Mr. Darcy! Mr. Darcy!

Gisteravond ben ik met twee collegaatjes ((es-em-)Esther en Karin) naar de film geweest.
Vanuit het werk gingen we met de metro naar het Waterlooplein en van daar uit gingen we op zoek naar het restaurantje wat Esther had opgesnord op internet. We hadden al een eindje gelopen en konden het niet echt vinden in eerste instantie. Toen hebben we maar besloten een restaurantje in te duiken waar we langs zijn gelopen en wat er wel heel gezelig uit zag. Het heet “oktober” en het zit in de Spiegelstraat.
We hebben daar echt heerlijk gegeten (carpaccio en tagliatelle met spinaze en roomsaus) en ondertussen gezellig zitten beppen natuurlijk. Om de feestvreugde te verheugen nog een lekker wit wijntje erbij, dus de stemming werd opperbest.
We hadden een over-vriendelijke ober, die zo lachte dat het eigenlijk niet gemeend leek. Ik hoop tenminste niet dat hij in het echt ook zo doet, brrrr.

Daarna was het tijd om naar de bios te gaan. We hadden onze zinnen gezet op Sense & Sensibility, een kostuumdrama annex liefdesverhaal. Bij Tuschinsky aangekomen stond er een rij, maar er ging een tweede kassa open, dus we gingen heel asociaal meteen kaartjes kopen, haha!
Uiteraard moesten we nog even een zakje M&M’s (Show me the candy!) en wat te drinken kopen, want dat hoort er toch wel bij.
We zaten in zaal 1, de mooie zaal dus. Een mooi plekje ook nog, ondanks het feit dat we vijf minuutjes voor aanvang pas kaartjes hadden gekocht. Doen ze goed daar!

Daarna was het nog even hilarisch, er kwam een vent naast me zitten die niet op de goede plek zat en dus moest verkassen naar een stoel ernaast. Ging hij eerst aan mij vragen of ik wel op de goede stoel zat. Maar ik deed lekker net of ik dom was, hihi! En toen was hij zijn pet kwijt en stond hij daar een partij stennis te maken. Op een gegeven moment zat hij zowat op mijn schoot, brrrr.
Gelukkig kwam er iemand van de bios met een zaklampje en werd zijn hoed alweer snel gevonden.
Daarna begonnen de voorstukjes en toen ging hij eindelijk zitten. Rust in de tent… Nou ja, bijna dan, want hij moest eerst iets uit een krakend zakje eten, zucht… Ik vroeg nog aan Esther of ze wilde ruilen, maar ze trapte er niet in helaas En Karin maar lachen, die lag helemaal in een deuk!

Eindelijk begon de film. Van begin tot het eind een boeiend verhaal, in een erg mooie omgeving gefilmd trouwens. Het verhaal ging over een echtpaar met vijf dochters, waarvan de moeder (echt zo’n bemoeial-moeder) de dochters aan de (rijke) man probeert te brengen. Pfff, je zal zo’n moeder hebben dacht ik nog. En tegen d’r eigen man zei ze steeds Mr. Bennett (ik vroeg nog aan Karin of ze nou wat met elkaar hadden of dat dat de huishoudster was ofzo, ik vond het zo raar).
Nou ja, het verhaal gaat er verder over of twee personen (Lizzy en Mr. Darcy) elkaar nu gaan krijgen of niet. Zij heeft in eerste instantie een hekel aan hem omdat hij het huwelijk van haar zus heeft voorkomen en een officier (waarmee hij opgegroeid was) heeft verbannen van zijn landgoed omdat zijn vader meer van die jongen hield dan van hem. Maar dat verhaal bleek niet te kloppen, die officier was een grote zwendelaar en ging er later in de film ook nog eens met een andere zus van Lizzy vandoor (Drama drama drama dus). Maar Mr. Darcy zorgde ervoor dat die twee gevonden werden en netjes gingen trouwen om de familie die schande te voorkomen.

Ondertussen had Mr. Darcy (in het begin wel een arrogante bal hoor) Lizzy in de regen al met een droevige trouwe hondenblik ten huwelijk gevraagd, waarna zij effe lekker tegen hem tekeer gaat en het verhaal van die verbroken relatie van haar zus met Mr. Bingley voor zijn voeten gooit en ook dat verhaal van die officier (Mr. Wicklet). Mr. Darcy druipt daarna af en even later komt hij nog een brief bezorgen waarin hij alles uitlegt, maar dan is het al te laat, hij is alweer vertrokken.

De hoofdpersonen ontmoeten elkaar dan toevallig nog een paar keer en uiteindelijk wordt de arrogante Mr. Darcy toch wel een hele aardige Mr. Darcy en wordt Lizzy alsnog verliefd op hem en mag ze van haar vader met hem trouwen. En Mr. Bingley komt ook weer terug bij de zus van Lizzy en zo komt uiteindelijk alles weer goed…

Conclusie: mooie film, al was de beleefdheid uit die tijd wel een beetje frusti, vonden wij. Komen ze potdomme na een heel pokke-eind lopen effies op bezoek (Mr. Darcy en Mr. Bingley), staan ze een minuut binnen te stamelenen beleefdheidspraatjes te houden en gaan ze zonder te zeggen wat ze nu eigenlijk komen doen weer weg! Schnappie toch nix van, van dat getreuzel.

Na de film gingen we weer richting metro, ondertussen lekker melig doende. Ze zullen wel gedacht hebben in die metro… Maar het kon ons niets schelen, niemand die ons kende.
Rond elf uur waren we weer bij het AMC en gingen we richting auto en een uurtje later was ik alweer thuis.
Nog even met Pauluzzz gebabbeld over de foon en daarna lekker gaan slapen tot kwart voor zes, toen was ik klaarwakker, dus ik ben er maar uit gegaan, met als gevolg dat ik al om kwart over zeven achter mijn peeceetje zat in het AMC. Waar ik nu dan ook gauw weer verder ga met werken. De thee is nu wel op!