die wilde nog even naar de Burcht, die was tot tien uur open. Daar heb je mooi uitzicht over de stad. We zouden elkaar wel weer ergens ontmoeten. Paul heeft vroeger in Leiden gewerkt en kent de stad op zijn duimpje.
Wij liepen op ons gemakje door de stad. In het begin was het nog erg licht. We wachtten een beetje op het blauwe uurtje, waar de lucht steeds donkerder blauw wordt en uiteindelijk over gaat in de nacht.
Uiteraard heb ik weer veel mooie foto’s gemaakt, maar die bewaar ik voor een aparte blog op mijn fotografie website. Komt ook nog binnenkort… Ze hebben trouwens als wel of Facebook gestaan, in een album waar ook Paul zijn foto’s had geplaatst. Maar ik vind het altijd leuk het verhaaltje erbij te typen met de omstandigheden van de foto en mijn leermomenten. Nu nog even tijd vinden…
Op een gegeven moment waren we op een fietsbrug beland vlakbij het oude V&D gebouw en het stadhuis. Hier zag ik een interessant lijnenspel en uiteindelijk stak ik ook Marja en Peter hier mee aan. Die gingen zelfs zo ver dat er voor op hun knietjes gingen. Dat leverde toch ook wel weer een mooi actieplaatje op.
Ergens rond dit punt kwamen we ook Paul weer tegen en we gingen nog even naar de Koornbrug. Ook daar hebben we weer wat mooie foto’s kunnen maken. En zo lekker rustig in de stad, heerlijk.
Uiteindelijk gingen we toch weer richting auto, het was nog een aardig eindje lopen. We liepen terug via Annie’s verjaardag richting de winkelstraten en hebben nog even een selfie gemaakt in de beveiligingscamera. Marja staat er nét niet op, jammer. Ik ben benieuwd of ze die beelden wel eens terugkijken. Zie ze een stelletje gekkies met statieven en fotocamera’s voor de deur, haha!
Op straat zag ik nog de Corona aanbevelingen. Dat is bij ons in het dorp allemaal niet. En misschien ook niet nodig. Ik vraag me af hoe lang dit soort dingen je als winkelstraatbezoeker nog opvallen. Voordat het gewoon is, zeg maar.
Paul kwam nog een toepasselijke quote tegen op een etalageruit. Ik kende hem al, maar hij blijft grappig!
Uiteindelijk kwamen we weer bij de Morspoort uit en we maakten nog een paar allerlaatste foto’s. Paul maakte stiekem deze actiefoto.
En toen gingen we dan toch echt op huis aan. Het was onderhand al erg laat geworden en Paul moest de volgende dag weer gewoon werken. Dus nog even naar het dak van de parkeergarage om te kijken of de Morspoort van bovenaf nog een mooie foto zou opleveren.
Om daarna toch echt afscheid van mijn fotomatties te nemen en samen met Paul weer richting Zevenhoven te rijden. Het was echt een hele leuke avond. Wat fijn om weer even het dorp uit te zijn geweest na zo’n twaalf weken. Eindelijk weer eens een ander ommetje. En met gelijkgestemde zielen heerlijk even met fotografie bezig te zijn was ook weer fijn.
Thuis bewerkte ik nog 1 fotootje even snel met de app Snapseed. Ik houd van de oude randjes… Het lichtbundeltje links van het torentje is trouwens de maan. Die stond er nog net op. En rechtsonder kwam een scooter voorbij sjezen. Met een lange sluitertijd krijg je dan van de mooie lichtstrepen.
De volgende dag zou ik wel alle foto’s uitzoeken en bewerken, nu hoppeta naar bed!
Op woensdag 27 mei werden we al vroeg wakker gemaakt door vriendje Boris, die aan de voordeur aan het krabben was. Dus Paul heeft hem in alle vroegte naar buiten gedaan.
En dan zal hij toch echt moeten wachten totdat we beneden zijn, zodat we hem weer binnen kunnen laten. Dan gaat hij dus heel stilletjes in de border in het hoge gras zitten. Verstoppertje spelen!
En zo zag ik hem dus zitten toen ik de gordijnen van de slaapkamer open deed. Zo’n grappig gezicht!
Vandaag had Paul een paar lange online vergaderingen en ik had ook een paar overleggen, dus ik besloot in alle vroegte het bureau op zolder voor een gedeelte te ontdoen van zooi (geef ons een tafel/bureau/stoel en er ligt van alles op, en voor je het weet heeft het als functie ‘opslagplaats’ gekregen…). Het is heel lang goed gegaan, met de overleggen, vaak was het net om en om of kon Paul of ik een overleg wel op de telefoon voeren, als je de computer er toch niet bij nodig had. Dan kon een van ons ergens anders in huis even gaan zitten, als het niet al te lang duurde. Ik heb zelfs wel eens een werkoverleg in de tuin gedaan, lekker in het zonnetje met mijn rug tegen de schuur. Heerlijk. Het was net vakantie…
Maar vandaag ging ik dus een werkplek op zolder creëren om rustig te kunnen werken. Niet erg gezellig, maar ik had er gewoon even behoefte aan om ook ongestoord even te kunnen bellen met een collega, zonder steeds de gang op te lopen.
Nou, daar zat ik dan even later. Laptop en tweede scherm twee trappen opgesjouwd. Alles geïnstalleerd… Een fijne bureaustoel… Zolderraam open voor een lekker briesje… Niet verkeerd, dit plekje. De WIFI deed het na verloop van tijd ook, maar was wel wat traag en viel af en toe weg. Maar over het algemeen kon ik lekker werken.
Ik belde een tijdje met een collega die informatie nodig had om een enquête in te vullen. Best leuk om de informatie uit onze cijfers proberen te vissen. Eigenlijk wist ik er best wat van en kon ik hem goed op weg helpen. Beetje puzzelen, dat vind ik leuk.
Paul had die dag echt maar een uurtje tijd voor lunch en een frisse neus, dus we planden voor deze dag een ommetje tijdens de lunchpauze in. Anders zou het toch weer opgevuld worden met werken. Maar nu dus toch er even lekker uit. Het was zulk mooi weer buiten.
Kijk ons eens blij zijn dat wij op 27 mei even bevrijd zijn 🙂
Ik zag een mooi landschap, wat wonen we toch heerlijk nog geen twee minuten lopen van ons huis en je kijkt zo de polder in. Ik heb het leren waarderen in deze periode.
Langs het fietspad zagen we een groep meeuwen steeds over het water scheren en een rondje maken en weer over het water scheren. Het was een drukte van jewelste, zo apart. Geen idee wat ze nu precies aan het doen waren.
We zagen geen vissen in het water en we zagen ze ook niet met iets wegvliegen. Het was een koppeltje meeuwen, het leek net of ze de sloot als landingsbaan gebruikten, maar steeds weer doorstartten.
Ik zette één van de foto’s later in een facebookgroep en daar wist men te vertellen dat die vogels zo water drinken. Apart! En weer wat geleerd.
Wie liepen verder over het fietspad en de laatste afslag voor het eind gingen we linksaf. Een iets korter rondje dan dat we ’s avonds wel eens lopen. Ik kwam een leuke bananenman tegen aan een vrachtwagen:
En nog een trosje mooie gele bloemetjes:
We liepen verder naar de buurtsuper en daar deed Paul wat boodschappen voor het avondeten. Ik bleef braaf buiten staan. En ging op zoek naar een fotografie onderwerp. Wat je allemaal niet doet voor je blog. En anders sta je je daar ook maar te vervelen…
Er zaten hele aparte vormen in de boomstammen op het pleintje. Ik maakte er een ietwat abstracte foto van. Ik vond het wel apart, zo met de on er op onstaan er weer interessante schaduwen en komt het relief van de bast nog beter uit.
Daarna was het speelkwartiertje alweer om. Gauw naar huis voor de volgende meetings en een snelle lunch. Nog een potje thee zetten en weer holderdebolder naar zolder.
ik heb een hele tijd lekker zitten werken, ook nog wat verder gepuzzeld voor die enquête. Eigenlijk was het best fijn op zolder. Misschien toch maar vaker doen. Al is het wel een gedoe om steeds dat tweede scherm de trap op en af te sjouwen. Maar het is in ieder geval een goede uitwijkmogelijkheid voor als één van ons veel overleggen heeft.
Om vier uur was er een uitzwaaimoment voor een collega die met pensioen ging. Ik heb haar leren kennen toen ik in het AMC kwam stage lopen en er een ‘beddenschuif’ plaats vond. Dat betekende dat er klinieken gingen verhuizen naar andere locaties, i.v.m. verbouwingen. Maar omdat elke kliniek de locatiecode als kenmerk had, was dat eigenlijk heel onhandig. Zo kon de historie van de productie eigenlijk niet goed mee verhuizen. Maar in die tijd had ik die collega daar dus leren kennen, als applicatiebeheerder. Ook in latere functies had ik zo af en toe met haar te maken en we hadden veel contact in de periode dat de DBC systematiek zijn intrede deed. En nu zwaaide ze af na een indrukwekkende lange carrière in het AMC.
Toch raar om op zo’n manier je afscheid te vieren. Vanuit je eigen huiskamer met een wijntje en dan via Microsoft Teams met een heleboel mensen die allemaal kort even iets gezegd hebben.
Maar gezellig was het wel even. Toch ook weer mensen gezien die ik al een tijdje niet meer gezien had. Toen besefte ik ineens dat ook ik hier al een aardige tijd rond loop. Sinds 1996, mijn stage en daarna in oktober 1998 in dienst gekomen. Diverse functies gehad al in het AMC, maar nog steeds is het werk zo leuk dat ik er nog niet genoeg van heb. Het kan verkeren, zij die altijd snel verveeld is en allergisch is voor sleur… Genoeg afwisseling is voor mij echt een must en dat vind ik gelukkig ook in mijn werk. Geen dag is hetzelfde.
We aten deze keer aardappeltjes uit de airfryer met worteltjes en kippendijtjes. Dat is net even wat lekkerder dan een gewone dubbele kipfilet. Het smaakte weer voortreffelijk.
Na het eten was er weer een online fotobespreking met Fotogroep Nieuw-Perspectief. Boris besloot ook even gezellig mee te doen…
We kregen eerst een mooie presentatie van Leo, over zijn fotoproject met portretten van bekende Nieuwkopers. Dat was erg interessant en leuk om te horen hoe hij dat had aangepakt. Het eindresultaat mocht er zijn, een mooie expositie bij Hoeve Rijlaarsdam, een tijdje geleden alweer.
Daarna bespraken we het thema ‘Boom’ en vrij werk.
Het was een gezellige bespreking. Het gaat er altijd wat minder serieus aan toe dan bij de Fotogroep Aalsmeer. Maar daarom niet minder leerzaam. Door het kijken naar andermans foto’s word je ook weer geïnspireerd.
Het thema ‘Boom’ vond ik zelf een lastig thema. Een boom mooi vastleggen is nog best lastig. Een foto is op zich zo gemaakt, maar als je niet oppast blijft het bij een kiekje. En je bent toch op zoek naar iets extra’s, iets creatiefs. Maar het is gelukt hoor. Ik stuurde deze in:
De ronde bolvorm met dat frisgroen en de kleine blauwe besjes. Ik vond het mooi in zijn eenvoud en kleur.
We mochten ook nog een vrij werk foto in leveren. Daarvoor had ik deze foto ingestuurd:
Na de bespreking zag ik door de bomen het bos niet meer en ben ik voor mijn doen eens vroeg afgetaaid met een boek richting bed. Morgen weer een hele nieuwe dag!
Dinsdag 26 mei was een hele rustige dag. Ik vind weinig fotomateriaal terug, dus het corona wandeltochtje is er bij in geschoten die dag. Vast een drukke werkdag…
Je moet de dag beginnen met een goed ontbijt, zeggen ze altijd. Nu neem ik meestal Griekse Yoghurt, maar Paul heeft een cupje Activia op zijn tijd. Een soort danoontje voor volwassenen vind ik dat. Net zulke kleine bekertjes. Met aardbeiensmaak. Nu mag Boris altijd mijn schaaltje yoghurt uit likken als ik klaar ben en vaak staat hij al naast mijn stoel te wachten totdat ik klaar ben. Maar de laatste tijd is hij er minder tuk op. Soms komt hij er zijn stoel niet eens voor uit. En sinds vandaag snap ik waarom…
Hij mag van Paul namelijk de restjes op het folietje van de Activia af likken. Dat vindt ie dus net effe lekkerder dan gewone saaie Griekse yoghurt, blijkt.
Katten kunnen dus ook heel kieskeurig zijn, zelfs in Corona Quarantaine tijd.
Ik begon de werkdag met een online vergaderingetje met de stagiair en daarna volgde het werkoverleg. Eigenlijk duurt dat een uur, maar het liep een half uur uit. Dus met twee en en half uur praten ben je al gauw een beetje gaar. Tijd voor een korte pauze.
In zo’n korte pauze doe ik altijd even een rondje Feestboek/Instragram/Twitter. Hé, dat is een rondje FIT dus, geinig, die houden we er in. Ik kwam bij nicht Irma hele leuke mondkapjes tegen, die ze zelf maakt. Ik heb er een paar besteld, waaronder eentje met muzieknootjes én eentje met katjes. Heb ik toch iets gezelligs op mijn bakkes als ik nog eens het openbaar vervoer in ga etc.
Voor Paul zou ze nog een mondkapje met muziekinstrumenten maken, waar ook zijn muziekinstrument op staat. Kan hij t.z.t. ook in stijl met de bus als hij naar Arti (de toeterclub) gaat.
Daarna werkte ik nog wat verder tot aan de lunch. Ik at weer eens een volkorenbammetje met kaas met de lunch. Lekker met een glas ijskoude melk erbij. Soms hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld.
De rest van de middag is er hard gewerkt in ons Kabouterhuisjekantoor, want ik heb geen foto’s gemaakt. Dan zal het wel druk zijn geweest met van alles, mij kennende. Want als ik zelfs geen tijd heb om fotootjes rond de keukentafel te maken…
We aten die avond rijst met zalm en roomsaus. Met prei uit de groentetuin van Paps. Geen idee wat er allemaal in zat, maar lekker was het wel.
Na het eten gingen we weer online met Revival. Dit keer waren we met een klein koppeltje, maar het was wel even heel gezellig met degenen die er wel waren.
En als je met zo’n klein koppeltje bent, dan kom je wel weer tot mooie gesprekken…
Na de babbelsessie ging ik vast niet meteen naar bed, maar ik heb geen flauw idee meer wat ik heb uitgespookt. Misschien ging ik zo maar een keer op tijd naar bed, haha!
Een nieuwe werkweek brak aan, maandag 25 mei 2020. Op de een of andere manier heb ik altijd moeite met de maandag. Dan is het weer een gezellig weekend geweest met lange leve de vrije tijd en dan is het ineens weer ‘iets moeten’ en vroeg op.
Ook deze maandag begint overigens weer stralend, met zon. We treffen het wel in deze Corona Quarantaine periode, het is al weken overwegend mooi weer.
Paul had in alle vroegte Boris al naar buiten gedaan en die zat prinsheerlijk verscholen in de bush bush van de border. Te wachten totdat hij naar binnen kon. Als hij écht graag naar binnen wil, dan krijst hij wel voor de achterdeur hoor, maar nu zat hij lekker verstopt in het gras, in de zon.
Ik liet hem naar binnen en liep nog even een rondje door de tuin. Ik zag de zonnestralen op de spinnenwebben aan de bloemenhaak. Wat een wonderlijke creaties kunnen spinnen toch maken… Voor de rest vind ik het enge beestjes en moeten ze vooral lekker buiten blijven spelen en webjes maken. Mag allemaal van mij.
Er staat een plant in de border die stengels geeft met drie bollen van gele bloemetjes. Ik ben even de naam kwijt, maar ze komen er weer aan hoor, die gele bloemetjes. Het lijkt trouwens wel een stemharp, de bovenkant.
Gauw weer naar binnen, er moest deze dag tenslotte gewerkt worden. Geen tijd om lang buiten te spelen vandaag. Binnen liep ik langs de bos met bloemen die ik via de fotoclub had gekregen. De lelie stond zo mooi te bloeien. En deze stonken trouwens helemaal niet. Ze kunnen een indringende geur hebben waar je hoofdpijn van krijgt. Maar deze niet. Leuk om nog een keertje na te schilderen, zoiets.
Een andere bloem in de bos ging net een beetje open:
Onze Bouli lag lekker te tukken in haar hok. Hier zie je goed hoe groot haar wam is. Ze heeft er een lekker kussentje aan. Zzzzzlaap lekker Bouli!
Tja, en dat andere kameraadje was ook alweer druk bezig met zijn ochtendslaapje. Pootjes over elkaar en snurken maar! Soms droomt hij en maakt hij grommende geluiden en bewegen zijn pootjes. Dan zit hij vast iets achterna in zijn slaap. Ik zou niet weten wat, want hij komt niet heel veel buiten en komt zelden andere katten tegen…
Zo, alle bloemetjes en beessies gehad, computer aan en aan de slag. Ik had die ochtend een lange vergadering staan, waarin we met de werkgroep die over de zorgomzet gaat het jaarrekeningproces gingen evalueren. Eigenlijk doen we dat elk jaar, vooral om te kijken wat er goed ging en wat er beter kan. Wat er is besproken ga ik nog uitwerken in een rapport en een plan van aanpak voor het jaar 2020. Ook moet er dan nog een jaarplanning gemaakt worden voor de rest van het jaar. Gaat weer op de to do lijst…
Daarna was het tijd voor lunch. Een Italiaanse salade deze keer.
We gingen geen rondje lopen dit keer. Paul zat ook vol met vergaderingen en ik had geen zin om alleen te gaan lopen. We zouden na het eten wel eventjes gaan, of later op de middag.
Boris zocht het ondertussen hoger op. Jaja, ook onze werknemers werken af en toe op de top van hun kunnen, haha! Het is mij een raadsel hoe hij zo rustig kan slapen op het randje van de keukentafel met twee typende en vergaderende baasjes om zich heen.
In de middag had ik een online sessie over de voorgenomen reorganisatie van onze dienst. We kregen uitleg van onze directeur over de beoogde organisatie en de doelstellingen voor de financiële functie. Later komt er nog een meer definitief plan, waarin ook de invulling van de afdelingen is uitgewerkt. Nu was het eigenlijk alleen de ‘kapstok’, welke afdelingen komen er en waar hangen ze in de organisatie.
Het was een lange luistersessie. Maar we mochten ook nog wat vragen stellen, ik bracht ook nog iets in. Alle vragen worden na afloop van deze sessies (er zijn er meerdere) gebundeld. In een later stadium worden we weer nader geïnformeerd.
De middag vloog met zo’n lange sessie wel om. Boris sliep onverstoorbaar door, de luilak.
Ik werkte tot half zeven ongeveer, totdat het eten klaar was. Ik heb er niet eens een fotootje van gemaakt, in alle consternatie. We hadden fotoclub die avond en de voorzitter vroeg me of ik de vergadering wilde opstarten, aangezien hij wat later was die avond wegens omstandigheden.
Dus ik probeerde online te komen met zijn inloggegevens, maar dat lukte dus niet. Ik stuurde iedereen nog even ene mail dat we later zouden beginnen, maar op een of andere manier wilde die maar niet verzonden worden. Stress alom, maar blijkbaar was de vergadering uit zichzelf al opgestart, dat kreeg ik door via Whatsapp. Uiteindelijk was de voorzitter maar een kwartiertje later en konden we toch beginnen.
We hadden de online wedstrijd op het programma staan, dus dat was wel spannend voor de rest (ik wist natuurlijk de uitslag al). Alle foto’s werden besproken en dat was wel heel erg leuk. De voorzitter wijst eerst iemand aan die er iets over mag zeggen. Daarna mag de rest reageren en tot slot geeft de maker nog een toelichting op eventuele vragen en de omstandigheden waarin de foto is gemaakt. Daar nemen we echt de tijd voor en het is ook ontzettend leerzaam en goede, constructieve feedback.
Ook waren er veel leden aanwezig deze keer, leuk. De winnaars werden gefeliciteerd, er was zelfs applaus. Met tussendoor nog een pauze vloog de avond eigenlijk zo om.
Paul haalde Bouli nog even uit zijn hok om te knuffelen aan de keukentafel. Boris kwam er ook bij en hield haar wel met een schuin oog in de gaten.
Hij moet er eigenlijk niets van hebben. Bouli is wel nieuwsgierig en gaat er wel op af. Boris haalde net nadat ik deze foto maakte nog uit naar Bouli, maar Paul trok haar net op tijd weer weg gelukkig. Altijd oppassen met Boris, je weet nooit hoe hij reageert.
Ik stoeide nog lange tijd met de e-mails die maar niet verstuurd wilden worden. Ik kon ze wel ontvangen, maar dus niet versturen, zo raar.
Ik keek nog even bij de KPN, of er een storing gemeld stond, en dat was ook zo. Dus uiteindelijk maar de computer afgesloten en naar bed gegaan. Het was weer een enerverend dagje. Veel achter de computer gezeten. Ons speelkwartiertje begint er steeds vaker bij in te schieten. We moeten het misschien maar gaan plannen in de agenda…
Zondag 24 mei begon heel relaxed. Jullie beginnen me vast al wat te kennen, op zondag slapen we uit en doen we de ontbijt en lunch in één. Zeker als ik tot twee uur heb zitten tekenen en er voor de volgende dag weinig plannen zijn. Dus tegen de tijd dat we aan de brunch zaten was het al 13:00 uur. Ergens zonde van de dag, maar what the hack, wat maakt het uit. We namen maar eens een eitje bij het ontbijt. Voor het ultieme zondag gevoel. We hadden nog creamcrackers over van de kookproductie van vorige week. Die kwamen lekker van pas!
Nog even wat Boris spam, die lag in zijn gebruikelijke houding:
Maar zodra er een pakje vleeswaren wordt opengemaakt voor het ontbijt is hij er als de kippen bij hoor. Om daarna, als hij niets krijgt (bedelen wordt niet altijd beloond) heel demonstratief met zijn rug naar ons toe te gaan liggen op zijn stoel.
Die oortjes zijn zo cute… Ons droppie…
Na het ontbijt was het weer tijd om te kokerellen. Dit keer hoefde ik alleen een toetje in elkaar te draaien. Het hoofdgerecht zou ‘bezorgd’ worden door Meals on Wheels, alias Sjellies bezorgservice. En die zou dan meteen het toetje voor de Schoolstraat mee nemen. Eerlijk zullen we alles delen.
Het toetje kende maar een paar ingrediënten en het beloofde weer een ware caloriebom te worden. Gelukkig maakte ik voor een heel weeshuis en pakt het dan per glaasje nog best redelijk uit.
Je hebt nodig:
– 450 gram Griekse Yoghurt
– 200 gram Monchou
– 5 eetlepels poedersuiker
– 500 gram aardbeien
-150 gram lange vingers
Ik had net een pakje van 125 gram lange vingers en daardoor net te weinig om e.e.a. in de kleine ovenschaal te doen. Vandaar dat ik in plaats daarvan kleine glaasjes heb gemaakt.
Meng de yoghurt, Monchou en poedersuiker in een kom en klop dit met een mixer door elkaar tot er geen klontjes meer in zitten. In het recept staat electrische klopper, maar ik neem aan dat dat hetzelfde is als een mixer.
Daarna pureer je de helft van de aardbeien met een staafmixer of vork. Voeg eventueel een scheutje water toe als het pureren niet lukt.
Meng de gepureerde aardbeien door de yoghurt en Monchou met een lepel.
Bedek de bodem van een kleine ovenschaal met lange vingers. Verdeel hierover ongeveer de helft van de aardbeienyoghurt. Daarna weer een laagje lange vingers en daarna de rest van de yoghurt.
Garneren met verse aardbeien bovenop en snufje poedersuiker.
Van de tussenstappen ben ik vergeten foto’s te maken. Het was eigenlijk ook zo gepiept. Maar wel heel veel fotootjes van het eindresultaat. Geniet lekker mee zou ik zeggen:
Dit zijn dus de glaasjes voor Paul en mij.
En deze voor de Schoolstraat:
Nu even van dichtbij bekeken:
Zeg nou zelf, dat ziet er toch zaaaaaalig uit?
En zo gingen ze op transport richting de Schoolstraat. Past precies!
Ik zette het geheel in de koelkast en stortte me nog even op de cryptogram van zaterdag. Het was een lastige deze keer…
Paul was bezig met een opdracht voor de online tekenopdracht van de tekengroep waar hij wel eens een les volgt. Hij krijgt voor zijn verjaardag van mij altijd een knipkaart om zes lessen verspreid over het seizoen te volgen bij Parkexpressie. Maar door Corona kan dit nu even niet. Maar de groep doet wel online opdrachten en af en toe doet Paul gezellig mee.
Nou ja, en onze Boris ligt er maar wat graag gezellig bij… Dat zal jullie onderhand niet meer verbazen.
Ik ging die middag nog even op bezoek bij de Smurfjes. Petekind Roos was die week geslaagd en dat verdient uiteraard nog een bloemetje en een kaartje. En dinnetje Liesbeth wilde nog wat uitleg over haar fotocameraatje, dus dat was ook een gelegenheid om even gezellig langs te gaan.
Petekind Roos was haar blauwe haar aan het ontkleuren, dus die is binnenkort geen blauw Smurfinnetje meer. Mag ik haar niet meer plagen daarmee…
We hebben even gezellig aan de keukentafel thee zitten leuten, en ook nog even de functies van de fotocamera doorgenomen. En ook nog wat tips en trucs voor de Iphone gedeeld. Dus binnenkort gaan we van Liesbeth ook mooie foto’s zien, jawel!
Maar hoe leg je nou uit wat je allemaal met je telefooncamera kunt doen? Een voorbeeld hieronder, het flesje nagellak. Op de Iphone kun je met een tipje van je vinger op het scherm scherpstellen op je onderwerp (in dit geval dus tikken op het flesje nagellak). Nu wordt dat scherp en de achtergrond vaag, als je je camera tenminste dicht genoeg bij het flesje houdt.
Druk je lang genoeg op het scherm, dan verschijnt er op de Iphone een vierkant vakje met boven in beeld ‘AE/AF-vergrendeling’. Nu is de scherpstelling vastgezet. Naast het vierkantje staat een zonnetje en als je daarnaast met je vinger omhoog of omlaag over het scherm schuift, dan zie je de belichting veranderen. Zo kun je een te fel belichte foto een beetje dimmen, of een te donker onderwerp iets lichter maken. Probeer het maar eens!
Rond etenstijd ging ik weer op huis aan. Zus kwam rond zes uur met een pan met Boeuf Bourgignon, die was gegaard in de slowcooker. Daar hoefden we alleen nog wat champignons bij te doen, rijst erbij te koken en doperwtjes op te warmen.
Ondertussen kwam de Schoolstraat online en konden we lekker gaan opscheppen. En bijkletsen onder het eten natuurlijk. Eventjes de dag doornemen. En al heb je niet zoveel gedaan, er is toch altijd wel wat te vertellen.
En ons bordje zag er dan zo uit:
Het smaakte opperbest. Het was stil aan tafel, dus dat is een goed teken, dan is iedereen aan het smullen.
En daarna kwam natuurlijk nog het toetje! Het hoogtepunt van de week inmiddels. Doordeweeks hebben we eigenlijk nooit een toetje. Dan hebben we aan de maaltijd zelf al genoeg.
Het was allemaal weer lekker geweest. En zoveel sneller opgevroten dan gemaakt, zo gaat dat altijd. Nou ja, wel hebben er wel van genoten.
Na het eten was het tijd voor Boer zoekt vrouw voor de Schoolstraat. Wij hebben dat niet gekeken. Paul ging nog verder met tekenen en ik heb wat achter de computer gezeten. En nog even met Bouli geknuffeld. Die mag ook wel eens wat vaker een fotootje in de blog krijgen. Ze is een lief beestje, niet zo druk overdag. Je zou haar soms bijna vergeten. Maar dan laat ze op gezette tijden toch wel even weten dat ze er is hoor. Door enthousiast uit de kooi te hangen voor een snoepje. Of door flink te graven in haar hok. Effe rellen. Of ze doet een circusact met haar bal. Die duwt ze met haar neus in een hoek van de kooi omhoog en dan laat ze hem over haar rug van zich af rollen. Slim beestje wel!
Boris hield ons allebei nog even in de gaten en zo rond elf uur was het wel tijd om naar bed te gaan. Tenslotte moesten we de volgende dag weer aan de arbeid.
Wie weet wat de nieuwe werkweek ons brengen zal…
Ons kennende is er weer genoeg te beleven. Dus lekker slapen en op naar morgen.
We zitten inmiddels op zaterdag 23 mei in dit Corona feuilleton. Nu ik zo achter loop lijkt het me wel handig de data te gaan vermelden…
Ondanks de Corana quarantaine blijft de zaterdag toch echt wel een dag met een zaterdag gevoel. We staan net iets later op dan normaal. Nu nog even geen keyboardles, want we hebben nog steeds geen ruimte waar dat in anderhalve meter afstand zou kunnen. Daarvoor moet eerst de voorkamer ‘ontruimd’ en daar zijn we nog steeds niet aan toe gekomen. Wellicht in het Pinksterweekend…
Als ik beneden aan kom ligt Boris alweer op zijn vaste plekkie, diep in dromenland. Je zou denken dat hij wel uitgeslapen is na een nachtje slapen op het voeteneinde van ons bed, maar na het badritueel in de douche (hij wil altijd graag uit de douchebak drinken als Paul deze na spoelt) gaat hij naar beneden en tukt lekker verder in zijn stoel.
Wij gaan lekker ontbijten en na het ontbijt rommelen we wat in huis. Als de post komt is het tijd voor thee. Dit keer wel hele leuke post, van Zoom! Het techniek- en praktijkboek voor Macro en Close-up fotografie. Ik heb weer wat te leren de komende tijd 🙂
Wat zo leuk is, is dat er een foto van mijn fotomattie Jolanda in het boek staat. Onderstaande foto heeft zij gemaakt tijdens de masterclassperiode, waar wij elkaar hebben leren kennen. Dat is toch een hele eer, als je gevraagd wordt, met je foto in een cursusboek te staan. Leuk!
We gaan er deze zaterdag ook nog even op uit om boodschappen te doen. Dit keer bij de Hallo Jumbo, want we wilden ook nog even langs de bloemenwinkel om een mooi bosje voor moeders te kopen. Zo gezegd zo gedaan. Paul ging de Jumbo trotseren en ik ging naar de bloemenwinkel en ook nog even naar de drogist voor iets wat Paul nodig had. Het boodschappen doen vind ik toch nog wat onwennig. Die anderhalve meter houd ik wel goed in de gaten, maar andere mensen niet altijd. En dan sta je daar met je goede gedrag. Zullen we ooit weer ongedwongen en onbezorgd kunnen gaan en staan waar we willen? Ik voel me nog steeds een beetje bezwaard om ergens heen te gaan, just for fun. Dus we gaan alleen naar de winkels voor het hoognodige en dan gauw weer naar huis. In de bloemenwinkel kocht ik een mooie bos voor moeders en voor mezelf een grote bos pioenrozen. Je moet jezelf ook een beetje verwennen. Ik had dat nooit zo erg, hooguit in de tulpentijd, maar nu heb ik behoefte aan bloemen in huis. En pioenrozen zijn zo mooi!
Ik was al snel klaar met mijn boodschappen, maar Paul kwam nog iemand tegen en heeft eventjes staan praten. Ik had leuk uitzicht op de beestenboel bij de kinderboerderij, dus het was niet erg om even te wachten.
Daarna gingen we weer naar huis. We kwamen er achter dat er toch nog iets vergeten was, dus we maakten nog even een pitstop bij de buurtsuper. Terwijl Paul dat ging halen maakte ik nog maar eens een selfie. Omdat mijn haar zo leuk zat.
We brachten de boodschappen thuis en gingen op ziekenbezoek bij moeders met de bloemen. Ze was er blij mee en het ging naar omstandigheden ook best aardig. Ze had goed geslapen en verder deed ze even lekker niets, een beetje voor zichzelf laten zorgen door vaders is ook wel fijn.
We hebben een tijdje zitten kletsen en rond etenstijd gingen we weer op huis aan. Papa ging spaghetti koken onder begeleiding van mama (zo leuk dit te zien) en wij gingen ook pasta eten, maar geen spaghetti dit keer. Het werd vlinderpasta met ham, champignons en doperwtjes in roomsaus. Ook erg lekker!
Na het eten had ik zin om even wat te gaan schetsen. Ik besloot maar eens te gaan oefenen op Fig, de hond van Ellis (de zus van Paul). Fig heeft zo’n leuke kop in zwart wit, dus dat is perfect voor het oefenen met houtskool. En dat ging wonderwel heel aardig! Boris kwam er ook gezellig bij liggen.
Het was in eerste instantie de bedoeling alleen Fig te tekenen en Ellis weg te laten, maar ik besloot het toch maar eens te proberen, een portret te tekenen. Het was tenslotte toch maar een oefening? Nou, dat werd me wel een worsteling, want een portret moet wel een beetje lijken natuurlijk. Het mooie van houtskool is dat je het makkelijk wat uit kunt vegen of uit kunt gummen en dan maar weer opnieuw proberen. Ik vind het wel een heel fijn medium om gewoon wat mee te schetsen en te tekenen, eerlijk gezegd.
Ik zat zo lekker in mijn flow dat ik tot een uur twee heb zitten tekenen. Paul was inmiddels al naar bed gegaan, die was het zat. Maar uiteindelijk was dit dan het eindresultaat, Ellis en Fig:
Maar volgens Papaul (die was nog zo laat wakker) was het als twee druppels water, dus die herkende ze in ieder geval.
Hieronder zie je nog even de originele foto erbij, dan kunnen jullie zelf wel beoordelen of het een beetje lijkt 🙂
Ik zie heus wel wat verbeterpuntjes, maar op een gegeven moment ben je er gewoon klaar mee en moet je het laten rusten. Mijn bedoeling is om beter te leren tekenen, zodat ik met de aquarellen ook wat verder kom. Ik heb tenslotte nooit echt tekenles gehad. Dus ik kocht een schetsblok en een kokertje houtskool en zo af en toe schets ik er even lekker op los. En tot nu toe komen er best leuke dingen uit voort. Misschien toch maar wat in laten lijsten voor de expositie, komend najaar…
Boris was al die tijd lekker op tafel blijven hangen en hoorde wat buiten. Volgens mij was er een feestje in de buurt. Hij keek zo strak naar buiten.
Ik ben maar niet gaan kijken, het was welletjes geweest voor vandaag. Lekker slapen en de volgende dag weer een hele nieuwe dag vol nieuwe avonturen, ons kennende…
De dag na Hemelvaart moest Paul nog aan het werk, maar ik had wel vrij. Zoals eigenlijk altijd op vrijdag. Ik heb eerst maar eens wat uitgeslapen en heb wat op de bovenverdieping gerommeld ’s morgens om Paul niet te storen. Toen ik beneden kwam was Bouli zijn hok aan het verbouwen. Heel af en toe heeft hij zo’n bui, dan heeft hij allemaal stro in zijn bek.
Dan wil ze een nestje bouwen ofzo. Geen idee. Maar het ziet er wel schattig uit.
Boris lag in zijn gebruikelijke houding, diep in slaap…
Ik hing verder een beetje aan de keukentafel met de telefoon en een boek, ik had niet echt plannen voor deze dag. Ik zocht alvast een recept uit voor het toetje van aankomende zondag, aardbeientiramisu. Zus zou iets in de slowcooker maken, dus we hoefden alleen een toetje te verzinnen deze keer.
Ik berekende ook nog de uitslag van de online wedstrijd van de Fotogroep Aalsmeer, nadat Marlien de punten had toegestuurd. We zouden los van elkaar de uitslag berekenen. Het bestandje was een puntentelling met tekst, dus ik freubelde wat formules in excel zodat we ermee konden rekenen. Even heerlijk met cijfertjes werken op je vrije dag. Leuk werkje en zo gepiept eigenlijk. Ik stuurde het bestandje met mijn uitslag weer terug naar Marlien, zodat zij het ook kon gebruiken en natellen. De uitslag zouden we de komende maandag bekend gaan maken. Spannend!
Moeders werd deze middag geopereerd aan haar arm en om die tijd een beetje door te komen besloot ik zelf de cake uit het kookboek van Marye te maken. De poging van zus was mislukt, hij was uiteindelijk gewoon niet gaar. Maar ik had alle ingrediënten ook in huis gehaald, dus ik waagde zelf maar eens een poging deze middag. Voor de Strawberry Shortcake heb je dit allemaal nodig. Ik vind het leuk om daar een overzichtsfotootje van te maken. Omdat ik het recept uit een kookboek heb gehaald, mag ik het helaas niet delen. Maar ik zal wel even laten zien wat de stappen ongeveer zijn.
Ik kon weer eens de Engelse maatlepels gebruiken, leuk. Eerst dan maar de boter en de suiker met elkaar gemixt.
Daarna mixte ik de eieren, de bloem en de melk bij elkaar in een kom en uiteindelijk ging ook de boter/suiker mix daar doorheen.
Het geheel moest volgens het recept een half uur in de oven, maar ik deed drie kwartier, omdat het bij zus na die tijd nog niet gaar was. En zo ging hij dan de oven in:
En zo kwam hij er drie kwartier later weer uit:
Dat zag er toch heel veelbelovend uit. Dus ik liet hem afkoelen en vergat met mijn stomme hoofd de truc met de breinaald/de satehprikker om te kijken of hij echt wel gaar was.
Dus toen ik hem later uit het cakeblik haalde merkte ik pas dat de bovenkant wel knapperig was, maar er toch wat nat deeg uit de korst sijpelde. Potjandosie…
Ik haalde er een stuk af en zag dat hij met name in het midden nog niet gaar was. Dat werd dus geen toetje vanavond…
Desondanks waren er ook stukken wel goed gaar, dus ik besloot de goede stukken maar te redden en te bewaren voor het weekend. Kleine stukjes cake zijn ook lekker met aardbeien en slagroom…
Ik heb Marye toch maar even gemaild om te vragen wat we nou fout doen, want zowel zus als ik kregen een niet gare cake als resultaat en ik heb de mijne nog wel langer laten bakken en nog een beetje laten na garen in de oven.
Ondertussen hadden we ook bericht van moeders, die was weer op zaal en de operatie was goed gegaan. Gelukkig. Ze zou nog laten weten wanneer ze naar huis mocht, maar naar verwachting was dat diezelfde avond nog. En dan zou pappa haar weer op halen.
We aten die avond nasi, met sateetjes van Jos. Niet op de BBQ, maar gewoon lekker in de oven. Net zo lekker hoor. Beetje kroepoek er bij en smullen maar!
Na het eten las ik nog even de krant, maar ik kwam niet heel ver, want Boris eiste de aandacht op door er pontificaal bovenop te liggen. Je zou denken dat hij noooooooit aandacht krijgt… Niets is minder waar hoor. Er wordt wat afgeknuffeld met hem sinds de Corona Quarantaine. Maar blijkbaar niet genoeg…
We belden nog even met moeders zodra ze thuis was en besloten pas de volgende dag even langs te gaan. Het was een vermoeiende dag voor haar geweest, al klonk ze over de telefoon wel heel vrolijk en helder.
Wat de rest van de avond betreft heb ik geen idee meer wat ik heb uitgespookt. Dat krijg je er nou van als je zo ver achterloopt met bloggen. Maar ik ga het toch proberen weer op te pakken. Wie weet een paar dagen in 1, ik zie wel.
Elgomar 