kwakkeldekwak

Ik ben alweer een weekje aan het werk en heb echt genoten van de penicillinepillen (not, maar ’t is een leuk woord voor galgje). Alleen heb ik niet het gevoel dat ze echt helpen. Mijn oren zitten nog steeds dicht, ik ben nog steeds verkouden en mijn stem is nog steeds niet helemaal terug.

Dat laatste is wel vervelend, want zo kan ik dus niet naar de koorrepetitie vanavond. En dat is toch altijd wel heel gezellig. Ik heb altijd het gevoel dat ik iets gemist heb als ik een keertje niet geweest ben.

Ik hoop volgende week toch weer te kunnen gaan zingen. Eerst moet ik 6 maart bij de dokter terugkomen voor mijn oren. Ik hoop dat de dubbele oorontsteking dan echt over is en dat de dokter misschien ook nog even naar mijn stem kan kijken, want die is al zo’n tijd halluf foetsie…

Nou ja, vanavond dus maar niet naar het koor. Ik ga maar lekker freubelen. Twee kaartjes moet ik nog maken en verder moet mijn bureau opgeruimd worden, want dat is een grote bende. Ik heb net een klein plekje om te knutselen en meer niet. Vorig jaar zomer was het zo netjes, zucht…

Verder wil het ook nog niet zo lukken met de herstart met Sonja. Maar dat zal wel aan de tijd van de maand liggen. Toch wil ik er deze week weer een start mee maken. Ik kan wel weer wachten tot maandag, maar waarom eigenlijk. Kan nog beter morgen beginnen!

Zo, nu ga ik eerst eens kijken wat Pauluzzz gekookt heeft. Ik had een afscheidsfeestje op het werk en voordat ik het wist was het al zeven uur. Oeps, tijd vergeten… Eigenlijk heb ik niet zo’n trek (er waren genoeg hapjes waar ik een beetje van gesnoept heb), maar ik ga toch maar iets eten, anders grijp ik later vanavond weer naar het lekkers in de kast, en dat is niet de bedoeling. En ik moet natuurlijk wel mijn pitamientjes binnen krijgen om weerstand op te bouwen tegen die ziektekiemen natuurlijk!