Wij zijn blij dat wij op vijf mei bevrijd zijn!

Wat een dag vol feest in heel het land had moeten zijn, werd een sobere, maar vrolijke dag thuis en in eigen dorp. Het is vandaag 75 jaar geleden dat Nederland officieel bevrijd is verklaard. Jammer dat het niet de aandacht kon krijgen die het verdient.

Wij hadden geen bijzondere plannen vandaag. We sliepen uit en brunchten op ons gemakkie. Daarna ging Paul weer aan de slag met zijn Tiffany project bij mijn ouders en ik heb een hele tijd lekker aan de keukentafel zitten lezen in de krant en in mijn boek. Gezellig met een slapende Boris naast me.

Rond theetijd ging ik ook naar de Schoolstraat, mét de kwarktaart die ik maandag had gemaakt. Die gaan we natuurlijk niet met zijn tweetjes oppeuzelen…

Hij kwam mooi uit de springvorm. Ik had een kleine springvorm gebruikt dan stond aangegeven op het pak, vandaar dat ie lekker hoog was. Maar daarom ook flink machtig.

Met moeders ging het aardig. Ze zat relaxt in haar stoel in de huiskamer voor de tv. Ze had niet zo goed geslapen, maar dat is ook wel logisch als je niet in de houding kunt liggen zoals je normaal gesproken gewend bent. En zolang ze rustig bleef zitten, viel de pijn ook mee. Alleen bij het opstaan voelde ze het.

Een stukje taart met een lekker kopje thee maakt dan weer veel goed…

We hadden ons portie zuivel wel binnen voor vandaag, haha. Na de thee verhuisden moeders, paps en zus weer naar de huiskamer. Ik ging even bij Paul kijken, hoe zijn project vorderde. Hier is hij een stukje aan het uittekenen op glas. Dat moet hij dan daarna gaan uitsnijden.

Daar is een speciale machine voor, een soort figuurzaag voor glas, zeg maar.

En zo gaat dat dan:

Maar niet voor lang, want toen ik er bij stond, deed hij het ineens niet meer. Ik heb papa er bij gehaald, maar die kon het zo gauw ook niet fixen. Dus moest Paul vanaf toen zelf snijden en daarna bijslijpen. Wel wat meer werk. Ondertussen werd er naar de leverancier gemaild voor een handleiding van de machine, om te kijken of het zelf gemaakt kon worden. Duimen maar…

Ik ging weer even naar de huiskamer, waar Bikkel op de poef naast mama’s stoel zat.

Sinds die bij mijn ouders woont is hij wel wat socialer geworden. En komt hij af en toe even vragen om kattensnoepjes. Hij is intussen ook niet meer zo mager meer.

Sinds kort mag hij ook naar buiten. Ik achtervolgde hem even tot in de heg bij de waterval. Om te kijken of hij niet stiekem vogelnestjes leeg roofde.

Ik zette papa ook even aan het werk voor het thema “blauw” van de fotoclub. Er is zoveel blauws te zien daar in de tuin. Als je maar kijkt!

Deze is bijna blauw. maar die paar bloemetjes stonden net in een zonnestraaltje.

Bikkel kwam ook even kijken wat we nou aan het doen waren…

Papa ging de seringenboom nog even op de foto zetten, die is echt prachtig nu. Ik zag een mooi bevrijdingsplaatje. Een wapperende vlag en op de achtergrond nog de kerktoren en de kastanjeboom die prachtig in bloei staat nu. Straks in de herfst komen er weer heel wat kindertjes kastanjes zoeken…

Ik fotografeerde de seringenboom met precies nog de zon door het blad.

We liepen ook nog even het hek uit. Hier kon ik een mooiere overzichtsfoto maken van de hoogte in de Schoolstraat. En de vlag wapperde nu ook fier. Een vertrouwd beeld zo, mijn ouderlijk huis.

En nog maar een keer de vlag. Wat een mooie strakblauwe lucht was het, zonder vliegtuigsporen. Op de schoorsteen vind je nog de windvaan die mijn ouders volgens mij voor hun 25-jarig huwelijksfeest hebben gekregen. Met een boek er op. Zus heeft het niet van een vreemde, papa leest ook enorm veel.

Tijd om weer even bij Paul te kijken voordat ik weer naar huis zou gaan. Hij had weer een stukje van de ‘puzzel’ klaar. Precies werkje hoor. Ik liet hem verder maar met rust en ging op huis aan.

Ik zei mijn ouders en zus gedag en liep achterom. Toch nog even naar de seringenboom voor een detailopname…

En de oude vertrouwde kastanjeboom er ook nog even opgezet met een tweederde vlakverdeling. Het steekt zo  mooi af tegen die blauwe lucht.

Toen ik bij de auto stond zag ik de zon precies door de berkenbomen en de wapperende vlag heen schijnen. Even wachten tot de vlag op zijn mooist wapperde en… voilá. We zullen weten dat we bevrijdingsdag vieren!

Thuisgekomen gaf ik Boris zijn vis en ik ging nog even lezen in mijn boek, op de bank.

Boris kwam al gauw naast me liggen. Hij is graag waar jij ook bent.

Een uurtje later appte Paul het eindresultaat voor die dag en kwam hij ook naar huis.

we aten pasta met de saus van zondag, van de kookproductie. Aangevuld met wat champignons, olijven en kippendijtjes. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

De damp komt er van af!

Om acht uur was het tijd voor Revival online. Dit keer met wat nieuwe gezichten. We kletsten even bij en Piebe speelde ook nog even wat op het keyboard. We deden een poging om de Speeltuin van Marco Borsato samen te zingen, maar deze tool is gewoon niet zo geschikt daarvoor. Piebe liet ook nog een eigen nummer horen, mooooi!

Na een tijdje bleven we nog met een paar over en Boris kwam er ook nog even gezellig bij liggen.

Het was wel weer een leuke avond zo. Eigenlijk wilden zus en ik een bevrijdingsquiz in elkaar draaien om te spelen, maar door de val van moeders was het er niet van gekomen maandagavond en besloten we het te laten vallen. Eens kijken of we voor komende dinsdag iets kunnen organiseren.

Ik maakte nog even de blog van de maandag en daarna ging ik ook maar eens slapen. De vakantie was voorbij, woensdag weer als vanouds aan de arbeid!