Wij herdenken de gevallenen

Op 4 mei gedenken wij traditiegetrouw de gevallenen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, omgekomen in oorlogsituaties of tijdens vredesmissies. Altijd weer een mooi moment waarbij heel Nederland samen even stilstaat en twee minuten stilte in acht neemt. Opdat wij nooit vergeten…
Vandaag zou in ieder opzicht een memorabele dag worden, landelijk, maar ook privé. Maar daarover later meer.

Ik begon de dag met uitgebreid ontbijten en de krant lezen, en er waren ook folders in de brievenbus dit keer. De eerste folder die ik pak bevat meteen een supermooie aanbieding Make-up, twee voor de prijs van €4,99. En niet zomaar make-up, neeeee, een heuse Lash Revival mascara! Die moeten de dames van mijn Koor Revival toch wel even aanschaffen natuurlijk. Kan niet anders dan een goed merk zijn 🙂

Paul was deze middag weer met zijn Tiffany project bezig bij mijn ouders, dus ik had weer even het rijk alleen. Dus het werd wel eens tijd voor creativiteit!

Dinnetje Liesbeth wilde een tekst op een  paar mokken en vroeg of ik dat kon handletteren. Nou ja, ik kan het in elk geval proberen, nietwaar?
Ze had speciale stiften meegeleverd en het ging wonderbaarlijk nog aardig ook. Ik vind ze leuk geworden en dinnetje was er ook groots mee, dus een geslaagd experiment. Wel lastig om op zo’n ronde gladde beker te schrijven hoor. Op papier gaat het nog aardig, maar het was een beetje wiebelig af en toe. Ik hoop wel dat het blijft zitten, want het spul was niet vaatwasmachinebestendig geloof ik. Evengoed een leuk resultaat, voor een beginner.

Hierna besloot ik eindelijk eens die kwarktaart te maken, waarvoor ik een tijdje geleden al de ingrediënten had gehaald. Gelukkig waren de slagroom en de kwark nog niet over de datum, dus ik kon meteen aan de slag. Dit keer geen recept, behalve dan, men kope een pak mix voor kwarktaart van dokter Oetker en kope de ingrediënten die op het pak staan vermeld en men gaat aan de slag!

Eerst boter in een pannetje smelten en daar dan de bodemmix bij doen. Dan krijg je een soort kruimeldeegje.

Dat gaat dan in een springvorm (waar een meegeleverd papier op de bodem is gelegd) en met een lepel druk je het deeg overal goed aan.

Dan klop je de slagroom en de kwark luchtig en later gaat dan de taartmix erbij.

De spetters vlogen je om de oren, dus de keuken zag er daarna heel gezellig uit met roze spetters… Kon ik gelijk aan de poets ook… zucht…

Maar eerst het mengsel in de springvorm en daarna mocht de taart minstens twee uur in de koelkast opstijven. Maar aangezien hij bedoeld was voor Bevrijdingsdag, bleef hij er een nachtje in. Beetje gladgestreken nog en huppakee, in de koelie er mee.

Moeders kwam die middag nog even langs op de fiets, om het blad Samenstromen te brengen. Ze kwam niet binnen, want ze moest nog het e.e.a. bezorgen en na een kort kletsje ging ze weer op de fiets verder.  Ik dacht even rustig te gaan lezen in het kerkblad  na mijn harde werken in de keuken. Maar daar dacht Boris weer even anders over. Het is me deze week geloof ik niet echt gegund om rustig te lezen of te puzzelen aan de keukentafel… Vandaar maar even wat Boris-spam, ik geloof dat hij wat aandacht wil…

Maar het is wel een droppie en een heerlijk model om te fotograferen. Hij zag wat spannends buiten geloof ik. Dan kan hij zo ingespannen kijken.

Ik besloot nog even buiten te gaan zitten met een boek. Ook daar was ik nog niet aan toegekomen in de vakantie. Ik begon in een lekkere dikke pil deze keer, met een mooi bedrukte buitenkant trouwens, met klokken. Heel apart.

Hoewel de zon scheen, stond er eigenlijk net even een te fris windje, dus ik zat al snel met een vest aan te lezen. Ondertussen ging er in de buurt ook nog een BBQ aan, dus ik werd eigenlijk een beetje weg gerookt op mijn eigen straatje en ben dus maar naar binnen gegaan. Lekker op de bank onder een dekentje en de kat naast me. Heerlijk.

Paul appte nog even zijn vorderingen in het Tiffany project, voordat hij weer naar huis toe kwam. Dat ziet er al leuk uit, je kunt al een beetje zien wat het wordt.

Het is nog een hele klus, al die stukjes glas uitsnijden en dan op maat zagen. Waar is ‘ie aan begonnen… Maar als het klaar is, is het vast tof.

Toen Paul thuis kwam ging hij meteen maar koken, dan konden we op ons gemakje naar de Nationale Dodenherdenking kijken. We aten oosterse schotel, van de slager, aangevuld met nog wat verse paprika. Lekker hoor.

Onder het eten ging de telefoon. Dat was zus, met een niet zo leuke mededeling. Mama was gestruikeld in de keuken en lelijk gevallen. De ambulance is gekomen omdat ze meteen wist dat het niet goed was en haar hand zo bleef trillen. De vingers kon ze nog wel bewegen gelukkig. Uiteindelijk is ze met pappa in de auto naar de SEH (Spoed Eisende Hulp) in Leiderdorp gegaan om foto’s te laten maken. Ons ondertussen in spanning achter latend. ‘Ons moeder’, die eigenlijk zo gezond is als wat, alleen maar vitaminetabletjes etc. slikt en overal doorheen rolt, was nu ineens een ‘gevallen’ vrouw. En dan je beide ouders die naar een ziekenhuis rijden waar toch ook Corona patiënten liggen. Ze zitten al weken thuis en zijn zo voorzichtig. Dan wil je toch niet dat door zoiets ze alsnog dat virus op lopen… Zorgen…

Even voor acht kwam Dinnetje Liesbeth de mokken halen, dus ik moest even mijn verhaal kwijt tot ze ze snel naar huis moest, wilde ze nog voor acht uur binnen zijn en voor de buis zitten. Dat hebben wij ook maar gedaan, naar de Nationale Dodenherdenking gekeken. In afwachting op meer nieuws.

De koning deed dit keer op een leeg Damrak zelf de toespraak en wat was die indrukwekkend mooi. Ik heb hem nog nooit zo ontspannen en recht uit het hart zien spreken. Niet zo stijf en gereserveerd. De woorden kwamen echt binnen. Of het nu de soberheid van de herdenking was, het in gedachten bij mama in het ziekenhuis zijn, of het hele Corona gebeuren, het was een kippenvel moment wat me nog lang zal bijblijven. Drie van de foto’s uit de collage zijn trouwens van het ANP. Ik vond ze mooi om ze even hier te laten zien.

Normaal gesproken ga ik meestal even naar de Dodenherdenking in Nieuwveen, bij het gemeentehuis. Als je daar samen bent is het altijd zo’n mooie herdenking. De  nabestaanden die bloemen leggen, de scouting die altijd aanwezig is, bewoners van de Ursula, Crescendo (ze heten nu anders) die koraalmuziek speelt, het Wilhelmus, het taptoe signaal en dan die twee minuten stilte. Op een dwarse auto of brommer na. Het is nooit helemaal stil. En dat je je daar dan altijd aan ergert. Dit jaar gewoon thuis, voor de buis. Absolute stilte. Een toespraak die binnenkwam. Heel Twitter was er lyrisch over. Nederland herdenkt massaal thuis. Samen, maar toch apart. En misschien nog wel intenser dan andere jaren. We doen veel ‘samen’ deze dagen in Corona Quarantaine. Samen klappen voor de zorg. Samen het Wilhelmus spelen op Koningsdag. Samen een liedje zingen om vijf voor vijf op bevrijdingsdag. En dat allemaal dankzij Corona. Laten we hopen dat we zo’n tolerant en saamhorig volk blijven, ook als we het normale leven weer kunnen gaan oppakken…

Later op de avond belde ik zelf maar even met pappa, we hoorden maar niets. Ze zaten nog op uitslagen te wachten, maar wisten al wel dat het op een paar plaatsen gebroken was, in haar bovenarm, vlakbij de schouder. Ze kreeg een sling om en mocht voorlopig naar huis, om over een week terug te komen en kijken hoe het geneest. In het ergste geval volgt er misschien nog een operatie, als het niet goed gaat. Laten we duimen dat het allemaal goed geneest. Ze slikt al zolang calciumtabletten, dat moet toch ergens goed voor zijn, zou je denken…

Ik keek nog even naar het ontsteken van het bevrijdingsvuur in Wageningen. Tijdens het mooie ‘blackbird’, gezongen door Tania Kross en Lavinia Meijer op de harp. Prachtig, weer zo’n kippenvel moment.

We belden nog even met moeders toen ze weer thuis was, om te vragen hoe het ging, maar ze had alweer praatjes voor tien. Met goede pijnstillers ging het aardig, ze zat lekker in haar stoel tot rust te komen. Paul maakte nog het grapje dat ze het ‘herdenken van de gevallenen’ wel heel letterlijk had genomen. We konden er met zijn allen wel om lachen, al met al had een stuk slechter af kunnen lopen allemaal. De komende dagen mag ze lekker rustig aan doen. Ze kan ook vrij weinig, het is ook nog eens haar rechterarm. Eerst maar eens lekker slapen en dan morgen weer verder zien.

Wij gingen ook naar bed. Ik had geen puf om nog te bloggen. Dan maar een achterstand, die halen we wel weer ergens in.