Mei zit ‘r op, ’t is juni

En dan is het zomaar ineens alweer juni. De eerste juni. Nog twintig dagen en dan begint de zomer alweer. Goh. En nog een weekje en dan ben ik jarig. Ook weer iets om naar uit te kijken.

Vandaag sliepen we, hoe verrassend, alweer uit. Om 11 uur was ik beneden en zette ik thee en kookte ik eieren voor het ontbijt. Of eigenlijk brunch. Op zon- en feestdagen slaan we meestal een maaltijd over. Ook omdat we laat uit bed komen. Ik maakte een creatief ontbijtje dit keer. We zien overal gezichtjes in sinds ik daar mee ben aangestoken door fotodinnetje Sharon, maar soms creëren we zelf ook gezichtjes 🙂

Boris lag alweer op zijn plekje te tukken. Heel ongemakkelijk met zijn kop tegen de leuning aangeplakt. Maar het zal wel lekker liggen denk ik…

Bouli was ook blij dat we beneden waren. Eindelijk brokjes! Al ligt er wel genoeg hooi in zijn hok hoor, en ze moet eigenlijk zo veel mogelijk daarvan eten. De brokjes zijn maar bijvoer. Ze krijg een bakje per dag. En verder nog wat snoepjes van gebakken lucht, zo noem ik ze maar, want het heeft niet veel om het lijf. Maar ze verslindt ze. Als je niet oppast hapt ze je vinger nog mee als je het voor haar neus houdt, haha!

Na de brunch ging ik verder met de octopus in happy colours. Ik maakte er onbewust een regenboogoctopus van. Ik werkte ook hier weer met de nat in nat techniek. De zuignapjes in de gele tentakel heb ik met een soort vloeibaar rubbercement getekend met een trekpennetje. Je kunt over dit spul heen schilderen en als alles droog is het spul er weer af halen. Dan is het oppervlak daaronder nog wit. Dat helpt soms als je lichte delen in je aquarel moet uitsparen, zoals sneeuwvlokjes of snorharen van een kat. Je kunt daar niet omheen schilderen als dat wit moet blijven. Het leek me wel een grappig gezicht om de zuignapjes in de gele tentakel op deze manier te laten zien. Ik heb ze later nog heel licht aangezet met geel, zodat ze niet helemaal spierwit zouden blijven. Dat stond zo steriel.

Voor de rest ging ik lekker los met alle kleurtjes. Het knalt er weer van af, zeg maar. Ik gaf de octopus ook oogjes met pupillen, ook al is dat in het echt niet zo. Het is voor mij zo toch een fantasiezeebeest. En ik vind hem zelf erg leuk geworden. Lekker vrolijk!

Ik legde mijn twee zeebeestjes even naast elkaar, om te kijken of het een goed begin van mijn serie is, of ze echt een beetje bij elkaar passen. Ik vind van wel. Dezelfde kleurtjes komen wel een beetje terug, al is het zeepaardje iets meer in pasteltinten. Nu op naar het derde zeebeest. Maar wat dan? Ik heb nog even om er over na te denken. Vrijdag gaan we weer schilderen.

Toen ik terug kwam van buiten, waar ik de zeebeesten op de tuintafel had gefotografeerd, zag ik binnen op de bank een hommel zitten. Geen idee hoe die was binnengekomen, want de hordeur zit vrijwel altijd helemaal dicht en zo ook deze ochtend.

Nu had ik wel eens op feestboek gelezen dat een stilzittende hommel wel eens uitgeput en verzwakt kan zijn en dat je zo’n beestje suikerwater moet voeren. Daar krijgen ze energie van. Dus ik met een theelepeltje suiker en water in de weer. Wonderbaarlijk begon het beestje er gelijk van te drinken. Ik zette hem buiten op de straat en goot nog wat van het spul op de tegel. Op een gegeven moment had hij/zij er genoeg van en begon wat te wandelen. En ineens vloog ze weer weg. Heb ik toch nog een goede daad gedaan vandaag. Een hommel weer opgelapt en deze kan nu weer fijn van bloem tot bloem gaan. Nuttige beestjes, de hommels. Ik mag er graag naar kijken, hier in ons postzegeltuintje. Dat plantje linksboven de hommel is trouwens Heermoes. Het oerplantje wat niet uit te roeien is… Hebben wij dat…

Paul werkte trouwens deze middag nog wat in de tuin, om het onkruid tussen de tegeltjes te verwijderen. Het blijft een rotklus en we besloten om de tuinman die onze tuin elf jaar geleden heeft aangelegd te benaderen voor een tuinrenovatie. We besloten dat één border een stukje kleiner wordt en dat er gotere recht-toe-recht-aan tegels in moeten, geen wildverband meer! Nog diezelfde middag ging er een e-mailtje uit.

We aten deze avond lekker makkelijk, soep mét ballen en wat stokbrood met salades/kaasjes. Soms hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld…

Ondertussen kwamen de pioenrozen van Michelle ook al uit, ze zijn een heel klein beetje roze, maar echt prachtig. En ze ruiken zo lekker!

Het is net een kadootje wat zicht openvouwt…
De rest van de avond zat ik wat op de computer te rommelen. Ongetwijfeld een blogje te tikken. Ik weet het niet meer. Voordat ik naar bed ging maakte ik met alle lichten aan nog maar eens een foto van de pioenrozen. Ze zijn zo mooi. En er zijn nog heel wat knoppen die nog open moeten gaan, dus dat wordt de komende week nog fijn genieten.

En zo kwam er weer een einde aan een mooi Pinksterweekend. Komende week hebben we een korte werkweek. De laatste korte week, want voorlopig zijn er geen officiële feestdagen meer. Nu moeten we weer wachten tot kerst. En dat valt geloof ik niet erg gunstig dit jaar…