Een gewone dinsdag in mei…

De dinsdag kent in deze Corona Quarantaine tijd inmiddels een paar vaste items. Voor mij is er een werkoverleg via Teams en ’s avonds gaan we online met Revival (voor wie wil).

Ik begon de dag lekker vroeg, ik had een grote uitzoekklus op mijn to do lijstje, dus dat wilde ik in de morgen afronden. Daar ben ik ook de hele morgen mee bezig geweest. Weer zo’n afrekening met een zorgverzekeraar. Ik kon me deze dag goed focussen, zeker in de ochtenduren ben ik de laatste tijd ook best productief. En dat voor een avondmens.

Petekind Roos belde nog even, zij had die dag een schooltentamen, maar als ze met de bus ging, was ze veel te vroeg op school. En vanwege Corona is dat natuurlijk niet zo handig met een broer in huis die leukemie heeft gehad. Of ik haar even wilde brengen. Dat is natuurlijk geen probleem, het is nog geen tien minuutjes rijden met de auto. Dus om tien voor elf ging ik haar even snel wegbrengen en bij thuiskomst schoof ik gelijk aan bij het werkoverleg. Ietsje te laat, maar dat had ik netjes gemeld.

Het werkoverleg heeft altijd een vast stramien, eerst wat algemene mededelingen en daarna een rondje langs de collega’s, waar we mee bezig zijn en wat we de komende week gaan doen. We redden het altijd wel in een uurtje, dit keer waren we iets eerder klaar geloof ik. Omdat Paul ook een online vergadering had, was ik boven gaan zitten met mijn telefoon. Lekker languit op bed vergaderen, het is af en toe best relaxed, dat thuiswerken, haha!

Ik ging weer naar beneden en we werkten samen verder tot lunchtijd. Ik heb weer een ‘leverworstmanie’. Deze week had ik daar weer eens zin in. Lekker op een volkorenboterham. Liefst moet die ook nog kakelvers zijn, dan is het korstje nog knapperig. Dus ik maakte twee boterhammen voor mezelf klaar. Omdat de keukentafel op een werkdag vol staat met computerapparatuur, eten we bij de eigen computer. Niet echt gezellig samen lunchen met die schermen er tussen dus. Maar wel even een momentje voor jezelf.

En als je dan zo zit te mijmeren zie je ineens en gezichtje in je brood 🙂

Je gaat er steeds meer op  letten, of het valt me steeds meer op. Grappig is dat. In mijn lunchpauze mag ik van mezelf altijd even een rondje feestboek en daar zag ik dat het vandaag de dag van de verpleging was. Dus ik zocht een leuk plaatje om op mijn tijdlijn te zetten of mijn profielfoto tijdelijk in te wijzigen. Ik vond deze wel leuk. Om toch even te laten weten dat ik hun goede werk heel erg waardeer. Het is echt een roeping hoor. En ik geef het ze doen, in deze Corona tijd.

Toen ik mijn lunchbordje afruimde, zag ik dat het zonnetje zo mooi door Paul zijn Tiffanywerkstuk scheen.

In het oortje zit nog een mooie gouden gloed. Heel apart effect zo.
We gingen deze keer volgens mij geen rondje lopen. Ik heb er in ieder geval geen foto’s van, dus het zal wel niet. Of ik was mijn telefoon vergeten…

Er werd hard gewerkt in Ons Kabouterhuisje kantoor en Boris wilde er ook deze keer steeds bij zitten. Ik dacht even zijn kussentje naast mij op tafel te leggen, dan kon hij daar op gaan liggen. En wat doet meneer…

Hij gaat er precies naast liggen. Je zou ‘m toch…

Ik werkte door tot een uur of zes, Paul ging iets eerder aan de kook. We aten zijn lievelingsmenu, schnitzel met worteltjes en erwtjes en aardappels uit de oven.

En toen ik een wortel op mijn vork prikte zag ik een gezichie 🙂

Nu we een beetje op tijd aten, hadden we ook nog genoeg tijd om een rondje te lopen. Het was best lekker weer nog, maar wel wat wind. Ik besloot de Sony camera mee te nemen, want Paul had jonge futen op de dijk gezien. Eens kijken of die er nog zaten en of ik dichtbij zou kunnen komen…

Futen hebben we niet gezien, wel een mooi uitzicht vanaf de dijk richting de achterweg.
Het water was nagenoeg rimpelloos, de wolken weerspiegelden weer zo mooi in het water en de bladeren van de waterlelie zijn ook al weer aanwezig. Er valt elke weer weer wat nieuws te ontdekken op onze rondjes Zevenhoven.

Ik ging nog even door de knietjes voor een doorkijkje vanuit de berm richting de achterweg. Die gele bloemen zijn boterbloemen, dacht ik. Het geel en groen steekt mooi af tegen de blauwe lucht. Een echt Hollands plaatje.

Hoe meer we richting Noordeinde liepen, hoe zuurder de lucht werd. We besloten maar niet een heel rondje Noordeinde – Zevenhoven te lopen, voor het geval we in een plensbui terecht zouden komen. Ik maakte nog een foto van het nieuwbouwproject met de schapen op de voorgrond. Die waren pas geschoren. Zouden ze het nou koud hebben, dacht ik nog, zo zonder jas? De wind was best venijnig koud.

Voor de Nieuwkoopse fotoclub hebben we binnenkort een thema “Boom”. Dus ik maakte wat foto’s van de kastanjeboom bij de boerderij van de Groot. Wat staat deze mooi in bloei zeg. Maar het is lastig hier een mooie, spannende foto van te maken. Deze vond ik op zich wel aardig, maar nog niet je van het:

De foto hieronder geeft goed aan hoe groot die kastanjeboom eigenlijk is. Ik vraag me af hoe oud die bomen zijn. Zouden die de oorlog hebben meegemaakt? Wat voor gesprekken zijn er onder die bomen gevoerd? Als die bomen eens konden vertellen…

Beide bomen haalden de selectie voor het thema niet, ik was er niet lyrisch over. Ik zou later die week nog wel eens bomenjacht gaan…

Thuis gekomen zetten we lekker de kachel aan, het was echt fris buiten. En met een lekkere kop thee ging ik voor de laptop zitten om alvast de applicatie op te starten voor Revivalleden, zodat ze alvast konden inloggen. Al snel kwamen de eersten online en hebben we gezellig zitten kwebbelen. Boris kwam er nog even lekker bij liggen…

Het was weer als vanouds gezellig met de meiden. Er kwamen geen mannen online vanavond. Boris was de enige 🙂

We kletsten tot een uurtje of tien geloof ik, daarna ging ik nog even met de foto’s van ons avondwandelingetje aan de slag. Boris snurkte onverstoorbaar verder…

Ik moest ook nog foto’s inzenden voor de online wedstrijd van de Fotogroep Aalsmeer. Een kleurenfoto en een zwart wit foto. Ik besloot mijn paardenbloem in aquablauw in te sturen en nog een zwart wit foto die ik die avond gemaakt had.

Ik maakte nog even een selfie met mijn grote vriend, want die andere was allang op tuk. Er moest tenslotte weer gewoon gewerkt worden de volgende dag. Dus uiteindelijk ging ook ik lekker slapen. Morgen weer dag!