Brrrrreaking weekend blog

Vandaag een extra lange blog, van twee dagen in 1, een weekendblog! Het was een ideetje van moeders, en ik vond het eigenlijk wel een goed idee. De belevenissen van de zaterdag vloeien toch ook weer voort in die van zondag. Dus ik maak er een lekker lang epistel van dit keer.

Zaterdag begon best relaxed, beetje uitslapen en rustig opstarten en wat rommelen op de bovenverdieping tot dat plots de bel ging. Het was de Bopper (ome Koos), die had mijn bord al in elkaar getimmerd. Da’s snel, lijkt Overtoom wel! En helemaal geweldig geworden ook. Stukje vakwerk weer.

Nu moest ik alleen nog zelf de touwtjes er aan bevestigen, maar de Bopper had ook meteen een nietjes-schiet-tang meegeleverd, echt top service! Ik kon bijna niet wachten om er mee aan de slag te gaan!

Maar eerst maar eens de krant uitpluizen. Ehm, daar kreeg ik weinig kans voor, want Boris ging er boven op liggen, de doerak!

En zeg nou eerlijk, op zo’n lieverd kan je toch helemaal niet boos worden? *smelt*

Na een uitgebreide knuffelsessie kon ik dan toch verder met de krant. Toch altijd een lekker moment op de zaterdag, even de krant uitspellen. En natuurlijk de cryptogram maken. Vroeger deden we dat altijd samen met mijn moeder aan de keukentafel. Zeg eens een woordje (=lees de omschrijving eens voor en hoeveel letters), mam… En dan met zijn allen heel hard denken en hopen dat je het als eerste wist. Nu maar even in mijn eentje de hersens kraken straks als ik de krant helemaal heb uitgelezen.

In de bijlage bij de krant kwam ik nog een leuk artikel tegen, over het zien van gezichtjes in dingen. Iets waarvan ik weet dat een feestboekfotovriendinnetje dat vaak doet en af en toe daarvan iets post op feestboek. Er komt nu zelfs een boekje van, dus dat heb ik haar via de whatsapp natuurlijk even laten weten. En het artikel natuurlijk even gelezen. Er zitten echt hele fraaie foto’s bij!

Toen de krant uitgespeld was, ging ik op zoek naar het gezamenlijke menu voor zondag. Ik zou tenslotte iets verzinnen en de boodschappen doen voor ons allemaal, en dan gingen we het net als vorige week apart van elkaar bereiden en opeten, maar ondertussen wel met elkaar praten via de webcam. Ik zocht een lekker toetje (mangomousse) op in een koolhydraatarm kookboek (we letten ook een beetje op de lijn deze dagen) en haalde nog een lekker recept uit het AMC kookboek, geflipte kippetjes. Alleen de naam is al hilarisch genoeg om een plek op het menu te verdienen. Daarnaast beloofde het recept niet te kunnen mislukken, dus succes gegarandeerd. Ik maakte de boodschappenlijst en dan zouden we later die dag alle ingrediënten wel inslaan.

Uiteindelijk kwam Paul ook beneden (die mag op zaterdag altijd lekker uitslapen na een vijfdaagse werkweek) en konden we gaan brunchen. En dan eindelijk even aan die puzzel beginnen. Nog best moeilijk deze week…

We besloten om na de lunch nog even naar Alphen aan den Rijn te rijden, naar Barend van Zwieten, het walhalla voor ons creatievelingen. Het bord van de Bopper had nog een ophangsysteem nodig en dat verkopen ze daar. En ik wilde er nog een quote op zetten en daar had ik Posca-stiften voor nodig (soort verfstiften). Ik wilde het qua kleuren een beetje bij de hal laten passen, die heeft een groot koningsblauw gordijn, wat nog uit de S. van Drielstraat komt, wat zeg ik, ik denk zelfs nog wel uit mijn huisje in de Roggeveldweg in Nieuwveen. Ons kabouters benne zuunig…

Dus eerst maar naar de hobbywinkel. Paul had nog een tekening gemaakt voor de wedstrijd die Barend van Zwieten op feestboek had gezet. Of je een creatieve kaart wilde opsturen (Corona kunst als het ware) en daar is dan een leuke prijs mee te winnen. Dus die tekening heeft hij meteen ingeleverd. Ik liet me even adviseren over de Poscastiften en kocht nog het ophangsysteem en twee napjes aquarelverf die bijna op waren. Dan kan ik weer de hele zomer vooruit. We hebben nog even staan kletsen, uiteraard anderhalve meter afstand. Het is goed om te horen dat het die dag weer een beetje druk in de winkel was. Er zijn niet zoveel fijne winkels in de omgeving op hobbygebied, dus wij blijven daar graag komen. Altijd goede service en ze denken met je mee als je iets wilt laten inlijsten of opplakken (foto’s).

Daarna reden we weer richting huis en we besloten deze keer eens bij de Jumbo in de Herenhof boodschappen te doen. Daar waren we nog nooit geweest en we dachten dat het daar wel rustig zou zijn. Nou, niets is minder waar. We deden allebei apart boodschappen, ik voor het zondagmenu en Paul voor het avondeten van zaterdag. Man man man, wat een ellende als je de winkel niet kent en weet waar wat staat en je een ongeluk zoekt. En ook van die niet te volgen richtingsverkeerpijlen in de winkel (waar niemand zich hier echt aan hield en ikzelf heb ze her en der ook compleet gemist geloof ik). Maar iedereen hield wel afstand, al moest je elkaar in een smal gangpad toch passeren. Maar dan kijk je elkaar even verontschuldigend aan en de tegenpartij knikt dan vaak van ja, kom er maar langs hoor. We lossen het samen wel op.

Maar uiteindelijk heb ik alles van mijn lijstje kunnen vinden en had ik ondertussen Paul ook al gespot, die was al richting kassa gelopen. En ik even later ook. Snel afrekenen, alles weer in tassen geladen en maar weer gauw naar huis. Komende week weer lekker naar de buurtsuper, wat mij betreft.

Omdat we nog de Easypull vergeten waren en ook nog de kroepoek voor bij de Bami (bij wie, ba joe or ba mie?) reden we nog even snel langs de Dirk. Paul deed even snel de vergeten boodschappen en ik bleef in de auto. Het was ondertussen ook weer gaan regenen. Sinds lange tijd eindelijk weer eens een paar spetters uit de lucht. Goed voor de plantjes. Al zag ik de boeren later toch sproeien op het land. Blijkbaar zette dit regenbuitje geen zoden aan de dijk…

Thuisgekomen hebben we de boodschappen uitgeladen en Paul ging gelijk aan de kook. Een makkelijke maaltijd dit keer, bami met als aanvulling wokgarnalen en zalmsnipper. Lekker hoor. En natuurlijk cassave kroepoek, die hadden we niet voor niets gehaald.

Mmm, lekker hoor…

Na het eten bracht ik de ingrediënten voor het zondagmenu naar de Schoolstraat. Paul ging lekker op de bank een film kijken. Even het menu uitgelegd aan zussie, de chefkok in de weekenden aldaar. En uiteraard nog eventjes bijgekletst over van alles en nog wat en later ook nog even de dag doorgenomen met moeders, dan hoefde ze niet meer te bellen 🙂

Bij Gamma Jaap leende ik nog even een boormachine en wat schroefjes en pluggen, om het bord van de Bopper te kunnen ophangen. Zondag zou klusdag worden. Zin in!

Uiteindelijk toch weer naar huis gereden voordat het donker werd en daar heb ik nog even de touwtjes aan het bord geniet, zodat daar straks de fotokaartjes aan konden hangen. Het was even wat passen en meten, maar het is toch nog snel gelukt.

De rest van de avond heb ik een tijd gezocht naar een leuke quote over fotografie voor het op bord. Ik kwam eerlijk gezegd niet veel naar mijn zin tegen. Het moest iets korts zijn, zodat het er ook een beetje uit zou springen. En het moest bij ons passen. Het bord zou immers in de gang komen te hangen, dus het is het eerste wat je ziet als je binnenkomt. Ons visitekaartje, zeg maar. De perfecte quote vond ik nog niet echt, maar ik heb een pinbord aangemaakt op Pinterest met een paar kanshebbers. Eerst nog maar eens een nachtje over slapen…

Ik schreef nog ‘even’ de blog over vrijdag en daarna ging ik ook lekker slapen, met een hoofd vol creatieve ideeën. Maar na een rondje Wordfeud was mijn hoofd toch leeg en viel ik vrij snel in slaap. Om na een nachtje van toch nog 6 1/2 uur slaap weer uitgerust wakker te worden. Ik lummelde wat op mijn telefoon (what’s new sinds ik naar bed ging?) totdat ik daar genoeg van had. Hup, er uit. Genoeg te doen vandaag. Ik poedelde wat aan de wastafel en kleedde me aan en ging alvast naar beneden. Paul bleef nog even lekker liggen.

Boris speelde weer eens voor tafelkleedje. Kijk die blik eens, zo van, jij krijgt mij niet weg hier! Het is een portret hoor.

Ik kookte ondertussen een lekker eitje voor het ontbijtje en nam alvast een broodje, aangezien het nog wel even zou duren voordat Paul naar beneden kwam. Ik had de puzzel er weer even bijgehaald en heb me eventjes prima vermaakt. Heerlijk om je hersens te laten kraken.

Daarna ging ik toch echt op zoek naar de ultieme quote voor op mijn fotobord. En na veel vijven en zessen en overleggen met Paul is het uiteindelijk de quote “Life is short, capture every moment…” geworden. Nu kon ik aan de slag.

Eerst met potlood alles uitgetekend en daarna ging ik met de Poscastiften aan de slag. Ik had van elke kleur een hele dikke versie en een dunne versie gekocht, zodat ik wat kon spelen met grote en kleine letters. Nou, en dit is dan uiteindelijk het eindresultaat geworden:

Het is niet helemaal perfect geworden, de dikke grijze stift liep een beetje uit in het hout bij ‘short’. Dat deed de blauwe dikke stift nou juist niet. Dus ik had het niet verwacht. Ik heb het nog een beetje bij kunnen werken met de dunnere grijze stift. Uiteindelijk valt het helemaal niet zo op (als je hard loopt zie je het niet, hè paps?) Ook is ”capture’ niet helemaal recht, maar ik vind het toch onwijs leuk geworden zo. Ons eigen momentenbord, bijna klaar op opgehangen te worden!

Paul was ondertussen in de tuin aan het onkruid trekken. Elke zondag een beetje, zo houdt hij het bij totdat we een andere oplossing voor de tuin hebben gevonden. Ik hielp ook nog even met wat distels en daarna gingen we een soepje eten.

Daarna ging ik als de sodemieter aan het toetje beginnen, want dat moest nog een uurtje in de koelkast voordat we gingen eten. Uiteindelijk ben ik vergeten alle tussenfases op de foto te zetten, maar gelukkig nog wel het eindresultaat. Zag er al best lekker uit!

Omdat het een recept was voor 4 personen, maar ik er uiteindelijk wel zes glaasjes mee kon vullen, bracht ik ook wat naar de buurtjes. Hadden die ook een lekker toetje straks.

Boris hielp ondertussen trouwens met het recept lezen. Altijd een fijne assistent hoor.

Nadat het toetje in de koelkast stond, schroefde ik het ophangsysteem nog aan het fotobord en daarna ging Paul met de boormachien van Gamma Jaap aan de slag. Toch maar twee gaatjes in de muur, want het houten bord is best zwaar. Aangezien de kapstok in het verleden ook na verloop van uit de muur kwam zetten (althans, de pluggen), hebben we het zekere voor het onzekere genomen. Uiteraard wel netjes waterpas en met goeie spullen 🙂

Al met al waren we toch langer hier mee bezig dan gedacht, dus snel weer richtig keuken voor de geflipte kippetjes, voor dat de Schoolstraat ging flippen omdat wij het eten weer niet op tijd klaar hadden. Het recept was redelijk eenvoudig. Je snijdt de kipfilet in twee, nog wel aan elkaar. Openvouwen, op de ene helft roomkaas met knoflook en op de andere helft pesto.

Dan vouw je het weer dicht en rolt er wat plakjes rauwe ham omheen en leg je de  kipfilet, samen met wat troscherrytomaatjes in een ovenschaal.

Beetje olie, zout en peper en basilicumblaadjes er op en voila:

Zeg nou zelf, dat ziet er toch profi uit?
Dit alles zet je in een voorverwarmde oven (ik deed 180 graden) en dan nog een half uurtje laten garen. Uit de Schoolstraat kwam gelijktijdig het daar behaalde resultaat door:

We maakten er daarna nog een eenvoudige pastasalade bij. Die bestaat uit gekookte fusilli (wokkeltjespasta), zongedroogde tomaatjes op oliebasis in kleine stukjes gesneden en een zakje rucola (voor 2 personen had ik een zakje van 85 gram). Dit hussel je lekker door elkaar (ik had de pasta met koud water afgespoeld zodat de rucola knapperig zou blijven) en dan krijg je een vrolijke pastasalade:

Deze salade kun je overigens heel goed koud eten. Je zou er nog pijnboompitjes door heen kunnen doen, of mozzarellabolletjes (nee moeders, geen ei). Een dressing is niet nodig omdat de gedroogde zontomaatjes al uit de olie komen.

En hier nog even het resultaat uit de Schoolstraat in een gezellige boerenbontschaal:

Ondertussen was de geflipte kip ook klaar en deze kwam zo uit de oven:

Er was best veel vocht in de schaal gekomen. Toch uit de tomaatjes en wellicht ook de kip. Deze was wel beter leven keurmerk en biologisch, maar ik denk dat er desondanks toch wel veel water in heeft gezeten. Volgende keer toch maar bij onze schlagert halen…

Ondertussen was ook de verbinding met de Schoolstraat opgestart en konden we aan tafel.

Mijn bordje zag er lekker kleurig uit en het smaakte ook opperbest! Dit is een blijvertje op het menu!

Boris die had zijn eigen buikje allang rond met vis en toen hij ineens niet meer op tafel mocht (is voor een kat ook niet te begrijpen), ging hij maar op tuk.

We zaten gezellig te eten zo samen. Nog een glaasje Slurp wijn van Sjakie erbij (nog over van ons fotoweekend van begin maart), dus ook nog even wijnen, wijnen, wijnen, haha.

En daarna gauw doorrrrrr naar het toetje, de mangomousse. Met nog een lekker krokant amandelblaadje er in voor de finishing touch. OK, die was dan weer niet zo koolhydraatarm.

In de Schoolstraat hadden ze er nog slagroom aan toegevoegd. En de minibuurtjes hadden er ook lekker van gesmuld, zagen we later op de app. Ze vonden het wel een beetje zuur. Maar ze hebben het wel geprobeerd en toch er van gegeten. Toppers. En nog een lief briefje toen de buuf de glaasjes later weer kwam terugbrengen.

We kletsten nog wat met de Schoolstraat tot een uur of acht en daarna gingen we weer afsluiten. Tenslotte kwam Boer zoekt Vrouw nog en ik moest nog even een foto maken van het bord met de fotokaartjes er aan, voordat het helemaal donker zou zijn. En dan is dit het geworden! Vrijdag bedacht en zondagavond aan de muur, wie had dat kunnen denken? Komende week ga ik over de fotokaartjes nog een blog schrijven op mijn fotoblog. Man man man, ik blog wat af de afgelopen tijd. Heerlijk! Ik verveel me niet.

Daarna keken we Boer zoekt Vrouw, waar de ene na de andere vrouw/man vroegtijdig op stapte. Het kwam wat traag op gang allemaal, dit seizoen, maar zo ineens lijkt het in een stroomversnelling te komen. Volgende week maar weer verder kijken hoe dat allemaal afloopt. Er hangt wel liefde in de lucht volgens mij.

Paul keek daarna nog naar Tineke Schouten en de binnenkant van zijn ogen, terwijl ik aan de slag ging voor mijn weekendblog. Eerst de foto’s downloaden uit de Icloud, uitzoeken en markeren welke ik wilde uploaden naar de website. Daarna een eind weg tikken en herinneringen bij de foto’s opschrijven. Al met al ben ik daar toch drie en een half uur mee bezig geweest. Wat vliegt de tijd. Ik ben wel blij dat ik blind kan typen, pfjoe. Die typecursus op de HEAO  heeft zijn geld wel opgebracht…

En zo kwam er een eind aan een leuk en creatief weekend. Alvast een vooruitblik op de komende week:
Het belooft een druk weekje te worden, lekker aan mijn dossiers aan de slag en verder wat de e-mail me brengt. Na komende week hebben we allebei een paar dagen vrij. Paul twee volle weken, ik anderhalve week, vanwege de maandafsluiting. Er zijn al leuke buurtplannetjes voor Koningsdag en verder gaan we gewoon lekker veel relaxen, schilderen, misschien wel wat klussen. Of we dagjes weg kunnen (buiten schilderen of fotograferen) dat hangt van de persconferentie van komende week af denk ik (en van het weer natuurlijk). Maar anders vermaken we ons toch wel. Het is leuk om naar uit te kijken.

En dan nu toch ook maar lekker gaan slapen en dan maandag gezond weer op. Tot blogs en hou vol mensen!