Reisverslag Malta, dag 7

Zondag 29 mei 2005 – Dag 7

Vandaag moesten we vroeg op, want we moesten om 9:15 uur met Captain Morgan mee voor een cruise rond Malta. Wij hadden bedacht dat dit wel een leuke dagbesteding was, aangezien er op zondag weinig of niets te beleven is op Malta. De winkels zijn tenslotte dicht en we wisten van tevoren ook niet of het mooi weer zou zijn die dag, dus we hadden van te voren deze cruise geboekt bij de reisleidster.
Om 7:15 uur ging de wekker en begon het dagelijkse ritueel van wakker worden, douchen, aankleden, tas inpakken en ontbijten.
Na het ontbijt gingen we eerst nog even pinnen, je weet maar nooit wat voor leuks je allemaal tegenkomt tijdens zo’n cruise…

We konden lekker dichtbij het hotel instappen en even later stonden we dus in de rij. Onze reisleidster had al gewaarschuwd dat we een beetje op tijd bij de boot moesten zijn, want als je wat laat was, dan kwamen ineens de bussen met mensen aanrijden en dan stond je dus helemaal achteraan en had je niet zo’n beste plek op de boot. Maar wij waren dus lekker op tijd en mochten als xc3xa9xc3xa9n van de eersten de boot op. We zochten een plekje uit waar we alles goed konden zien en niet veel later kwamen er nog vier Nederlanders aan ons tafeltje zitten. Het waren gezellige mensen uit de buurt van Wassenaar, we konden wel met ze lachen.

De boot ging iets later weg dan gepland, maar uiteindelijk begonnen we dan toch aan de drie uur durende reis naar de Blue Lagoon op Comino. Er stond best veel wind, dus het was nog best fris, zeker omdat we met onze rug naar de zon toe zaten en nog net in de schaduw van het afdak zaten. Maar het was een mooie tocht langs de kust van Malta, langs de Dingli Cliffs en Popeye’s village richting Comino.

Onderweg kregen we ook nog een lunch. Dat had nog wel wat voeten in de aarde. Je moest allemaal op je beurt wachten en je mocht pas naar beneden als iemand van de crew je kaartje op had gehaald. Dat werd van tevoren ook gezegd, maar sommige mensen snappen het niet of willen het niet snappen…
Het eten was goed verzorgd, en je kreeg echt van alles wat. Lekkere pasta en salade en fruit en nog een beker drinken erbij ook. Wij lieten ons bordje lekker vol scheppen en gingen toen weer naar boven. Daar waren andere mensen op onze plek gaan zitten, maar die hebben we dus even weggestuurd. Zijn ze nou helemaal besodemieterd… De boot zat stampensvol, dus als je ergens anders ging zitten, dan werd het een hele stoelendans. Zoals gezegd, sommige mensen snappen het niet…

Even later kwamen we dan eindelijk bij die beroemde Blue Lagoon aan. Het water was er inderdaad heel mooi blauw en je kon heel ver in de diepte kijken, zo helder was het. Deb en ik hadden nog een extra tochtje geboekt met een speedboat, dat leek ons wel wat. Het tochtje duurde slechts 15 minuten (zou 25 minuten zijn) en we gingen naar Popeye’s cave (daar zal ook wel een gedeelte van die film zijn opgenomen) en nog wat andere grotjes. Het was wel goed voor wat mooie kiekjes en het bood wel enige verkoeling, zeker als de boot in de versnelling ging. Dat was wel 3,5 MP waard, want het was ondertussen goed heet geworden.
Na het boottochtje hebben we nog wat bij een strandje gezeten. Deb ging nog even zwemmen in the Blue Lagoon. Het water was berekoud, het kippenvel stond op d’r rug, maar ze zette dapper door. Natuurlijk even het fototoestel erbij gehaald en dat had ze snel in de gaten, want ze zwom gelijk een eind weg. Maar een Aartman is niet voor 1 gat te vangen en haalde daarop gelijk de telelens uit de tas, haha! Mij krijg je niet hoor!

Ik heb ook nog even met mijn voetjes in het water gestaan. Ik had wel willen gaan zwemmen, maar ik was vergeten het bovenstukje van mijn bikini aan te doen op de boot en bij het strandje waren geen kleedhokjes. Helaas pindakaas, het bleef dus bij pootjebaden en dat was eigenlijk maar goed ook, want het was wel heel erg koud waterrrrrrrrrr.

Om 15:30 uur ging de boot weer verder richting Sliema. Toen zaten we dus precies met ons gezicht in de zon. Ik ben dan ook vreselijk verbrand tot in mijn nek en het was maar goed dat ik zo’n hoofddoek-haarband op had, anders was mijn pannetje zo rood geworden dat ik er vast een zonnesteek aan over had gehouden…
Achter ons zat een Italiaanse horde met ouwe vrouwen die de hele middag zaten te kaarten. Je moet toch wat op zo’n boot. Verder is er namelijk geen vertier en er was blijkbaar ook niets meer te vertellen over het eiland, want er kwam bijna niks meer door de speakers. En zo kwamen we twee uurtjes later weer in Sliema aan. Nog even afscheid genomen van onze tafelgenoten en daarna lekker naar het hotel gelopen.

We hebben een verfrissende douche genomen en ik heb mijn verbrande gezicht (je zag precies waar de haarband had gezeten, haha!) lekker in het vet gezet, misschien dat het dan snel minder rood zou worden…
Rond 20:15 uur zijn we richting Cafe Sao Paolo gelopen en daar hebben we heerlijk gegeten. Ik had penne carbonara en een stuk appeltaart en een cappuccino toe. Heerlijk was het! Vooral de penne carbonara was echt mijn favoriet. Lekker met roomsaus en spekjes en blokjes ham. Mjam mjam!

Rond 22:30 uur waren we weer terug in het hotel en begon opnieuw het smeer-in-ritueel, in de hoop dat het enige verkoeling zou brengen. Zucht, ik zou zeker nog twee dagen met zo’n rooie poon moeten rondlopen…