Restaurantje spelen

Zondag 26 april was weer een gezellige dag in Ons Kabouterhuisje. Gewoonlijk slaap ik altijd een beetje uit en start ik rustig op nu er geen kerkelijke ‘verplichtingen’ zijn. Eerlijk gezegd heb ik ook niet de behoefte om online de kerkdienst te kijken. Ik ben toch meer van het zelf beleven, zelf zingen. Bidden kan ik op elk moment van de dag, als ik zou willen. Noem mij dan maar een lauwe katholiek 😉
Paul is trouwens zelf niet gelovig, maar gaat af en toe wel eens mee als we moeten zingen. En hij speelt zelf met Arti ook wel eens met het koperkwintet in de kerk (met Pasen en Pinksteren).

Ik heb op deze morgen zo mijn eigen beslommeringen te overdenken. Dat behelst niet veel meer dan ‘wat zullen we vandaag eens gaan doen’. Best lekker als dat je enige ‘zorgen’ zijn voor die dag. Meestal hoef ik hier ook niet lang over na te denken, want voor ik het weet vult die dag zichzelf al spontaan in en is het alweer bedtijd. Bij wijze van spreken. Maar, eerst maar eens een kopje tjieno genomen. Altijd een goed begin van mijn dag. Met het ontbijt wacht ik nog even totdat Paul beneden is. Tot die tijd kan ik wel teren op een kopje tjieno. Ik kook ondertussen wel alvast een eitje, want dat duurt altijd even. En anders heb je je ontbijt al half op voordat het ei gekookt is.

Vandaag besteedde ik weer eens wat aandacht aan mijn fotografie weblog (www.margotaartmanfotografie.com). Na ons heerlijke fotoweekend begin maart ben ik in de week erna geopereerd aan mijn galblaas en daardoor had ik nog wat achterstallige bewerkingsklussen. Dus lekker achter de laptop met het kopje tjieno en foto’s uitzoeken van de boerderij in Goudriaan, daarna bewerken en nog een blogje schrijven. Hier was ik tussen de bedrijven door wel even mee zoet op de zondag.

Boris had ook een lazy sunday en keek af en toe lodderig van uit zijn stoel naar wat ik aan het doen was. Hij kan je soms overal volgen met zijn ogen. Maar heel vaak ligt hij lekker ineen gekruld in diepe slaap.

Toen Paul beneden kwam deed ik wat afbakbroodjes in de oven en even later zaten we aan de brunch met gekookt eitje en jus d’orange. Lekker hoor.

Op zondag hebben we eigenlijk altijd maar twee eetmomenten. En als we in de middag vroegtijdig trek krijgen, nemen we een kopje soep ofzo. Of eens een toastje met wat er op. Net wat we in huis hebben.

Na de brunch gingen we beginnen aan het jaarlijkse klusje, de belastingpapieren invullen. Normaal gesproken doet mijn vader dat meestal en dan zitten we er wel naast. Dit jaar besloten we het voor het eerst helemaal zelf te doen. Het meeste is toch al ingevuld, maar je hebt toch altijd weer en papiertje nodig dat je dan net weer niet kunt vinden terwijl je dacht dat je het juist op een speciaal plekje had neergelegd. Aaaargh. Maar na een korte speurtocht was het papiertje toch gevonden en konden we de aangifte snel afronden. We krijgen niet veel extra geld terug, we krijgen maandelijks al een voorlopige teruggave en het middelt zich elk jaar wel ongeveer uit.

Buiten waren de buurtjes ondertussen al druk bezig met het versieren van de straat, vanwege Koningsdag. Er vielen vette prijzen te winnen voor de mooist versierde straat. Wij hadden al een mooie rood-wit-blauw slinger en oranje papieren kroontjes gekregen voor in het keukenraam, gemaakt door de minibuurtjes. We zouden op Koningsdag zelf nog wel wat ander oranjespul van zolder halen…

De rest van de middag werkte ik lekker achter de laptop, totdat het tijd werd om te gaan koken. Er stond weer een kookproductie met de Aartmannetjes op de planning. Ik begon wat spullen te verzamelen en zie daar wat ik vind… De notenkraker. Hadden we dus toch in de keukenla liggen. En Paul maar timmeren op de walnoten en paar weken geleden…

Als eerste stond een spinazie-ovenschotel op het menu. Eigenlijk moesten we aardappelen schillen en puree maken, maar de kleine zakjes aardappelen waren uitverkocht bij de buurtsuper, dus wij deden de makkelijke variant met aardappelpuree een uit een zakje. Ziet er best profi uit hoor!

Ondertussen ontdooide ik een pak spinazie a la crème en bakte ik een uitje met wat knoflook en mager rundergehakt met wat kruiden.

En het geheel moest daarna in laagjes in een ovenschaal (eerst de puree, daarna de gehakt-uienmix en daarna de spinazie) en daaroverheen plakken bladerdeeg (wel gaatjes er in prikken), bestreken met wat eigeel.

Eigenlijk moest je er een grote plak van maken, met een deegroller ofzo en dan moest je het geheel over de ovenschaal heen leggen en de randen er af snijden. Maar onze ovenschaal was niet helemaal gevuld tot aan de rand, dus dat zou toch inzakken. Vandaar dat ik alles er gewoon bovenop gelegd heb.

En zo ging het dan de voorverwarmde oven in, ongeveer 20 tot 30 minuten op 200 graden, net zo lang totdat het bladerdeeg goudbruin is.

Restaurant de Schoolstraat appte ondertussen ook driftig de vorderingen…

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daarna ging ik als een speer door met het toetje. Door de ‘stress’ heb ik de tussenfases niet op de foto gezet, maar het recept voor 2 personen was ongeveer als volgt:
In een glaasje doe je een laagje frambozen (ik had diepvriesframbozen, wel ontdooid natuurlijk). Daar bovenop komt vanillekwark (200 gr volle kwark en de inhoud van een vanillestokje mengen). Daar boven op komt een laagje ananaspuree (eigenlijk verse, maar ik had uit blik, gepureerd met de staafmixer) en als laatste een laagje bastognekoekkruimels. Dus niet te moeilijk, maar het had nog makkelijker gekund met kant en klare vanillekwark denk ik, maar daar zit natuurlijk weer suiker in. Ook de bastognekoek was niet van het oorspronkelijke recept, volgens mij moest er iets van pecannootjes op. Dan is het helemaal een verantwoord toetje.

Het eindresultaat was wel mooi, dus uiteraard even wat fotootjes gemaakt:

Je ziet de vanillespikkeltjes wel goed zo. Dit toetje ging nog even in de koelkast en daarna konden we aan tafel. De planning was al uitgelopen en in de Schoolstraat waren ze al aan het opscheppen. Dus gauw de tafel gedekt, de ovenschotel uit de oven en aanvallen maar! En dan ziet het er ongeveer zo uit op je bord:

Wij vonden het erg lekker, toch ook wel een makkelijk recept. Je hebt niet veel ingrediënten nodig en wij kunnen van zo’n ovenschaal twee dagen eten. Deze komt dus nog wel eens een keer op het menu, doordeweeks.

In de Schoolstraat smaakte het ook goed, daar ging de schaal schoon op. Lekker moeder!

Jaaaa, en dan het toetje. Daar zij wij ook wel van. Eerst maar even mooi presenteren op tafel voordat het opgevroten wordt…

En dan elkaar nog even op de foto, voor het vakantieplakboek…

Ik had er heel veel van verwacht, qua smaaksensatie. Maar de kwark smaakte verder niet heel zoet. Wel naar vanille, maar niet zoetig naar vanille. Het was ook een verantwoord toetje, afgezien van de bastognekruimels, dus het was vast de bedoeling dat het zo zou smaken. Maar misschien een volgende keer wat zoetstof toevoegen aan het geheel.

We namen nog even de antwoorden van de cryptogram van zaterdag door. Moeders had hem nog niet helemaal uit, wij wel, maar wel twee woorden opgezocht, eerlijk is eerlijk.

Om half negen was het natuurlijk weer tijd voor Boer zoekt vrouw, dus we zwaaiden weer even naar elkaar en daarna sloten we af.

Toch wel leuk om zo samen te eten en even te kletsen ondertussen. Voor volgende week zondag gaan wij nu weer wat bedenken, qua menu. Niet te ingewikkeld, gewoon lekker.

We keken naar Boer zoekt vrouw en daarna nog de aflevering van Jeroen Krabbé, op zoek naar Chagall van afgelopen dinsdag en daarna maakte ik nog de blog af over de laatste dag van het fotoweekend, begin maart. Weer wat afgevinkt van mijn lijstje voor deze vakantie. Ik verveel me nog steeds niet!