Noordeinde is ’t einde!

Donderdag 16 april werd een ode aan mijn geboortedorpje Noordeinde, tenminste, qua foto’s dan. Ik kom er nu toch al zo’n 45 jaar, maar ik kan me niet heugen dat er ik op 1 dag ooit zoveel foto’s van heb gemaakt. Maar daarover later meer. Laten we eerst maar weer eens bij het begin van de dag starten…

De wekker ging op de gebruikelijke tijd, maar deze dame stond nou net niet te springen van enthousiasme om op te staan. Ik zette de wekker op ‘snooze’, dacht ik, en ik draaide mij nog even lekker om. Om vervolgens een uur later wakker te schrikken. Hopsakee, gauw er uit en snel wassen, aankleden en naar beneden en de computer aan. Je wordt zo wat katterig wakker, maar het ochtendritueel kan dan ineens een stuk sneller op de een of andere manier…

Eerst maar eens ontbijt en zodra de computer is opgestart en ik ben ingelogd op de werkomgeving, begin ik altijd eerst met de Corona update.

Daarna was er alweer genoeg e-mail om mee aan de slag te kunnen en daarna weer verder met mijn to do lijstje voor deze dag. Ondertussen was het nog even gezellig in de koffiecorner app. Het was vandaag secretaressedag, dus ik heb onze secretaresse Monique nog even in de app een hart onder de riem gestoken. We zijn erg blij met haar, onze duizendpoot en vrolijke noot van de afdeling.

Halverwege de ochtend viel er ook nog zware post op de mat, we konden de bons in de huiskamer horen. Het bleek leuke post van Zoom.nl dit keer, het techniek- & praktijkboek Lightroom voor gevorderden. Die had ik een tijdje geleden inderdaad besteld. En ik weet nu al wat mijn weekendbesteding zal worden!

Maar het was nog geen weekend, dus er moest nog even doorgewerkt worden tot de lunch. Ik had er best zin in vandaag, allerlei tussendoor klusjes maar ook al wat dingen van mijn to do lijstje weggewerkt, het ging voorspoedig. Maar de lunch was een welkome afleiding. Even losmaken van de cijfertjes…

We besloten na de lunch even boodschappen te gaan doen in Nieuwveen, i.p.v. te wandelen. We hadden iets nodig wat ze in onze buurtsuper niet hebben, dus dan maar even een keer een dorp verderop. We reden eerst nog even naar mijn ouders in Noordeinde, om wat spulletjes terug te brengen die in de tas van 2e paasdag zaten, maar wel weer terug moesten. Mijn ouders waren druk bezig in de tuin. Die is ook enorm, dus daar is altijd wel wat in te doen. Gelukkig maar, zo komen zij de Corona Quarantaine wel door.

We liepen al kletsend op anderhalve meter afstand even door de tuin heen om wat foto’s te maken. Er stond zoveel moois in bloei daar, dat moest even worden vastgelegd. Al was het maar om de blog op te fleuren, mocht de rest van de dag niet zo boeiend worden 🙂

Deze slideshow vereist JavaScript.

Er zwemmen zo te zien ook weer genoeg vissen in de vijver en de waterlelies komen ook al op. Mijn ouders hebben gewoon een leuk stekkie daar, in mijn oude kleuterschool…

We zijn niet lang gebleven, want we moesten tenslotte nog boodschappen doen en daarna weer verder aan het werk.

Dus we hebben de parents weer uitgezwaaid en zijn weer in de auto gestapt richting Nieuwveen. Daar bleef ik in de auto, terwijl Paul de boodschappen haalde. Ik zat me te vervelen, maar zag nog wel een abstract foto onderwerp voor een challenge van de Amsterdam UMC Fotoclub (voorheen AMC fotoclub). Maar ik kon hem ook voor de zwart wit challenge gebruiken waar iemand mij voor gestrikt heeft. Twee vliegen in één klap!

Daarna weer gauw terug naar huis en weer verder aan het werk tot een uur of zes. Toen vonden we het wel weer welletjes. Boris zat ook al te donderjagen en te vragen om aandacht. Dat gestaar naar die schermpjes vindt hij maar niks. De kabeltjes daarentegen vindt hij wel leuk. Dan wordt hij nog speels op zijn ouwe dag.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We aten iets wat moeders ooit uit een kookboek van de Weightwatchers heeft gehaald en wat sindsdien in de zomermaanden zo af en toe op het menu komt. Andijviesla met shoarma en aardappeltjes uit de oven. In de andijvie zit een klein beetje gembersiroop en geraspte kaas. Dat maakt het dan een beetje zoetig, omdat andijvie best bitter kan smaken. Maar zo is het wel een lekker frisse en knapperige salade. Eigenlijk moet er nog een bekertje crème fraîche door de shoarma en de aardappeltjes, maar dat kun je ook achterwege laten. Ik vond het zo ook heerlijk.

Na het eten besloten we een groot rondje Noordeinde – Zevenhoven te lopen en ik nam voor de verandering maar weer eens de spiegelreflexcamera mee, in de hoop dat het een mooie zonsondergang zou worden die avond.

We liepen langs de sporthal en gingen de dijk op. Halverwege de weg richting de dijk staan deze uitgebloeide rietsigaren. Ik had er met de Iphone al eens een foto van gemaakt maar met de Sony kon ik toch wat meer met de scherptediepte spelen (vooraan scherp en achteraan vaag). Ik vind het zelf een heel fraai plaatje geworden.

Op de dijk aangekomen zagen we de zon al een beetje onder gaan en er kwam een mooie oranje gloed aan de horizon. Tussen de huizen door kon ik deze foto maken, met op de voorgrond nog de watersproeiers zichtbaar en op het fietspad nog meer wandelaars die met hun Corona Quarantaine ommetje bezig waren. Ik vermoed dat er heel wat mensen die anders nooit een rondje zouden gaan lopen, in deze periode juist wel een ommetje maken. Net als wij. Eigenlijk best positief… Nederland in beweging, lekker wandelen in eigen dorp.

Aan de waterkant stond een pluizenbol van een paardenbloem. Het leek me wel leuk om Paul de pluizen te laten wegblazen. Op zich werd het een leuke foto, maar de sluitertijd was niet snel genoeg om de pluisjes scherp vast te leggen. Dat zijn nu vage schimmen geworden. Maar omdat het al ging schemeren, kon ik geen snellere sluitertijd gebruiken, tenzij ik de ISO waarde flink opschroefde. Maar dan zou ik weer ruis (korreltjes) krijgen op de foto en dat is ook niet mooi. Er komen nog wel meer kansen…

We kwamen bij de boerderij van een koorlid aan en daar was de zon echt prachtig aan het zakken, en ook wat mooie wolken in de lucht. Dat is toch genieten tijdens je wandeling…

Het uitzicht aan de andere kwant was ook best fraai. Ik vond de paaltjes en de rietsigaren zo grappig met ongeveer de zelfde afstand. En dan die weerkaatsing in het water. En nog wat lijnen in het grasland richting het midden aan de horizon. Een hele simpele, rustige foto, maar ik vind hem heel fraai.

De fuut en de meerkoet hebben de afgelopen dagen al meer hommeles met elkaar gehad, toen wij er de afgelopen weken voorbij liepen. Nu leek het wel pais en vree tussen die twee. En het was nog niet te donker om de fuut er enigszins goed op te krijgen. De 18-70mm lens is het voor het mooie net te te kort (niet genoeg zoom) om hem beeldvullend in beeld te krijgen.

En toen kwamen we weer bij de bouwput van Noordeinde. Het verbaast me dat je van zoiets lelijks als een bouwterrein nog een fraaie foto kunt maken. Laatst had ik er al eentje met een mooie lucht er boven. Maar deze is minstens zo fraai, met de ondergaande zon nog net boven de daken. En dan dat mooie stukje groen met bloemetjes aan de voorkant, met die dynamische bocht aan bandensporen (er is een soort crossbaantje hier gemaakt). Ik ben blij met deze foto!

Om daarna nog een mooi plaatje te schieten, wat meer ingezoomd op de ondergaande zon. Hierdoor steekt de kraan mooi af als en silhouet. Dat zachte palet aan kleuren in de lucht geeft deze foto zo’n mooie sfeer. Dat steekt zo mooi af tegen het kille beton van de huizen. We worden nog filosofisch tijdens een rondje wandelen…

We liepen het Noordeinde binnen en daar stond een mooie boom in bloei. Wat een kleurenpracht en wat veel kleine bloemetjes aan 1 tros. Wat is de natuur toch wonderbaarlijk mooi af en toe. Als je er oog voor hebt…

We liepen verder richting de kerk van Noordeinde, en gingen even naar de Lourdesgrot. het was daar te donker om uit de hand echt mooie foto’s te maken. Ik kan daar beter een keer ’s morgens vroeg heen gaan, dan wordt de grot veel meer in het zonnetje gezet. Ik maakte daar al eens wat foto’s in de vroege morgen bij zonsopgang voor het Passionproject. Tijd om weer eens terug te gaan.

Ik had op feestboek de tuin van Bert en Ernie voorbij zien komen, dus daar wilde ik graag even gaan kijken. Ernie is mijn grote kinderheld, alleen die stem en dat lachje al en daarnaast zijn vrolijke humeur waarmee hij Bert altijd zo lekker chagrijnig kon maken. Heerlijke televisie uit mijn jeugd. Een verzamelaarster heeft een deel van de poppen tijdelijk buiten neer gezet. Het is een bijzonder tafereeltje, een theekransje van Bert en Ernies. Te leuk!

We besloten via het fietspad tussen Kastol en de boerderij van Roeleveld weer terug richting de Dobbe te lopen. Op de kruising met het fietspad staat het Einde Noordeinde bord. Het stak zo mooi af tegen die pastelflarden in de lucht. Het was echt een mooie avond.

Aan de wegwijzers kun je zien dat Noordeinde zo’n beetje tussen een paar grotere plaatsen in ligt. Hoe vaak ik al niet de vraag ‘Waar ligt dat?’ heb gekregen als ik ergens vertelde dat ik daar geboren ben…

De boerderij van Roeleveld ligt er deze avond mooi bij, wat een prachtige lucht:

Hier nog ietsje dichterbij. Ik zou bijna denken dat dit de foto van de dag is, wat een kleurenpalet en wolkenpracht. Het romantische boerenleven… Wat nou stikstofproblematiek. Dat zie je aan deze foto niks van…

We liepen langs het voormalige Kastolveldje. Hier zijn nu huizen gebouwd. Maar in mijn jeugd was daar een groot grasveld met bossages er om heen. Daar heb ik urenlang gespeeld, hutten gebouwd, soldaatje spelen, voetjeballen… Ik kwam vaak zo zwart als roet weer thuis na een middagje buitenspelen. Nu heb je in Noordeinde geen plek meer waar dat kan. Nog wel grasveldjes hoor, maar niet meer van die bosjes waar je je in kunt verstoppen en spannende avonturen beleven en hutten bouwen… Das war einmal.

We liepen door de Dobbe en kwamen langs het pleintje waar ik vroeger als kind heel wat speeluurtjes heb doorgebracht. Hier werd gevoetbald en tikkertje gespeeld, geknikkerd of gewoon rondgehangen. En rond Oud & Nieuw werd hier een enorme mat met rotjes uitgerold en afgestoken. Het pleintje zag er nog weken rood van. Nu is het grootste deel van de tegels vervangen door grasveld.  Tussen de tweede en derde lantaarnpaal zie je trouwens mijn ouderlijk huis. En in het huis op de hoek, helemaal rechts, wonen mijn oom en tante. In het blok wat je links ziet woont mijn andere tante en heel vroeger woonde in het blok daar weer naast nog een andere tante. Allemaal van moeders kant. De familie woonde dus heel dicht bij elkaar, waardoor ik mijn neefjes en nichtjes regelmatig zag. Wat een fijne herinneringen heb ik hier liggen…

We liepen verder richting het vijf bruggenpad (Marijke, je gordijnen waren al dicht, dus je lag vast al op bed, anders hadden we weer even naar je gezwaaid hoor). De lucht was ondertussen echt waanzinnig mooi van kleur geworden. Eigenlijk niet te doen om dit uit de hand te fotograferen, maar toch een poging gewaagd:

Ik heb hier echt heel veel foto’s van gemaakt. Dus we hebben er best een tijdje gestaan. Onderstaande foto vond ik ook nog wel fraai. Het blauwe uurtje was aangetreden.

We liepen gauw het vijf bruggenpad op anders kwamen we nooit voor donker thuis. Vanaf hier maakte ik foto’s met de Iphone. Verbazingwekkend dat die camera in je telefoon zoveel lichtere foto’s maakt. Op de foto’s van de Sony leek het bijna wel nacht, terwijl op onderstaande foto’s het nog best licht lijkt.

Paul was blij dat hij los mocht lopen, en even later ook wild mocht poepen zonder omruimplicht 😉

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nog een koolzaadplantje tegen de prachtige lucht gefotografeerd:

En daarna zijn we toch echt doorgelopen naar huis. Onderweg kwamen we nog bekenden tegen uit Noordeinde. Die moesten nog een heel rondje via Zevenhoven. Maar het was wel een lekkere avond om te lopen.

Ik deed nog een poging de vlaggen bij de sporthal tegen de donkerblauwe lucht te fotograferen met de sony, omdat het rood zo lekker afstak tegen het blauw. Maar ik moest de ISO dusdanig opschroeven dat het barstte van de ruis. Dus die foto’s zijn afgekeurd.

Thuisgekomen troffen we de buurtjes bij de voordeur. De buuf kwam net thuis met de minibuur, die die middag van de trampoline was gevallen en voor de zekerheid toch maar even naar die bult op zijn elleboog moest laten kijken op de Huisartsenpost. Gelukkig bleek het niet gebroken, maar wel gekneusd. Was sneu geweest als hij zijn nieuwe levensjaar (hij was de volgende dag jarig) in het gips moest beginnen.

Iedereen kroop weer in zijn eigen huisje en wij ploften op de bank. We hadden nog een afleveringen van Boer zoekt H… eh, vrouw te kijken van afgelopen zondag en ook nog een aflevering van Jeroen Krabbé zoekt Chagall.

Boris vond er geen donder aan, die ging lekker gluren naar de buren 🙂

Ik besloot om na de tv programma’s niet meer achter de computer te kruipen om nog te gaan bloggen. Dat zou zeker weer nachtwerk worden. Ik zette wel nog de foto’s van de Sony op de harde schijf en heb ze even vlug doorgekeken. Het waren wel 350 foto’s, holymacoly! Ik besloot dat het uitzoeken en bewerken een mooi klusje voor de vrijdag zou worden.

Het was een fijne trip down memory lane vandaag, een rondje Noordeinde. Het paadje achter Kastol, daar was ik in geen jaren meer geweest. En ondanks dat het allemaal veranderd is daar, die herinneringen raak je nooit meer kwijt…