De week doormidden

Nou, de woensdag zit er bijna op. De week doormidden zeggen we vaak. De werkweek dan wel te verstaan. En het begint al aardig als een gewone werkweek te voelen, dat thuiswerken. De eerste twee dagen leek alles nog een beetje nieuw. Het was even wennen, die ‘controlroom’ aan schermen op de keukentafel, je plekje en je ritme te vinden. Wennen aan belafspraken en online teammeetings waar je naar toe leeft. Vandaag niets van dat alles. Gewoon lekker aan de slag en alleen contact met collega’s via de e-mail en whatsapp. En dat kun je op gezette tijden doen. Meestal even rond lunchtijd. Maar later nog meer daarover.

Na de luxe lunch van pannenkoeken van gisteravond gingen we nog even een blokje om. Deze keer het nuttige met het aangename verenigd, richting de supermarkt. Ik bleef braaf buiten en Paul deed de boodschappen in de buurtsuper. Het afstand houden en de regels volgen (alleen boodschappen doen) gaat ook eigenlijk vanzelf. Bij de bakker kocht ik nog brood voor morgen. En onbewust let je toch op dat je de toonbank of pinapparaat niet aanraakt. Dan hoeven zij dat ook niet schoon te maken. Een beetje rekening houden met het winkelpersoneel vind ik normaal. Ik heb zelf jaren hier in de buurtsuper gewerkt. Dus ik kan me er iets bij voorstellen.

We besloten nog even langs mijn vriendin te lopen en een praatje aan de deur te maken. Netjes met anderhalve meter afstand en we stonden er nog heerlijk bij in het zonnetje ook. En ondanks die anderhalve meter afstand was het toch even gezellig. Het was niet heel lang, maar lang genoeg om eventjes bij te praten over hoe het ons vergaat, in die bizarre Corona Quarantaine dagen. Mijn vriendin werkt in de gehandicaptenzorg, haar man in een fietsenwinkel. Dochterlief (mijn petekind) zit in het examenjaar, dus voor haar is dit ook een bijzonder jaar, nu de examens niet doorgaan. En hun zoon is net gestart in het voortgezet onderwijs en heeft een verminderde weerstand door een ziektegeschiedenis met leukemie. Dus dat Coronavirus is gewoon serious business daar. Voor iedereen wel, maar hier nog even een tandje extra. Fijn als je dan even je verhaal kwijt kunt bij elkaar. En natuurlijk ook even de laatste roddels en nieuwtjes uitgewisseld, dat hoort er bij.

Maar hoe gezellig ook, wij moesten toch weer aan het werk. De plicht roept. Onderweg kwamen we nog twee buufjes tegen en maakten we een kort praatje, wederom op afstand, maar eenmaal thuisgekomen hebben we een pot thee gezet en gingen we weer aan de slag. Met af en toe een beetje hulp van Bouli:

Eigenlijk heb ik best heel fijn gewerkt vandaag. Ik heb voornamelijk voorbereidingen gemaakt voor de kwartaalafsluiting en dat is nog niet klaar, maar ik ben wel lekker opgeschoten. Ik merk wel dat ik nog veel mijn telefoon check en dat moet ik de komende dagen echt afbouwen. Ik heb alle geluidjes van de whatsapp afgezet. Juist om niet bij elk geluid te gaan kijken. Maar nu check ik dus af en toe onbewust toch of er nog berichtjes zijn die ik gemist heb. En rond 14:00 uur komen altijd de nieuwe berichten van het RIVM, dus dat wil ik dan ook weten. Op het werk ligt mijn telefoon op gezette tijden in mijn tas. Dus dat moet ik thuis ook maar doen denk ik. Beetje afkicken. Vorige week was ik nog ziek en toen zat ik zowat de hele dag op dat ding. Ik heb een appje dat bijhoudt hoeveel dat gemiddeld per week is. Ik schrok me wild. Ik ging van gemiddeld drie uur per dag naar gemiddeld acht en een half uur per dag! Wat ik allemaal in die tijd had kunnen doen… Maar dat moet deze week sowieso wel minder zijn, aangezien vorige week een uitzonderlijke situatie was.

Paul heeft een heerlijke ovenschotel met bloemkool gemaakt vanavond. Doordat het nog een tijdje in de oven moest aten we wel veel later dan normaal, maar zo kon ik nog even doorwerken tot aan het eten. Ik zat er zo lekker in…

Na het eten heb ik een paar spelletjes “Corona Quarantaine” Skip Bo gedaan met de mini-buuf. Een app via de telefoon waarmee je met zijn tweetjes online dit kaartspel kunt spelen. Het gaat wel op tijd, dus het speelt lekker door. Skip Bo is een kaartspel wat we in de familie veel spelen. Het lijkt een beetje op patience. Mijn ouders speelden elke zondagmiddag Skip Bo met mijn oom en tantes. Gezellig met zijn allen een paar potjes. Maar ook dat heeft Corona voorlopig afgekapt. Niet leuk. Dus misschien is dit een alternatief voor ze, je schijnt het ook met meerdere mensen in de app te kunnen spelen. Gaan we uitproberen. Of ging ik nou minderen op die telefoon… zucht… Het is echt een verslavend ding!

Ik ging nog een rondje Facebook en trapte weer in een spel, waardoor ik andere mensen op het verkeerde been moest zetten. Wanneer er dan werd gereageerd, dan moest ik die mensen een berichtje sturen met een opdracht. Natuurlijk koos ik iets uit waar veel mensen op zouden reageren. Tenslotte zit de hele familie (en nog wel meer mensen) al jaren te wachten op het bericht dat wij gaan trouwen. Meer dan 20 reacties kreeg ik op mijn post. Heerlijke humor dit. Ik hoop wel dat ze het kunnen waarderen…

Straks nog even een rondje Wordfeud voor het slapen gaan, een app waarmee je Scrabble kunt spelen met iemand anders. Dit spel speel ik al heel wat jaartjes en ik heb best een aardig rijtje met lopende spelletjes, dus ik probeer in de morgen en in de avond het hele rijtje een keertje af te werken. Anders verloopt het na 72 uur en dan heb je automatisch verloren. Dus ik doe mijn best dat te voorkomen en het is ook gewoon even heerlijk met letters worstelen en te puzzelen waar je ze voor de hoogste waarde kunt wegleggen.

Ik ben eigenlijk best wel een spelletjes mens. Of misschien meer een puzzelspelletjesmens, de hersenkrakers, zeg maar. De cryptogram in de krant vind ik ook altijd leuk om te doen. Al kwam ik tot voor mijn ziekenhuisopname alleen aan die van de zaterdag toe. Nu lukt het ook doordeweeks een paar woorden te vinden omdat ik er de tijd voor neem tijdens het ontbijt. Sinds begin januari dit jaar begin ik vroeg op kantoor, aangezien Paul met me mee rijdt. Hij werkt bij Technische Unie in Amstelveen en begint liefst rond kwart voor acht. En zo ben ik ook op tijd op kantoor en kan ik, in theorie, ook op tijd naar huis. En dat lukt ook wel steeds beter, maar in de periode van de jaarrekeningdossiers vind ik dat lastiger. Ik wil vaak nog iets afmaken en ook wordt het aan het eind van de middag rustiger op kantoor en kan ik me beter focussen waardoor ik wel eens de tijd vergeet. Gelukkig is er altijd een collega die me dan wel helpt herinneren dat het uiteindelijk toch wel tijd is om te vertrekken naar huis. En dan lopen we samen naar het parkeerterrein. Die loopjes mis ik eerlijk gezegd wel. Qua gezellige praatjes, maar ook qua aantal stappen. Ik haalde bij lange na niet de nodige 10.000 stappen per dag (op een gewone werkdag maximaal 6.000), maar de afgelopen maand haalde ik er gemiddeld maar 2.500 per dag. Logisch vanwege de operatie en het herstel, maar met het thuiswerken moet er dus ook nog een manier gevonden worden om meer te bewegen. Want met alleen het speelkwartiertje tussen de middag gaat het ‘m niet worden… Ook iets om over na te denken, hoe we hier invulling aan gaan geven.

Nou, voor een saaie werkdag toch nog heel veel mijmeringen. Morgen weer een nieuwe dag met wat nieuwe targets; minder telefoon en meer beweging. En tussendoor gewoon een negenurige werkdag. Best pittig, dat thuiswerken, het begon zo relaxt…