Buiten schijnt de zon, in de tuin staan al diverse planten in bloei en ook de blauwe druifjes en de narcissen zijn uitgekomen. Kortom, het is volop lente!
En ik vind dat heerlijk. Sinds de klok een uur vooruit is gegaan, is het langer licht en rijd ik niet meer in het donker naar huis vanuit werk. Het duurt ook langer voordat de gordijnen dicht gaan 's avonds. En op de een of andere manier voelt dat wel lekker. Ik vind het niet zo raar dat mensen in de winter onder een speciale UV-lamp kruipen om een winterdepressie tegen te gaan. Veel daglicht heeft een positief effect op de mens, is mijn idee. Al hebben de wintermaanden wel zo hun charme (de sinterklaas, kerst, kaarsjes aan en lange avonden voor de tv met leuke (familie)films. Maar op een gegeven moment verlangt je lichaam gewoon weer naar die lente. De bloembollen komen weer uit en de natuur komt langzaam weer tot leven.
Afgelopen weekend waren we een weekend weg met vrienden naar Landal Greenparks landgoed de Heihaas. Daar zaten we aan de rand van het park. Als we 's morgens de gordijnen opendeden, zat er een konijntje in het gras, en later op de morgen kwam er een eekhoorntje kijken of er nog wat te snacken viel. Ook zaten er ontzettend veel vogels, Vlaamse gaaien, een bonte Specht, mussen, koolmeesjes en zelfs een puttertje heb ik gezien. Naar dieren kun je trouwens uren kijken, moet ik bekennen. Ik zat in het huisje op de bank naar buiten te kijken en ik vermaakte me eigenlijk prima. Die vogeltjes in dat park hebben een prima leven. De bezoekers leggen elke dag verse broodkruimels (of hele krentenbollen) neer en hangen zakjes pinda's in de bomen. Het eekhoorntje vond dat ook wel lekker. Ik verbaas me erover hoe behendig die beestjes zijn. Dat netje hing toch wel een aan een dun takje, maar die eekhoorn wist er toch bij te komen zonder dat die tak afbrak.
Zondagmiddag hebben we nog een mooie boswandeling gemaakt vanuit het park richting landgoed Schovenhorst. Wat is Nederland dan eigenlijk mooi. We hebben dik vier uur gelopen en onderweg ook nog ergens een kop koffie gedronken. Ik vond het genieten, ondertussen een goed gesprek gevoerd en vrolijk kwetterende vogeltjes in het bos gehoord.
Maandag gingen we nog met zijn tweetjes naar Nationaal Park de Hoge Veluwe. Eigenlijk wilden we naar het Kroller-Moller museum, maar dat is op maandag gesloten. Dus we gingen gewoon om te kijken of we nog ergens een mooi plekje konden vinden om te schilderen. We hadden die spullen toch in de auto liggen. We zijn eerst het park rondgereden en zijn uiteindelijk op een plek met picknickbank beland, van waaruit we een mooi uitzicht hadden op hei en bos. We hebben er helaas niet echt lang kunnen zitten, want op een gegeven moment begon het te spetteren. Steeds harder ging het en zelf hagel kwam uit de lucht. Toen zijn we maar in gaan pakken en weer richting huis gereden. Het was inmiddels toch al drie uur. Nog wel even snel wat foto's gemaakt, voor als we onze kunstwerken thuis nog af willen maken.
Al met al hebben we afgelopen weekend dus vooral genoten van de natuur. En we hebben besloten nog eens terug te gaan voor het Kroller-Moller museum op een mooie zondag. Wie weet maken we daar ons schilderij nog af…
In mijn vorige logje schreef ik al dat ik zou gaan beginnen in het boek Julia, van Anne Fortier. Gistermorgen heb ik hem uitgelezen, terwijl ik op Paul zat te wachten in de auto. Paul had namelijk een sollicitatiegesprek (tweede gesprek). Dat kon dus wel eventjes duren en dus nam ik mijn boek maar mee, want het was spannend. De avond ervoor had ik al tot diep in de nacht gelezen, maar om kwart over een had ik het nog niet uit en ben ik toch maar gaan slapen.
En het was een prachtig boek. Het verhaal is een beetje een combinatie van de Davinci code en een roman. Er zit veel geschiedenis in, maar ook romantiek, achtervolgingen, moord en doodslag. Dat het geheel zich in Siena afspeelde, waar ik ooit wel eens geweest ben tijdens een vakantie, vond ik wel leuk. Je kon je zo toch een beetje een voorstelling maken tijdens het verhaal. Voor Italixc3xab-liefhebbers is het boek dus zeker een aanrader, en ook als je van spanning en intriges houdt, kom je met dit boek ruimschoots aan je trekken.
Het volgende boek wat ik ga lezen heeft ook weer een beetje met geschiedenis te maken, en speelt zich af tijdens de tweede wereldoorlog. Ik heb daar wel iets mee. Zo vind ik "een hart van prikkeldraad" van Lisette Lewin een fantastisch boek. En wat te denken van "De tweeling" van Tessa de Loo, ook zo'n mooi boek. Maar je moet er wel van houden. Mijn volgende boek wordt:
De boekendief – Markus Zusak
Het is het jaar 1939. Nazi-Duitsland. Het land houdt de adem in. De Dood heeft het nooit drukker gehad en het zal nog drukker worden. Het leven van Liesel Meminger verandert op slag als ze bij het graf van haar broer een voorwerp vindt dat gedeeltelijk onder de sneeuw ligt bedolven. Het is Het Doodgravershandboek, dat daar per ongeluk is achtergelaten. Zo begint een liefdesaffaire met boeken en woorden, terwijl Liesel, met behulp van haar pleegvader, leert lezen. Al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi"s, de bibliotheek van de vrouw van de burgemeester, waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar dit zijn gevaarlijke tijden. Als het pleeggezin van Liesel een jood in de kelder verbergt, gaat er een wereld voor Liesel open, maar ook dicht…
Het klinkt als een spannend boek, met wederom een mooi verhaal. Ik hoop dat het morgen mooi weer is, dan ga ik lekker met dit boek in de tuin zitten!
Zoals beloofd een logje over de boeken die ik de afgelopen twee weken heb uitgelezen. Het zijn er wel drie, een topprestatie voor mij. Meestal lees ik alleen zo veel in de vakantie!
Gebroken licht xe2x80″ Kim Edwards
Op een stormachtige nacht vol sneeuw aan het begin van de jaren zestig verlost een jonge dokter zelf zijn vrouw. Tot hun verrassing wordt er een tweeling geboren. Helaas blijkt een van de kinderen het Down-syndroom te hebben. Omdat zijn vrouw door de verdoving te versuft is om te merken wat er aan de hand is, vertelt de dokter haar dat het meisje gestorven is. Hij geeft de baby mee aan een verpleegster, die haar meeneemt naar haar huis in plaats van naar een inrichting. De verpleegster voedt het kind op als was het van haar zelf.
Dan ontspint zich een verhaal rond deze personages: de arts en zijn vrouw, de verpleegster die een partner krijgt en de kinderen die gescheiden opgroeien, maar elkaar door een speling van het lot uiteindelijk toch zullen ontmoeten. Een verhaal vol onverwachte wendingen rond de last van geheimen, verlies en verlangen.
Ik vond dit een heel mooi boek, ik heb het in heel korte tijd uitgelezen. Het is zo geschreven dat je het als het ware ziet gebeuren. En uiteindelijk ontmoeten ze elkaar op eind dan toch, als het geheim na de dood van de dokter toch wordt onthuld. En dat vind ik altijd fijn, een boek met een (toch wel) happy endxe2x80xa6 Aanrader wat mij betreft!
Wat spook jij uit? xe2x80″ Sophie Kinsella
Lara Lington heeft altijd al een grote fantasie gehad. Maar nu gelooft ze dat ze echt gek aan het worden is. Normale jonge vrouwen kunnen toch geen geesten zien? Onlangs is Lara's oudtante Sadie overleden en die heeft het voor elkaar gekregen om met Lara in contact te treden xe2x80″ in de vorm van een brutaal, veeleisend meisje dat van dansen houdt. Zij kan niet rusten voordat haar laatste verzoek is ingewilligd. Lara moet voor Sadie een zoekgeraakte ketting opsporen. Alsof Lara zelf al niet genoeg problemen heeft. Haar nieuwe bedrijfje is bijna failliet, haar zakenpartner is er vandoor, en haar ex heeft een ander. Gelukkig wordt het leven met de sprankelende Sadie een stuk spannender. Hun schattenjacht zorgt voor glamour, intrige en ouderwets warme romantiek.
Lekker luchtig boek, in de categorie chicklit. Er zitten wel hilarische momenten in, waar ik erg om moest lachen. En ook hier weer een happy end. Een echt feel good-boek, lezen dus!
De alchemist xe2x80″ Paulo Coelho
De jonge schaapherder Santiago heeft xc3xa9xc3xa9n grote wens: de wereld bereizen tot in alle uithoeken om zo uit te vinden hoe deze in elkaar zit. Zijn dromen over een verborgen schat zetten hem aan tot een zoektocht. Na veel omzwervingen ontmoet hij in Egypte de alchemist, die over grote spirituele wijsheid beschikt. Hij adviseert de jongen: 'Luister naar je hart. Dat kent alles, omdat het afkomstig is van de ziel van de wereld en daar ooit naar zal terugkeren (…) Waar je hart is, is ook je schat. '
Tja, dit is dan weer een heel ander genre dan de vorige twee, maar ik hou wel van afwisseling. Na vier boeken Twilight Saga had ik duidelijk behoefte aan iets minder spannends en na twee xe2x80x98zoete boekenxe2x80x99 nu dus een boek met een boodschap. Het was ook geen dik boek, dus het was in twee uurtjes uit, denk ik. Ik vond het op zich wel een mooi boek (mooie boodschappen zaten er in), maar het blijft toch een beetje een verhaal waarvan ik bang ben dat ik de strekking wel weer snel zal vergeten.
Op naar het volgende boek dus. Dat wordt xe2x80x9cJuliaxe2x80x9d van Anne Fortier. De beschrijving op de achterkant van het boek vond ik spannend en dat heeft me over de streep getrokken het te kopen.
Julia – Anne Fortier
De Amerikaanse Julie Jacobs gaat in Siena op zoek naar de geheime erfenis van haar overleden moeder. In een bankkluis treft ze een eeuwenoud manuscript aan van Romeo en Julias liefdesgeschiedenis. Daarin wordt verteld over de vete tussen twee Toscaanse families: Salimbeni en Tolomei. Dan stuit Julie op een waarschuwing die aan haarzelf is gericht: Er rust een vloek op je familie en daarmee ook op jou, want je echte naam is Giulietta Tolomei.. Siena, het jaar 1340. Giulietta Tolomei is de enige overlevende van een bloedige aanval op haar familie door de wraakzuchtige Salimbenis. Met hulp van de monnik Lorenzo vlucht ze naar de stad om te schuilen. Onderweg worden ze aangevallen door handlangers van Salimbeni. Een jonge Sienese edelman, Romeo Marescotti, redt hen van de belagers. Romeo wordt verliefd op Giulietta, en zij op hem. Maar hun heimelijke liefde wordt wreed verstoord wanneer Giulietta gedwongen wordt tot een huwelijk met de machtigste man van de familie Salimbeni.. Terwijl Julie haar familiegeschiedenis probeert te ontrafelen, merkt ze dat niet iedereen haar aanwezigheid in Siena op prijs stelt. Is de vloek uit het verleden ook nu nog van kracht?
Ik ben benieuwd, ik ga er vanavond in beginnen, vlak voor het slapen gaan…
Zaterdag kregen we ineens de geest en hebben we in de werkkamer op zolder eindelijk eens het bureau opgeruimd. Mijn gedeelte was voornamelijk bezaaid met stapels gemeentestukken en administratie. De administratie is nu gebundeld en de gemeentestukken liggen grotendeels in het ronde archief. In feite steunt de gemeente dus via mij de oud papier opbrengst voor de verenigingen. Over recycling gesproken…
En ja, zo'n opgeruimd bureau geeft dan weer rust in je hoofd. Ik overzie de dingen weer en heb vandaag alweer een hoop dingen gedaan op administratief gebied. Zo moest ik de website van de Middenpartij nog bijwerken, hiervoor nog wat notulen uitwerken, vragen uitzetten voor een aanstaande vergadering en was er nog e.e.a. af te wikkelen op het gebied van de financixc3xabn. En ondanks dat het buiten zulk lekker weer was, heb ik het toch allemaal gedaan en ben ik best tevreden met mezelf. Ik heb het gevoel dat ik alles weer een beetje onder controle heb. En dat is fijn als je een controlfreak bent…
En ik ben met name tevreden met mezelf omdat ik goed geluisterd heb naar mijn horoscoop van vandaag. Hieronder de letterlijke tekst:
'Er staat maar weinig spannends op het programma voor vandaag. Gelukkig heb jij daar weinig moeite mee. Want nu kun je eindelijk toekomen aan dat achterstallige onderhoud aan je huis, of aan wat (huis)werk wat is blijven liggen. Wanneer je daar aan begint, doe dat dan wel in je eigen tempo. Het is immers nog steeds zondag! Bovendien zit er op het moment geen haast achter. Alles wat je nu klaar kunt krijgen is alleen maar extra.'
Ik heb het dan ook heel relaxt gedaan allemaal en er is toch een hoop af! En dat geeft rust in mijn hoofd. Ik heb zelfs de rust gevonden om weer eens te webloggen, zoals jullie zien. Want dat schiet er toch bij in als je nog zo veel klussen hebt waar je je tijd beter aan kunt besteden. Dan zit je toch met een schuldgevoel te typen. Maar nu dus niet, ik heb een hoop gedaan vandaag, morgen weer een dag!
De afgelopen tijd heb ik trouwens ook niet stilgezeten. Op het werk is alles weliswaar in een rustiger vaarwater, maar privxc3xa9 is het best druk.
Op maandagavond, om de week, ga ik naar de clubavonden van fotogroep Aalsmeer. Hiervoor moet ik toch vaak wel op pad, al is het maar om foto's te maken voor een bepaald onderwerp, de interne competitie bijvoorbeeld. En laatst hebben we de studio van Joop Gijsbers bezocht. Echt heel interessant en vooral een leerzame ervaring was dat! Ook ga ik vaak naar avonden van de fotobond Kennemerland, waarbij we zijn aangesloten. Soms zijn er leuke lezingen, zoals laatst van Mich Buschman of Ruben Smit. Een andere keer is er een bespreking van de competitierondes. Dan liggen er zo'n 300 foto's en worden de beste inzendingen besproken. Ontzettend leerzaam en je doet vaak weer ideetjes op voor nog te maken foto's. En je komt nogal eens tot nieuwe inzichten.
Op dinsdagavond val ik bij het koor in voor onze dirigent. Dat is heel leuk om te doen hoor, maar af en toe best zwaar. Er moeten nieuwe liedjes worden ingestudeerd en verder repeteren we voor de komende vieringen. Het valt gewoon niet mee een dertigtal vrouwen in het gareel te houden tussen het zingen door… Maar de dirigent is aan de betere hand, dus binnenkort ga ik weer lekker naar mijn stekkie op de achterste rij. Dan ga ik me bezig houden met onze jubileumviering en de afterparty daarna. Dat gaat een leuke zondag worden!
Op donderdag zit ik dus op schilderles en ben ik lekker bezig met acrylverf. Ik heb nu acht lessen gehad en heb er nog twee te gaan. Ik ga er steeds meer lol in krijgen en de laatste weken zit ik ook vaak thuis nog te werken aan mijn opdrachten, als ze nog niet helemaal af waren. Vrijdag was ik vrij en toen heb ik de mandarijntjes-opdracht afgemaakt (we moesten een mandarijntje meenemen, en die steeds een beetje verder afpellen in drie fases en elke fase apart schilderen). En ik vind hem erg leuk geworden. Vrijdagavond zijn we naar de stad geweest om een lijst te kopen en een passepartout te bestellen hiervoor. Dus binnenkort komt er een schilderijtje van mijn hand ergens hier in huis te hangen!
Vrijdag is altijd mijn vrije dag. Die vul ik meestal in met wat leuke afspraken, even een bakkie thee doen bij de buuf of bij mijn ouders, boodschappen doen, lezen, schilderen, net waar ik zin in heb. 's Avonds ben ik meestal wel thuis, en dan kijken we een beetje tv, of gaan we even naar de stad als we iets nodig hebben.
De weekenden probeer ik niet al te vol te plannen, zodat Paul en ik eigenlijk kunnen doen waar we zin in hebben. En dit weekend was dit dus vooral lekker thuis rommelen, beetje opruimen, administratie doen, computeren. Gisteravond hadden we nog een verjaardag en dat was ook erg gezellig, maar wel laat geworden. Dan is het maar goed dat je voor zondagmorgen geen afspraken hebt en relaxt op kunt starten!
Wat wel fijn is van dat uurtje vooruit, is dat het nu langer licht is 's avonds. Pas tegen achten begon het te schemeren. Dat betekent dat de lange zomeravonden weer in het verschiet liggen, heerlijk! Ik kijk alweer uit naar het buiten eten en lekker lezen in de tuin. En over lezen gaat dan mijn volgende logje, want ik heb alweer een aantal boeken uitgelezen de afgelopen week die ik jullie echt wil aanraden. Maar daarover later meer. Nu is het tijd om naar bed te gaan. Morgen weer een nieuwe werkweek!
De afgelopen weken heb ik heel veel gelezen. Ik was in de kerstvakantie begonnen in het eerste boek van de Twilight-saga, van Stephanie Meyer. En daarna moest ik dus ook de andere drie boeken lezen. Inmiddels zijn ze aangeschaft en ook alweer uit. Ik heb zelfs niet eens de kans gezien om op de weblog "dit ben ik nu aan het lezen" te veranderen (die staat dus nog op het eerste boek). Zaterdag heb ik het laatste boek uitgelezen en nu moet ik eerlijk toegeven dat ik het jammer vind dat er geen volgend deel is. Dus geen avonturen met vampieren en weerwolven voor mij, helaas…
En ik wacht ook maar even met het begin in een volgend boek. Ik moet gewoon eerst even rustig "afkicken" van zoveel spanning. Anders valt alles tegen. Maar het kan nooit kwaad om alvast te orixc3xabnteren. Iemand nog een tip voor een goed boek?
Over hobbies gesproken, ik ben ook weer aardig bezig met de fotografie.
Met oudjaarsnacht heb ik veel, maar ook veel goede vuurwerkfoto's gemaakt. Nu ben ik bezig met macrofotografie, mede naar aanleiding van de werkavond, laatst op de fotoclub. En maandagavond ben ik naar een lezing geweest van Ruben Smit, georganiseerd door de fotobond Kennemerland.
Wat was dat inspirerend zeg! Ruben kan erg boeiend vertellen over zijn foto's, en dit keer liet hij met name foto's van de Oostvaarder plassen zien. Hij heeft hier ook een boek van uitgegeven, dat ik uiteraard meteen heb aangeschaft, gesigneerd en wel. En thuis bleek ik ook al een ander boek van hem te hebben (Nederlandse landschappen fotograferen), overigens ook een heel handig boek, boordevol tips op het gebied van de landschapsfotografie. Ik kan iedereen aanraden de website van Ruben eens te bekijken. Je doet er zeker inspiratie op!
Ik vond zijn fotografie heel puur, hij doet weinig aan nabewerking en zeker aan wegklonen van details zoals hoogspanningskabels en vliegtuigstrepen in de lucht. Hij fotografeert alles "zoals het is", in al zijn tegenstellingen. En dat levert soms hele mooie beelden op. Het wordt tijd dat ik ook weer eens wat meer er op uit ga met de camera. Het weer wordt zo langzamerhand beter, dat het weer lekker wordt om buiten te zijn. Zolang het waait, installeer ik me nog maar even lekker op de bank met een boek van Ruben, om inspiratie op te doen…
Ik had volgens mij al verteld dat ik een schildercursus ging volgen, en inmiddels heb ik al twee lessen achter de rug. En wat vind ik het leuk!
De eerste keer kregen we de opdracht van een bestaand schilderij een kubustische vertaling te maken, dus er grote vlakken in signaleren en zo'n vorm tekenen en tenslotte de vakken schilderen. Het was nog een beetje onwennig, het kleuren mengen (hoe krijg je in godsnaam de kleur bruin met de kleuren rood, blauw en geel?) en ook nog iets te fabrieken wat je zelf ook nog leuk vindt. Maar het is een vrolijk geheel geworden, het is zelfs "muur-waardig", volgens Paul, de maestro in huis.
Vorige week kregen we de opdracht met de kleur blauw iets te doen. Je mocht het mengen met andere kleuren, maar de kleur blauw moest er uiteindelijk wel uit springen, door bijvoorbeeld complementaire kleuren te gebruiken. Ik heb een schilderij van Vincent van Gogh uitgekozen om na te schilderen. Hij is nog niet af, maar het wordt al heel leuk, al zeg ik het zelf. Zaterdagavond hebben Paul en ik voor de verandering samen aan de keukentafel gezeten, ipv voor de buis. Paul was bezig met een karikatuur (potloodtekening) en ik dus met acrylverf. Het is dat al twee uur was op een gegeven moment en ik er de volgende dag vroeg uit moest, maar ik had nog wel even door kunnen gaan. Ik vind het echt een ontspannende bezigheid, dat schilderen.
Komende week gaan we iets doen met "potjes uit de keuken", dus ik denk iets van een stilleven. Lijkt me best lastig. En ik moet ook even een fotocamera meenemen, voor als ik het thuis nog af wil maken. Je kan toch moeilijk het hele stilleven mee naar huis nemen. Ze zien me aankomen!
Ik ben wel van plan al mijn "kunst"werken eens te presenteren voor de nieuwsgierige lezers, maar jullie kennen me zo onderhand wel, foto's maken, geen probleem, maar ze op de computer zetten en op het web publiceren, daar gaat even over heen. Te veel hobbies, denk ik 😉
Nou, knasperend kun je het wel noemen, maar dan in de zin van zand tussen je tanden, zeg maar.
Het oude jaar was nog niet om of we kregen flink wat veranderingen te verwerken. In 1 week tijd werd er bij mij op het werk eindelijk eens een beslissing genomen over iets wat al een jaar suddert en kreeg Paul te horen dat zijn contract niet werd verlengd. Hallo 2011!
Je kan het nieuwe jaar dus wel beter beginnen, lijkt mij. Maar wij houden het er maar op dat we het slechtste al gehad hebben en het er vanaf nu alleen maar beter op kan worden. Het zal ongetwijfeld allemaal ergens goed voor zijn, die veranderingen. Misschien moet het gewoon zo zijn, tijd voor een nieuwe fase in ons leven, qua werk dan.
Voor Paul is het allemaal wel vervelend. In de grafische branche liggen de banen nu eenmaal niet voor het opscheppen, en als er een vacature is, dan komen er ook gelijk heel veel mensen op solliciteren. Dan is het toch wel heel moeilijk om je te onderscheiden en er uit te springen met je brief. Het is volgens mij wel een vak apart, sollicitatiebrieven schrijven. Je moet jezelf als het ware verkopen, en dat is best moeilijk als je motto "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg" is. Ik heb, over gek genoeg gesproken, nog nooit ergens voor hoeven solliciteren. Ik heb 1x een assessment moeten doen, dat wel. Maar nog nooit een brief hoeven schrijven voor de functies waarin ik ben aangenomen. Dat bewijst maar weer dat je ook op je 'kunnen' en talenten heel ver kunt komen. Maar eerlijk is eerlijk, in mijn geval kende de organisatie mij al.
En nu ben ik dus alweer een nieuwe functie gerold. Een hele nieuwe uitdaging binnen een ontzettend leuke club met mensen. En zo loopt het eigenlijk al mijn hele loopbaan. Net als ik denk, hier kap ik mee, dan komt er wel weer wat nieuws op mijn pad. En soms is het dan nog wel moeilijk loslaten van het oude, maar er is me het afgelopen jaar wel wat duidelijk geworden. Ik wist ineens zo goed wat ik niet wilde en wat niet goed voor mij was. Waarom dus nog daar aan vasthouden? Het leven is een stuk aangenamer als je met plezier naar je werk gaat en met mensen werkt die jou in je "flow" zetten. Want als ik lekker in mijn vel zit, kan ik bergen verzetten. En verder vind ik het fijn een beetje mijn eigen 'toko' te hebben, met een leidinggevende die je zelfstandig je gang laat gaan. Heerlijk. En zo waar, er zijn nu zelfs dagen dat ik gewoon op tijd naar huis ga, of zelfs vroeger!
Ook ga ik wat aan mijn persoonlijke ontwikkeling doen. Ik ga een cursus volgen op het gebied van SQL-queries en ook nog een cursus op het gebied van projectmanagement in het algemeen. Ik heb al de eerste stappen gezet op het gebied van het leiden van kleinschalige projectjes, maar ik wil me daar dus nog een beetje in verdiepen.
Dus op werkgebied is het nog even vol van veranderingen, maar het gaat de goede kant op. En als Paul binnenkort een ook een leuke nieuwe job vindt, dan kan ons jaar eigenlijk niet meer stuk. Want het was toch wel een zwaar werkjaar voor Paul in 2010. Eerst ging in februari vorig jaar de tent failliet, maar ging het bedrijf in afgeslankte vorm verder. Daarna ging het wel iets beter, maar het bleef organisatorisch een janboel binnen dat bedrijf, en nog steeds. En hoe ze met personeel omgaan, nou dat wil je niet weten. De oostblokpraktijken zijn er niks bij. Zelden hoorde ik eens leuke verhalen aan de eettafel, alleen maar negatief. Dus je snapt dat ik Paul gewoon ontzettend graag een nieuwe leuke job met gezellige collega's en normale leidinggevenden gun. Dus als jullie nog iemand weten die een zeer gemotiveerde en getalenteerde grafisch vormgever/dtp'er zoekt, denk dan vooral aan mijn Pauluzzz!
Kijk ook eens op zijn website: junior grafische producties .
Hij ontwerpt websites, huisstijlen, logo's, maakt illustraties, ontwerpt folders, briefpapier, visitekaartjes, noem maar op!
Jawel, jullie lezen het goed, een KNASPEREND kerstfeest.
Aan het einde van de, overigens heel moderne, kerstpreek vroeg de pastoor over een knisperende en knasperende kerstcollecte (dus eentje met briefjes). 'Knasperend?', dacht ik meteen, 'daar heb ik nog nooit van gehoord!' Mijn vader heeft het later nog opgezocht in het groene boekje en de Dikke van Dale, maar nee, het woord bestaat echt niet. Tja, wat moet je je dan voorstellen bij dat woord. Het was vast bedoelt als 'ritselend' door meneer pastoor. Die houdt wel van gulle gaven tijdens de druk bezochte kerstmis. Daar kan de parochie een hoop goeds mee doen het komende jaar. Maar de hele kerst heeft het woord in de familie rondgezongen. Knasperend staat bij ons nu in de boeken als 'gezellig', 'heerlijk' en evenzoveel andere positieve synoniemen. Dus wij hadden een 'knasperend' kerstdiner, een 'knasperend' kerstontbijt en vooral een 'knasperende' kerstsfeer in huis.
We hebben dus hele knasperende kerstdagen gehad dit jaar. Het begon met een sfeervolle 'nachtmis' (negen uur 's avonds is eigenlijk geen nachtmis, vind ik). De Revival-lappen hingen weer voor de ramen en de kerk zat mudje-vol. We zongen heerlijke kerstliedjes (behalve het laatste lied dan, daar heb ik inmiddels een antipathie tegen opgebouwd, helaas) en daarna zijn we naar mijn ouders gegaan voor een gezellig nachtontbijt, net zoals vroeger. Ik houd wel van die tradities. Pa draaide sfeervolle kerstcd's (van massale mannenkoren) en het werd best laat. Maar eerste kerstdag konden we een beetje uitslapen, gelukkig. We hadden wel wat dingetjes te doen als voorbereiding op het diner van 's avonds, maar we hadden nog wel tijd voor een 'knasperend' kerstontbijt. Paul maakte me wakker met een vrolijke kerstmuts op, die hij overigens de hele dag heeft opgehouden ter verhoging van de feestvreugde 😉
Na het uitgebreide kerstontbijt ging Paul een quiche maken voor 2e kerstdag en heb ik de rollade opgezet. Het rook dus erg lekker in ons kabouterhuisje op den duur! We hebben verder een beetje gerommeld in huis en rond vier uur kwamen mijn zus en mijn ouders voor het kerstdiner. We gingen met zijn allen koken, zus had stoofpeertjes en de amuses voor haar rekening genomen en moeders de soep en het toetje (viennetta, mmm!). Paul en ik zorgden dus voor de rollade, de rosbief en de groenten en aardappelen. Voor het eerst in mijn leven heb ik verse rode kool met appeltjes gemaakt. Ik zou bijna zeggen dat het 'knasperend' smaakte, haha! Toen we bijna aan het toetje toe waren kwam de buurman aan de deur om te zeggen dat er 'code oranje' was afgegeven voor wat betreft het weer. Het had al gesneeuwd (dus toch een witte kerst…) en de buurman zei dat de weg al glad was, zo her en der. We hebben het toetje nog wel genuttigd, maar al snel daarna zijn mijn ouders en zus naar huis gegaan. We wonen toch in een omgeving met dijkjes en daar wil je met je auto liever niet vanaf glijden… Paul en ik hebben alles afgeruimd en even later ploften we samen op de bank, genietend van ons kerst-kabouterhuisje, met nog een hele avond voor ons. Geen straf met al die leuke films op tv deze dagen!
Tweede kerstdag zijn we richting Alphen gereden voor een kerstbrunch bij de ouders van Paul. We hadden bij voorbaat al niet ontbeten en dat was maar goed ook, er stond veel lekkers op tafel, van muffins tot kerstbrood en fruitsalade, en allemaal even heerlijk. Paul verraste ons allemaal met een oudejaarslot, dus nu maar hopen dat we de hoofdprijs met jackpot gaan winnen dit jaar. Goh, als dat toch eens waar zou zijn, wat zouden we dan met al dat geld gaan doen? Ik zou het zo snel nog niet weten hoor. We hebben eigenlijk alles al wat ons hartje begeert. Nou ja, behalve de porsche dan…
Na de brunch hebben we een oud-hollands spel gedaan, Sjoelen! Goh, dat is toch wel lang geleden dat ik dat ik gedaan heb hoor. Ik bleek er dan ook niet heel goed in te zijn. Mabeppie was the winner, daarna Paul en daarna Papaul en ik was laatste, helaas… Nou ja, geen geluk in het spel, dan wel in de liefde zeggen ze toch altijd? Laten we het daar maar op houden!
Later die middag reden we weer richting Zevenhoven, om bij mijn ouders aan te schuiven voor de familiegourmet. Dit is ook al zo'n jarenlange traditie binnen de familie. Op tweede kerstdag gourmetten we met de tantes en ooms, neven en nichten (en uiteraard ook de aanhang) van moeders kant. Meestal worden er van te voren spelletjes gedaan en komen na het eten de puddingen van mama op tafel. Dit jaar was het niet anders en ik vond het weer 'knasperend'.
Dus al met al kan ik concluderen dat wij toch wel hele 'knasperende' kerstdagen hebben gehad. Dat woord zal ik nooit meer vergeten, vrees ik. Wat een preek in de nachtmis al niet te weeg kan brengen…
Vanmorgen even met Sjeel naar IKEA geweest. Raad eens wie we daar tegenkwamen in de rijen voor de kassa's?
Gordon!
Zo zie je maar weer, een BN-er is ook gewoon maar een mens en shopt zijn interieur ook gewoon bij elkaar bij IKEA…
Elgomar 