Kat en muis, nog wel even thuis…

De dinsdag begon al vroeg, we verwachtten een pakketje van de Technische Unie en die zou in theorie al vroeg voor de deur kunnen staan. Maar nog altijd opgestaan op een schappelijke tijd, vergeleken met de tijd dat we nog naar kantoor gingen en om kwart over zeven in de auto zaten. Wat klinkt dat alweer lang geleden…

Vandaag stond er voor mij alleen een werkoverleg gepland, maar uiteindelijk ging dat toch niet door. Dus ik heb me op mijn to do lijstje voor vandaag gestort tot de lunch en Paul was ook lekker bezig. We kunnen best goed samen werken in ons kantoor, moet ik zeggen. Af en toe leggen we elkaar uit waar we we mee bezig zijn of waar we tegen aan lopen in ons werk. En al weet je inhoudelijk niet zoveel van elkaars werk, het is toch fijn om even te sparren of gewoon even je verhaal kwijt te kunnen. En het is ook leuk om elkaars werk een beetje te leren kennen. Maar over het algemeen zijn we gewoon lekker aan het werk, radiootje aan en hele sloten thee erbij. De Pickwick wordt nog rijk van ons…

In de morgen kregen we ook nog een ander pakketje binnen, twee muizen. Niet voor de poes, maar voor onszelf. Nu we allebei thuiswerken, mis je een beetje de faciliteiten die je op werk ook hebt, zoals een ergonomische muis. En nu ik hier overdag toch 9 uur achter de laptop zit (en in de avonduren vaak ook nog, maar dan privé) met een niet zo ergonomische muis, kreeg ik toch last van kramp of tintelingen in mijn handen. Dus toen er afgelopen weekend een aanbieding van de personeelsvoordeelwinkel voorbij kwam, bedacht ik mij geen moment en bestelde ik er eentje voor mij en eentje voor Paul. Het zou een paar dagen duren, maar ze waren dus vandaag al binnen, fijn!

Het was eventjes wennen, maar al gauw kon ik er mee lezen en schrijven, zeg maar. Toen de telefoon ging en ik er naar toe liep zag ik dat de lidcactus naast de TV in bloei stond. Dat zijn altijd weer kleine genietmomentjes.

 

Rond half een was het alweer tijd voor lunch, weer soep, met brood dit keer. Lunchen doen we eigenlijk altijd achter de laptop, terwijl we nog een beetje doorwerken. We gaan dan liever nog even naar buiten na de lunch, voor die frisse neus. Gisteren schoot dat er bij in, dus vandaag zouden we zeker wel gaan. Ik zocht voor de foto nog even een leuk plaatje op mijn beeldscherm. Op kantoor ga ik vaak een soepie doen met een collega, of meerdere collega’s, en deze was wel leuk om even te versturen.

Paul die had nog even een vergadering, maar rond twee uur konden we dan toch echt dat rondje lopen. We liepen langs het Trefpunt en ik loop daar eigenlijk al jaren langs, maar ik maakte voor het eerst een foto van de muur met het aparte patroon van uitstekende steentjes. Dat levert toch wel een fraai lijnenspel op. Ik heb niets aan de Iphone foto bewerkt, maar ik zou dat kleine strookje op rechts er nog af kunnen snijden, zodat het eindigt bij de muur. Maar zo vind ik hem ook tof. Het is de foto van de dag, wat mij betreft.

Daarna gingen we even langs de buurtsuper voor wat kipfilet en we volgden braaf de regels, ik bleef buiten. Geen straf, er staat een bankje en er was zon. Dahaaag, winkel! Hier heb ik jaren gewerkt, tot ik bij het AMC ging werken. Ik heb zelfs nog een tijdje allebei gedaan, omdat ik het eigenlijk zo leuk vond. Maar op een gegeven moment werd het gewoon te veel, zes dagen in de week werken, en ben ik er mee gestopt. Ik heb er altijd met veel plezier gewerkt, altijd gezellig en veel lol gehad met de klanten en de rest van het personeel.

We vervolgden ons rondje richting het Integraal Kind Centrum in aanbouw en hebben even aangebeld bij Tante Truus, gewoon om even (uiteraard op gepaste afstand) te vragen hoe het ging. Even kletsen in het zonnetje en daarna weer gauw verder richting het IKC. De werklui treffen het wel met dit weer, ze waren druk bezig met de fundering. Vorige week hoorden we al het heien. Het werk gaat gelukkig gewoon door.

Het was verder stil op straat. Je ziet af en toe iemand lopen, of lekker in de tuin werken. In een dorp als Zevenhoven is het over het algemeen niet zo heel druk op straat, behalve tijdens de spitsuren misschien.

We kwamen nog een heg met kleine bloemetjes tegen, die aan het uitlopen waren. Nog even en het wordt volgens mij een zee van kleine gele bloemetjes. Iemand een idee wat dit voor plant/heg is?

We staken de weg over en kwamen langs ons oude huis, het oorspronkelijke kabouterhuisje. Zo is deze weblog ooit begonnen, toen Paul en ik gingen samenwonen. Ik schreef over onze ‘avonturen’. Sommige mensen vragen wel eens waar “Ons kabouterhuisje” vandaan komt. Het is heel simpel, we woonden in een kleine seniorenwoning en Paul was al snel Paulus de Boskabouter. Dat er ook nog een man met een ringbaardje naast ons woonde (Petekind Roos dacht dat het Kabouter Plop was toen ze heel klein was) wat kabouters ook hebben heeft ook meegespeeld en zo is uiteindelijk ergens de naam ontstaan. En nu wonen we in ons kast-van-een-kabouterhuisje, maar het is nog steeds ons kabouterhuisje gebleven op Feestboek en Instragram, als thuislocatie.

Vlakbij ons ouderlijk huis zag ik nog een mooi bord hangen. Heerlijk dat middagzonnetje er op. Ik wou dat we er tijd voor hadden, even lekker in het zonnetje zitten. Maar bij ons in de tuin is de zon overdag nog niet aanwezig. Hij staat nog te laag om over het dak uit te piepen zodat we achterin de tuin zouden kunnen zitten.

Bij hetzelfde huis hing dit spandoek aan de heg. Tja, dit is toch wel iets wat je normaal gesproken niet had gezien, maar door de Corona Quarantaine wel. Kinderen die hun verjaardag niet uitgebreid kunnen vieren, ik vind dat echt rot. Je kinderverjaardagen waren altijd iets om je op te verheugen. Veel visite, een mooie grote taart met kaarsjes, kadootjes en de hele dag één groot feest. Daar leefde je gewoon weken naar toe. En dan komt Corona daar ineens een stokje voor steken. Maar hier is toch iets leuks bedacht voor Lotte, die vandaag blijkbaar 11 jaar wordt. Ze is in de periode geboren nadat wij gingen verhuizen naar de Witte Kwikstaart.

Ik hoop dat er veel getoeterd is en dat ze ondanks alles toch een leuke dag heeft gehad. Ergens schat ik zo in dat er na de zomer, als het leven weer langzaam normaal wordt, er heel veel feestjes alsnog worden gevierd. Laten we hopen dat we dat dan ook weer onbevangen kunnen doen…

Deze slideshow vereist JavaScript.

Thuisgekomen was die rooie dondersteen weer blij om ons te zien, alsof we jaren weggeweest zijn, in plaats van een half uurtje. Hij kwam op tafel klieren en keek volgens mij verlangend naar buiten. Dus toen hij naar de achterdeur liep gooide ik hem even naar buiten, boven op de kliko. Maar het is niet zo’n held. Hij keek heel zielig en wilde toch maar liever naar binnen. Vooruit dan maar weer. Dit was een hele korte frisse neus.

We werkten weer verder tot een uur of zes, we wilden natuurlijk wel de aangekondigde persconferentie van het kabinet zien en op tijd eten. Paul heeft risotto gemaakt dit keer. Hij was er zelf wel mee in zijn nopjes:

En ik ook hoor, want het was weer heerlijk, met exotische paddestoelen, paprika en courgette. En kip.

Na het eten keken we naar de persconferentie. We hadden het wel verwacht, de maatregelen worden verlengd tot 28 april. Nog vier weken thuis werken samen. En afstand houden van iedereen die we lief hebben. En geen orkest, schilderles, koor en fotoclubavonden in het buurthuis. Het is niet anders. En we staan er zelf ook wel achter hoor, deze maatregelen. Wij kunnen onszelf goed vermaken met de hobbies. En anders verzinnen we wel weer een nieuwe hobby, haha. Of we volgen tutorials om nieuwe dingen te leren.

Maar de real life sociale contacten en collega’s gaan we wel meer en meer missen denk ik. En tot dan is het werken met de moderne communicatiemiddelen.

Na de persconferentie liepen we nog maar eens een rondje, ik moest nog even een kaartje op de bus doen, dat was ik ’s middags vergeten.

De zon was al onder, maar er stond nog een mooie oranje gloed aan de horizon. Ik vond de boom als silhouet wel weer leuk. Je ziet de blaadjes komen.
Even verderop kwam Paul nog een nieuw vriendje tegen, die aan het dollen was met nog een andere kat. Maar zo te zien vond ‘ie Paul ook wel lief!

We hadden hier linksaf kunnen gaan, maar helaas, ook ’t Trefpunt blijft tot 28 april gesloten, dus geen koffie aan de bar vanavond, maar in het weekend wel afhaalmaaltijden te bestellen. Dat hebben we dus afgelopen weekend gedaan.

We liepen tot het einde van het fietspad en langs de tennisbaan en na het Witte Kerkje weer links het dorp in. We moesten immers nog langs de brievenbus.

Ik deed de kaart op de bus en zag nog het licht van de lantaarnpaal op de blaadjes in een heg, terwijl het laatste blauwe licht van de lucht nog door de heg heen kwam. Ik vond het wel apart. Maar het zag er in mijn herinnering spectaculairder uit dan dat ik nu terugzie op de foto.

We gingen weer op huis aan, het werd ook best koud. Vandaag toch maar mooi 4.115 stappen gedaan tijdens onze speelkwartiertjes, dat pakken ze ons niet meer af. Hopelijk lukt het morgen ook weer om even naar buiten te gaan. Nu de Corona Quarantaine toch nog langer gaat duren, moeten we toch ook zorgen dat we een beetje in conditie blijven.

Ik belde nog even met moeders, althans, zij belde mij om de dag door te nemen en daarna werkte ik nog wat aan mijn beide websites, deze blog, en de fotografieblog kreeg een nieuwe pagina erbij. Zo was ik weer lekker bezig en nu is het zo zoetjes aan weer tijd om te gaan slapen. Morgen weer een nieuwe dag!