Reisverslag Malta, dag 6

Donderdag 28 mei 2005 – Dag 6

Vandaag moesten we wederom weer vroeg op, om 7:30 uur al! Je zou toch denken dat het vakantie was en dat je dan kon uitslapen…
Maar nee, gauw uit bed (althans, degene die als eerste ging douchen), onder de douche, aankleden, dagrugzak inpakken en hup, naar de ontbijtzaal. Daar stond weer hetzelfde saaie ontbijtbuffet voor ons klaar, zodat we bijna op de automatische piloot langs het buffet konden lopen. Kopje thee, broodje, plakje kaas, klodder jam en klaar is Klara. Aan de ene kant wel zo makkelijk, aan de andere kant snakte je naar variatie.

Om 9:00 uur moesten we weer in het busje zitten en we waren zowaar lekker op tijd. Een druk programma hadden we vandaag.
Allereerst gingen we naar San Anton Garden, een tuin vlakbij het presidentixc3xable onderkomen. Het was tevens de enige tuin op Malta met een eendjesvijver, vandaar dat we veel kindertjes met hun opa/oma/ouders zouden zien, zei Diana. Blijkbaar was het hier iets bijzonders om naar de eendjes te gaan kijken.
In de (aangelegde) tuin stonden heel veel soorten bomen en planten met naambordjes erbij voor de kenners. Deb en ik keken alleen of het een mooi bloemetje of leuke boom was waar we een mooi plaatje van konden schieten. Konden we meteen even het dichtbij fotograferen van een bloemetje proberen.
Er stonden verder ook nog hokken met vogels achter in de tuin en toen wij er net voorbij gingen met een paar mensen van onze groep, begon een pauw keihard te schreeuwen. Diana had het ook gehoord en die vroeg wie het beest geschopt had, haha! Vond het wel grappig.
Bij het begin van de tuin hadden ze letters gemaakt met buxusboompjes, zodat er “San Anton Garden” stond, heel grappig. Meteen gekiekt natuurlijk, alles voor het scrapbook! Verder waren er nog een paar fonteinen, eentje met een heel mooi stenen gezicht trouwens. Vond ik erg mooi. En niet te vergeten de dikke boom waar Deb met gemak in paste. Al met al was het een hele mooie tuin en we zijn ook nog even richting de woning van de president gelopen, langs de eendjesvijver. Het was inderdaad druk met opa’s met kleinkinderen, dus Diana had niet gelogen (check check dubbelcheck).

Na het bezoek aan de San Anton Garden gingen we naar Mosta, om daar de koepelkerk te bezoeken. Daar aangekomen was het alweer drukkend warm, dus we waren blij dat we een koele kerk in mochten.
Binnen was het echt prachtig versierd. Diana had het even gevraagd en het bleek dat twee mensen die hebben meegewerkt aan de film Troy (die op Malta is opgenomen) die dag gingen trouwen. Brad Pitt zou ook komen, dus hij was op het eiland! De twee dames dachten hem al in Sliema gesignaleerd te hebben, maar ze wisten het niet zeker. Hij was het dus toch wel. Voor de rest was het ook zo mooi versierd voor de communicantjes later deze week.
Er zat nog een mooi verhaal aan deze kerk. In de tweede wereldoorlog kwam er tijdens de mis een bom door het dak van koepel terwijl er ongeveer 300 mensen in de kerk zaten. De bom kwam door het dak, stuiterde tegen de muur en gleed op de grond en ging niet af. Dat was natuurlijk een wonder. Vandaar dat de Paus heeft bepaald dat het schilderij met Maria achter het altaar een gouden kroontje mocht dragen. En het Mariabeeld kreeg een gouden stralenkrans. In een gebouwtje achter in de kerk kon je de replica van de bom nog bekijken en wat souveniertjes kopen. Ik heb een boekje over de kerk gekocht en wat foto’s van de kerk. Kon ik het later nog eens rustig nalezen en een verhaaltje naast de foto’s plakken.
De foto’s van de kerk zijn trouwens heel mooi geworden. Zonder flits kreeg de koepel een hele mooie blauwe kleur. Nu nog trillingsvrij leren fotograferen (ik had geen statiefje mee), dan werden ze ook nog scherp. Gelukkig had Deb een vastere hand en kon ik altijd nog wat nabestellen bij haar, haha!

Na de koepelkerk was Golden Bay aan de beurt, een zandstrandje waar we even een koffiestop gingen houden. Uiteraard weer de cappuccinotest gedaan (geen cijfer opgeschreven, dus zal wel niet noemenswaardig zijn geweest…) en lekker op het terrasje zitten genieten van het verkoelende briesje en de cappuccino. Ook nog even een paar kiekjes gemaakt natuurlijk, met het uitzicht op zee. We hadden geen tijd om er even heen te lopen, maar we zouden die middag toch naar een ander strand gaan, dus daar hadden we nog kans genoeg.
Even later gingen we naar Popeye Village, een dorpje met krakkemikkige huizen die zijn gebouwd als decor voor de speelfilm Popeye, met Robin Williams en Shelley Duvall als Popeye en Olijfje. De film was geen succes, maar het dorpje is blijven staan als een soort toeristenattractie. Het ziet er wel heel fleurig uit met die gekleurde huisjes, zo vanuit de verte. Uiteraard weer een paar leuke kiekjes gemaakt voor het plakboek. Het was wel geen echte cultuur/historie, maar op zich wel even leuk. We zijn er ook niet zo heel lang geweest, misschien tien minuten ofzo.

Hierna ging de rest van ons gezelschap terug naar het hotel en werden wij en nog een stel afgezet bij Malieha Beach, zodat we de middag lekker op het strand konden doorbrengen (toch nog een beetje bruin worden en vooral, zwemmen!). We hebben eerst ergens een beefburger met een Kinnie gegeten en rond 14:00 lagen we eindelijk met onze gat op het strand. Van te voren nog even omgekleed in de wc van het restaurant (wat een gedoe, haha), dus het was kleren uit en liggen maar!
We konden voor 0,75 pond een parasol huren, dat was echt een koopje zeg. Ik moest nog even denken aan die ligbedjes en parasol in Sorrento vorig jaar. Ik geloof dat we 15 euro kwijt waren, als het niet meer was.
Dus wij lekker liggen op ons handdoekje (ik in de schaduw en Deb in de zon) en even ingesmeerd natuurlijk. Lekker boekje erbij (Alexander) en heerlijk liggen lezen, totdat ik het wel tijd vond om even het water in te gaan.
Brrrrr, wat was het water koud! Het was dus wel even doorzetten. Maar het was een heel eind lopen voordat je tot je middel in het water stond, dus ik kon langzaam wennen. En dan even snel de rest onder water en een paar slagen zwemmen en dan was het best lekker. Het water was overigens behoorlijk helder en mooi blauw. Je kon goed zien waar je liep in ieder geval. Erg makkelijk, want ik had geen waterschoenen bij me en voor je het weet stap je misschien op een zeebeest. Je weet het maar nooit. Maar gelukkig geen last daarvan, gewoon goed zicht en de zeebeesten werden door de felroze bikini en nog spierwitte huid wel afgeschrikt, haha!
Effe later lag ik weer op te drogen in de zon totdat het te heet werd en dus ben ik nog een keertje het water in gegaan om weer af te koelen. Toen ik weer helemaal droog was, was het tijd om weer met de bus naar het hotel terug te gaan, dus we hebben ons boeltje weer ingepakt en zijn naar de bushalte gelopen.

Rond 17:00 uur stapten we in bus 645 richting Sliema en hebben we een enerverend busritje gemaakt. De chauffeur ging als een razende door die dorpjes heen en verder reden we gezellig langs de kust. Mooi uitzicht en ook een leuk praatje met de toeristen naast ons gemaakt. Deb zat naast en jongen uit Australixc3xab en ze was zo aardig het overzicht met alle buslijnen en -tijden aan hem te geven. Wij zouden wel weer een nieuwe halen bij de bushalte in Sliema. Alleen hadden we niet meer de aantekeningen van Dominique er op. Nou ja, we hadden genoeg boekjes om zelf uit te vogelen wat we op onze laatste vrije dag gingen doen.

In het hotel aangekomen hebben we even een douche genomen (al het zand uit je haren wegspoelen) en even lekker op ons balkonnetje van het uitzicht op zee en de boulevard genoten. Je betaalt er wel extra voor, maar het was het wel waard. Het was een heerlijk plekje daar.
Die avond zijn we gaan eten bij Magic Kiosk, waar we de dag ervoor ontbeten hadden. Ik heb een steak Diane besteld en Deb een plak ham. Het smaakte wel lekker en we hadden nog wel plek voor een toetje. Wat Deb had weet ik niet meer, maar ik had een appeltaart met een cappuccino. En dat kon er nog maar net in geloof ik. We liepen all stuffed terug naar het hotel waarna we ook vrij sne
l naar bed zijn gegaan. Zeelucht en een lekker maal doen wonderen voor het in slaap komen!