lazy friday

Vandaag heb ik een relaí dagje, want ik heb lekker een ADV-tje. De wekker ging wel om tien over zes, maar ik hoefde er niet uit. Mijn wekkert ging pas om kwart over acht gelukkig!

Ik moest namelijk om tien voor half tien met Alfred bij de dierenarts zijn.
Hij heeft al een tijdje last van jeuk op zijn rug en zo langzamerhand werd hij daar steeds kaler. Volgens mijn zus kan het op een vlooienallergie duiden, dus ik heb de afgelopen weken al flink aan vlooienbestrijding gedaan, maar het haar groeide niet echt aan en het krabben en bijten hield ook niet echt op. Vandaar dat ik donderdag even de dierenarts gebeld heb of ik vrijdag terecht kon. En ja hoor, hij had gelukkig nog een plekje.
Met een gillende Alfred ben ik richting Ter Aar gereden. Tjongejongejonge, wat kan die kat klaaglijk miauwen zeg. Het leek wel een sirene (de poezenbak werd dierenambulance, haha!)… Normaal gesproken kan hij eigenlijk alleen een beetje krassen, maar nu liet hij toch wel even zien dat hij wel degelijk heel goed kan miauwen. Arme poekie. Het valt ook niet mee. Word je eerst gelokt met het getik op een schoteltje (waar je normaal gesproken lekker vlees op krijgt, dus dan kom ik wel hoor baasje!), en dan word je in je kraag gevat en in een kattenmand gezet. Dan sta je even raar te kijken! En dan moet je ook nog in zo’n enge auto! Reden voor een luid protest dus.
Bij de dierenarts aangekomen werd Alfred gelukkig weer stil. Het was niet druk in de wachtkamer, slechts 2 wachtende poekies voor ons, dus we waren ook snel aan de beurt.

De dierenarts heeft hem even onderzocht op o.a. vlooien (uiteraard niets gevonden) en daarna uitgelegd wat het kon zijn. Gelukkig bleef Alfred aardig rustig en hield hij het bij een beetje blazen en in mijn nek proberen te klimmen. Held op sokken…

Maar het kan dus inderdaad een vlooienallergie zijn. Aangezien ik middelen heb gebruikt waarvan de dierenarts zegt dat ze misschien niet goed werken, kreeg ik andere druppeltjes mee en ook een spuitbus om het huis onder te spuiten tegen rondzwervende vlooien.
Als er over een tijdje dan toch geen verbetering optreedt, dan kan het ook een voedselallergie zijn en dan zijn we verder van huis. Dan moet ik zes weken lang kalkoen met rijst voor hem gaan koken (en dus ook voor zijn zussie) en dan mag hij dus ook niets anders eten. Dat betekent dat hij ook niet naar buiten mag, want daar vangt hij nogal eens een lekker muisje of ander beest, wat hij dan smakelijk op gaat zitten eten. En aangezien het een echte buitenkat is, vrees ik dat dat een drama wordt. Het zou ook nog een schimmelinfectie kunnen zijn, maar om dat nu al in dit stadium te gaan onderzoeken, vond de dierenarts wat vroeg. Eerst dus aan de vlooiendruppeltjes en daarna kijken we wel weer verder.
Alfred kreeg nog wel een prikje tegen de jeuk, zodat het krabben en bijten hopelijk wat minder zou worden en de haren weer een beetje gaan groeien. Is wel zo lekker met die winterkou…

Nog geen steek verder en ongeveer 80 euries armer gingen we weer de auto in, met “loeiende sirene” gauw naar huis. Bij thuiskomst ontdekte ik dat Alfred van de stress zijn handdoekje heeft onder gepiest, arme poekie. Gelukkig mocht hij er hier in de huiskamer weer uit en werd hij verwend met lekkere snoepjes. En nu ligt hij ergens boven bij te komen van zijn avontuur. Die hoor je de hele dag niet meer, hihi!

En nu is het ongeveer half xc3xa9xc3xa9n. Over een uurtje heb ik keyboardles en vanmiddag ga ik op zoek naar een paar mooie laarzen in Uithoorn. Ik hoop dat ik me kan bedwingen om langs Hand(ig)werk te gaan (scrapbookwinkel), want die zit daar wel verleidelijk dicht bij…
Als ik een beetje op tijd thuis ben ga ik ook nog even langs mijn vriendin Liesbeth, even een bakkie doen, en vanavond ledenvergadering van GBS (politieke partij waarvan ik lid ben) en dan is de dag alweer om!