Corona Quarantaine

Sinds een paar weken is Nederland in de ban van de Coronavirus. De afgelopen week moesten we zoveel mogelijk thuiswerken, de scholen gingen dicht en werd je gevraagd alleen als het echt nodig is, voor boodschappen of medicijnen, naar buiten te gaan. En als je dan naar buiten gaat, dan zeker anderhalve meter afstand houden. Pittige maatregelen, allemaal om verdere verspreiding van het virus in te dammen en piekbelasting in de ziekenhuizen te voorkomen. Uit Italië kwamen de afgelopen weken al horrorverhalen en het lijkt daar maar niet op te houden. Zoveel doden elke dag en nog meer besmettingen erbij, niet te bevatten. En het gaat in Nederland wellicht dezelfde kant op. Ik wil er niet aan denken. Maar toch spookt het regelmatig door mijn hoofd.

Afgelopen twee weken was ik herstellende van een galblaasoperatie, die al een tijdje stond gepland. Dus was vorige week, de eerste week van de Corona Quarantaine, zoals ik deze periode noem, niet echt een straf. Het voelde niet als ophokplicht in ieder geval. En dat Paul nu ook thuis mocht werken was dan ook wel weer gezellig. Maar vanuit je luie stoel, of de bank in dit geval, bereikten me de raarste berichten. Mensen slaan massaal aan het hamsteren. En wat? WC papier! Schoonmaakmiddelen, dat kon ik begrijpen, maar WC papier? Wekenlang in de grote Appies alle schappen leeg. Bizar. Hier in de Dagwinkel viel het allemaal gelukkig mee. Gewoon alle dagelijkse boodschappen op voorraad en een goede slager in het pand aanwezig en de bakker er naast. Dan ben je blij dat je een kleine kern woont.

Afgelopen zaterdag ben ik voor het eerst sinds de operatie weer even naar buiten geweest. Gewoon even een rondje van tien minuutjes, hooguit een kwartier. Het was nog best fris, maar met een dikke jas en een sjaal om was het goed te doen. En het zonnetje scheen! Heerlijk om eventjes buiten te zijn. Ik maakte wat leuke fotootjes, want de natuur schreeuwde aan alle kanten “LENTE!”.

En het was die dag ook 21 maart, de dag dat de lente officieel begint. Een nieuw begin zou je zeggen, op weg naar Pasen. Maar ik ben eerlijk gezegd soms bang voor alles wat er nog gaat komen. Wat Nederland op weg naar Pasen nog allemaal moet doorstaan. De veertigdagentijd richting Pasen is normaliter een tijd van vasten en pas op de plaats. Van alles een beetje minder. Maar je was altijd vrij om te gaan en staan waar je wilde. En nu is het hamsteren en vooral thuis blijven.

En toen kreeg ik zaterdag ook nog eens brief van het ziekenhuis. Dat ik tijdens mijn opname daar in contact ben geweest met een medewerker die positief is getest op het Coronavirus. Dan schrik je toch wel even… Je hoort niet wie het geweest is, dus voor jezelf heb je dan geen helder beeld of het risico van besmetting hoog of juist heel klein is. Alles wat ik kan doen is wachten tot 14 dagen na de ontslagdatum, want de ziekte treedt meestal binnen 14 dagen op. Dus ik heb nog tot donderdag om in de onzekerheid te zitten. En vooral niet te denken aan elk niesje en kuchje, zou het… nee, laat je niet gek maken. Positief blijven. En genieten van de kleine dingen in het leven.

De zondag was eigenlijk niet zo heel anders dan andere zondag in ‘ons kabouterhuisje’. Lekker uitslapen. Nederland zingt kijken (het lied “de kracht van uw liefde” kwam voorbij, speciaal!). Uitgebreid ontbijten. Veel op social media gezeten. Aan het jubileumboek van de Fotogroep Aalsmeer gewerkt, althans, het doorlezen van het concept document, de laatste fouten er uit halen en de puntjes op de i zetten. Het wordt mooi, mede dankzij Paul (opmaak) en Marlien (teksten). Ik heb vooral mensen aangejaagd de bijdragen in te leveren. Dat was een dingetje. Maar het is allemaal gelukt en begin april moet e.e.a. naar de drukker. Gaat lukken.

Aan het einde van de middag ging ik toch nog even met de camera de tuin in. Ik zag een mooi namiddagzonnetje en ik wilde het plantje dat we van de buuf hadden gekregen even vastleggen. En op ons kleine postzegeltje was nog veel meer moois te zien. Ik heb er een kleine fotoserie van gemaakt, paar foto’s maar, maar met zulk leuk resultaat. Soms ben je blij met weinig.

En ook nog even met de buurman staan praten. Praatje over de schutting, veilig op anderhalve meter afstand, met mijn bol in het zonnetje. De buurman had een lekker biertje er bij. Het was gewoon even genieten. Jammer dat de buurtjes weggaan. We zijn een beetje met elkaar ‘opgegroeid’ in de afgelopen twaalf jaar. Zij trouwden er, kregen kinderen. Altijd prettig naast elkaar gewoond, elk jaar een blok BBQ. Maar er komen hopelijk weer gezellige nieuwe buurtjes voor in de plaats. En het is nog niet zo ver, hun nieuwe huis is nog in aanbouw.

’s Avonds probeerden we de Airfryer uit met aardappelschijfjes en aten we drumsticks met sla. Het is altijd weer lastig iets te verzinnen, wat eten betreft. Je vervalt vaak in hetzelfde. Maar vandaag lekker makkelijk. En dan ’s avonds kijken naar een woonprogramma waar de Penelope in Nieuwveen als woonhuis werd gerestyled. En dan mijn wekelijkse pleziertje, Boer zoekt Vrouw. Ik kijk vrij weinig TV, maar dit volgen we dan weer wel. Net als Heel Holland Bakt. Een soort zondagavond momentje ofzo.

En dan vandaag, het werkende leven begon weer. Het thuiswerkende leven welteverstaan. Vanwege de mogelijke besmetting mogen we allebei deze week nog thuis werken. Just in case. In alle vroegte hebben we eerst een beeldscherm opgehaald bij de Technische Unie, waar Paul werkt. Want we willen wel graag allebei een tweede scherm naast de laptop. Op de terugweg nog gauw wat boodschappen gedaan, we kunnen even vooruit. En zo hebben we de rest van de dag met zijn tweetjes thuisgewerkt.

Voor vandaag nog een fotocollage van de dingen die ik leuk vond om vast te leggen:

Kleine geluksmomentjes waren het. Het Corona kunstwerk van de minibuurtjes, het eerste wat ik zag toen ik de gordijnen open deed. En de warme saucijzenbroodjes die buuf Brigitte spontaan kwam brengen voor ons, als lunchhapje. Dat is toch lief, dat men zo aan je denkt. En als klap op de vuurpijl kwam Meals on Wheals Sjellie nog langs met een restje heerlijke curry uit de slowcooker met bloemkool en aardappeltjes. Die laatste hebben we in de airfryer gedaan (deze week ook voor het eerst uitgeprobeerd, dat ding stond al een paar maanden in de kast). Lekkerder dan gebakken, al zeg ik het zelf. En we hebben er echt van gesmuld.

Vanavond om 19:00 uur was er weer een persconferentie van het kabinet. Daarin werd duidelijk dat er tot 1 juni geen bijeenkomsten en evenementen georganiseerd mogen worden. Eerder was het tot 6 april geen bijeenkomsten en evenementen boven de 100 personen. Maar nu dus alle (kleinschalige) evenementen verboden en het hele verenigingsleven plat tot 1 juni. Voor mij betekent dat geen fotoclubs, geen Revival (dus geen Passion in Mijdrecht en ook niet naar de kerk met Pasen), geen schilderles, geen keyboardles en een aantal concerten die niet doorgaan.

En mijn collega’s voor een tijdje niet zien, althans, fysiek. Het tijdperk van het online vergaderen of koffiedrinken is nu aangetreden. Vorige week hebben we een soort chat gehad tijdens koffietijd. Morgen hebben we voor het eerst een werkoverleg waarbij bijna iedereen vanuit huis vanachter de laptop of telefoon mee doet. We leren nog eens wat bij over moderne communicatiemiddelen. En misschien gaat het wel bevallen zo.

Ik wil de Corona Quarantaine gaan gebruiken om het bloggen over mijn dagelijkse dingen weer eens op te pakken. Om later nog eens terug te lezen in wat voor bizarre periode we nu zitten. Om terug te lezen wat me bezig hield en vooral wat ik (weer) leerde waarderen. Want je gaat anders leven. Nu al minder gejaagd. Er komen dus ook goede dingen uit voort. Creativiteit, verdieping in je relatie met anderen. Wat doet het met je als je langere tijd op elkaar aangewezen bent? Hoe vind ik het om nog 9 (!!!) weken voornamelijk binnen te moeten blijven? Is een ommetje af en toe genoeg? Ik heb toch ook wel graag mensen om me heen op gezette tijden, gezellige dingen doen. Even een bakkie bij mijn ouders.

Ik begin zo vaak vol goede moed met bloggen. Meestal rond de jaarwisseling (goede voornemens, jaaroverdenking) of in de zomer (want dan heb ik vakantie en de rust om weer wat te schrijven). Dus ergens zal dit initiatief ook wel weer stranden, mij kennende. We gaan het zien. Het begin is er, positief blijven. Hopelijk brengt deze nare tijd ook iets goeds, ik hoop het echt…