Weer nedergedaald

De dag na Hemelvaart moest Paul nog aan het werk, maar ik had wel vrij. Zoals eigenlijk altijd op vrijdag. Ik heb eerst maar eens wat uitgeslapen en heb wat op de bovenverdieping gerommeld ’s morgens om Paul niet te storen. Toen ik beneden kwam was Bouli zijn hok aan het verbouwen. Heel af en toe heeft hij zo’n bui, dan heeft hij allemaal stro in zijn bek.

Dan wil ze een nestje bouwen ofzo. Geen idee. Maar het ziet er wel schattig uit.

Boris lag in zijn gebruikelijke houding, diep in slaap…

Ik hing verder een beetje aan de keukentafel met de telefoon en een boek, ik had niet echt plannen voor deze dag. Ik zocht alvast een recept uit voor het toetje van aankomende zondag, aardbeientiramisu. Zus zou iets in de slowcooker maken, dus we hoefden alleen een toetje te verzinnen deze keer.

Ik berekende ook nog de uitslag van de online wedstrijd van de Fotogroep Aalsmeer, nadat Marlien de punten had toegestuurd. We zouden los van elkaar de uitslag berekenen. Het bestandje was een puntentelling met tekst, dus ik freubelde wat formules in excel zodat we ermee konden rekenen. Even heerlijk met cijfertjes werken op je vrije dag. Leuk werkje en zo gepiept eigenlijk. Ik stuurde het bestandje met mijn uitslag weer terug naar Marlien, zodat zij het ook kon gebruiken en natellen. De uitslag zouden we de komende maandag bekend gaan maken. Spannend!

Moeders werd deze middag geopereerd aan haar arm en om die tijd een beetje door te komen besloot ik zelf de cake uit het kookboek van Marye te maken. De poging van zus was mislukt, hij was uiteindelijk gewoon niet gaar. Maar ik had alle ingrediënten ook in huis gehaald, dus ik waagde zelf maar eens een poging deze middag. Voor de Strawberry Shortcake heb je dit allemaal nodig. Ik vind het leuk om daar een overzichtsfotootje van te maken. Omdat ik het recept uit een kookboek heb gehaald, mag ik het helaas niet delen. Maar ik zal wel even laten zien wat de stappen ongeveer zijn.

Ik kon weer eens de Engelse maatlepels gebruiken, leuk. Eerst dan maar de boter en de suiker met elkaar gemixt.

Daarna mixte ik de eieren, de bloem en de melk bij elkaar in een kom en uiteindelijk ging ook de boter/suiker mix daar doorheen.

Het geheel moest volgens het recept een half uur in de oven, maar ik deed drie kwartier, omdat het bij zus na die tijd nog niet gaar was. En zo ging hij dan de oven in:

En zo kwam hij er drie kwartier later weer uit:

Dat zag er toch heel veelbelovend uit. Dus ik liet hem afkoelen en vergat met mijn stomme hoofd de truc met de breinaald/de satehprikker om te kijken of hij echt wel gaar was.

Dus toen ik hem later uit het cakeblik haalde merkte ik pas dat de bovenkant wel knapperig was, maar er toch wat nat deeg uit de korst sijpelde. Potjandosie…

Ik haalde er een stuk af en zag dat hij met name in het midden nog niet gaar was. Dat werd dus geen toetje vanavond…

Desondanks waren er ook stukken wel goed gaar, dus ik besloot de goede stukken maar te redden en te bewaren voor het weekend. Kleine stukjes cake zijn ook lekker met aardbeien en slagroom…

Ik heb Marye toch maar even gemaild om te vragen wat we nou fout doen, want zowel zus als ik kregen een niet gare cake als resultaat en ik heb de mijne nog wel langer laten bakken en nog een beetje laten na garen in de oven.

Ondertussen hadden we ook bericht van moeders, die was weer op zaal en de operatie was goed gegaan. Gelukkig. Ze zou nog laten weten wanneer ze naar huis mocht, maar naar verwachting was dat diezelfde avond nog. En dan zou pappa haar weer op halen.

We aten die avond nasi, met sateetjes van Jos. Niet op de BBQ, maar gewoon lekker in de oven. Net zo lekker hoor. Beetje kroepoek er bij en smullen maar!

Na het eten las ik nog even de krant, maar ik kwam niet heel ver, want Boris eiste de aandacht op door er pontificaal bovenop te liggen. Je zou denken dat hij noooooooit aandacht krijgt… Niets is minder waar hoor. Er wordt wat afgeknuffeld met hem sinds de Corona Quarantaine. Maar blijkbaar niet genoeg…

We belden nog even met moeders zodra ze thuis was en besloten pas de volgende dag even langs te gaan. Het was een vermoeiende dag voor haar geweest, al klonk ze over de telefoon wel heel vrolijk en helder.

Wat de rest van de avond betreft heb ik geen idee meer wat ik heb uitgespookt. Dat krijg je er nou van als je zo ver achterloopt met bloggen. Maar ik ga het toch proberen weer op te pakken. Wie weet een paar dagen in 1, ik zie wel.