Coronazwaaien!

Monday monday, what did I do? Ik wist het eigenlijk niet zo goed meer, overdag heb ik amper een foto gemaakt. Maar al schrijvende kom ik er vast wel weer achter.
De werkweek is dus duidelijk weer begonnen. Geen tijd om met de telefoon te spelen, gewoon lekker bezig achter de laptop.

Ik had een vraag gekregen van een centrale controller om bepaalde omzetcategorieën uit de verschillende systemen te halen t.b.v. een enquête. Dat was een leuke puzzel, dus daar ben ik in ieder geval eventjes zoet mee geweest. Voor de rest werkte ik mijn to do lijstje af. Het lijstje is nogal lang voor deze week, maar er zitten gelukkig ook kleine, snel af te ronden klusjes bij. Dan kan het ineens snel gaan.

In de pauze ging ik niet naar buiten, maar belde ik even met mijn tante, die momenteel in het ziekenhuis ligt, in afwachting van een knie-operatie. Helaas kunnen we niet op bezoek komen, dus dan bel ik maar af en toe. En we spelen Wordfeud voor een aangenaam tijdverdrijf.

Daarna ging ik weer aan het werk. De tijd ging eigenlijk best vlot vandaag. Een dag zonder afspraken. En veel telefoon krijg ik eigenlijk niet, dus ik kan redelijk ongestoord werken. Muziekje aan, en gaan.

Voorzitter Adrie van de fotoclub kwam nog even aan de deur met een verrassing, een mooie bos bloemen, die we van de gemeente Aalsmeer hebben gekregen bij het aanbieden van ons jubilieumfotoboek aan de wethouder. Adrie vond dat ik dat wel verdiend had voor mijn bijdrage aan het boek. Nou, dat is toch een ontzettend attent gebaar. Ze staan mooi te pronken hier op de hoektafel. Helemaal vergeten een fotootje te maken. Morgen maar even snel doen. Van het bezoek aan de wethouder kwam ook nog een leuk stukje in de pers. Echt heel leuk, die aandacht voor ons mooie boek in de afgelopen weken. Ondanks Corona is er toch aardig wat publiciteit voor, tof!

Paul zijn werkdag zat er eerder op dan die van mij, dus hij ging even op de fiets naar mijn ouders om rode bietjes voor het avondeten te halen.

Ik werk negen uur op een dag en Paul acht uur. Je hebt altijd baas boven baas natuurlijk. Daarentegen ben ik dan wel 1 dag in de week vrij, omdat ik een full-time baan in vier dagen stop. Ik heb dus wel lange werkdagen, maar dat vind ik niet zo heel erg. Soms zijn de dagen wel langer dan 10 uur, maar dan probeer ik dat kort daarop weer te compenseren met wat eerder te stoppen of later te beginnen op een andere dag. Ik houd het wel een beetje bij voor mijzelf, het zit in mijn aard altijd ‘nog effe door te gaan’, terwijl het eigenlijk al tijd is.

Ik werkte tot een uur of zeven, daarna gingen we eten. We aten dus rode bietjes uit de eigen tuin van vaders, met nog een stuk van de Meat Loaf van zondag, met aardappelpuree. Rode bietjes eten we tegenwoordig mét ui en mét spekjes. Dat laatste op aanraden van moeders, omdat dat zo lekker is 😉

De buuf kwam die middag nog aan de deur, of we een rondje gingen lopen richting Noordeinde, ze moest daar iets ophalen. Op de dijk zagen we een fuut met een vis in zijn bek. Hij bleef maar voor ons uit zwemmen en als we te dichtbij kwamen, dook hij onder water. Zeker bang dat ik hem achterna zou springen en die vis af zou pakken…

Net op zulke momenten heb ik dan de Sony camera niet bij me. Shoot… Met de Iphone heb ik het nog gepoogd vast te leggen, maar dat zijn gewoon te weinig pixels, als je in wilt zoomen zie je de blokjes al komen…

De vis was uiteindelijk voor een jonkie bestemd. Die had nog wel wat moeite om de vis te verorberen, het was best een grote vis voor zo’n klein beestje.

We zwaaiden eventjes voor de ramen bij mijn ouders. Coronazwaaien, maar niet naar binnen waaien. Even verderop deden we dat ook bij de Bopper en tante Elly, even zwaaien. Dat Coronazwaaien doen we in deze periode wel vaak. Grappig woord eigenlijk. Ik nomineer hem voor het woord van het jaar 2020!
We haalden de spulletjes op die de buuf nodig had en daarna gingen we richting de busbaan, om over het fietspad weer naar huis te gaan.

Maarrrr, eerst nog even Coronazwaaien bij een trouwe volgster van mijn blog. Dacht ik. Ik heb aangebeld, gewoon gebeld, maar er werd niet open gedaan. Jammer Marijke, dat je er niet was. Anders had je zelf in deze blog kunnen staan in de deuropening! Je tuintje ziet er trouwens wel erg leuk en keurig verzorgd uit 😉

Tja, en hoe ziet dat er dan uit, zo’n anderhalvemeterafstandswandeling? Nou, zo dus. Walking apart together en bij tegenliggers op het fietspad in ganzenpas.

Ik zag nog een karrenspoor op de akker. We vroegen ons wel af wat voor gewas er nu hier staat. Deze plantjes magge wel wat water, eerlijk gezegd, want de grond is wel erg droog. Dikke scheuren in de klei.

Achter ons piepte het zonnetje nog een klein beetje door de wolken heen, maar er was deze avond geen spectaculaire zonsondergang te zien.

Wel wat mooie flarden van wolken, een beetje milkymisty. Ik heb er toch nog even een fotootje van gemaakt, al werd het al wat donker.

En zo waren we alweer thuis aangekomen. Toch weer 4532 stappen gezet bij elkaar deze dag. En het ging me aardig af, moet ik zeggen. Komt door die Coronarondjes. En het is ook goed voor de Coronapondjes. Want de wandelingen zijn soms wel wat langer dan dat ik vóór het Corona tijdperk deed, de uren in huis beweeg ik echt niet zo heel veel. Op het werk moest ik altijd wel een klein stukje lopen naar het toilet of de koffie automaat. Nu is dat allemaal nog geen tien passen van mijn werkplek. Dus die beweging is echt wel nodig op zijn tijd.

Ik besloot die avond verder maar eens even niets te doen en lekker op de bank te gaan zitten. We keken de laatste aflevering van Jeroen Krabbé zoekt Chagall. Die hadden we opgenomen, maar nog geen tijd gevonden om de aflevering te kijken. Wat kan die Jeroen Krabbé toch prachtig vertellen. Ik vond deze serie echt heel mooi. Het werk van de schilder is prachtig, maar hij heeft echt een heel turbulent leven gehad. Jammer dat de serie nu is afgelopen….
Daarna zapten we nog wat totdat het bedtijd was.
Het was gewoon een hele relaxte maandag vandaag. Met een beetje inspanning in de avonduren en ook eens een keer niets gedaan en op de bank ‘gehangen’. Ik kan het nog…