Eerlijk zullen we alles delen

Zondag 24 mei begon heel relaxed. Jullie beginnen me vast al wat te kennen, op zondag slapen we uit en doen we de ontbijt en lunch in één. Zeker als ik tot twee uur heb zitten tekenen en er voor de volgende dag weinig plannen zijn. Dus tegen de tijd dat we aan de brunch zaten was het al 13:00 uur. Ergens zonde van de dag, maar what the hack, wat maakt het uit. We namen maar eens een eitje bij het ontbijt. Voor het ultieme zondag gevoel. We hadden nog creamcrackers over van de kookproductie van vorige week. Die kwamen lekker van pas!

Nog even wat Boris spam, die lag in zijn gebruikelijke houding:

Maar zodra er een pakje vleeswaren wordt opengemaakt voor het ontbijt is hij er als de kippen bij hoor. Om daarna, als hij niets krijgt (bedelen wordt niet altijd beloond) heel demonstratief met zijn rug naar ons toe te gaan liggen op zijn stoel.

Die oortjes zijn zo cute… Ons droppie…

Na het ontbijt was het weer tijd om te kokerellen. Dit keer hoefde ik alleen een toetje in elkaar te draaien. Het hoofdgerecht zou ‘bezorgd’ worden door Meals on Wheels, alias Sjellies bezorgservice. En die zou dan meteen het toetje voor de Schoolstraat mee nemen. Eerlijk zullen we alles delen.

Het toetje kende maar een paar ingrediënten en het beloofde weer een ware caloriebom te worden. Gelukkig maakte ik voor een heel weeshuis en pakt het dan per glaasje nog best redelijk uit.

Je hebt nodig:
– 450 gram Griekse Yoghurt
– 200 gram Monchou
– 5 eetlepels poedersuiker
– 500 gram aardbeien
-150 gram lange vingers

Ik had net een pakje van 125 gram lange vingers en daardoor net te weinig om e.e.a. in de kleine ovenschaal te doen. Vandaar dat ik in plaats daarvan kleine glaasjes heb gemaakt.

Meng de yoghurt, Monchou en poedersuiker in een kom en klop dit met een mixer door elkaar tot er geen klontjes meer in zitten. In het recept staat electrische klopper, maar ik neem aan dat dat hetzelfde is als een mixer.
Daarna pureer je de helft van de aardbeien met een staafmixer of vork. Voeg eventueel een scheutje water toe als het pureren niet lukt.
Meng de gepureerde aardbeien door de yoghurt en Monchou met een lepel.

Bedek de bodem van een kleine ovenschaal met lange vingers. Verdeel hierover ongeveer de helft van de aardbeienyoghurt. Daarna weer een laagje lange vingers en daarna de rest van de yoghurt.
Garneren met verse aardbeien bovenop en snufje poedersuiker.

Van de tussenstappen ben ik vergeten foto’s te maken. Het was eigenlijk ook zo gepiept. Maar wel heel veel fotootjes van het eindresultaat. Geniet lekker mee zou ik zeggen:

Dit zijn dus de glaasjes voor Paul en mij.
En deze voor de Schoolstraat:

Nu even van dichtbij bekeken:

Zeg nou zelf, dat ziet er toch zaaaaaalig uit?

En zo gingen ze op transport richting de Schoolstraat. Past precies!

Ik zette het geheel in de koelkast en stortte me nog even op de cryptogram van zaterdag. Het was een lastige deze keer…
Paul was bezig met een opdracht voor de online tekenopdracht van de tekengroep waar hij wel eens een les volgt. Hij krijgt voor zijn verjaardag van mij altijd een knipkaart om zes lessen verspreid over het seizoen te volgen bij Parkexpressie. Maar door Corona kan dit nu even niet. Maar de groep doet wel online opdrachten en af en toe doet Paul gezellig mee.

Nou ja, en onze Boris ligt er maar wat graag gezellig bij… Dat zal jullie onderhand niet meer verbazen.

Ik ging die middag nog even op bezoek bij de Smurfjes. Petekind Roos was die week geslaagd en dat verdient uiteraard nog een bloemetje en een kaartje. En dinnetje Liesbeth wilde nog wat uitleg over haar fotocameraatje, dus dat was ook een gelegenheid om even gezellig langs te gaan.

Petekind Roos was haar blauwe haar aan het ontkleuren, dus die is binnenkort geen blauw Smurfinnetje meer. Mag ik haar niet meer plagen daarmee…

We hebben even gezellig aan de keukentafel thee zitten leuten, en ook nog even de functies van de fotocamera doorgenomen. En ook nog wat tips en trucs voor de Iphone gedeeld. Dus binnenkort gaan we van Liesbeth ook mooie foto’s zien, jawel!

Maar hoe leg je nou uit wat je allemaal met je telefooncamera kunt doen? Een voorbeeld hieronder, het flesje nagellak. Op de Iphone kun je met een tipje van je vinger op het scherm scherpstellen op je onderwerp (in dit geval dus tikken op het flesje nagellak). Nu wordt dat scherp en de achtergrond vaag, als je je camera tenminste dicht genoeg bij het flesje houdt.

Druk je lang genoeg op het scherm, dan verschijnt er op de Iphone een vierkant vakje met boven in beeld ‘AE/AF-vergrendeling’. Nu is de scherpstelling vastgezet. Naast het vierkantje staat een zonnetje en als je daarnaast met je vinger omhoog of omlaag over het scherm schuift, dan zie je de belichting veranderen. Zo kun je een te fel belichte foto een beetje dimmen, of een te donker onderwerp iets lichter maken. Probeer het maar eens!

Rond etenstijd ging ik weer op huis aan. Zus kwam rond zes uur met een pan met Boeuf Bourgignon, die was gegaard in de slowcooker. Daar hoefden we alleen nog wat champignons bij te doen, rijst erbij te koken en doperwtjes op te warmen.

Ondertussen kwam de Schoolstraat online en konden we lekker gaan opscheppen. En bijkletsen onder het eten natuurlijk. Eventjes de dag doornemen. En al heb je niet zoveel gedaan, er is toch altijd wel wat te vertellen.

En ons bordje zag er dan zo uit:

Het smaakte opperbest. Het was stil aan tafel, dus dat is een goed teken, dan is iedereen aan het smullen.

En daarna kwam natuurlijk nog het toetje! Het hoogtepunt van de week inmiddels. Doordeweeks hebben we eigenlijk nooit een toetje. Dan hebben we aan de maaltijd zelf al genoeg.

Het was allemaal weer lekker geweest. En zoveel sneller opgevroten dan gemaakt, zo gaat dat altijd. Nou ja, wel hebben er wel van genoten.

Na het eten was het tijd voor Boer zoekt vrouw voor de Schoolstraat. Wij hebben dat niet gekeken. Paul ging nog verder met tekenen en ik heb wat achter de computer gezeten. En nog even met Bouli geknuffeld. Die mag ook wel eens wat vaker een fotootje in de blog krijgen. Ze is een lief beestje, niet zo druk overdag. Je zou haar soms bijna vergeten. Maar dan laat ze op gezette tijden toch wel even weten dat ze er is hoor. Door enthousiast uit de kooi te hangen voor een snoepje. Of door flink te graven in haar hok. Effe rellen. Of ze doet een circusact met haar bal. Die duwt ze met haar neus in een hoek van de kooi omhoog en dan laat ze hem over haar rug van zich af rollen. Slim beestje wel!

Boris hield ons allebei nog even in de gaten en zo rond elf uur was het wel tijd om naar bed te gaan. Tenslotte moesten we de volgende dag weer aan de arbeid.

Wie weet wat de nieuwe werkweek ons brengen zal…
Ons kennende is er weer genoeg te beleven. Dus lekker slapen en op naar morgen.