Zonnige Zaterdag? Dubbel…

Toen ik wakker werd scheen de zon, alweer! Het is al een paar weken mooi weer, zonnig, maar wel met een frisse bries. En daar wordt je humeur alleen maar beter van. We namen deze morgen even de tijd rustig op te starten, al dacht Boris daar anders over. Die liep om half zeven al te rellen door het huis. Ze zeggen wel eens dat een hond op zijn baasje lijkt, maar of dat ook voor een kat geldt? Niet voor de onze. Hij houdt niet zo van uitslapen…

We hadden voor deze zaterdag niet echt plannen, behalve boodschappen doen en even naar de brillenwinkel in Ter Aar. En daarvoor moesten we nog even wachten, want er zou nog een pakketje bezorgd worden. Normaal gesproken zijn wij niet zo van het online bestellen, aangezien we doordeweeks toch niet thuis zijn overdag. Maar nu Corona op de loer ligt, is het wel reuze handig. En we zijn nu toch ook de hele dag thuis, dus het maakt niet uit wanneer en hoe laat het bezorgd wordt. En zo kwam er van de week een baal hooi en houtkorrels voor vriendinnetje Bouli. Een ritje naar Intratuin vonden we toch wat tricky. De pakketbezorger belt aan en zet het pakketje voor de deur. Netjes met afstand, geen probleem. Volgens mij doen ze goede zaken, want we zien regelmatig allerlei bezorgdiensten in de straat.

In de middag reden we even naar Ter Aar en splitsten wij ons netjes op voor verschillende boodschappen. Paul ging naar de brillenwinkel en de Dirk. Ik gooide een kaartje in de bus bij iemand wiens moeder deze week is overleden, scoorde een liksteen voor Bouli (nergens te vinden en ook niet internet te bestellen) bij de Dierplezier en vers brood bij de bakker en ving bot bij de Marskramer, ook daar was de Easypull uitverkocht. Ik kocht ook nog een kaartje bij de Primera voor iemand van schilderles, die vervelend nieuws had gekregen vandaag.

Wat me opviel was dat in alle winkels de pinautomaat op afstand van de kassa/balie stond, bij de Primera stond de medewerker ook nog achter een scherm. En elke winkel had een instructie. Je wordt wel onzeker hoe je überhaupt de winkel binnen moet stappen. Dat afstand bewaren zit al goed in mijn systeem, maar van een winkel met smalle gangpaden word je dan toch een beetje nerveus. We leven echt in een bizarre periode.

Terwijl ik bij de auto stond te wachten zag ik diegene lopen waar ik net het kaartje door de bus heb gegooid en heb ik haar even persoonlijk gecondoleerd. We hebben eventjes staan praten, ook weer op gepaste afstand. Dat voelde raar. De situatie is sowieso al verdrietig, maar als je dan hoort wat de restricties vanwege Corona zijn… Bizar dat je maar 30 mensen kunt uitnodigen en afstand moet houden, terwijl je hele hart schreeuwt om elkaar juist nu vast te houden en je troost wilt vinden bij veel mensen, je verbonden voelen. Corona neemt veel van ons af en het is maar te hopen dat het hierbij blijft.

Spanje gaat al helemaal op slot, hoorde ik net op de radio. Bijna alle winkels dicht. Alleen nog de straat op voor boodschappen en als je een bepaalde functie hebt. Wij genieten hier wat dat betreft nog enige vrijheid. Zo voelde de afgelopen thuis op zich namelijk wel. We konden in de luwte van ons kleine dorpje gewoon een rondje lopen en je vrij bewegen, wat boodschappen doen. Alleen maar die anderhalve meter afstand houden, verder was er niet heel veel anders op straat, behalve een wat leeg straatbeeld.

Een beetje somber gingen we even later weer richting Zevenhoven en we besloten spontaan even bij mijn ouders langs te gaan met een bloemetje. Zomaar. En om thee te drinken. Mijn ouders hebben een grote tuin, misschien konden we wel even buiten zitten. En buiten kun je ook goed die afstand bewaren. Maar het was een beetje koud buiten, dus het werd toch binnen om de grote tafel, wel met een ruime afstand er tussen. Je neemt toch het zekere voor het onzekere. Het was even gezellig, om zo bij te kletsen over van alles.

Rond half vijf liepen we nog even een rondje door de tuin. Er was ook hier veel moois te zien:

De houten kip met viooltjes, die ome Koos heeft gemaakt, de hulst met rode bes (de struik waar alle kleine vogeltje in duiken zodra er gevaar dreigt), narcissen, blauwe druifjes, de gezellige bloembak bij de voordeur en de straat met de bomen in bloesem. Het ziet er allemaal zo vertrouwd uit. En natuurlijk moest de nieuwe hoeklamp nog even bewonderd worden.

Die was bij een storm gesneuveld en heel moeilijk opnieuw te bestellen, want al behoorlijk oud. Maar de Technische Unie had ‘m, al kwamen ze helemaal uit Duitsland en was de eerste bestelling al compleet gesneuveld toen de doos werd geopend. Dus een verhaal op zich, maar nu zat hij er na vakkundige bevestiging door papa toch maar mooi op en hebben ze weer licht op het pad. Een veilig gevoel.

Op het voetpad dat grenst aan de tuin van mijn ouders staat een paaltje om de auto’s tegen te houden. En dit paaltje had het blijkbaar erg koud, deze winter:

Het is meteen de foto van de dag, wat mij betreft! Een paaltje met een butsje en een mutsje…

We gingen weer op huis aan en daar zijn we maar gelijk gaan koken. Zaterdag is meestal spaghetti dag. Bij mijn ouders thuis aten we vroeger op zaterdag spaghetti, en het toeval wil, bij Paul thuis vroeger ook. Dus toen we gingen samenwonen hebben we die traditie maar voortgezet. Anderen hebben een vaste patat dag, wij hebben spaghetti dag.

Ik vind het erg leuk om foodfoto’s te maken. Ik heb er ooit een workshop voor gevolgd, speciaal voor bloggers. Ik zou er eigenlijk meer mee willen doen, met de spiegelreflexcamera, maar tot nu toe blijft het bij even snel een Iphonefoto.

Na het eten vonden we een klein kadootje op de deurmat, een hele lieve brief van onze vijfjarige minibuur:

Dan smelt je toch helemaal van binnen? Onze dag kon niet meer stuk!

Zodra de tafel was opgeruimd, kwam Boris de aandacht opeisen en klom hij op tafel. Wat is het toch een eigenwijze kater… Maar wel ontzettend lief 🙂

Om acht uur keek ik even het NOS journaal, aangezien er een item kwam over recreatie in de natuur tijdens de Corona Quarantaine, welke is opgenomen in Zevenhoven, bij natuurgebied de Groene Jonker. Staat ons kleine dorpje ineens eventjes op de kaart, leuk! Het was overigens lekker stil in de Groene Jonker, volgens boswachter Pietersen. Er werd dus goed gehoor gegeven aan het dringende advies vooral thuis te blijven en niet massaal de natuurgebieden in te trekken. Een goed teken. Kunnen de broedvogels ook ongestoord hun eieren gaan leggen.

Ik zapte nog wat, maar behalve een programma over hoe potloden en wascokrijtjes werden gemaakt, kon niets me echt boeien. Dus toch maar even achter de laptop gekropen. Paul zat toch ook te werken aan de keukentafel. De laatste correcties voor het jubileumboek van Fotogroep Aalsmeer worden verwerkt, het is nu echt bijna klaar om naar de drukkerij te sturen. Fijn!

En als we dan samen aan tafel zitten, dan wil die rooie theemuts er ook weer bij natuurlijk. Er was nog maar een klein plekkie voor hem. Maar hij draait en keert net zo lang tot het plekkie groot genoeg is, desnoods dondert hij van alles van tafel. Doerak…

En zo komt langzamerhand weer een eind aan deze dag. Vannacht mogen we een uurtje korter slapen. Ik denk dat wij gewoon een uurtje later wakker gaan worden. We hoeven nergens heen morgen en ik heb niet echt wilde plannen, behalve verder lezen in mijn boek, wat schilderen, wat administratie en een luchtje scheppen. Eigenlijk wil ik nog wel ergens lammetjes gaan fotograferen, maar ik heb ze hier in het dorp nog nergens gezien en ik wil er ook niet een eind voor in de auto stappen. Ik heb vanmiddag nog een macrolens van papa geleend om mijn galstenen op te foto te zetten. Ik weet nog niet in welke creatieve setting, maar ik vind het wel leuk om er iets mee te doen nu ik ze heb meegekregen in een potje. Ook nog iets voor de zondag. Geen wilde plannen dus, maar wel genoeg leuke plannen. Ben benieuwd wat er allemaal van terecht komt…