Het was me een vrij dagje wel…

Voor mij begon deze dag uitermate relaxt, met uitslapen. Het is tenslotte vrijdag en mijn vrije dag. Paul was al heel stilletjes aan het werk gegaan beneden, daar ben ik niet eens wakker van geworden. Ik vind het heerlijk om rustig wakker te worden, liefst met een muziekje. En dan even het nieuws luisteren, of teletekst op de telefoon lezen. En dan een rondje Wordfeud, want er zijn al van die vroege vogels die mijn nachtelijk gelegde woordjes alweer beantwoord hebben. En dan nog even kijken wat er nieuw is op Feestboek en Twitter. En zo ben ik dan alweer een half uur verder.

Daarna maar eens rustig douchen, wat kleding voor die dag strijken, aankleden en een wasje draaien en de droger aangezet met de was die Paul al in de wasmachine had gedaan eerder die ochtend. Wat was opgevouwen, sokken bij elkaar gezocht (hoe kan het toch dat je altijd wel een sok mist???) en daarna maar eens naar beneden. Paul was lekker aan het werk. Boris had effe pauze…

Maar ja, wanneer eigenlijk niet? Lieve luiwammes..

Vandaag was ons petekind Kevin, alias de minibuur, jarig! Hij werd alweer zes jaar. En omdat we het zo sneu vinden dat hij dat door de Corona Quarantaine nu niet uitgebreid kan vieren, hebben we in de tuin ook een slinger voor hem opgehangen. Gezellige ballonnen met alle kleuren van de regenboog. Alleen was de slinger zo teer, dat hij door de wind al gescheurd was. De ballonnen hingen op een kluitje. Maar toch wel een feestelijk gezicht en een artistieke vrolijke foto ook nog.

Ik trok hem toch nog eventjes een beetje uit voor de foto. Met het zonnetje er op is het een leuk gezicht, die felle kleurtjes. Was het toch een beetje feest in de Witte Kwikstaart…

Ik heb eventjes de krant zitten lezen aan tafel en verder lummelde ik wat op de telefoon. Ik had die ochtend geen puf om te gaan aquarellen. Even geen zin om creatief te zijn, gewoon lekker ‘niksen’ is ook een fijn tijdverdrijf af en toe.

De post bracht die dag een leuk pakketje, van de Fotofabriek. Ik werd laatst door iemand van dat bedrijf benaderd om iets uit te testen en daar iets over te schrijven op mijn fotografieblog (https://margotaartmanfotografie.com). Ze waren via via op mijn website terecht gekomen en vonden het een leuke website. Nu heb ik helemaal niet zoveel volgers op die website, dus ik vond het wel een hele eer dat ze mij vroegen. Want wie ben ik nou, toch zeker geen professioneel fotograaf, maar een enthousiaste amateur die het leuk vindt om over haar hobby te schrijven… Maar ik ben de uitdaging aangegaan en heb een product uit hun assortiment besteld, 16 fotokaartjes. En ze zijn echt enorm leuk geworden! Hieronder een kleine impressie.

Ik zat wel meteen te bedenken wat ik met de kaartjes ging doen. Ik kan ze uit knippen en op een kaartje plakken natuurlijk en dan zelf nog wat freubelen met stempels of dessinpapier. Maar ik bedacht me dat het wel leuk was om ze op een bord te hangen, met knijpertjes. Dus ik heb even gegoogeld en kwam dit voorbeeld tegen:

Dat leek me echt helemaal te gek, met van die leuke gekleurde houten knijpertjes…
Maar dat kan ik zelf natuurlijk niet fabrieken, zo’n bord. Nu heb ik toevallig een heel handige oom in de familie, Ome Koos, alias de Bopper. Dus ik appte mijn tante Elly of de Bopper zoiets zou kunnen maken. En ja hoor, dat kon hij wel! Ik moest alleen nog even de maten doorgeven en de touwtjes zou ik dan zelf doen. Geen probleem, ik kan nog wel wat, als kleindochter van een timmerman en een vader en moeder die ook heel creatief zijn op allerlei gebied 🙂
Ik wil niet precies hetzelfde als het voorbeeld, maar nog iets meer ruimte aan de bovenkant hebben, zodat ik er nog iets op kan verven, een mooie quote ofzo. Of iets met mijn fotografielogo. Of vijf sterren, voor mijn vijf sterren foto’s 🙂

Ondertussen was het al lang lunchtijd geworden en Paul vroeg of ik even naar de bakker wilde gaan voor brood en wat beleg. Toen ik met mijn jas aan klaar stond om weg te gaan ging de telefoon. Het was tante Riet, die we van de week een zomaar-kaartje hadden gestuurd. Ze wilde ons even bedanken daarvoor. En we hebben even gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat, dus Paul moest nog heel even op zijn broodje wachten, arme harde werker…

Maar uiteindelijk ging ik toch op pad en ik besloot eerst even naar Nieuwkoop te rijden, omdat ik ook nog even een aardigheidje voor ons petekind bij de Primera wilde kopen. Want een verjaardag zonder kadootjes, dat kan natuurlijk niet. In de Primera kwm ik tante Truus ook nog tegen, toevallig. Die zocht een mooi kaartje uit, ik mocht even helpen kiezen. Daarna ging ik op zoek naar wat leuks voor de minibuur.
Gelukkig hadden ze wat leuke dingen, een voetbaltijdschrift en een Dino doe boekje (lekker puzzelen), een doosje lego en een soort beschermengelknuffelijsbeertje dat ook op zijn verjaardag jarig is.  Het mag dan wel een stoere vent zijn, maar van knuffelberen houdt hij gelukkig nog steeds 😉

Ik deed meteen ook nog wat boodschappen bij de Hallo Jumbo en dat was bijna een militaire operatie. Het karretje wordt je al toegereden bij binnenkomst en verder is er een verplichte rijrichting met je karretje. Allememachies, dat is nog lastig voor een chaoot zoals ik, die eigenlijk niet weet wat ze precies wel hebben en dan later altijd nog voor iets terug moet lopen helemaal naar het begin omdat je ineens bedenkt dat je iets wilt maken/kokkerellen en dat je daar dan nog weer extra ingrediënten voor nodig hebt… Nou ja, I survived the Hallo Jumbo verplichte rijroute, dan maar even gestructureerd boodschappen doen. Kan ik best.

Ik vond dat de mensen in de winkel eigenlijk wel goed afstand hielden. Het was ook niet superdruk. En als iemand toch wilde passeren dan wachtte ik even en andersom ook. Alsof het al jaren zo gaat. We zitten nog maar vier weken in deze situatie, maar het went blijkbaar al snel.
Tussen de kassa’s hingen grote plexiglas schermen en ook de caissières zaten veilig achter plexiglas, eigenlijk best handig opgelost zo.

Ik rekende af en zette de boodschapjes in de auto en liep nog even naar de kinderboerderij, waar de kalkoen een hels kabaal aan het maken was. Hij kwam natuurlijk meteen naar het hek toen ik hem op de foto wilde zetten. Eigenlijk best sneu, die lel over zijn snavel heen. Zo kan hij helemaal niet handig eten, lijkt mij. Waarom moeder natuur dit nou weer zo bedacht heeft voor dit beest. Hij is al niet zo knap en dan ook nog zo’n lel over zijn snavel…
Ik durfde trouwens niet mijn telefoon zo te houden dat je het hek niet zag, want hij kwam steeds met zijn kop naar me toe. Hij dacht natuurlijk wat lekkers te krijgen. Maar nee, Margootje wil alleen maar een foto maken. Beetje griezelig beest is het wel.

Na deze fotoshoot dan toch maar snel terug naar Zevenhoven. Paul was vast al bijna verhongerd… Maar wel eerst nog even langs de Dagwinkel, want ik wilde nog filet van de slager hebben voor Paul, dat had hij ‘besteld’ voor de lunch bij mij. Die filet is toch het allerlekkerste van de heeeeeeeeeeeeele regio. Daar rijd je graag een stukje voor om.
Voor mijzelf haalde ik nog een bakje kalfsfilet met uitjes. Die vind ik nog net even iets lekkerder. Klein verwenmomentje weer.

Thuisgekomen viel Paul nog net niet flauw van de honger, dus snel aan de lunch dan maar. Het was onderhand al half vier… En ik bedacht me dat ik niet eens had ontbeten die ochtend, alleen een kommetje thee gepakt…

Toen de buuf appte dat de minibuur weer thuis was (hij was even ergens spelen), gingen we even de verjaardagskadootjes brengen aan de deur. Vol spanning werd het op de deurmat uitgepakt…

Hij was er blij mee, een leuke verrassing. De knuffel vond hij het mooiste kado. Die ging die avond mee naar bed. Geslaagd kadootje van Pauluzzz en Margootje.
Oh, en hij wilde wel even op de foto bij het feestelijke raam.

En toen gauw nog even naar binnen om zijn verjaardagsmuts te halen voor de foto.

Om daarna van blijdschap de beer nog even te lanceren. Lekker ding. Gelukkig had hij niet meer zo’n last van zijn gekneusde elleboog. Fijn!

Er kwamen nog wat klasgenootjes aangereden om hem even te feliciteren, dus wij gingen weer gauw naar  huis. Paul moest nog verder aan het werk en ik besloot om de huiskamer eens een grondige stofzuigbeurt te geven. Dat was de afgelopen weken met de franse slag gebeurd en her en der zag ik wat spinrag aan het plafond. Dus de hoogte ook maar meteen eens meegenomen. Paul had de koptelefoon op, hij vond het geen probleem, gelukkig, want ik was wel effe bezig en kreeg het er best warm van. Maar de benedenverdieping zag er weer aardig stofvrij uit, qua bodem en plafond. De rest kwam later wel weer (stoffen, dweilen)  Ik vond dat ik nu wel een momentje voor mezelf had verdiend en ben met een boek op de bank gaan zitten lezen totdat we gingen eten.

We gingen Chili con Carne eten vandaag. Niet echt lentekost, maar we hadden er weer eens zin in. De damp kwam er nog van af, zie je het op de foto?

Na het eten is het al vaste prik, zodra de tafel is leeg geruimd, komt Boris op tafel. Even knuffelen. Paul was een live filmpje aan het kijken en Boris kroop lekker tegen me aan.

Tijd voor een usfie, maar hij lacht nie…

Paul wilde na zijn filmpje nog een rondje gaan lopen, maar om acht uur was er op Youtube een webinar van landschapsfotograaf Bas Meelker, die een uur lang iets zou gaan vertellen over het gebruik van filters voor je lenzen. Wij hebben Bas een tijd geleden bij Fotogroep Aalsmeer uitgenodigd voor een lezing over landschapsfotografie. Hij is bekend van (onder andere) het Perfecte Plaatje en een waanzinnig goede fotograaf. Dus deze webinar wilde ik niet missen.

En het was echt super, heel leerzaam, duidelijke uitleg en ter illustratie voorbeelden erbij. Ik heb driftig mee zitten schrijven om de belangrijkste tips nog even rustig na te kunnen lezen straks. Na het uur uitleg ging Bas nog een uur de vragen die op de chat waren gesteld beantwoorden. Dat was ook heel informatief, dus uiteindelijk heb ik toch twee uur mee zitten kijken en luisteren. Erg leuk.

Een rondje lopen zat er nu niet meer in, het was ondertussen al 22:00 uur geworden. Paul zat al een film te kijken en ik besloot heel enthousiast met mijn foto’s van donderdagavond aan de slag te gaan. 350 Foto’s uitzoeken, de beste selecteren en bewerken. Daar kan ik best even zoet mee zijn. En daarna alles nog uploaden en er een blogje over schrijven.

Moeders belde ook nog even om te vragen hoe de dag was geweest bij ons. Ook al maken we niet heel veel mee, het is toch fijn om even bij te praten. En ze wilde weten wat we zondag gaan eten. Dat moest ik dus ook nog gaan uitvogelen, het menu voor zondag, help! Zaterdagmorgen maar even wat kookboeken uit de kast trekken, en speuren naar een hoofd en een nagerecht. Ik heb er genoeg, dus die missie ging vast lukken!

Paul was het ondertussen al zat geworden en ging naar bed, ik wilde toch de blog nog even afmaken. Het duurde allemaal wat langer dan normaal. Ik had aardig wat mooie foto’s gemaakt donderdagavond en het was zo’n trip down to memory lane, dat ik lekker op mijn ‘schrijfstoel’ zat. Ik kan er altijd zo enthousiast van worden.

Na het schrijven moet het blog natuurlijk ook nog gepubliceerd worden. En dan kom ik vanzelf op feestboek uit. Waar het niet alleen bij publiceren blijft natuurlijk. Ook nog even in wat fotogroepen kijken, zelf nog wat posten voor het thema… Foto’s daarvoor zoeken… Hé wat zie ik daar, ooooh, leuke fotootjes, heb ik die gemaakt? Was ik bijna vergeten dat die ook nog op de schijf stonden, even kijken hoor… En zo wordt het hoe langer hoe later… Ik deed nog een rondje Wordfeud en uiteindelijk lag ik even na half vijf in bed. Dat ik nog niet omgevallen ben van de slaap is mij soms echt een raadsel. Ik ben op zich wel een avondmens. Maar sinds januari was ik eigenlijk best goed bezig met vroeg opstaan en ook redelijk op tijd naar bed. En de drie weken na mijn operatie in maart helemaal, ik maakte echt nachten van 8 à 9 uur, een unicum. Maar de laatste dagen is het weer een beetje terug bij af, geloof ik. Gelukkig is het weekend en kan het ook, ik hoefde er vrijdag niet vroeg uit en verder geen afspraken. Anders laat ik het wel uit mijn hoofd. Het is gewoon zo lekker rustig zo laat op de avond. Geen tv, geen radio aan, heerlijk achter de laptop een eind weg schrijven. Toch ook een vorm van mijn hoofd leeg maken, denk ik.

Ik ben al trots op mezelf dat ik het bloggen al zo’n tijd vol houd. Meestal stranden dit soort voornemens al binnen een week. Maar ik vind het nog steeds erg leuk om te doen. Dus ik ga er nog even mee door, zij het met een dagje achterstand. Zondag maar wat inhalen…