Stoute router

We hebben al langere tijd last van een af en toe falend internet. Ook woensdagavond deed het internet het bij vlagen al niet en deze ochtend van de 4e juni was het al niet veel beter. In alle vroegte was Paul al in alle staten, zo kon hij niet echt werken. Ik belde met de KPN, nadat we al een paar keer de stappen hadden doorlopen die ons op internet (gewoon ouderwets via de 4G) werden opgegeven. Maar dat had dus niet veel opgeleverd, onze router bleef bij het derde lampje ‘internet’ hevig knipperen, de rest van de lampjes bleef ook uit. Ik vermoedde een dodemodem, dus ik belde met de klantenservice. Dan moet je inspreken wat het probleem is. Ik zeg braaf “Internet doet het niet, modem is vermoedelijk stuk”, maak nog een keuze uit het menu en tot mijn verbazing krijg ik een bandje met verwijzing naar de veel gestelde vragen op internet en daarna werd de verbinding bruusk verbroken! Nou jaaaa. Dus nog een keer gebeld en maar eens een andere keuze in het menu gekozen en uiteindelijk iemand aan de lijn gekregen.

Deze meneer was uiterst behulpzaam en we moesten braaf weer allerlei (reeds eerder genomen) stappen zetten en toen bleek uiteindelijk wat we al vermoedden, de router was kaduuk! Maar niet getreurd, er zou een nieuwe opgestuurd worden en die werd de volgende dag al bezorgd hier in de buurtsuper, fijn! Ik blij, Paul nog niet, want er kon nog steeds niet lekker gewerkt worden. De man van de KPN had ons allebei wel extra data op de mobiel gegeven, zodat we onze telefoon als hotspot konden instellen. Ook nam hij nog even onze abonnementen door en op de valreep hebben we nog wat kosten bespaard voor de toekomst. Toch even mooi meegenomen!

Ik had nog een lang controllersoverleg wat ik met de telefoon kon volgen, maar daarna zou ik voor het eerst sinds weken weer eens naar het AMC gaan voor een afspraak met de stagiair, over haar eindrapport.
Dus Paul kon na dat overleg en een snelle lunch met mijn meerijden, zodat ik hem op zijn werk kon afzetten. Zo kon hij toch werken. En als ik klaar was op het AMC dan zou ik hem weer oppikken. Hij toch weer een beetje blij. Wat een stress als het internet het niet doet…

Ik dacht dat het niet zo druk zou zijn op de weg. Tenslotte zitten we al weken in Corona Quarantaine en werken we allemaal thuis, tenzij het niet anders kan en zolang we geen klachten hebben, bladieblajaddajadda…
Maar nadat ik Paul had afgeleverd, kwam ik toch mooi in de file te staan in het pittoreske Amstelveen. Daar waren ze inmiddels nog steeds niet klaar met de weg en er was zelfs een rijstrook minder nu. Tja, daar had ik dan weer niet op gerekend. Maar uiteindelijk kwam ik dan toch in Amsterdam Zuid-Oost aan. Het welbekende baken AMC stond nog steeds op het dak van de H-toren! Voelt toch een beetje als thuis komen…

Ik parkeerde maar even in de parkeergarage, op de bovenste verdieping. Er hing een bui in de lucht en ik was al laat voor mijn afspraak, dus ik had geen zin om helemaal op het achterste parkeerterrein te parkeren en me zeiknat te laten regenen. Zo kon ik wel meteen even een mooi fotootje maken 🙂

Het was een beetje onwennig om het gebouw waar mijn werkplek is binnen te gaan. Allemaal hygiëne regels en looproutes. Een vrijwel uitgestorven hal… Maar eenmaal op de werkvloer bleken er wel wat mensen aanwezig te zijn. En dan is het eigenlijk meteen weer alsof je er de vorige dag nog geweest bent. Terwijl het toch wel 10 maart was dat ik er voor het laatst was geweest. Ik haalde nog even een kopje tjieno (die had ik gemist!) en schoof aan in het overleg. Netjes op anderhalve meter afstand zaten we in de vergaderzaal. Dat voelt wat onwennig, die afstand. Maar je doet het eigenlijk wel vanzelf.

Na het overleg hadden we nog werkoverleg, dus ik bleef met de stagiair in de vergaderzaal zitten, want dit ging ook online. Dus de tijd ging wel snel om zo. Na het werkoverleg ging ik nog even wat drinken halen bij een andere automaat en daar kwam ik ook collega’s tegen die ik al tijden niet gesproken had. Toch wel fijn om elkaar weer even te zien en gelijk ook even wat dingen kort te sluiten.

Daarna babbelde ik nog even wat met collega’s en werkte ik nog wat aan iets gewikkelds en ging ik toch veel later dan gepland weer naar huis. Inmiddels was het pleurisweer en regende ik alsnog zeiknat voordat ik goed en wel bij de auto was. Ik pikte Paul op in Amstelveen en we reden langs de supermarkt voor een supermakkelijke maaltijd omdat het al zo laat was. Even wachten en dan….

Pizza!

De stress van twee dagen geen internet eiste wel zijn tol, de sfeer was niet echt gezellig die avond zonder internet en tv. Dan maar een boek lezen en gewoon eens op tijd naar bed. De volgende dag zou er weer een nieuwe router zijn en dan werd het leven vast weer wat aangenamer voor ons hardwerkende kaboutertjes in ons kabouterkantoortje mét internet 🙂