Nou, het blijft volgens mij niet bij dromen over een witte kerst!
Afgelopen donderdag kwam ik thuis en lag er nog geen vlokje sneeuw. Toen ik vrijdagmorgen de gordijnen open deed, was alles wit! En wat heerlijk dat ik vrij was. Achteraf hoorde ik namelijk hoe druk de ochtendspits was geweest! Daar had ik niet graag in willen staan. En trouwens ook niet in de avondspits die 's avonds volgde…
Mijn weekend begon dus behoorlijk relaí. Eerst uitgebreid de krant gelezen tijdens het ontbijt en daarna ben ik met de buurtjes naar Intratuin geweest, voor een bakkie koffie. Het had natuurlijk behoorlijk gesneeuwd, maar hier hadden we op de heenweg niet al te veel last van. Het was goed te doen op de weg. Bij Intratuin was het heerlijk rustig, iedereen bleef blijkbaar liever thuis (verstandig). We hebben op ons dooie gemakkie rondgelopen en kwamen helemaal in de kerststemming van al die huisjes, lichtjes, zingende figuren en versierde kerstbomen. Je zou er bijna hebberig van worden, van al die pracht en praal. Maar ik heb me ingehouden, ik heb slechts een plantje en knabbels voor Nibbit gekocht. Ik ga na de kerst nog wel een keer, dan is alles (de helft) goedkoper! Na een bakkie koffie gingen we richting kassa. Nog even wat andere boodschappen gedaan en uiteindelijk weer huiswaarts. Die tocht naar huis was overigens iets minder relaí. Door het platrijden van de sneeuw bleek het toch wel glad te zijn op de weg. Maar de buurman heeft ons heel voorzichtig weer heelhuids thuisgebracht. Ik ben die dag ook niet meer met de auto weggeweest. Paul kon gelukkig nog met zijn baas mee naar huis rijden, want laat in de middag is ook Connexxion gestaakt met de busritten in de regio. Leve het openbaar vervoer…
Ik heb vrijdagavond nog even onze nieuwe sneeuwschep (leuk kado uit het kerstpakket van de gemeente) uitgeprobeerd. Ik heb de hele straat vanaf de achterdeur tot aan de voordeur enigszins sneeuwvrij gemaakt. Dus de gemeente kan blij met mij zijn, ik heb mijn burgerplicht gedaan! En een zere rug rijker, dat wel. Het steeltje was namelijk iets te kort. Maar je mag een gegeven sneeuwschep niet in de bek kijken…
Zaterdag was de wereld nog steeds zo mooi wit, toen ik uit het raam keek 's morgens. Paul keek wat minder blij, die moest 's middags spelen op het Rijnplein. Dat werd letterlijk een koud kunstje en oppassen geblazen in die kou en gladheid. Gelukkig reden de bussen weer, niets stond een gezellig optreden in de weg. Hij kon zich letterlijk blauw spelen, hihi!
Ondertussen ben ik wel met de auto op stap gegaan voor wat laatste boodschappen. Het zonnetje begon ondertussen te schijnen en de witte wereld werd nog mooier. Jammer dat dit moois altijd wordt overschaduwd door die janboel op de weg en de gladheid die het veroorzaakt. Na een enerverend ritje ben ik uiteindelijk bij mijn ouders beland voor een bakkie thee en uiteindelijk was ik rond half vier weer thuis van mijn tour du jour.
's Avonds zijn we naar de Kwakel geweest, voor het kerstconcert van de fanfare Tavenu, waar een kennis van ons speelt. Het was goed te doen op de weg, zolang je maar rustig reed. En het was zeer de moeite waard, er werd mooi gespeeld en gezongen. En er was ook nog samenzang. Ik kwam er helemaal van in de kerststemming. En het ritje naar huis door het mooie winterlandschap maakte het helemaal af. Eenmaal in bed lag ik nog helemaal na te genieten. Het was absoluut een leuke dag!
Zondag werden we langzaam wakker met de radio. Niets fijners door je dag op die manier te beginnen, lekker soezen en muziek luisteren en vooral geen haast hebben. Na een uitgebreid ontbijt gingen we de auto sneeuwvrij maken. Die nacht was er namelijk weer een paar cm sneeuw uit de lucht komen vallen. Paul dacht nog even leuk te zijn om mij in te peperen. Kon gelijk weer opnieuw mijn haar gaan doen, asbak. En we hadden nog een soort van haast, want we moesten op tijd in de kerk zijn voor de doop van ons buurmeisje Tessa. Nou ja, een kwartier later konden we alsnog gaan. Paul had inmiddels de auto sneeuwvrij gemaakt en we konden op weg. De straat uit was nog een hele tour. Iemand had het leuke idee gevat om zijn auto midden op het kruispunt te zetten. Er was een feestje in de sporthal geweest die avond ervoor, dus er zal wel weer geen plek geweest zijn. Dus zet je je auto dan maar midden op het kruispunt, logisch toch? We slippen er wel omheen…
In de kerk aangekomen heb ik nog even geholpen in de catering. Er was net een "mis" geweest voor jonge kinderen, waarbij de kerststal werd ingericht. Daarna werd Tessa dus gedoopt. De doop was leuk, Tessa heeft zich goed gehouden en Paul en ik hebben foto's gemaakt. Daarna ging de familie naar huis en heb ik nog geholpen bij de knutselmiddag in de Oranjerie. Er kwamen dit keer meer kindjes knutselen dan vorig jaar en ze hebben volgens mij een hele leuke middag gehad met elkaar. Ik heb wel foto's gemaakt, maar moet ze nog bewerken. De resultaten volgen dus nog (hoop ik) 😉 Ik heb er al wel een paar doorgemaild voor het witte weekblad, dus hou dat maar in de gaten…
Later in de middag zijn we nog even bij de buren op bezoek geweest en hebben we met zijn viertjes gegeten en een beetje tv gekeken. En ondertussen lekker gekroeld met de kleine Tessa natuurlijk. Maar aan elke leuke dag komt ook weer een eind, en gingen we huiswaarts. Nog even achter de computer voor het uploaden van de foto's en het bijwerken van de verschillende websites (MPN en dit weblog) en het weekend is definitief ten einde. Toch jammer, want het was een heel leuk weekend. Zo eentje om nog lang van na te genieten.
Ik vrees alleen dat we daar de kans niet voor krijgen. Morgen wacht me waarschijnlijk een lange ochtend- en avondspits vanwege het winterse weer en wie weet hoe dat voor de rest van de week geldt. En zo zoetjes aan gaan we dan echt richting (witte) kerst. Wat het weer daarna doet maakt me niet uit, want ik heb heerlijk een week vrij na de kerst! En daar verheug ik me nu al op!
Met de Sint en kerst in het vooruitzicht belooft de decembermaand een gezellige maand te worden. Buiten ligt er al sneeuw en ik hoop zo die er met kerst ook ligt. Wie droomt er nou niet van een witte kerst? De decembermaand is wel een van favoriete maanden van het jaar. Het is al vroeg donker buiten, de kaarsjes gaan weer eens aan en op de tv is er zowaar af en toe een leuke film te bekijken. Ook is het de tijd van nieuwe recepten uitproberen en mijn jaarlijkse vrije weekje tussen kerst en Oud&Nieuw is in aantocht. Ja, laat de feestdagen maar komen! Dat wordt genieten van veel vrije tijd.
De laatste tijd kan ik erg genieten van mijn vrije tijd. Ik maak doordeweeks best lange dagen. Ik kom rond zeven uur thuis en dan is er 's avonds altijd nog wel wat te doen, qua vergadering of hobby. En afgelopen week heb ik ook nog wat file-uurtjes meegepakt. Vervelend, maar niet onoverkomelijk, zolang je maar wat te eten en te drinken in de auto hebt en de radio aan staat. Maar die ene vrije dag in de week is dan toch wel lekker. Eerst een klein beetje uitslapen tot een uur of negen, rustig ontbijten en dan een beetje rommelen in huis, schoonmaken, de was, boodschappen doen, bij vrienden/familie op de koffie, scrappen of kaarten maken, van alles wat. Maar wel alles op mijn eigen tempo. Heerlijk.
Ook de zaterdagen zijn de laatste tijd lang niet meer zo hectisch. Ik doe op vrijdag meestal al de boodschappen, dus er blijft zowaar tijd over voor het uitgebreid lezen van de krant, of een boek. En afgelopen zaterdag heb ik de kast in de kamer helemaal leeggehaald, alles uitgezocht en weer opnieuw ingericht. Deze kast is twee jaar geleden een beetje snel gevuld tijdens de verhuizing en in twee jaar tijd komt er ook weer heel bij in zo'n kast. Je stopt er wat in, deur dicht en opgeruimd, denk je dan. Maar hij raakt een keer vol. Het kostte me een middag ('s morgens heb ik eerst het boek "de vrouw van de tijdreiziger" uitgelezen, dat ik had geleend van een vriendin), maar toen was ik wel een doos oud papier en een opgeruimde kast rijker. En ja, een opgeruimde kast geeft ook rust in je hoofd.
's Avonds na het eten zijn we nog even verder gegaan met het opruimen van de eettafel. Daar lag ook van twee maanden administratie opgestapeld. We zijn van vier stapels teruggegaan naar twee, dus we zien weer wat van de tafel. Het is op de een of andere manier heel verleidelijk om alles op de tafel te leggen en later te bekijken wat we ermee gaan doen. Ik vraag me de laatste tijd dan ook vaker af of ik iets ga bewaren of dat ik het ga weggooien voordat ik het ergens neer leg. Ik bewaar zoveel dingen (kan ik nog gebruiken bij het scrappen of moet ik nog inplakken) die dan vervolgens tien keer door mijn handen gaan, maar niet terechtkomen waar dat zou moeten (in een plakboek of bewaardoos). Dus bij wijze van goed voornemen ga ik vanmiddag een paar ouderwetse plakboeken voor mezelf aanschaffen. Allereerst ga ik de bijzondere kaartjes (trouwerijen, geboorte, zelfgemaakte verjaardagskaarten) inplakken die ik wil bewaren. Verder wil ik per jaar een plakboek van leuke herinneringen maken. Dus een kaartje van een museaum/theaterbezoek, soms een klein verhaaltje erbij. Een beetje scrappen dus, maar niet zo uitgebreid. Scrappen is namelijk erg tijdrovend, heb ik gemerkt. Ik ben met de Eurodisneyfoto's begonnen van een paar jaar geleden, en ik vrees dat ik daar nog wel even mee bezig ben. Ook van de vakantie naar de Eifel van dit jaar heb ik vier mapjes af laten drukken, wat nog de nodige uurtjes scrappen zal opleveren.
Maar de kamer beneden ziet er zo langzamerhand dus erg opgeruimd uit. Nu kan ik mijn aandacht dus gaan verleggen naar andere ruimten in huis. Herinnert u zich deze nog: de zolder? Na twee en een half jaar staan daar nog steeds onuitgepakte verhuisdozen. Je zou zeggen dat het weg kan. Gaat waarschijnlijk ook gebeuren. Maar toch ben ik van plan ze eerst uit te zoeken. En daarnaast steun ik de plaatselijke verenigingen graag met de opbrengst van het oud papier 😉
Mijn knutseltafel op zolder is overigens al opgeruimd, dat heb ik een tijdje geleden al gedaan. Ik kan er in theorie dus lekker creatief aan de slag. Nu de rest van de zolder nog, het bureau moet nog opgeruimd worden en de kasten die we gekocht hebben een tijd geleden moeten ook definitief worden ingericht. Daarnaast wil ik dat de schildersezel van Paul een definitief plekje krijgt. Hij staat nu eigenlijk altijd in de weg en er staat van alles op, maar er wordt (nog) niet echt aan geschilderd en dat is jammer. Dus daar gaan we een oplossing voor bedenken.
Al met al ben ik dus lekker bezig in mijn vrije tijd, als ik het zo bekijk. Meestal zette ik het werk op de eerste plaats, maar ik kan dat de laatste tijd meer van me af zetten. Zodra ik in de auto stap richting huis, ben ik al aan het denken wat ik die avond ga doen. In mijn vrije tijd probeer ik echt vrij te zijn en te doen wat ik leuk vind. Als we spontaan ergens heen willen, dan kan dat en voor de rest doen we waar we zin in hebben. Heerlijk toch? Vrije tijd, daar moet je van genieten. Ik denk dat dat mijn motto voor het jaar 2011 gaat worden!
In dat kader heb ik me vorige week opgegeven voor een cursus schilderen met acrylverf. Ik heb in de zomervakantie voor het eerst een klein schilderijtje met acrylverf gemaakt en dat vond ik op zich heel leuk om te doen, en vooral heel ontspannend. Om te kijken of het echt wat voor me is, ga ik vanaf eind januari 10 lessen volgen, samen met een oud-collegaatje, die daar overigens al langer op les zit. Ik ben heel benieuwd hoe ik dat ga vinden! Dus wellicht ga ik in de toekomst eens gebruik maken van de schildersezel.
Maar eerst gaan we dus die zolder aanpakken deze maand. Dan kunnen we in 2011 inderdaad gaan genieten van onze vrije tijd, als het opruimen klaar is.
Gisteren ben ik naar een para en fun beurs geweest. Sjeel en moeders stonden daar ook om workshops kaarten maken te geven, en ik zou 's middags komen helpen. Jammer genoeg was er maar heel weinig animo voor het kaarten maken. De mensen kwamen eigenlijk meer voor het para-gedeelte.
Nu er toch weinig te freubelen viel, ben ik samen met zus langsgeweest bij iemand die aan de hand van de foto van je huisdier e.e.a. kon vertellen en verklaren. Daar moet je dan wel voor open staan. Want het klinkt natuurlijk gek als iemand door een foto aan te raken als het ware in contact komt met jouw huisdier.
Nou stonden wij daar dus wel voor open. En deze persoon wist heel wat dingen te vertellen en te plaatsen. Zo waart er in Sjeel d'r huis nog een persoon met een knotje rond. Da's heftige informatie, toch? En mijn kat vroeg om een kattenluikje (Paul zijn mond viel zowat open) omdat hij eigenlijk naar buiten en naar binnen wil kunnen vluchten als het spannend wordt. En verder kregen Sjeel en ik wat handvaten mee voor de toekomst. Een bijzondere ervaring, nu maar hopen dat het allemaal wat beter zal gaan met onze katten.
Later ben ik nog bij iemand langsgeweest die mijn horoscoop en jaarhoroscoop heeft "getrokken". Dit was heel verhelderend en zo herkenbaar. Blijkbaar ligt je karakter al bij je geboorte vast in je horoscoop. Natuurlijk wordt je gevormd door je ervaringen gedurende je leven, maar in de basis verandert je karakter dus nooit. En ik vind het toch treffend dat iemand die helemaal niets van mij weet, toch feilloos weet te vertellen hoe ik in elkaar steek. Soms kon ze een aantal dingen niet helemaal plaatsen (waarom een creatief persoon die graag "op gevoel" werkt, terecht is gekomen in een financixc3xable functie, waarin de materie eigenlijk niets met gevoel te maken heeft), en daar hebben we het dan ook voornamelijk over gehad. Ze zag namelijk ook dat ik ergens geremd wordt om mijn creatieve ik veel meer te laten gelden, wat werk betreft. Die kon ik wel plaatsen. En om dat "op te lossen" heb ik het in mijn privxc3xa9-leven blijkbaar zo geregeld dat de dingen "met gevoel" het gemis daarvan op mijn werk kunnen compenseren. Zo houd ik het voor mezelf dus leuk. Ze zei ook dat dat ik de functie die ik nu heb beter in de zorg kan uitvoeren dan in de accountancy of bij een bank. Dan heeft het toch nog iets met "gevoel" en "zorgen voor" te maken. Daar zit natuurlijk wel wat in.
Ze zei ook dat ik liever mensen om me heen heb die net als ik met/over "gevoel" praten. Een hele avond over koetjes en kalfjes praten (materiele zaken) is niets voor mij. En daar had ze een punt. Voor mij is een avond pas echt geslaagd als ik een goed gesprek heb kunnen voeren over wat iemand beweegt of wat iemand bezig houdt. Gesprekken die echt binnenkomen, zeg maar. Vandaar dat mijn echte vriendschappen me heel dierbaar zijn. Juist omdat ze niet oppervlakkig zijn. En vandaar ook dat ik een hele dag vergaderen op het werk eigenlijk helemaal niet leuk vind. Laat mij maar lekker werken aan een analyse of uitzoekklus. Daar kan ik nog wat "gevoel" in kwijt.
Diezelfde persoon heeft ook nog mijn jaarhoroscoop getrokken en dat behelst eigenlijk de periode van mijn laatste verjaardag naar mijn volgende verjaardag. Ze legde uit in welke situatie ik nu zit en waar ik op dit moment mee worstel. En dit klopte helemaal. Ook heeft ze me wat dingen verteld die me kunnen helpen de situatie te hanteren en waar mijn kracht ligt.
Het komt er op neer dat ik op dit moment aan het leren ben hoe ik beter kan communiceren. Hoe breng ik mijn innerlijk in overeenstemming met mijn buitenkant. Want mensen zien een heel andere Margot dan ik van binnen ben. Ik weet nu hoe ik dit ongeveer moet aanpakken. Nu maar hopen dat de wereld om me heen dat straks ook aan kan. Ik laat vanaf nu namelijk niet meer met me sollen! En ik hoop de kat ook niet meer. Dan is deze druilerige zaterdagmiddag in november toch een keerpunt geweest.
Gisteren kwam Sjeel bij ons eten en knutselen. Zij mocht van een klant een hele map vol met Magnolia-stempels lenen. En dat is natuurlijk helemaal te gek. Zelf heb ik ook al een aantal Magnolia-stempels, maar ze zijn niet goedkoop en daarom is het leuk als er zo'n kans als deze voorbij komt.
Omdat de ovenschotel nog niet klaar was, hebben we nog even op de bank gezeten. Op een gegeven moment kregen we het over recepten. En toen leverde mijn gehoorbeschadiging toch wel een grappig moment op. Ik verstond "ouwe taart" in plaats van uientaart. We moesten er even smakelijk om lachen.
De stamphappies waren weer een ander verhaal. We hadden het eerst over tapas en daarna over stamppot. Ineens floeptje Sjeel het woord "Stamphappies" eruit, zo grappig. Hoe ze er nou op kwam weet ik niet, maar het klonk wel grappig. Ik zei meteen dat ik een logje voelde opkomen met als titel "stamphappies en ouwe taart", dus bij deze. Het is gewoon een grappige titel, het verhaal erachter is een herinnering aan een grappig moment.
De ovenschotel was overigens erg lekker. Heb ik goed uitgezocht dus. Het was een witlofschotel met gehakt, spekjes en aardappelschijfjes. Zeer mjammie, de schaal ging helemaal leeg, dus ook Pauluzzz vond het lekker. Hij is niet zo'n fan van witlof (ik zag zijn gezicht al betrekken toen hij de stronkjes zag liggen op het aanrecht), maar in deze vorm ging dat er in als koek. Dus deze schotel mag vaker op het menu.
Na het eten gingen Sjeel en ik stempelen. We hebben eerst alle leuke stempels een paar keer afgedrukt. Daar zijn we wel een uurtje mee bezig geweest. Ondertussen nog even naar The Voice of Holland gekeken. Tenslotte gaat met muziek alles beter. Ik vind het wel een leuk programma. Beter als popstars, waar je je eerst door een serie tranentrekkende audities heen moet worstelen voordat het programma echt interessant wordt en degenen overblijven die echt kunnen zingen.
Toen we klaar waren met stempelen, hebben we nog twee stempels ingekleurd. Ik met mijn nieuwe potloden van de beurs waar ik laatst naar toe ben geweest (coloursoft potloden) en Sjeel met aquarelpotlood. Het leverde een paar schattige plaatjes op. Straks ga ik er nog even mee verder en dan ga ik ze gebruiken voor de eerste kerstkaarten van dit jaar. Ik ben er alweer rijkelijk laat mee, meestel beginnen we altijd in september, maar het kwam er nog niet van.
Vanmiddag gaan we nog even naar de stad voor tekenspullen. Paul wil nog wat pastelkrijtjes hebben en ik heb nog een paar doezelaars nodig en vast nog wat nieuwe potloden. Nu maar hopen dat ze die daar hebben. Het wordt in ieder geval een heel creatief weekend, als het aan mij ligt!
Vandaag mocht ik letterlijk de vruchten plukken van het jaarlijkse fammelie Buis-tripje. Deze gaat al sinds 2008 naar landgoed de Olmenhorst in Lisserbroek en houdt voornamelijk appels plukken in.
Dit jaar ben ik niet mee geweest (ik ging mozaxc3xafeken, ook erg leuk natuurlijk), maar Paul heeft wel een zak appels meegebracht. En daar heeft Sjellie dus een paar heerlijke appeltaarten van gebakken. Ik heb al drie stukken op (sorry Sonja), want het is echt om te smullen zo lekker.
En zeg nou zelf, van een foto zoals deze hieronder loopt het water je toch automatisch in de mond?
Ik zeg maar zo: snoep verstandig, eet een appel! In welke vorm dan ook 😉
Vandaag had ik een vrije dag genomen om samen met collega Jeannette te gaan fotograferen. Ons eerste plan was het maken van herfstfoto's (met name paddestoelen) in het Flevopark. Helaas gooide het weer roet in het eten, waardoor we over moesten gaan op plan B, binnen fotograferen. Jeannette had een mooie locatie in gedachten, de bibliotheek van Almere. En dat was zeker een mooie locatie. Wat een prachtig pand is dat zeg!
Het gebouw straalt een enorme rust uit. Je waant je er echt helemaal thuis met al die schemerlampen, lounchbanken en koffiecorner met tijdschriftenhoek. Je kunt er zelfs spelen met de playstation en de Wii! Ik zou me er wel een hele dag kunnen vermaken, denk ik. Almere boft maar met zo'n hypermoderne bibliotheek. Daar haalt onze bibliobus het niet bij!
Het fotograferen was super. Ik keek echt mijn ogen uit en heb zulke mooie foto's gemaakt, en ook heel verschillend qua onderwerp. Nooit gedacht dat er binnen 1 gebouw zoveel moois te ontdekken is. Het samen fotograferen met Jeannette vond ik verder heel inspirerend. Het is leuk om te zien hoe een ander te werk gaat en je gaat zelf ook een beetje meer experimenteren, heb ik gemerkt. En bovenal voelde ik me gewoon erg op mijn gemak deze ochtend. Ik heb echt de tijd genomen voor mijn foto's. Het zijn er dan ook niet veel, zoals zo vaak, maar tussen de paar die ik gemaakt heb zitten wel veel meer goede foto's. Meer kwaliteit dan kwantiteit dus. En dat is goed.
Het resultaat van deze fototrip mag er wat mij betreft zijn:
Verder heb ik ook weer inspiratie opgedaan voor een toekomstig project. In de bibliotheek hingen namelijk beelden (foto's/schilderijen) bij gedichten. Het lijkt me wel leuk een aantal Haiku's te maken en daar dan foto's bij te gaan maken. Misschien een tien-jarenplan, maar het idee is geboren…
Vorige week zondag heb ik voor het eerst in 25 jaar mijn tieneridolen in het echt gezien. En het was geweldig! Ok, het voorprogramma was tenenkrommend en gehoorbeschadigend, maar dat mocht de pret niet drukken. Morten, Pal en Mags maakten dat later meer dan goed!
Ik heb het gehele concert dat “O ja” gevoel gehad, het zogenaamde Aha erlebnis, zoals Wikipedia dat noemt. Ondanks dat ik veel liedjes al jaren niet meer gehoord had, zong ik bijna alles meteen weer mee. En Morten zingt nog steeds op grote hoogten en nog zuiver ook. Het was verder een spetterend concert, dat ik echt niet had willen missen. Na 25 jaar heb ik ze eindelijk gezien en meteen voor het laatst, want het is hun farewell-tour. Ze stoppen ermee, helaas. Maar ja, ze zullen ook wel tegen de 50 lopen. Maar toch is het jammer. Ze maakten hele goede muziek.
Ik hoop dat er een dvd uit gaat komen van het laatste concert, dan ga ik hem gelijk kopen. Net als het tourboek dat ik nog wilde hebben, maar na het concert uitverkocht bleek te zijn. Had ik hem nou toch maar voor die tijd gekocht…
Gelukkig is er nog een engelse website met tourgadgets waar ik hem nog kan bestellen. Dat ga ik binnenkort dus even regelen, want wie wil er nou niet zo’n mooi aandenken aan zijn tieneridolen?
Zaterdagavond ben ik met mijn zus naar een klassiek concert geweest. Nou is klassiek niet bepaald mijn ding. Bij ons thuis is de enige die klassiek echt kan waarderen mijn vader. Die houdt vooral van Gustav Mahler en dat is zwaar. Heel zwaar. Die componist had volgens mijn zus en ik vast last van een stevige depressie toen hij zijn muziek componeerde, zo droevig klinkt het. Zus en ik noemen hem altijd gekscherend "Dooie Gustav". Ons pa draaide er geen cd minder om hoor. En gelukkig maar. Ieder zijn smaak.
Maar als je lief in een orkest speelt, dan ontkom je er soms niet aan met klassieke muziek in aanmerking te komen. Zo ook zaterdagavond. Zus en ik gingen kijken bij het Rijnplein Klassiek Concert, ter ere van het 5 jarig bestaan van het Rijnplein in Alphen aan den Rijn.
Hieronder de tekst van de website.
Onder het thema Rijnplein Klassiek willen we een mooie muziekavond voor en met bezoekers organiseren. Een concert wat eigenlijk ook weer geen concert is. In de schitterende ambiance van de Adventskerk in de Julianastraat gaan we samen met de bezoekers een leuk feestje bouwen. De bekende bariton Ernst Daniel Smid heeft de leiding van deze avond geheel in handen. Natuurlijk zal hij zelf ook heerlijk zingen. Samen met de bekende Alphense organist Simon Stelling, harmonie Arti, Sarina Rijlaarsdam en jong talent van de Streekmuziekschool Alphen brengen we snel sfeer in het programma.
Jong en oud komen aanbod, klassiek en modern wisselen elkaar in snel tempo af.
Licht Klassiek… een avondje muzikaal genieten!
Nou, dat beloofde wat natuurlijk. Ernst Daniel Smid krijg je immers niet elke dag live te zien/horen. Gek genoeg wilde pa niet mee (snipverkouden) en heeft ma een hekel aan die man, dus ik heb Sjeel gevraagd me te vergezellen.
We hebben enorm genoten, dat moet ik wel zeggen. Ernst Daniel babbelde de avond op een leuke manier aan elkaar. Natuurlijk ging hij ook zingen en dat was aangenaam klassiek (op een valse uithaal na). Simon Stelling ging meesterlijk tekeer op het beroemde alphense orgel en de drie solisten (piano, viool en altsaxofoon) speelden mooi. En uiteraard speelde Arti ook mooi (we hebben slechter gehoord, om Sjeel nog even te citeren).
We hebben geklapt, we hebben gezongen (Land of hope and glory en oh denneboom, eeeh, oh Dannyboy) en we hebben gelachen, Sjeel en ik. Tot tranen toe. Terwijl klassieke muziek zo'n serieuze zaak is.
Hieronder een impressie van onze avond. Met dank aan Ernst, Arti en de rest.
Maandag was de eerste bijeenkomst van de Fotogroep Aalsmeer. De avond stond in het teken van de vakantiefoto's. Het was de bedoeling om in maximaal 10 foto's het verhaal van je vakantie in beeld te vertellen. Dat is nog best lastig, kan ik je vertellen. Want ik heb zoveel dingen gedaan en gefotografeerd in mijn vakantie, dat er in de leukste foto's daarvan geen enkele samenhang was te ontdekken. Dus uiteindelijk heb ik maar een serie foto's van Sail samengesteld met als thema "touw".
Natuurlijk had ik hier de hele vakantie de tijd voor, maar dit alles moest natuurljk op het laatste moment, zondagavond nog gebeuren. Het resultaat staat hierboven in de slideshow. Ik heb weer wat geleerd vandaag, zoals jullie zien.
De vakantiefoto's van de aanwezige leden werden maandagavond getoond op de beamer. Het was erg leuk om te zien wat iedereen heeft beleefd op vakantie en ik heb hele mooie foto's gezien. Het was dus een goede aftrap van het seizoen, waarbij we zeker nog een paar foto's van deze avond gaan terugzien op de clubavonden, denk ik.
Ook moest ik zondagavond nog drie foto's uitzoeken voor de zwart-wit competitie van de Fotobond Kennemerland. Paul heeft ze maandag voor me afgedrukt en ik heb ze maandagavond vlak voordat ik weg moest nog "even" in passe-partout gedaan. Gelukkig heb ik er een paar, die kan ik steeds hergebruiken, dus dat is prettig. Op de club bleek dat je er maar twee in mag leveren. Dat was tijdens de laatste bondsvergadering blijkbaar besloten. Dus werden alle foto's nog even gepresenteerd en de leden hebben de beste twee helpen kiezen. Ik ben benieuwd of we als club dit seizoen wat meer punten in de wacht gaan slepen. Afgelopen jaar deden we het niet zo heel goed. Maar een nieuw seizoen, nieuwe kansen. Ik ga meedoen met de volgende twee foto's:
"Amsterdam achter het IJ"
"Black and White (Sail 2010)"
Ik ben benieuwd wat de jury er van vindt en hoeveel punten ik krijg deze keer! Afwachten maar…
Deze week las ik een artikel in het AD dat ging over opruimen. Een opgeruimd huis geeft immers rust in je hoofd.
Als je het zo bekijkt zou het dus een enorme chaos in mijn hoofd moeten zijn, als ik zo naar onze zolder kijk. Hoe vaak heb ik al niet geschreven over plannen om deze nu eindelijk eens op te ruimen? Plannen waarvan vrijwel niets terecht gekomen is. Oke, we hebben kasten gekocht om de inhoud van de dozen die er sinds de verhuizing nog staan in te kunnen doen. Die kasten zijn ook al in elkaar gezet. Maar er is nog geen doos uitgepakt, geloof ik. Wel wordt er steeds meer "troep" naar zolder gesleept en er gaat zelden wat af, behalve de was dan. En zelfs vandaag zit ik liever achter de computer dan aan de berg papieren te beginnen die hier op mijn bureau liggen. Er lijkt namelijk altijd wel iets leukers te doen te zijn dan opruimen.
Ik snap niet dat mensen opruimen leuk vinden. En ik ben jaloers op mensen die het van nature in zich hebben om nooit troep te maken of te hebben. Lijkt me zalig. Zou je dan echt rust in je hoofd hebben? Of wordt je juist onrustig als er maar een dingetje verkeerd ligt in je huis?
Ik zit zo in elkaar dat ik pas ga opruimen als ik me er aan ga ergeren. En blijkbaar ligt die grens erg hoog 😉 Misschien zou ik wat meer discipline moeten hebben voor het opruimen in het algemeen. Je zou denken dat mijn moeder dat er wel in gepeperd zou hebben, maar ergens is er iets misgegaan geloof ik. Ik geloof meer in het in korte tijd heel veel opruimen dan elke dag een beetje. Dan zie je tenminste resultaat. Het is net als met ramen lappen. Dat moet je niet iedere week doen, maar pas als het smerig is. Dan zie je tenminste dat het opknapt. Nu heb ik de luxe dat ik een glazenwasser kan permitteren, dus ik heb elke maand blinkend schone ramen om doorheen te kijken. Scheelt mij een halve dag knoeien (en dan nog strepen zien), hij is met een kwartier klaar met het hele huis en alles is streeploos schoon. Ieder zijn vak.
Op dit moment ben ik de was aan het wegwerken. Zo ben ik dus weer op zolder beland. En weet je, nu ga ik het echt doen, ik ga ondertussen mijn bureau opruimen! Want ik wil ook wel eens rust in mijn hoofd.
Elgomar 